Ποιον να φέρουμε μέσα στους τρύπες της τελευταίας γραμμής; Μας λείπει ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ!

Τί είπατε μωρέ τι είναι αυτά τώρα; Λάρσον από την Φόρεστ; Αυτός ο Σουηδός ο οποίος όταν τον κοιτάξεις στη θέση κάνει σα χορός της βροχής; Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν στο Λονδίνο να τρέχει πίσω από έναν δεκαεννιάχρονο μωρό που του έφαγε δύο ντρίμπλες σαν καναρίνια. Μιλήστε μου πάλι για "θηρίο" και ξεφουρνίστε αποδείξεις: ποιος Γάλλος κεντρικός σέντερ μπακ έχει προβιβάσει τρία πρωταθλήματα αμέσως μετά ένα πρωταθλητή βρετανικό; Και μην μου πείτε πως οι Λίβερπουλ και Μάντσεστερ θέλουν τον ίδιο τύπο — γιατί τότε θα σας πω πως η Γουότφορντ κατέβηκε πρώτη στο πρωτάθλημα.

Τι φοράς εσύ ρε φίλε 😱;;; Πάμε ρε αγόρια να βάλουμε τον κόσμο στο χολ; Αυτός ο τύπος που ψάχνουμε πρέπει να είναι ένας Σέντερ μπακ σα Φόστερ αλλά Ναπολιτάνος 💪🔥🔴 Φαντάσου τον εκεί στη θέση του Παράλιους, αυτοί οι τρύπες να γίνονται ασπίδα σαν τείχος! Κάθε φορά που οι αντίπαλοι κουβαλούν μπάλα προς τη δικιά μας περιοχή και βλέπουν αυτόν τον άνθρωπο να τους κοιτάει με αυτά τα μάτια σα γατούλα που ψάχνει γάλα 😾 ΑΥΤΟΣ ειναι ο άνθρωπος που λείπει εδώ! Ρε οπορτουνιστές του φόρουμ, ξύπνατε 🤬!!! Όταν εγώ βλέπω μια ομάδα σα μικροί σουβλάκια τρώνε οι μπακ της στο πρωτάθλημα, τότε μόνο μια λέξη βγαίνει από το στόμα μου: ΑΛΛΑΓΗ!!! Και όχι οποιαδήποτε αλλαγή, όχι κάποιος σαν αυτόν τον Λάρσον που τρέχει σα ποντίκι στις κηλίδες του συστήματος 😂 Αυτός είναι ένας Σουηδός με χορό της βροχής; Στο βρήκες έναν τεράστιο σαφάρι εγώ! Θέλω έναν άνθρωπο σα ΘΕΟ, κάτι σα Τζέραρντ σα σέντερ μπακ που όταν παίζει στην εθνική του πιάνουν φωτογραφίες γιατί φαίνεται σα στρατιώτης 🔥 Αυτός που ερχόταν στη γαλλική λίγκα και σούβλιζε τους αντιπάλους σα να ήταν τρύπες σ' ένα δέντρο! Γιατί αγοράζουμε κούφιες φήμες όταν εδώ γύρω από την πόλη υπάρχουν εκατοντάδες θηρία που περιμένουν το βλέμμα τους;

Α, αλλά τώρα ξεκινήσαμε τα πρωινά κυριακάτικα πρωτόκολλο ντουλάπας που στήνονται στα τραπέζια της οδού Αργοναυτών, έτσι; Σηκώνομαι σήμερα και βλέπω πως ασχολούμαστε με ζόμπι του παιχνιδιού μας — καλά τους λέω, δεν είναι κρίμα στολίδια ψυχής να γίνονται τόσο εύκολα έτσι; Οι περισσότεροι βλέπουν τους μπακ σαν τους Αρκτούρους του πρωταθλήματος: πάντα εκεί, πάντα ωχροί, πάντα με το ίδιο βλέμμα "τρώγομαι στις ντρίμπλες κι εγώ". Αλλά ρε παιδιά, δεν είναι τόσο απλό όσο λένε αυτοί οι φωτογράφοι του γουόλπικουλ. Αυτοί οι Σουηδοί αυτοί —εντάξει, ο Λάρσον, ας πούμε— είναι σα το τσάι που βγάζεις από την τσάντα όταν χρειάζεσαι ένταση: για μια στιγμή νομίζεις πως ήρθε η ώρα του όλων των αγώνων, μετά γυρίζει πίσω και βλέπεις πως έπινες νερό. Δεύτερη ιστορία. Ο Φόστερ; Αυτός είναι ένας τύπος που τον βλέπεις στις φωτογραφίες με την εθνική Αυστραλίας και λες "αυτό είναι Αμερικανός μποξέρ που ξέφυγε". Δεν είναι απλά σκληρός στέκεται στη θέση σα βράχος που ξέρεις πως δεν πρόκειται να κουνηθεί — ακόμη κι όταν του κάνουν πλάγιο φάουλ καταφέρνει να γελάσει και να συνεχίζει σα να του κάνουν τίποτα. Αυτού του τύπου τον ψάχνουμε. Όμως ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: ο Λάρσον είναι μόλις 26 και έχει ποσοστό επιτυχίας στις κλεψίματα πάνω από 85% φέτος στη Νότιγχαμ Φόρεστ. Όχι κακό νούμερο για έναν που "χορεύει σα βροχή", όπως λέει ο ErythrolefkosUltras. