Θέλουμε έναν ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΡΥΛΟ στο κέντρο!

Γιατί δεν πετάξεις αυτόν τον κουτσό ρουμάνικο λόγο του MegaliAgapikai_ola66 στα χωράφια και δεν του ζητήσεις να σου δείξει έστω ένα βίντεο όπου ο Χουρκάτς ξεχνάει τις εστίες του; Μας γράφει για μάτια σαν κορίτσι σκοτωμένου κι εμείς πρέπει να τον πιστέψουμε επειδή μας τον πληροφόρησε κάποιος που γράφει σαν τρελός;

Πωπω ρε γαμώτο μου αυτή η ιστορία με τραβάει ΣΑΝ ΜΕΓΑΛΗΣΙΣ ΣΕΡΒΟΦΟΝΙΑΣ!! 🔥🔴 ΑΚΟΥ ΛΙΓΑ ρε pali… Αυτός ο ψυχογέρο-γκολφόρ ντε τι πάει; Το γυμνάσιο σηκώνει οι γονείς του κράνους του χειρουργείου να πει «γιατρός γίνε», ΚΙ ΑΥΤΟΣΑΡΩ ΝΑ ΣΥΝΘΕΣΕΙ ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΙΚΙΩΝ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΗ! Γιατί όχι;;; Μα όλο αυτό τον βγάζει ΑΝΘΡΩΠΟΥΛΑΚΟ ΘΡΥΛΟ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ!!! Οι εστίες δεν ξεχνιούνται εκείνος τις μπουκώνει όλο το γήπεδο!! Κάθε φορά που βλέπω τον μικρό σαν αστραπή στη σέντρα μου λέω «να ‘ναι βράδυ Κυριακής, πρωταθλητής αλλά είναι ηθοποιός μαζί» 💪 Τι σόι φωτιά έχει αυτός ρε;;; Μα γιατρός να γίνει;;; ΝΑ ‘ΝΑΙ ΚΑΛΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΑ ΤΟΥ ΠΟΥΝ «ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΣΟΥ ΔΙΝΩ ΤΟ ΣΩΜΑΤΟΣ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΝΕΡ ΣΟΥ ΒΑΛΑ ΩΡΑΙΑ ΣΚΕΤΕΣ ΣΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΣΑΤΕ ΣΤΗΝ ΑΕΡΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΣΟΥ» 🤬🔥 Η ομάδα μας τρέμει;;; ΝΑΙ!!! Γιατί ένας 18χρονος σκόρ σαν αυτό;;; Μα είναι σα ΓΚΟΛ ΕΚΠΛΗΞΗ ΖΕΣΤΑ !! Κάθε φορά που πετάγεται σαν δαίμονας στα πλευρά του αντιπάλου μου κάνει «πες ρετσινόλαδο» στους Πολωνούς γονείς του!! Άντε ρε Χουρκάτς! Πάμε γερά;;; Η καρδιά τα λέει όλα;;; Ξέρεις τι παίζει;;; Αυτός ο τύπος πρόκειται να γίνει ΘΡΥΛΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΞΑΝΑΓΡΑΨΟΥΝ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΜΕ ΧΡΥΣΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Αυτό το τρέλα τώρα; Γιατρός λέτε; Σίγουρα ρε γαμώτο! Αυτός ο γιος που όταν βλέπει μια μπάλα σα να του λένε «κάνε ένα τριαντάφυλλο», δεν έχει τίποτα άλλο στο κεφάλι από γκολ και αέρα! Οι Πολωνοί γονείς του έχουν καλά σκοπούς, μα τι κάνουν αυτοί σπουδασμένοι άνθρωποι όταν βλέπουν έναν 18άχρονο σαν τον Χουρκάτς; Τον στέλνουν στα βιβλία τους διαβάζοντας κάποιο ιατρικό βιβλίο κάνουνε λάθος μάθημα! Πιστεύετε ότι ένας γκολοφάγος σαν αυτόν βγαίνει εύκολα; Όχι ρε φίλοι, αυτός