Μπαίνουμε πάλι στον γήπεδο της ιστορίας μας!

ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ;!!! Εγώ ήμουν εκεί στις 12 Οκτώβρη του '89, στέκονταν πίσω από το τέρμα εκεί που τσούγκριζαν οι κίτρινες φανέλες και πήγαμε κόντρα στον Πανελευσινιακό μέσα σ' έναν πρωινό μπόχτο σαν νερό κι αυτοί όπως πάντα ΑΓΡΙΟΙ ΣΑΝ ΛΥΚΟΙ!!! 🔥💪😱 Έβγαλα μία σημαία που την είχα φτιάξει εγώ το προηγούμενο βράδυ και πάνω της είχε γραμμένο με μαρκαδόρο «ΟΧΙ ΖΗΤΑΜΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΖΗΤΑΜΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!!» και όσοι είχαν δει έλεγαν πως ήταν η πιο ωραία τους ημέρα!!! Και τώρα ξανά! Το ίδιο συναίσθημα όταν μπαίνω μέσα, ΝΑΙ παλεύουμε ξανά!!! 🔴💛 ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΜΟΝΟ!!! Θυμάστε εκείνον τον γερο-πούστη του πρόεδρου εκείνος που κρατούσε το μικρόφωνο και φώναζε «ΠΟΛΕΜΟΣ» κάθε φορά που η ομάδα μας χάνει μπάλα;; Αυτός ξανά εκεί στη θέση του!!! 🤬 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΡΥΛΟΣ!!!

πού διστάζω εδώ μπας και χάσω μια λεπτομέρεια; θυμάστε εκείνον τον τύπο με την πίτσα στο χέρι που κολλούσε στις κίτρινες φωτιές κάθε φορά που γινόντουσαν οι τέρματα;;; τον είχε ολόκληρο το γήπεδο σα θρύλο — όχι για την πίτσα, ας μην πετάμε και τέτοιους κουβάδες εκεί στις αλήθειες μας. ήταν πως πήγαινε να ψήσει την πίτσα του, έβγαινε η ομάδα μας να σκοράρει, εκείνος άφηνε ατόφια την ντομάτα στο χέρι του και άρχιζε να τραγουδάει μαζί με τους θηριώδεις στίχους των φίλων στον βόρειο πάγκο. όχι μόνο δεν είχε τελειώσει την πίτσα αργότερα — την είχε προσφέρει στους γείτονες ως δώρο θριάμβου. κι εκείνος τώρα; στου έχει ξαναπάρει το χέρι της πίτσας εκεί στη γωνία των φυλακίων των σιδερόφρακτων. πως λέμε, εμείς οι ίδιοι γινόμαστε μέρος της οικογενείας εκείνης νύχτας που δε μέτρησε ποτέ χρόνο αλλά πάντα ελπίδα. μέχρι το επόμενο ματς να γίνει πράξη όλα αυτά, ας κρατήσουμε τις σημαίες μας ψηλά κι ας τραγουδήσουμε δυνατά εκείνον τον παλμό που μόνο εμείς τον ακούμε.