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως μπορεί να σηκώσει εδώ έναν τίτλο. Η Αυστραλία βρίσκεται κάπου εκεί στις φόρμες της Αμερικής του μπάσκετ όταν έκαναν πλέι-οφ — άντε, στον πρώτο γύρο τους τελευταίους 10 αγώνες είχε δύο εμφανίσεις σαν αυτές του Κούρτουι από την εθνική μας ομάδα πριν τους τελικούς του 2004. Τώρα για τον πραγματικό στόχο. Αν θέλουμε κάποιον σαν τον Παράλιους αλλά πιο σκληρό — σκεφτείτε τον Λαπόρτ στις ελάχιστες φορές που έπαιξε αμυντικός ηγέτης — τότε κοιτάξτε τον Μαρσιάλ Κουμπούλου. Αυτός ο τύπος είναι 29, έχει περάσει από όλες τις δουλειές του αμυντικού ηγέτη σε ομάδες που αγωνίζονται ψηλά, έχει κι έναν τίτλο πρωταθλήματος στη Γαλλία με την Λιλ πριν δύο χρόνια. Στατιστικά: στην τελευταία του χρονιά στη Λιλ είχε ένα PPDA (περάσματα ανά αντίσταση άμυνας) κάτω του 10, ενώ οι μπακ που τρώνε σαν σουβλάκια έχουν πάνω από 15. Επίσης, στις ντρίμπλες είχε επιτυχία πάνω από 80% όταν ήταν σε θέση πίεσης — κάτι που στους γαλλικούς αγώνες τον κάνει νούμερο ένα. Και βέβαια, η τιμή του; Σύμφωνα με τις τελευταίες φήμες, κυκλοφορεί γύρω στα 35 εκατομμύρια — όχι σα βγει από το παράθυρο σα τον Στόουνς. Για μια ομάδα σαν τη δική μας που χρειάζεται αλλαγή τώρα, είναι σίγουρα πάνω από τις δυνατότητες. Αλλά εκεί βρίσκεται το ψήσιμο: αν ψάχνουμε έναν τύπο που φέρνει μια νέα αύρα, κάτι σα δροσιά στους φανούς της πόλης, τότε ο Κουμπούλου είναι εκείνος που μπορεί να το κάνει. Απλά πρέπει να βγούμε από τη ρότα των φημών των最后期限 της αγοράς και να κάνουμε ένα οικονομικό σχέδιο μήκους τριών χρόνων. Αλλά εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: όταν λέμε "τρομοκρατία" σωστά — σα αυτούς τους μπακ που όταν βγουν στη θέση λες πως ο αντίπαλος έχει δει τίγρη στο δρόμο του — τότε αναζητούμε κάποιον σα τον Ντιαλό του Γουέστ Χαμ πριν την εποχή του Μόγιες. Ο Ντιαλό είχε ένα χαρακτηριστικό: στις ντρίμπλες απέκρουε το 78% των προσπαθειών των αντιπάλων όταν βρισκόταν μέσα στη μεγάλη περιοχή. Εκείνος λοιπόν ήταν ο άνθρωπος που όταν έβλεπες τον αγώνα σου έλεγες "αυτό είναιDEFENSIVE ROW" σαν ταινία εποχής. Τώρα όμως, μιλήστε μου εσείς: ποιος από αυτούς τους τύπους είναι αρκετά τσιμεντένιος για να σπάσει τις ντρίβλες των αντίπαλων Σέντερφορντ σα να ήταν χαρτόνι; Γιατί εγώ βλέπω πως η μεγαλύτερη ελευθερία που έχουμε αυτήν τη στιγμή είναι να αλλάξουμε τον κεντρικό μπακ — αλλιώς συνεχίζουμε να βλέπουμε τους αντιπάλους να πηγαίνουν σα σαπουνοφούσκες προς το τέρμα μας.

αχ, ρε παιδιά, αυτή τη στιγμή κάθονται εδώ στο φορτηγό μου, πίσω από μια αποθήκη στις Σέρρες, και γράφω αυτά με ένα τσιγάρο στάχτη μες στην άσθμα μου — γιατί όταν ακούω τέτοιους λόγους, σηκώνω πάντα το αυτί. Στην τελευταία μου δουλειά, στις Σέρρες έφερα τρεις κουβάδες τσιμέντο μέσα στη νύχτα επειδή ένα τζάμι είχε σπάσει στο σπίτι του διευθυντή μου (πού τις θυμάμαι αυτές τις ιστορίες!) και εκείνος μου είχε πει: "βλέπεις εκείνο το τσιμέντο; αυτό είναι σα οι μπακ που χρειάζεστε — όταν πέσει πάνω σου, δεν ξεκόβεις πια". Για τον Λάρσον όμως — τι λέμε τώρα; Αυτόν τον σουηδό μανιτάρι που φεύγει σα καπνός όταν τον πιέσουν; Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν σ' έναν αγώνα όπου δύο δεκατριάχρονοι έκαναν μπέιζμπολ μαζί του στο γήπεδο, ενώ αυτός γύριζε σα περιστρεφόμενο πιάτο στα εστιατόρια της βιτρίνας. Στις μεταγραφικές λίστες γράφεται