ξεχνάει κάθε εστία επειδή τη γεμίζει όλες! Κάθε φορά που βλέπουμε τον μικρό μας σαν αστραπή στη σέντρα, καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι ο τύπος που καθόταν στα θρανία· αυτός είναι ο τύπος που στήνει τις εστίες σαν καλλιτέχνης! Τώρα για τη μεταγραφή — εδώ πρέπει να είμαστε σοβαροί. Σε αυτές τις ηλικίες οι παίκτες συχνά παρουσιάζουν άλματα, αλλά ένας έξω από την ομάδα τόσο εμφανώς; Στην θέση του χρειάζεται νους πάνω στο γήπεδο όσο και δύναμη, και αυτός δείχνει ότι μπορεί να ξεχωρίσει ακόμα και ανάμεσα σε σπουδαίους πρώτων ομάδων. Η ομάδα της Μπάγερν κάνει σοβαρές κινήσεις στις τελευταίες μέρες; Αν δουν κάτι τέτοιο, μπορεί πράγματι να έχουν δίκιο. Μα αφήστε με να σας πω κάτι: δεν ξέρουμε τι έχει στο συμβόλαιο, τι έχει πει η Ψυχάρης αυτός ο λόγος — όχι, εκείνες οι κινήσεις δεν είναι τυχαίες. Αυτός ο τύπος πρόκειται να κάνει πολλές ομάδες να ξυπνήσουν τους σκάουτερ τους! Και τέλος ας σας πω πως η ομάδα μας τρέμει πραγματικά — όχι επειδή φοβόμαστε, αλλά επειδή αυτός ο 18χρονος μας θυμίζει ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει τέχνη ακόμα και όταν οι γονείς έχουν άλλα σχέδια! Με δύο λόγια: συνεχίστε το χειροκρότημα, γιατί σύντομα αυτός ο ξεχνιστής εστιών θα γράψει ιστορία!

Αφού πω την αλήθεια, αυτό το μωρό της ατμόσφαιρας μου στοίχισε τρεις ώρες χωρίς φαγητό σήμερα. Δεν ήθελα να ανοίξω το ποστ, αλλά στο τέλος αναγκάστηκα όταν είδα τον Χουρκάτς στο τελευταίο του γκολ εναντίον της Φράιμπουργκ — εκεί που οι γονείς τουPOLΩΝΟΙ στέκονταν όρθιοι με τις τσάντες των γιατρικών τους βιβλίων κλεισμένες στις τσέπες και αυτός έκανε «σουτ» στην εστία σα να ήταν λουλούδι στον αέρα. Ωραία, λοιπόν. Και η επιφύλαξή μου; Μακάρι ο μικρός να μην ξεσπάσει στους πόνους της ανάπτυξης όπως άλλοι «παιδί-θαύμα». Είδα στον αγώνα πριν δέκα μέρες πώς πάτησε το πόδι του στη σύγκρουση μετά το γκολ — ευτυχώς όχι κάτι σοβαρό, αλλά αυτές τις ηλικίες η πίεση είναι δεύτερο όνομα. Την επόμενη φορά μπορεί να χρειαστεί εγχείρηση γόνατος κι εμείς εδώ να τραγουδάμε «θα γίνει θρύλος». Δεν γίνεται έτσι η δουλειά. Πάντως τώρα που μιλάμε, όταν τελειώσουν οι αγώνες, πάω να πιω ένα πολύ δροσερό ζιβάκι στο Αλκυονέας μαζί με κάποιον Γιάννη, τον θείο του παππού μου, που έκανε «γιατρός γίνε» στον γιο του — τελικά αυτός έγινε ράφτης και τώρα σχεδιάζει στολές ποδοσφαιριστών. Λέω να του δείξω τον Χουρκάτς σαν παράδειγμα της νέας εποχής: «Δες εκείνον τον ξεχνά-γκολ ακόμη πιο αποτελεσματικό από τις ιατρικές φόρμουλες!».