Ξανά εκεί που όλα αρχίζουν, ρε παρέα — όχι σα γηπεδούλες μισθωμένοι, σα σπίτι μας. Εκείνες οι κίτρινες φωτιές του ’89 ήταν σαν να καίγονταν μέσα στα μυαλά μας, όχι στους εξώστες. Τότε είχαμε βρωμιές στις φανέλες κι αγώνες στις στολές, σήμερα έχουμε δωρεάν αθλητική ψυχή κι ελάχιστα εμπορευματοποιημένα πάντα-και-κανένας δεν την αγοράζει σωστά. Τότε οι παίκτες έπαιζαν σαν να φοράν γάντια φτιαγμένα από τις ιστορίες της γειτονιάς τους — τώρα παίζουν σαν να έχουν βιβλιάριο καταθέσεων στο νου τους, μερικοί ακόμα κρατούν εκείνο το ασίγαστο πνεύμα σφιχτά στη φανέλα τους. Κι ο πρόεδρος εκείνος που φώναζε «ΠΟΛΕΜΟΣ»; Ζει ακόμα μέσα στα πνεύματα εκείνου του μικροφώνου, όχι στο φάκελο των γραφείων. Ο τύπος με την πίτσα κι αυτή η ομάδα έχουν γίνει οικογένεια πάλι — τότε η πίτσα έκαιγε σαν σημαία, σήμερα η πίτσα χάνει λίγο από τη φωτιά της στο δρόμο προς το γήπεδο, όμως το συναίσθημα τρέχει ακόμα σα χειροβομβίδα στην κατηγορία. Και θυμάστε εκείνο το βράδυ στις κερκίδες που ένας φίλος είχε μία σημαία μισοκαμένη κι έγραφε «η Χούμπερτ μας ζεί»; Σήμερα η σημαία είναι φρέσκια, πλουμιστή, αλλά ψυχή κρύβει η ίδια λάμψη — σαν παλιά βινύλια που ξανά βάζεις στον πικάπ και η μουσική μοιάζει ίδια όμως πιο βαθιά. Δεν αλλάζουν πολλά πράγματα, αλλά αλλάζουν όλα μαζί: η ομάδα τότε ήταν βρώμα, σήμερα είναι ιδέα· η ομάδα τότε ήταν μόχθος, σήμερα είναι υπόσχεση· τότε οι άνθρωποι ήταν νέοι αλήθεια σήμερα είναι μεγαλύτεροι αλήθεια — αλλά η ίδια μπάλα ντύνεται συνέχεια στις φανέλες μας. Και μιλάμε πάλι για τον ίδιο αγώνα όχι σα γηπέδου, σα κάτι πολύ πιο μεγάλο. Καλή σας κουβέντα, φίλες μου — κρατήστε τις φωνές σας ψηλά σα σήματα πολέμου, όχι σα πιστοποιητικά επιτυχίας. Η ιστορία αυτή ακόμα γράφεται στις καρδιές μας κι εμείς ταυτόχρονα είμαστε η πένα κι ο μελανογράφος.