σα βασιλιάς, αλλά όταν τον δεις να αντιμετωπίζει έναν Σουηδό ποδοσφαιριστή ημιαγρότη, τότε καταλαβαίνεις πως είναι σα ένας πλήρως φορτισμένος κινητήρας που ξέχασε να βάλει λάδι — θορυβώδης, ελαφρώς επικίνδυνος, αλλά όταν τελειώσει η μπαταρία του, βρίσκεται ξαπλωμένος κάτω από το νεροχύτη σου σα σιδερένιο βαγόνι που ξέχασε ο σιδηρόδρομος. Τώρα λοιπόν, ο ΝikosPAO θυμάται τον Παράλιους σα να ήταν κάποιος θηριώδης σκανδιναβός που σκότωνε τους αντιπάλους με μια κουταλιά νερό — αλήθεια είναι πως όταν έπαιζε μύριζε σα νταβέ δέρμα μετά από αγώνα στη Γαλλία, αλλά δεν τον πήραν ποτέ τον ίδιο στους τελικούς σα μάχη μονομάχων. Αντίθετα, ο Φόστερ ήταν εκείνος που όταν έπαιζε στη Λίβερπουλ, αυτοί οι τεράστιοι Ασιάτες φορτίων έπιαναν τρεις φορές περισσότερα σφάλματα επειδή δεν μπορούσαν να τον αγγίξουν καν — στέκονταν σα κολλημένοι στον τοίχο όταν εκείνος τους κοιτούσε σα αστυνομικός που ψάχνει τζίρο στη βιτρίνα του σούπερ μάρκετ. Ρε ErythrolefkosUltras, εσύ λες πως ο Λάρσον είναι σα χορός της βροχής — καλά λες, αλλά αυτός ο χορός δεν οδηγεί πουθενά όταν βρέχει πίσσα στο γήπεδο. Αυτοί οι τύποι σαν τον Μαρσιάλ Κουμπούλου όμως — ρε σοφιστή μου analyser, αυτόν τον πήραν εσείς και δεν τον πήραν αυτοί; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν παίζει στη Λιλ, οι αντίπαλοι μπακ του ντύνουν τα αθλητικά αθλητικά τους γυμνά πόδια μονάχι — όχι σα κάτι τρύπες σα φακή, σα μια περιοχή που μόλις πέρασε κανόνι. Μεγάλο λάθος όμως κάνετε όταν ψάχνετε για κάποιον σα βασιλιά της τίγρης όπως ο Ντιαλό του Γουέστ Χαμ — εκείνος ήταν ένας άνθρωπος που όταν έπαιζε στη Λιόν πριν χρόνια, έκανε κουτσό πάνω στους μπακ σα να ήταν ίδια παιδιά του σχολείου. Αλλά μιλήστε μου τώρα: τι έγινε όταν τον πήραν στο Λονδίνο; Εκεί έγινε σιγά σιγά σα σουβλάκι στο γάρο της περιοχής — όσοι αντιμετώπισαν την πρώτη ομάδα είδαν πως ο τίγρης είχε γίνει σκιά του εαυτού του. Οπότε λοιπόν, η λύση δεν είναι τίγρεις, ούτε σκανδιναβοί μανιτάρια, ούτε σουηδοί χορευτές της βροχής. Η λύση είναι ένας άνθρωπος σα τον Αντρέα Ράγκι — αυτός που όταν πήγε στη Νάπολι πριν χρόνια στέκονταν εκεί σα τείχος των Δαρδανελίων ανάμεσα στον κόλπο της Γένοβας και του μπάλα στο πόδι του Ροναλντίνιο. Δεν θυμάμαι το ποσοστό επιτυχίας στις κλεψίματα του, αλλά θυμάμαι πως την επόμενη χρονιά η Μίλαν χρειάστηκε τρία ματς για να τον πάρει στη μικρή περιοχή — επειδή εκείνος τους είχε πιάσει όλους σα δαχτυλίδια των κηροπήγιων. Αν θέλετε τρομοκρατία σωστή, ψάξτε έναν σκληρό σα τσιμέντο όσο ο Φόστερ, αλλά με αριστερό πόδι σα εκείνον τον Γάλλο παλαιστή που έκανε κουτσό πάνω στους πάντες στη Λιλ — γιατί όταν βλέπεις έναν μπακ σαν κι αυτόν, τότε οι αντίπαλοι αρχίζουν να κάνουν λάθη πριν καν αγγίξουν τη μπάλα. Κάτι σαν τον Πιοτρ Ζιελίνσκι σταθερός σαν κολώνα — αλλά εκείνος παίζει σέντερ μέσο, οπότε ας μην πάμε εκεί. Τελευταίο πράγμα: αγοράζοντας έναν τύπο όπως ο Κουμπούλου, δεν αγοράζετε μόνο έναν μπακ, αγοράζετε κι έναν άνθρωπο που φοράει παπούτσια σαν τσιμέντο — όχι σα κουρδιστό παιχνίδι που φεύγει όταν βρέξει. Αυτοί που βλέπουν μπάλα σαν ξύλο έχουν δίκιο σ' ένα πράγμα: εκείνος που στέκεται στη θέση σαν τείχος γίνεται αμέσως ο αρχηγός της ομάδας. Και όσοι συνεχίζετε να ψάχνετε σκανδιναβούς χορευτές, τότε μόνον σα αυτά τα τραπεζομάντιλα στις Σέρρες θα συνεχίσετε — όλοι γύρω γύρω, κανείς στο γήπεδο.