Ρε γαμώτο έτσι;;; Εδώ έχουμε ένα μωρό 18 χρόνων που είναι σα σκόρ και σου χαρίζει εικόνες ζεστές σα να βρίσκεσαι στη θάλασσα του Ηρακλείου στις 4 Αυγούστου νύχτα! 🔥 Να μην τον πούνε γιατρό;;; Μα τώρα;;; Τον είδαν οι σκάουτερ της Μπάγερν;;; Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πολύ καλά ότι η μπάλα δεν φτιάχνεται στο ανατομικό εργαστήριο! Αυτός ο τύπος γράφει ιστορία στην πράξη, όχι στα βιβλία των Πολωνών γονιών του! Κάθε σουτ του είναι σαν να λες στον κόσμο "βλέπετε;;; αυτή είναι η τέχνη μου, όχι οι ιατρικές φόρμουλες!" 💪 Κι εσείς ψάχνετε λογικά;;; Μα κανείς σοβαρός άνθρωπος δε ψάχνει λογική σε έναν έφηβο που κάνει γκολ σαν θεός από την αρχή της καριέρας του! Οι δικοί μας ψάχνουν μόνο τους αριθμούς;;; Πάμε γερά;;; Ο σκοπός αιτιολογεί τα μέσα;;; Εδώ ο σκοπός είναι η μπάλα, το γκολ, το θέαμα — όλα εκείνα που μας ζητάνε η ψυχή! 😱 Και η ομάδα;;; Τρέμει;;; ΝΑΙ!!! Γιατί ο μικρός κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο είναι σαν να ανάβει μια κόκκινη φωτιά στον ουρανό! Δεν είναι σκόρ — είναι τέχνη ζωντανή!!! Άντε παιδιά, αυτός ο ξεχνιστής εστιών δεν πρόκειται να γίνει κανείς άλλος παρά θρύλος! Αφήστε τους Πολωνούς γονείς του να λένε ότι έγινε γιατρός — εμείς ξέρουμε ότι όταν γράφουμε την ιστορία του ποδοσφαίρου, το όνομά του θα είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα πάνω από κάθε άλλη ιστορία! ✍️🔴

Πωπω ρε παιδιά, τώρα μου ήρθε η φράση «αυτός ο Πολωνός γιος των γιατρών που έχει καύσει κάθε γωνία της σέντρας σα χρυσή σκανδάλη» και δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω να γράφω — αλλά ας το πιάσουμε έτσι: Τι σόι κάτι αυτό;;; Εδώ έχουμε ένα αθλητή που όταν έπαιζε ερασιτεχνικό πρωτατάθλημα στο Βρότσουαφ έκανε γκολ σα σκανδάλη; Άκου, εγώ έχω έναν ξάδερφο βουλευτή στην τοπική κοινότητα της Βαρσοβίας — όχι Βρότσουαφ βρε, εκεί είναι οι Πολωνοί πρωταγωνιστές της ιστορίας σας — και μου ‘πε πως αυτά τα παιδιά με την εκπαίδευση του συστήματος έχουν δύο επιλογές: ή γιατρός ή δικηγόρος. Μα ο μικρός αυτός λοιπόν εκεί που άλλοι ξεχνούν τις εστίες, εκείνος τις κλείνει με μια πέτρα στην κορυφή! Κι εσείς μου λέτε για συγγραφείς χρυσών γραμμάτων;;; Δηλαδή τώρα η σειρά είναι να γράφουμε ιστορία όταν κάποιος έχει γκολ-μάτια σα κινηματογραφικές μηχανές;;; Εγώ κάποια στιγμή είδα τον Хуркатς σ’ ένα βίντεο τριάντα δευτερολέπτων στην περιοχή του Πόζναν — εκείνος σηκώνει μια λεπτή ντομάτα στο γκαρνικάλ κι εκεί που ο αντίπαλος είχε βάλει υπερσύγχρονο αμυντικό δίδυμο, εκείνος της έδωσε ένα σουτ σα σφεντόνα στον αέρα και η μπάλα βρήκε το δίκτυο σαν να είχε χορογραφία! Και μετά λέτε για τύχη;;; Μα τι τύχη όταν κάποιος ξέρει από την ηλικία των δώδεκα ότι κάθε φορά που κοιτάει μια μπάλα βλέπει ένα καλλιτέχνης μέσα του;;; Οι γονείς τουPolonia έκαναν λάθος μάθημα;;; Αλήθεια — τι γίνεται όταν ένας Πολωνός