Από τον ντάκο μέχρι τα παράθυρα

Ρε μαλάκα ΡΕ!!! Αφού πρωτοπάτησα εκείνο το αδιέξοδο της οδού Γκρούνβαλτ στις τρεις το ξημέρωμα εκείνης της Κυριακής μήτε διαβατήριο δεν είχε η αριστερή μου χούφτα παραπάνω από μια τσάντα με ντάκο — μα κάτω από τις λάμψεις του Ουρόζα βρήκα όλους τους δικούς μας αραδιασμένους σαν στοιχειωμένους πάνω στις γέφυρες! Ακούω τα τραγούδια τους από το υπόγειο γκαράζ εκεί κάτω κι η καρδιά μου πήγαινε πέρα δώθε σαν πλοίο χωρίς πηδάλιο! Μάνα μου μόνο η Γουόρσκα είπες; Δεν έφτανε που κέρδισαν εκείνον τον πόλεμο μπροστά στα μάτια όλης της Ευρώπης — όχι ρε, εκείνες οι κίτρινες σημαίες πάνω στις χαραμάδες των σπιτιών μας μιλούσαν μόνα τους!!! Κι εμείς ξέρεις πως γίναμε — ανάμεσα στα κοκτέιλ «βότκα-γουόρσκα» στις όχθες της Βίσουα κι εκείνος ο τρελός ονομάτιζε το παιδί του «Χούμπερτ» επειδή σώθηκε στο έκτο λεπτό εκείνου του αγώνα! Τι λέμε τώρα — χίλια χρόνια να δούμε ξανά τόσο φωτιές στους ουρανούς τους!!🔥💪🔴

ρε παιδιά πως μου έφυγε η ανάσα απ' την ανάμνηση τώρα... αλήθεια πώς ξέχασα εκείνο το μικρό εργοστάσιο μπροστά στον δρόμο για το γήπεδο που είχαν βγάλει μια τεράστια πλαστική σημαία της Γουόρσκα σαν ντουσέ κρεμάστρα πάνω στο συρματόπλεγμα του φράχτη; κανείς μα κανείς δεν μπορούσε να την κόψει — ούτε ο φύλακας καν ούτε το σύρμα — σαν την τρίχα στη σούπα εκείνος ο Σεπτέμβρης. το είχαν βάλει εκεί οι οπαδοί που είχαν βγει τρεις μέρες πριν με εμπορεύματα από ελληνικά πανηγύρια — μπουκάλια λαδιού και ελιές τυρνάκι στην πλαστική σακούλα τους μαζί με τις σημαίες. και ενώ ξεκουραζόταν εκεί η ομάδα εκείνος ο γέρος που καθότανε σ' ένα κάθισμα από πλαισίωση αυτοκινήτου έξω από την πόρτα μουρμούριζε "αυτή η σημαία κάνει τη βροχή να σταματάει" — κι όταν ρίξανε μια βροχούλα τρεις ώρες πριν τον αγώνα, πράγματι μέσα σε μισή ώρα είχε ανοίξει πάλι η ατμόσφαιρα σαν να τους έκανε νόημα εκείνος ο τσαντίστας στον πρώτο όροφο του εστιατορίου ότι όλα ήταν υπό έλεγχο. ακούστε τώρα... εκείνος ο αγώνας άρχισε με εκείνο το πρώτο γκολ της Γουόρσκα στο πρώτο λεπτό — όχι σκόρπιο θόρυβο, όχι επανεκκίνηση, ΑΜΕΣΩΣ — και μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα όλο το έργο είχε αλλάξει χέρια στους δρόμους της πόλης. οι οπαδοί είχαν πιάσει χέρια σαν αλυσίδα ανθρώπινης αλυσίδας γύρω από το εργοστάσιο εκείνο, τραγουδώντας τον ύμνο όχι μονάχα δυνατά αλλά σαν να ήθελαν να τον γράψουν στον ουρανό εκείνον τον Σεπτέμβριο. και τελικά εκεί που στέκονταν εκείνοι οι πέντε-έξι άνδρες με τις σημαίες τους σαν φρουρά γύρω από εκείνο το φανάρι των δρόμων, κάποιος άρχισε να ψάλλει τον εθνικό ύμνο της Πολωνίας χωρίς να ξέρει λέξη — κι όταν τελείωσε όλοι μαζεύτηκαν και φώναξαν "radosc! radosc!" μαζί τους σαν να είχε γίνει κάποιο μυστικό τελετουργικό ανάμεσα στις δύο χώρες αυτές τις νύχτες. το μόνο που έκανε η Γκουάρδια εκείνο το βράδυ ήταν ν' απορεί πώς είχαν βγει τόσες κίτρινες σημαίες μέσα από ντάκους και τριαντάφυλλα... τέλος πάντως πώς αυτοί οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι το δικό μας τραγούδι δεν ήταν τραγούδι ξένων μα τραγούδι οικογένειας εκείνη τη βραδιά 🔥💛

Εεεε ρε παιδιά πιστεύατε πως εγώ ήταν εκείνος ο τύπος στην βιτρίνα του τσαντιστή που φώναζε "radosc" όπως τον δάχτυλο στο λαιμό; Λάθος! Ήμουν εκείνος ο γείτονας που ξύπνησε από τις φωνές στις τρεις το πρωί κρατώντας έναν ντάκο σαν σπαθί — μέχρι που μου πέσανε πάνω τρεις Πολωνοί με τις σημαίες τους και μου είπαν "ελληνική συμμορία;" και εγώ, σώνει κι καλά, "ναι βρε σεις εδώ!"... μέχρι να καταλάβω πως αναζητούσαν μια βρύση γιατί είχαν σκάσει όλα τα μπουκάλια της "βότκας-γουόρσκα" στο υπόγειο γκαράζ. Αυτό ήταν το πρώτο και τελευταίο μου συγκρότημα οπαδών! Από τότε κάθε φορά που βλέπω ένα παράθυρο στη Βαρσοβία σκεπάζεται από κίτρινο — σκέφτομαι πως εκείνοι οι τρελοί είχαν μια ειδική αγγελία στους τοίχους: "δωρεάν χρώμα για όποιον τραγουδάει τον ύμνο σωστά". Και εμείς πάλι εδώ στις 5 η ώρα το πρωί ψάχνοντας ένα φορτηγό ψωμί για ντάκο ενώ η Γουόρσκα συνεχίζει να ρίχνει αστραπές στον ουρανό τους... ωραία, συνεχίστε; 🤣😂🍿🔴💛