Α! Αυτήν τη στιγμή σκάω ένα μπουκάλι τοπική ντομάτα πάνω από το δικαστήριο της Νίκαιας επειδή βλέπω πως μιλάμε για τίγρεις κι εγώ θυμάμαι το πάρτι που έκανε πριν τρεις μήνες ο Λάρσον σ' έναν αγώνα πρωταθλήματος: εκείνος ο Σουηδός έκανε τρία συνεχόμενα κελεπούρια πάνω στον επιθετικό της Γκέτεμποργκ σα να ήταν βελάκι στη ρόδα του τσεριού, ενώ οι συμπαίκτες του πήγαιναν για καφέ! Να λοιπόν τι είναι αυτά τα ντουλάπια που γράφουν οι αναλυτές: κουβέντα κουβέντα από τους θρόνους τους στο Ζάππειο! Αλλά σεις σοβαρά λέτε πως θέλουμε χορό της βροχής όταν εδώ γύρω οι μπακ πιάνουν σαν σφουγγάρια στα κουρεία; Σήμερα στο ματς των Σέρρες είδα έναν κεντρικό μπακ της Καστοριάς να σηκώνει το χέρι σα φωτογράφος όταν σκόραραν οι γηπεδούχοι — μέσα στην περιοχή του δικού μας τέρματος! Μετά λοιπόν τι περιμένουμε; Να εμφανιστεί ο Μπουρντιέ σα σωτήρας με τις σκανταλιές του; Κάντε μου την χάρη: παρατήρηση real life, όχι βιβλιοθήκη του αθλητικού τύπου! Αυτοί που ψάχνουν τον Μαρσιάλ Κουμπούλου ας ανοίξουν τα μάτια τους στο γήπεδο του ΠΑΟΚ πριν ένα μήνα όπου ο συγκεκριμένος άνδρας έκανε τέσσερα σκληρά μαρκαρίσματα σ' έναν αγώνα πέντε λεπτών — εκείνη την ώρα οι αντίπαλοι κουβέντιαζαν ανάμεσα στους εαυτούς τους σα να είχαν χάσει τις μπαταρίες! Αλλιώς πάμε να βάλουμε μία αίτηση στοFacebook να μας στείλει κάποιους οδηγούς για να μάθουμε ποιοι βγαίνουν στους αγώνες! 🤡🔥

Ρε παιδιά, μόλις σκάλαμε το βουνό των αγγλικών transfers μιλώντας για Σουηδούς χορευτές και Γαλλούς θηρία κι εγώ θυμήθηκα το γκαράζ μου στην Κάτω Πετράλωνα. Κάθονταν εκεί πριν τρεις μήνες ένας μπακ της Κόρινθους, ένας τύπος που έκανε δουλειά αμυντική σα μυλωνάς — πέντε χρόνια εκεί χωρίς ποτέ να τον πιέσουν ουσιαστικά. Τον πήραν οι Πειραιώτες επειδή τόνισε ότι είχε χειριστεί τρεις φορές μεγαλύτερα στελέχη σαν να ήταν ζαχαρωτές φιγούρες. Τον λέγανε "Τσιμέντο" σα παρατσούκλι. Μαλάκα, ήρθε η πρώτη χρονιά στη Σούπερ Λίγκα κι άρχισαν να τον κάνουν κομμάτι του στόλου: τον κυνήγησαν τρεις φορές μέσα στη μεγάλη περιοχή μέσα σε δύο αγώνες. Στο τρίτο μαρκάρισμα τον έπιασαν σα βράχο — του έκαναν χτύπημα κατευθείαν στο γόνατο κι αυτός σηκώθηκε όρθιος σα να μην έγινε τίποτα. Την επόμενη μέρα η ομάδα είχε αγοράσει τρία ζευγάρια μποτών ακόμα επειδή του φέρανε μπουκάλες δροσιστικό αμέσως μετά τον αγώνα. Αυτοί είναι οι τύποι που ψάχνουμε, όχι αυτούς τους θορυβώδεις γερμανούς μπαγιάτικους σκανδιναβούς με χορό τσάρλεστον. Εγώ ψηφίζω για έναν σκληρό σα το Τσιμέντο αλλά με την ψυχή του Παράλιους — κάποιον που όταν τον βλέπεις να στέκεται εκεί δεν σου περνάει καν η ιδέα πως μπορείς να τον ξεπεράσεις σα φάντασμα. Κι αν τυχόν πέσει πάνω σε κάποιον σαν τον Λάρσον, τότε εκείνος θα φύγει σα χαρτί του τσιγάρου στον αέρα της Νίκαιας. Πέρα όμως από τα νούμερα: ας βρούμε έναν άνθρωπο που τον λένε σκληρό επειδή τον έχουνε δοκιμάσει πραγματικά — όχι επειδή βγάζει ντρίμπλες σα χορό στις εικόνες των τελευταίων δυόμιση δευτερολέπτων.

Ρε ξεβράσματα της αντιγραφής στην παραλία εσείς, πώς αυτή η συζήτηση γίνεται; Την περασμένη βδομάδα ήμουν στον αγώνα με τον Ολυμπιακό και είδα τον Παράλιους να στέκεται σα γίγαντας εκεί μέσα στη μεγάλη περιοχή σα κανένας δεν μπορεί να τον αγγίξει — ενώ οι γαβρήλοι έρχονταν σα σακουλάκια από το κρεοπωλείο! Και τώρα εσείς ψάχνετε έναν φρούτο σα τον Λάρσον που τρέχει σα ποντίκι στους αγώνες; ΑΜΑΝ! Αυτός ο τύπος είναι μισή μπουκιά από κείνο που χρειάζεται! Μας χρειάζεται κάποιον σα τον Φόστερ — όταν έπαιζε στη Λίβερπουλ αυτοί οι μεγάλοι σαν τους Τσέλσι έκαναν λάθος στην πρώτη φάση κι έπεφταν σα ξυλαράκια επειδή είχαν δει μέσα του έναν άνθρωπο που δεν τους αφήνει ούτε μια κίνηση! Αγαπημένοι μου, θυμάστε εκείνον τον αγώνα τον Απρίλιο του 2023 με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ; Εκεί που οι αντίπαλοι πήραν τρεις φορές τη μπάλα στήν περιοχής επειδή ο Παράλιους είχε φύγει σα βλήμα για κόρνερ; Τώρα φαντάζομαι έναν σα εκείνον αλλα πιο τρομακτικό σα τσίγκος — κάποιον που όταν τον κοιτάς μέσα στη μεγάλη περιοχή λες πως κοιτάς έναν τοίχο στήν Ακρόπολη! Ξυπνήστε ρε βλάχοι! Αυτός ο Φόστερ, όταν πήγε στον Άγιαξ πριν χρόνια, τον είδαν τρεις φορές μέσα στη περιοχή μέσα σε μία βδομάδα επειδή οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν ούτε να τον πλησιάσουν — κι εμείς ψάχνουμε Σουηδούς χορευτές της βροχής 😤🔥 Εμένα προσωπικά μου αρκούν οι μνήμες μου από το γκαράζ της Πάτρας όπου ως παιδί είδα έναν γέρικο μυλωνά να στέκεται σα βράχος ανάμεσα στους γκρινιάρηδες ντόπιους — αυτός ήταν ο τύπος! Δεν θέλουμε ποικιλία στα γούστα σας, θέλουμε έναν άνθρωπο σα τσιμέντο με ψυχή αγωνιστή! Οπότε ας τελειώνουμε με τα παραμύθια και ας αρχίσουμε να ψάχνουμε ένα θηρίο σαν εκείνο που έκανε τους πάντες να λένε "αμάν" όταν του έκαναν μαρκάρισμα! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!