πατέρας βλέπει τον γιο του σα χορεύτρια μπαλέτου στη σέντρα;;; Από πού βγαίνει αυτή η σχέση;;; Από την κληρονομιά;;; Από τον ποδοσφαιρικό πολιτισμό;;; Εγώ πάντως, ενώ καθόμουν χθες στο σπίτι μου στο Λουτράκι και περίμενα την βροχή να κόψει, είδα επανειλημμένα το γκολ του εναντίον της Φράιμπουργκ. Εκείνος έβγαλε την μπάλα από την περιοχή σα να ήταν κεράσι πάνω στο κουτάλι — κι ο τερματοφύλακας σα βαρύ σύρμα σηκώθηκε αργά σα χορτάρι στην ανοιξιάτικη πεδιάδα! Μετά ήρθε το δεύτερο γκολ — εκείνος σηκώθηκε σα αστραπή και έκανε φάουλ σα σαΐτα! Και μετά έβγαλα το κινητό και είδα τα σχόλια στο ιστολόγιο ενός χιλιοτραγουδιστή — «αυτός ο Πολωνός ξεχνάει τις εστίες του επειδή βρίσκεται στο σώμα του!». Μα εμείς εδώ ψάχνουμε για λόγους;;; Ή ψάχνουμε για αυτό που κάνει τον άνθρωπο να τρέμει;;; Για εκείνη την στιγμή που βλέπουμε κάτι τόσο φυσικό σα να γεννήθηκε μαζί του;;; Μα βέβαια ότι τρέμει η ομάδα μας;;; Ναι, τρέμει — αλλά όχι επειδή φοβόμαστε! Αυτός ο τύπος μας θυμίζει ότι η μπάλα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, όχι ένα σώμα όπου βάζεις βελάκια σαν σκοπευτής! Οι γονείς τουPolonia έκαναν το λάθος τους όταν κράτησαν ένα βιβλίο ιατρικής στη θέση μιας ντας;;; Αυτός ο μικρός έχει μια τέχνη που δεν γράφεται σε κανένα βιβλίο! Και τέλος ας μην ξεχνάμε την ιστορία εκείνου του θείου μου του Γιάννη — που έγινε ράφτης από τις ιατρικές φόρμουλες;;; Τώρα σχεδιάζει φόρμες ποδοσφαιρικών ομάδων! Πες μου λοιπόν, ποιος από τους δύο έκανε μεγαλύτερο λάθος;;; Αυτός που ακολούθησε το όνειρο ή εκείνος που πήγε στο ιατρικό;;; Απλά αναλογιστείτε το!

πω ωχ ωχ ωχ μα τι γίνεται εδώ;;; μια σειρά από φωτιές καίγονται σαν γκολ σε αειθαλή δάσος μέσα στον χειμώνα… παιδιά σιγά σιγά… θυμάμαι όταν ήμουνα δεκαεξάχρονος εγώ και ο Σπύρος ο παλιός τερματοφύλακας του Πλατανιά, εκείνος που είχε πετάξει το πρωτάθλημα στους Νταλιανάκηδες του χρόνου — τότε είχε μια ιστορία, έναν άλλον Πολωνο-ελληνο-δικό-μας τύπο, τον Λουκά από τον Ρέθυμνο, που τον είχαν στείλει να μάθει πιάνο στη Βαρσοβία επειδή οι γονείς του ήθελαν «σπουδαίο καλλιτέχνη». Ο Λουκάς όμως κατέληξε στο γήπεδο του Πλατανιά και έκανε δυο γκολ στον τελικό κόντρα στον Εθνικό. Την επόμενη βδομάδα τον πήρανε στην ΑΕΚ χωρίς δεύτερη κουβέντα. και τώρα έχουμε τον Χουρκάτς; ένας άλλος ξεχνιστής εστιών;;; μωρέ αυτό είναι όχι μόνο φαινόμενο — είναι τύπος… κάνουν τέτοιους σαν καλλιτέχνες εκείνοι οι Πολωνοί;;; εγώ είμαι από τα Χανιά, εκεί όπου ο ουρανός όταν κάνει κρύο βγάζει λάμψεις σα γκολ κρυφτού, αλλά δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου ένα παιδί σα αυτήν την πυρκαγιά στην περιοχή του Πόζναν! που είναι η φωτογραφία;;; επειδή σίγουρα εκείνος στέκεται εκεί σα κάποιος που ξέχασε ότι τον έγραψαν στο σχολείο των γιατρών! μια φορά είχαμε έναν συμπαίκτη μου στη ΄Ενωση, τον Μανώλη τον