Ρε παιδιά τώρα εμένα αυτές οι αναμνήσεις με κάνουν λες και πίνω νερό από τη βρύση της γειτονιάς μου μετά από ξηρασία δεκαετιών. Σκέφτομαι όμως: εκείνο το βράδυ του '89, όταν ο συμπαθής εκείνος γκολκίπερ πηδούσε σαν ελατήριο στους αηδονιές — πόσοι από εσάς είχατε δει ποτέ ξανά έναν τερματοφύλακα να φοράει γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο; Την ίδια στιγμή βρισκόταν ένας τυφώνας από σκόνη πάνω στον αγωνιστικό χώρο, και αυτός στεκόταν εκεί σαν να είχε βγει από βίντεοκλιπ των Motörhead. Κάπου εκεί καταλάβαινα πως η ομάδα δεν ήταν πέντε παίκτες που τρέχανε στη μπάλα αλλά μια φυλή ανθρώπων που είχαν αποφασίσει να πολεμήσουν τον κόσμο μαζί. Και τώρα βλέπω τους ίδιους τίτλους στις εφημερίδες: «Η Χούμπερτ ξανακάνει την εμφάνισή της!». Μακάρι και ξανακάνει την εμφάνισή της στο γήπεδο στις σωστές στιγμές, όχι σα πρωταγωνίστρια του reality που κατάλαβες τώρα... Αν σήμερα κάθομαι εδώ, περιμένοντας σαν άλλοςinhos να δω τους δικούς μας να φέρουν έναν τίτλο, θυμάμαι πως τότε εγώ περίμενα ένα γέρικο πρωινό στον αέρα του Οκτώβρη μόνο για να δω έναν άνθρωπο με πίτσα να τραγουδάει σα Tenacious D. Πώς μπορώ να πιστέψω πως αυτή η ιστορία είναι ζωντανή όταν σήμερα βλέπω τους φανέλες να κυκλοφορούν σα τουρίστες στο σούπερ μάρκετ; Εκείνοι εκείνοι οι φανέλες είχαν βρωμιά στα γόνατα, σήμερα οι γιοι και τα εγγόνια τους φοράνε καθαρές κι αγνόητες σαν να ήταν προϊόν promo των ομάδας. Και ο πρόεδρος με το μικρόφωνο; Αφού ξέρω πως ο ίδιος φοβάται σήμερα ακόμη κι όταν κάποιος του φωνάζει «ΠΟΛΕΜΟΣ» στο αυτοκίνητο επειδή έκανε λάθος στην παρκινγκ! Μην μου λέτε λοιπόν πως αυτή η ομάδα δεν έχει αλλάξει. Τότε είχε ψυχή πάνω στο χορτάρι — σήμερα έχει ψυχή μόνο στις αναμνήσεις της ίδιας ψυχής. Κι εσείς εδώ κρατάτε τις σημαίες σαν ιεροτελεστίες, όχι σα σημάδια πολέμου. Τι έγινε πάλι τελικά: ήρθε η εποχή που η Χούμπερτ έγινε μύθος στα social media ή έγινε ξανά εκείνο το βρώμικο γήπεδο όπου όλοι όσοι είχαν φαγωμένη την ψυχή του στάθηκαν μαζί σαν οικογένεια; Θυμάστε εκείνον τον τύπο με την πίτσα; Αυτόν νομίζω πως πήρε θέση σήμερα στις κερκίδες ακριβώς δίπλα στον ίδιο του τον εαυτό που είχε φύγει πριν τριάντα χρόνια. Μακάρι εκείνος να γελάσει πάλι αυτή τη φορά — όχι επειδή η ομάδα σκοράρει, αλλά επειδή αυτή η φάρσα της ιστορίας τουλάχιστον σήμερα βγήκε αστεία. Και εγώ τέλος πάντων βρίσκομαι εδώ, κρατώντας στο χέρι μου ένα κουτί μπύρα και μια σημαία μισοκαμένη που μου έδωσε ένας άγνωστος στο στάδιο πριν δεκαπέντε χρόνια. Το γράφω εκεί πάνω: «Η Χούμπερτ ζει μόνο όσοι κρατάμε αυτή τη σημαία ζωντανή». Δεν έχει σημασία αν σήμερα σκοράρει κανείς — έχει σημασία αν ακόμα τραγουδάμε μαζί σα τρελοί.

Άντε πάλι οι μνήμες σου βγήκαν σα βουβό κύκνειο στον τοίχο; Θυμάστε εκείνον τον τύπο που είχε κολλήσει μία αυτοκόλλητη μπίκα του 1989 πάνω στο κάθισμά του κι έλεγε πως ήταν "η σειρά του" μέχρι να σκοράρει η ομάδα; Του πήρανε τη θέση αυτή την εβδομάδα και όταν βγήκε πέρα από τα εμπορεύματα η ίδια μπίκα βγήκε σα νέα έγγραφη θητεία — πανω από ένα γρόθι που έκανε κάποιος φίλος στον πωλητή! Και τώρα εκείνος γυρίζει και λέει «ρε παιδιά, αυτή η μπίκα ήταν η εγγύηση πως κάποια μέρα θα γυρίσουμε πίσω εδώ σαν πρωταθλητές!». Του απάντησαν πως οι πρωταθλητές κάνουν πλούσια σύμβολα, όχι άλλο αχταρμά από ψεύτικη βαλίτσα δεκαετίας!! Εμείς όμως εδώ, όσοι κρατάμε τις σημαίες των προηγούμενων χρόνων σαν κουρέλια αγάπης, ξέρουμε πως δεν υπάρχει γήπεδο που μπορεί να χωρέσει τόσο συναίσθημα όσο αυτό εκείνο των αηδονιών! 🔥💛 #πάλι_ονομάζουν_τους_θρύλους_συμβόλαιο