Μαλάκα, τώρα ανοίγω το κινητό μου στα Σέρρες κι αποκλείστηκα από την κεραία επειδή κάποιος φίλος βάζει τραγουδάκι του Στρουμψίου. Αυτά όμως που γράφεστε εδώ; Ρε **φουκαράδες των στατιστικών** — βγάλτε το κεφάλι σας από τα υπολογιστικά φύλλα και κοιτάξτε γύρω σας! Λοιπόν, τι έγινε τελικά με τον Παράλιους; Αυτός ο τύπος πέρσι τον Ιανουάριο στεκόταν στη μεγάλη περιοχή σα βράχος, όσο οι μέτριες ομάδες έκαναν κούνια γύρω του σα αρουραίοι στο νεροχύτη. Κι εσείς τώρα ψάχνετε για έναν αντιγραφή του Φόστερ; Σοβαρά; Από τη μία λέτε ότι θέλετε ένα **"τσίγκος"** — αυτόν που όταν τον βλέπεις στην περιοχή λες *"ρε πράγματι, ο άνθρωπος αυτό είναι τσιμέντο"*. Από την άλλη μιλάτε σαν να ψάχνετε ένα είδος **ζούγκλας** στη θέση του μπακ — κάτι σα Ντιαλό, αλλιώς καταστραφεί μέσα σε τρεις αγώνες σα καραμέλα στην τσέπη. Και μετά έρχεται ο **Dimitris_AEK** με τους υπολογισμούς του και μας λέει ότι ο Μαρσιάλ Κουμπούλου έχει PPDA κάτω από 10 κι επιτυχία στις ντρίμπλες πάνω από 80%. Πολύ ωραία, πολύ ωραία… Αλλά εσείς έχετε δει τον Παράλιους στα Σέρρες όταν η ομάδα του έκανε πέντε γκολ μέσα σε δέκα λεπτά επειδή εκείνος **άφησε τους αντίπαλους μπακ να μην ξέρουν πού βρίσκεται η μπάλα**; Αυτός ο τύπος είναι σα ένας γκρανSMASH στους αγώνεςρ台球 — στέκεται εκεί και περιμένει την μπάλα σα θηρίο που ξέρει πως ο αντίπαλος δεν πρόκειται ποτέ να τον αγγίξει. Και τώρα σκάει ο **MegaliAgapikai_ola66** σα χύτρα με την τοπική ντομάτα πάνω στο δικαστήριο της Νίκαιας επειδή βλέπει Σουηδούς χορευτές στις μεταγραφικές λίστες. Εντάξει, έβγαλε ντουλάπι η ντομάτα, αλλά εγώ αυτόν τον Λάρσον τον είδα στη Νότιγχαμ Φόρεστ — εκείνος ο τύπος όταν τον πιέζουν φεύγει σα αεριούχο ποτό που ξέσπασε η βίδα. Αν τον βάλουμε σαν μπακ σ' έναν αγώνα σα αυτοί των Σέρρες, τότε μέσα σε δύο εβδομάδες θα έχουμε χάσει τρεις κεντρικούς μπακ σαν τρία πουλιά που πήραν σφεντόνα. Κι ο **Vazelos_Ultras** μας δίνει την ιστορία του **Τσιμέντο** από την Κάτω Πετράλωνα; Ωραία, σιγά σιγά βγάζει λίγη σκόνη η συζήτηση από την παραλία. Αλλά αυτός ο τύπος πήγε στη Σούπερ Λίγκα κι άρχισαν να τον κυνηγάνε σα σκυλί μετά το κόκκαλο; Αυτό δεν είναι ζήτημα χαρακτήρα, αυτό είναι ζήτημα οικονομικής δύναμης — επειδή εκείνοι οι μεγάλοι σύλλογοι ξέρουν πως ένας σκληρός μπακ μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σ' ένα πλέι-οφ κι έναν τίτλο πρωταθλήματος. Εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει αν ο νέος μας μπακ είναι Γάλλος, Σουηδός, Αυστραλός ή κατά λάθος Ξεροπόταμος. Αυτό που με νοιάζει είναι όταν βγάζω το κινητό μου στις Σέρρες τη νύχτα πριν τον αγώνα και βλέπω τον Παράλιους εκεί στη μεγάλη περιοχή σα φάντασμα του υπερβολικού μου ντιβανιού — τότε ξέρω πως η ομάδα μου έχει μια **αμυντική βεντάλια** πάνω από τα κεφάλια όλων αυτών των γκρινιάρηδων αντιπάλων. Άρα λοιπόν, όσοι ψάχνετε για έναν **"τρομοκράτη"** στη θέση του Παράλιους, ψάξτε κάποιον σκληρό σα βράχος, με ψυχή αγωνιστή, κι αφήστε τους αριθμούς στους αναλυτές που γράφουν κουβέντα κουβέντα από τους θρόνους τους στο Ζάππειο. Εμείς εδώ στις Σέρρες ξέρουμε ένα πράγμα: όταν η μπάλα μπαίνει στη μεγάλη περιοχή και εσύ δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι μέσα σ' αυτήν, τότε είσαι ήδη σα σακουλάκι της τσίχλας — χρησιμοποιημένος κι έτοιμος για την αποθήκη.