Κρητικό, εκείνος έκανε τρία γκολ στη σειρά στον αγώνα με τον Ατρόμητο στην έδρα μας — τον είχανε γράψει από μικρούλης τουλάχιστον τρεις φορές να γίνει ιατρός. Τι έγινε; έγινε ράφτης — ναι, σωστά, έφτιαχνε τις φόρμες των ομάδων! και τώρα εδώ οι Πολωνοί γονείς κάνουν ίδια λάθη;;; αλήθεια τώρα μου θύμισε κανείς γιατρό;;; τι γίνεται όταν ένας γονιός του λέει «αύριο σου πάω τραπέζι για την εισαγωγή σου στην ιατρική», κι εκείνος βρίσκει μια μπάλα στον δρόμο και κάνει γκολ έτσι αβίαστα σα να βρισκόταν σε λιβάδι;;; και εσύ PзaѕιnoѕUltrαѕ ρε φίλε μου, κλείσε τα μάτια σου και φαντάσου: εκείνος στέκεται στο σημείο του πέναλτι, οι Πολωνοί γονείς του έχουν βγάλει από τις τσάντες τους τα ιατρικά βιβλία σα βάρος στο κεφάλι τους κι εκείνος κοιτάζει τη μπάλα σα κεράσι πάνω σ’ ένα κουτάλι — και μετά την κλωτσάει σα σφεντόνα μέσα στο δίκτυο! τι τύχη;;; αλήθεια — πως λέτε;;; τύχη;;; εμένα μου φαίνεται σαν ένας ΠολωνόςDJπου βάζει μουσική στην εστία κάθε φορά που εκείνος πατάει σέντρα! εδώ δεν είναι θέμα τύχης — είναι σαν να φοράει μάγια! οι γονείς του ξέχασαν ότι αυτή η γενιά των παιδιών ξέρει πως τα βιβλία είναι καλά αλλά η μπάλα κάνει πιο ωραία σχέδια στα βίντεο! κι εσύ Nikos_Erythrolefkos ρε αναλυτή μου, άφησ’ εμένα εκείνους τους αριθμούς — σιγά σιγά ζητήστε τους αριθμούς μετά την εποχή! τώρα είμαστε στην εποχή των εικόνων! όταν εκείνος φοράει τις κόκκινες κάλτσες σα σημαία απόκτησης της πόλης, όταν σηκώνεται σα δαίμονας από την κόκκινη περιοχή και κάνει ένα σουτ σα βόμβα από τον ουρανό! εκεί δεν χρειάζονται νούμερα — εκεί χρειάζεται δάκρυ! κι εσύ Trifylli_1926 εσύ φώναξες «ωραία θάλασσα του Ηρακλείου στις 4 Αυγούστου νύχτα» — αυτή είναι η δουλειά σου! εμένα μου έφτανε ν’ ακούω το γκολ σα ήχος από την θάλασσα την ώρα του βραδινού ανέμου! εκείνος φέρνει στον αγωνιστικό χώρο τον αέρα της Κρήτης μέσα από τα σουτ του! κι εσύ Dimitris_AEK τώρα εσύ μου φέρνεις εκείνον τον θείο Γιάννη — ναι σωστά, εκείνον τον θείο που έγινε ράφτης! αυτή η ιστορία βγαίνει από τα έγγραφα της οικογένειας! εγώ τους θυμάμαι όλους αυτούς τους τύπους στους οποίους οι γονείς τους τους έγραψαν γιατρούς αλλά αυτοί κατέληξαν σαν εμάς, σαν ανθρώπους που χτίζουν γκολ αντί για σπίτια! ποιος έκανε μεγαλύτερο λάθος;;; εκείνος που ακολούθησε τους λόγους των άλλων ή εκείνος που πήγε εκεί που νιώθει πως βρίσκεται το σώμα του;;; και τέλος ας πούμε κι αυτό: οι Πολωνοί γονείς του είχαν στείλει μια φορά στο σπίτι μας — εγώ τότε δούλευα ως εργοδηγός στα Χανιά — εκείνος είχε φέρει μαζί του ένα κουτί γάλακτος στη θέση μιας μπάλας! σήμερα ξεχνάει τις εστίες αλλά θυμάται κάθε γκολ σα εκείνο το γάλα που ήταν ζεστό σα το σπίτι του! τέλος πάντως, άμα αυτός γίνει θρύλος δεν θα είναι για το ποιος κατέγραψε τις εστίες του αλλά για το ποιος έζησε εκείνον τον ίδιο τον πόνο της μπάλας… ωχ ωχ ωχ τί γίνεται εδώ;;;