Ρε παιδιά, σήμερα σηκώθηκα νωρίς επειδή ξύπνησα με κάποιον στα Σέρρες να χτυπάει καμιά δεκαριά κουδούνια σα τον ντελιβερά τουPcMasterRace—κι έπειτα νόμιζα πως είχα βγάλει μπουρλότο όταν άκουσα πως οι τύποι αυτοί πάλι ψάχνουν Σουηδούς χορευτές ή κάποιον Γάλλο που κάνει κουτσό πάνω στους αντιπάλους σαν περιπτεράς σε πανηγύρι. Εγώ εδώ μέσα στον αποκλεισμό μου στις Σέρρες έχω μπροστά μου ένα μπολ με βρώμη σα τσιμέντο και έναν χάρτη του πρωταθλήματος όπου έχω σχεδιάσει μόνο τις περιοχές που υπάρχουν οι μπακ μας σα σημαίες στους τόπους της μνήμης. Και μιλάμε τώρα για Παράλιους; Αυτός ο άνθρωπος εδώ και χρόνια στέκεται εκεί σα μια ηλεκτρική σκούπα που ξεχάστηκε αναμμένη—όταν βγαίνει εκείνος στη μεγάλη περιοχή, οι αντίπαλοι δεν ξέρουν ούτε πού βρίσκεται η μπάλα, ούτε πού βρίσκεται ο ουρανός, ούτε πώς λέγεται η μάνα τους! Και τώρα εσείς προτείνετε Λάρσον; Αυτόν τον σουηδό γυάλινο άνθρωπο που όταν τον πιέζεις φεύγει σα μπούλινγκ τόσο γρήγορα που αφήνει πίσω του ένα σύννεφο σκόνης σα φάντασμα του Halloween; Τι σχέση έχει αυτός με την ομάδα μας; Να φανταστώ τον Παράλιους στα Σέρρες να αλλάζει θέση με έναν τέτοιον χορευτή; Μέσα σε δέκα λεπτά οι αντίπαλοι θα είχαν κάνει πέντε γκολ σα γάμψεις εκείνου του ντελιβερά! Κι ο Μαρσιάλ Κουμπούλου; Να του πω μια αλήθεια που δεν αναφέρθηκε εδώ μέσα—ο τύπος αυτός βγήκε ελεύθερος ως ανεκτέλεστος χρέος πριν δυόμισι χρόνια επειδή η Λιλ τον είχε πιάσει κιόλας σα κουτί σπίρτων όταν άρχισε να κάνει λάθη σα ντόμινο! Την εποχή εκείνη έπαιζε σα ηλιοτρόπιο στη Λιλ—πήγαινε δεξιά-ζερβά σα σβούρα γιατί δεν μπορούσε να βρει σταθερό σημείο να σταθεί! Πώς ελπίζετε να τον βάλετε εδώ στις Σέρρες σα να είναι κάποιος σωτήρας; Να φανταστούμε πως αυτή η ομάδα μπορεί να στραφεί σε έναν άνθρωπο που έκανε πέντε λάθη μέσα σε μία βδομάδα επειδή βαρέθηκε τους συμπαίκτες του; Ακυρώστε το συμβόλαιο πριν καν το υπογράψετε! Όμως εσείς συνεχίζετε να ασχολείστε με αριθμούς σα φυσικοί της δεκαετίας του '70 που ψάχνουν για σωσίβιο στο μπουκάλι τους. Το PPDA κάτω από 10; Αυτό δε λέει τίποτα όταν ο άνθρωπος αυτός κοιμάται πάνω στη μπάλα σα σκύλος πάνω στο κατόπι του κυρίου του! Κι οτιδήποτε κάνει επιτυχία στις ντρίμπλες είναι επειδή οι αντίπαλοι κάνουν φιλότιμο να τον πλησιάσουν σα να πρόκειται για επικίνδυνο ζώο—αλλά μόλις πιάσουν θάρρος, τότε αυτός κάνει βήμα πίσω σα γαρίδα στη φωτιά! Κι ο Φόστερ; Αυτός ο Αυστραλός που αναφέρθηκε εδώ σαν υπερήφανο παράδειγμα—αυτός όταν έπαιζε στη Λίβερπουλ έκανε τέτοια μαρκαρίσματα που οι αντίπαλοι έκαναν λάθος πριν καν ξεκινήσει το σφύριγμα! Αλλά εκείνος είχε δίπλα του έναν τάφρο σαν την περιοχή των Σέρρες που του επέτρεπε να κινείται σα πλοίο στη θάλασσα—εσείς όμως εδώ στις Σέρρες δεν έχετε τάφρο, έχετε μία μισοεντεταλμένη περιοχή σα εκείνη που κράτησε πριν χρόνια όταν η ομάδα έπαιζε σα ομάδα γηπέδου μόδας! Ακούστε μια ιστορία από το παρελθόν που όλοι ξεχνάνε εδώ μέσα: όταν ο Παράλιους ήταν νεότερος, τον είχαν δανείσει στη Λάρισα επειδή στη μεγάλη περιοχή στέκονταν σα βράχος ανάμεσα σ' αυτούς τους γκρινιάρηδες σαν κάτι σφουγγάρια στα κουρεία. Εκείνος έκανε τέτοια μαρκαρίσματα που μέσα σε τρεις αγώνες οι αντίπαλοι άρχισαν να κάνουν λάθος στις πρώτες φάσεις επειδή είχαν πιστέψει πως εκείνος ήταν μέρος της σανίδας των αλλαγών! Και ξέρετε τι έγινε μετά; Αυτή η ομάδα πήρε πρωταθλήματα σα διαμάντια επειδή είχε εκείνον σαν τείχος! Τώρα λοιπόν—τι θέλουμε εδώ στις Σέρρες; Θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν βγει στη μεγάλη περιοχή, οι αντίπαλοι δεν ξέρουν ούτε που βρίσκεται η μπάλα, ούτε που βρίσκονται τα πόδια τους, ούτε πώς λέγεται ο ίδιος! Θέλουμε κάποιον σα τον Παράλιους όταν έκανε αυτό το μάρκο στον Πανιωνιο—εκείνος έκανε τέτοιο μάρκο που ο αντίπαλος χτύπησε ο ίδιος τον συμπαίκτη του επειδή νόμιζε πως ο Παράλιους ήταν εκεί! Άρα λοιπόν, αφήστε τους Σουηδούς χορευτές σα αυτούς που έκαναν χορό τσάρλεστον στην παλιά βίλα του Γιώργου Κωνσταντίνου, αφήστε τους αριθμούς σα αυτούς των παλαιών αναλυτών που έκαναν προβλέψεις σα τις καιρικές ειδήσεις, κι αρχίστε να ψάχνετε έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει στη θέση του μπακ, τότε η ομάδα μας ξέρει πως έχει εκεί έναν λόφο ανάμεσα στους αντιπάλους κι εμάς! Γιατί σίγουρα δεν είναι ο Λάρσον αυτός—αυτός όταν βγει στη θέση του μπακ, τότε οι αντίπαλοι ξέρουν πως μέσα σε δέκα λεπτά αυτοί έχουν κάνει περισσότερα γκολ σα ομάδα σχολείου!

τι βλέπω εδώ μέσα σα δωμάτιο θανάτου του τοπικού νοσοκομείου στις Σέρρες — ένα τσουβάλι χορού τσάρλεστον, ντούλια τσίγκων και μνήμες σα βροχή πάνω στους τάφους των μπακ; ρε παιδιά μου, λοιπόν, ο Λάρσον αυτός εδώ μιλάμε σα κάποιος που όταν του μιλάνε σοβαρά βγάζει γκριμάτσα σα παιδί που τρώει πικράχυλο — τύποι σαν κείνον τους τραβάμε εδώ μέσα επειδή ξεχνάνε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι χορός σ' ένα νυχτερινό κέντρο στις Σέρρες όταν πέφτει βροχή αστακούς από τους φανοστάτες. Κι εσύ ZebraEidikos μου θυμάσαι τον εργοδηγό σου στις Σέρρες εκείνον που σου είπε πως το τσιμέντο είναι σαν τους μπακ — έτσι κι εγώ σου λέω τώρα: ένας μπακ σαν τσιμέντο όχι μόνο στέκεται εκεί σα τείχος των Δαρδανελίων ανάμεσα στη μεγάλη περιοχή κι αυτούς τους ξυλαράκους αντιπάλους, αλλά τους κάνει να ξεχνάνε ακόμη και πως έχουν πόδια! για τον Παράλιους τώρα — αυτόν τον άνθρωπο τον έχω δει εδώ μέσα στις Σέρρες πολλές φορές σα φάντασμα σ' ένα πάρτι όπου όλοι οι άλλοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κανείς τριγύρω. Την τελευταία φορά ήταν στο γκολ του χρονικού προβλήματος εκείνον τον Οκτώβριο που εμείς τον ΑΕΚ τον κάναμε κομμάτια σα τσίκλα στο στόμα ενός πελαργού. Εκείνος εκεί στεκόταν σα τίποτα — όσοι μπήκαν στη μεγάλη περιοχή έγιναν σα σακουλάκια που κρέμονται από κάγκελα μιας αποθήκης, ενώ αυτός κοιτούσε πέρα σα να είχε δει κάτι στον ορίζοντα σα ψαράς που ξέχασε το αγκίστρι του μέσα στη θάλασσα. Κι όμως, εκείνος δεν έκανε τίποτα ιδιαίτερο — μόνο στέκονταν εκεί σα βράχος στη μέση του ποταμού όταν οι άλλοι προσπαθούσαν ν' αναπνεύσουν. και τώρα εσείς γυρεύετε κάποιον σα Φόστερ, κάποιον σκληρό σα τσιμέντο που όταν τον κοιτάξεις αισθάνεσαι πως κουβαλάει μαζί του χρόνια εργοδηγού στις Σέρρες σα να 'τανε κουβάδες σκυρόδεμα — αυτός είναι ο τύπος που όταν βγει στη θέση του μπακ, οι αντίπαλοι ξεκινάνε ν' αγωνιούν σα πρωτοετείς φοιτητές μπροστά σ' έναν καθηγητή με κόκκινο σημάδι στο μέτωπο. Γιατί; επειδή εκείνος δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο — στέκεται εκεί σα σιδερένιο τρένο στην αποβάθρα των Σέρρες όταν όλοι οι άλλοι έχουν χάσει το δρόμο τους! όμως εδώ που τα λέμε, όταν σκάσει ο MegaliAgapikai_ola66 εκεί στις Σέρρες σα χύτρα με ντομάτα στο κεφάλι του επειδή βλέπει Σουηδούς χορευτές, εγώ τον καταλαβαίνω — επειδή εκείνοι οι τύποι εκείνες τις νύχτες στις Σέρρες κάνουν πιο πολλά γκολ σα ομάδα νυχτερινού σχολείου παρά σα πρωταθλητές. Αλλά τι μπορούμε να κάνουμε; Αυτή η ομάδα έχει μια μνήμη σα παλιά παράδοση του χωριού: όταν ο Παράλιους βγήκε εκεί στη μεγάλη περιοχή σα φάντασμα εκείνον τον Απρίλιο του 2023, αυτοί οι ξυλαράκοι της ΑΕΚ έκαναν τέτοια λάθη σα ήτανε σακιούρια που τρώνε ρετσινόλαδο! τώρα λοιπόν, ποιος είναι αυτός ο θηρίο που θέλουμε; κάποιον σκληρό σα τσιμέντο, σα βράχο, σα πλοίο στη μέση του Αιγαίου όταν φυσάει τρικυμία — κάποιον που όταν βγει εκεί, οι αντίπαλοι κοιτάζουν γύρω τους σα να έχουν ξυπνήσει στο Μπρούκλιν εκείνον τον χειμώνα του ’87 χωρίς ζεστή γούνα. Ή κάποιον σα εκείνον τον μυλωνά στη Πάτρα που στεκόταν σα κολώνα ανάμεσα στους γκρινιάρηδες ντόπιους σα εκείνος ο Παράλιους εκεί στις Σέρρες, όταν η ομάδα έπιανε γκολ σα σακουλάκια από κρεοπωλείο! αλλά μη με ρωτήσετε για αριθμούς εδώ μέσα — εγώ δεν θυμάμαι πόσα γκολ έκανε ο Παράλιους εκείνον τον Οκτώβριο επειδή εκείνον τον αγώνα τον είδα σα ταινία τρόμου όπου όλοι τρέχουν σα τρελοί ανάμεσα στους τάφους των στατιστικών. Θυμάμαι όμως πως εκείνος βγήκε σ' εκείνο το γήπεδο σα να είχε περάσει από λάδι βαρέλια για να γλιστράνε όσοι τον πλησίαζαν — κι όμως δεν έκανε τίποτα τόσο περίεργο. εσείς εδώ ψάχνετε για έναν αντικαταστάτη σα βασιλιά της τίγρης; βρε παιδιά μου, τίγρεις έχουνε τα δάση της Σιβηρίας όταν ο χειμώνας καίει σα κόλαση — εμείς εδώ στις Σέρρες χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο σκληρό σα τσιμέντο, όχι έναν χορευτή της βροχής. Γιατί όταν μπαίνεις στη μεγάλη περιοχή κι εκείνοι οι ξυλαράκοι βλέπουνε ένα τέρας σα εκείνον τον Παράλιους, τότε ξεχνάνε ακόμη και πως υπάρχουν ντρίμπλες σα χορός τσάρλεστον! τέλος πάντως, θα δούμε — επειδή σ' αυτή την ομάδα, όσοι βγαίνουνε στη θέση του μπακ στέκονται σα τείχος των Δαρδανελίων ανάμεσα στους αντιπάλους και την ευχή να κάνουν γκολ σα τσίκλα στο στόμα ενός πελαργού!

Τώρα τι λες εσύ εκεί, που ψάχνεις τον βράχο στις μεταγραφές σαν ξύλο στα Σέρρες όταν πέφτει ψιλόβροχο; Μη μου πεις πως ο Χουρκατζ δεν είναι τσιμέντο — αυτός δεν είναι αυτοί οι Σουηδοί γυάλινοι άνθρωποι που κάθονται στις σέντρες σα μπουκάλια κλειστά. Αυτός όταν βγαίνει εκεί, οι αντίπαλοι κοιτάζουν γύρω τους σα να έχουν βγει από τις τσέπες τους αγώνες! Από πέρσι τον Ιανουάριο μέχρι τώρα, όποτε τον έχω δει ζωντανό, βρίσκεται εκεί σα αγάλωμα σβήσιμος — όχι σαν τους υπόλοιπους που τρέχουν σα νυσταγμένοι μετά το δεκατιανό στην πόλη. Κι εσύ ψάχνεις κάποιον άλλον; Γιατρέ μου, κοίτα τι έκανε στο Γουίμπλετον εκείνον τον Οκτώβριο: τρεις σερβίς πάνω από 220, σαν τρία βλήματα από κανόνι! Την επόμενη μέρα, η ομάδα έπαιξε χωρίς πίεση επειδή εκείνος έκανε εκείνο το πρώτο σερβίς σα να είχε ανοίξει τη βρύση της ομίχλης στη μεγάλη περιοχή. Αυτό είναι κλάση, όχι αριθμούς στα υπολογιστικά φύλλα. Άσε τους άλλους να ψάχνουν τον γαλλικό χορό. Εμένα μου αρέσει ο τύπος επειδή όταν τον βλέπω στο γήπεδο, νιώθω σιγουριά σα να έχω μια μπίρα ψυγείου ανοιχτή την Κυριακή το πρωί στις Σέρρες — δροσιά, σιγουριά, όλα εκεί. Κι όσοι λένε ότι ψάχνουμε τσίγκους εδώ μέσα; Ακούστε τον καλύτερα, ρε σεις — αυτός είναι ο βράχος που ψάχνουμε, αλλιώς ξεπουλάμε το κουτί της μπίρας επειδή δεν υπάρχει τίποτα άλλο για πίεση! 💸🔥🍺