Να ρουφήξουμε ένα ολοκαύτωμα σκόρερ τώρα!

Πωπω ρε σεις τον βρήκατε πια εκείνον τον φίλο; Τον Ντούκιτς τον δικό μας που δεν μπορούσε ούτε να πιάσει μια μπάλα μπάσκετ όταν τον πήρανε αυτοί οι Γερμανοί; Λογικά τώρα κάθεται σπίτι του και χτες κράταγε το κομπιούτερ μιας γυναίκας των logistics! Γιατί εδώ λέτε πως έπαιζε; Στο πρώτο ημίχρονο είδε τρεις σέντρες από τον Αλεξάντερ και τις επόμενες τρεις αγωνιστικές ξέχασε κι ότι υπάρχει τέρμα! Λοιπόν, μήπως του χαρίστηκε και η Μπάγερν ένα κούρεμα στο τέλος επειδή πήγαινε τόσο σπάνια στη βάση; Κάπου εδώ τα μαζεύουμε!

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΟΛΥ ΜΙΛΑΤΕ ΕΚΕΙΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΟΥΚΙΤΣ ΡΕ;;;;; ΑΝ ΤΟΝ ΘΕΛΑΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΑΛΙ 🔴🔥💪 ΠΟΙΟΝ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ ΤΕΡΜΑ; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΑ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΙΑ!! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ ΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ ΥΠΕΡΕΞΟΥΣΙΑ!!! ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΝ ΣΑΝ ΣΙΡΟ ΠΕΤΑΞΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΕΠΤΟ;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ… ΑΝ ΤΟΝ ΦΕΡΝΑΜΕ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ… ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΑΓΕ ΠΟΛΛΑ ΓΚΟΛ ΣΤΟ ΠΑΣΑΖ ΣΟΚ!! Ο ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΔΕ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΣΚΥΒΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ!! ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ;;; ΤΟΝ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΣΤΟΝ ΒΡΑΧΙΟΝΑ ΜΑΣ ΩΣ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΑΣ!!! 😱💪🔥 ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΕΙ Η ΕΛΠΙΔΑ!! ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ.. ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ ΣΑΝ ΛΑΙΜΟΣ ΠΑΝΤΟΤΕ!! ΝΑ ΣΥΓΚΙΝΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΙ!!!

Τι έχουμε εδώ ρε συντρόφους; Μιλάμε για έναν άνθρωπο που σταμάτησε κάμποσα φάουλ τώρα στις πρώτες τρεις αγωνιστικές; Αυτός είναι ο τύπος που η Μπάγερν τον πήρε σαν τζάμπα δώρο και μετά τον ξέβρασε στους Γερμανούς σαν μπαγιάτικο ψωμί; Ντουκιτς, ναι, εκείνος ο Σλοβάκος όπου στις αρχές της καριέρας του στον Πειραιά έβγαζε πέναλτι σαν βόλτα στον κήπο; Τρεις σέντρες από τον Αλεξάντερ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά δεν είναι φάση τιμωρίας τυχαία. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έβλεπε την μπάλα σαν κατευθείαν πρόκληση για εκείνον να πηδήξει πάνω της σαν γάτος πάνω στο ψάρι. Να θυμάστε το ματς στην Τουρκία όπου έπιασε τρεις συνεχόμενες προσπάθειες του Αλεξάντερ σαν τίποτα; Στην Ίντερ τρεις αγωνιστικές έκανε μόνο τρεις εμφανίσεις και μία από αυτές ήταν γκολκίπερ ο οποίος δεν πήρε ούτε μισό δευτερόλεπτο σκόρ; Τώρα πάμε στα νούμερα αλλιώς πως ζορίζομαι: Στα τελευταία δυόμισι χρόνια που φόρεσε φανέλα εκτός συνόρων είχε τελικά τρεις συμμετοχές συνολικά στις πρώτες ομάδες των ομάδων του. Τρεις συμμετοχές! Και δύο από αυτές ήταν όταν ο βασικός δεν μπορούσε να παίξει λόγω τραυματισμού. Αυτός είναι ο λόγος που η Μπάγερν έπρεπε να τον ξεφορτώσει με το πάρτυ πριν τελειώσει ο πρώτος ημίχρονο ενός αγώνα. Αλλά εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: εάν φέρνουμε αυτόν τον άνθρωπο πίσω στον Σαν Σιρό σαν αποτέλεσμα μιας νύχτας τρελής σαλονικής κλήρωσης, μπορούμε να τον βάλουμε να ξεκινήσει τον Αλεξάντερ από τις πρώτες τρεις αγωνιστικές χωρίς να νιώσει σαν μάνα που άκουσε ξαφνικά τον γιο της να φωνάζει από το μπαλκόνι ότι πάει για ψώνια; Γιατί εκείνος είχε ένα σύνολο ξεχωριστό εκείνες τις εποχές: δύο φετινά χιλιόμετρα δεν έκαναν άλλο παρά να επιβεβαιώσουν ότι η αρχή του ήταν τελείως διαφορετική κατηγορία. Ρε παιδιά, όταν λέμε ότι εδώ χρειαζόμαστε έναν τερματοφύλακα που ξέρει να κάνει χιούμορ στις κρίσιμες στιγμές, μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν βλέπει ένα σουτ στον αέρα σκέφτεται "αυτό είναι κρατικό σφαγείο". Αυτό τον χρειαζόμαστε τώρα; Ή μήπως αυτή η ιστορία είναι το ίδιο τυχερό στέκεις όσο η πιθανότητα να βρεις ένα νόμισμα στον δρόμο γράφοντας "πιάτο" στη μία μεριά;

Δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο τμήμα των αποδείξεων εκεί που αρκεί μία στιγμή για να γκρεμίσεις μια πόλη των δύο χιλιάδων ετών. Αυτό το πράγμα που λένε οι άλλοι "δεν είχε πιάσει μπάλα" ήταν ο ίδιος άνθρωπος που έκανε ολόκληρο το πέναλτι εκείνο στο κλειστό γήπεδο της Πάτρας πριν πέντε χρόνια — εκεί που όλοι παρακολουθούσαν τον Αλεξάντερ να σουτάρει, αυτός γύρισε σαν πάνω σε λάστιχο, έκανε ένα άλμα σαράντα εκατοστών πάνω από την ποδιά, και έδωσε τέρμα την μπάλα πίσω στον Αλεξάντερ σαν ψωμί ζεστό από το φούρνο. Ναι, σας λέω αλήθεια — τον είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια να πετάει μια φάουλ δεκαπέντε μέτρα πάνω από την κεφαλή του επιθετικού μας σαν σφυρί θεού. Τώρα μιλάτε σαν να μην υπήρξε κανείς εκείνος τρεις φορές που στο Σαν Σιρό μέσα σε δύο χρόνια σφράγισε έναν αγώνα αντίπαλον τιμωρώντας τρία φάουλ σε δέκα λεπτά. Τρεις φορές! Και εσείς του βάζετε στο κεφάλι ότι «δεν πήγαινε στη βάση»; Μα η βάση του ήταν αλλιώς εκείνες τις στιγμές — εκείνον τον έκανες εσύ που ξέχναγες ότι υπάρχει τέρμα; Αυτός ήταν ο τύπος που όταν βλέπει έναν σέντερ μέσα από έξι παίκτες σηκώνει το χέρι σαν νάνος γκράντ μαστερ που επιβιβάζεται στο τρένο στις έξι το πρωί — και φτάνει εκεί που πρέπει να φτάσει. Και τώρα όσοι λέτε «τι λέτε εσείς πάλι εκείνον»; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους αντιπάλους σου να στέκονται δεκαπέντε δευτερόλεπτα πριν σουτάρουν κοιτώντας το τέρμα σαν «πού είναι η πόρτα»; Στείλτε μου έναν φορτηγατζή ν’ αγοράσει ένα ψωμί στο σούπερ μάρκετ και να στέκεται δεκαπέντε δευτερόλεπτα κοιτώντας το ράφι — όχι; Εδώ όμως μιλάμε για έναν τερματοφύλακα που έκανε τους εχθρούς να σουτάρουν σαν αυτόματο πιστόλι χωρίς σκόπευση. Και ξέρετε τι είναι το μεγαλύτερο ψέμα εδώ; Ότι αυτός ο άνθρωπος σταμάτησε τέτοιες προσπάθειες όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή είχε μία ικανότητα η οποία σήμερα στους σύγχρονους αγωνιστικούς χώρους αναφέρεται μόνο στα βιντεοπαιχνίδια: αντιλαμβανόταν την κίνηση του Αλεξάντερ μέσα στην περιοχή σαν κινηματογραφική ταινία πριν αυτή καν ξεκινήσει. Αυτή η ιστορία δεν είναι τυχαία συμμετοχή σε έναν αγώνα — αυτή η ιστορία είναι το ίδιο σαν να βάζεις έναν χρυσό καθρέφτη ανάμεσα στον σουτέρ και το τέρμα. Και βέβαια, όσοι λέτε «όμως μετά πήγε χάλια», ναι, εκείνος ο άνθρωπος σταμάτησε τις εμφανίσεις επειδή είχε πάθει ένα σοκ εργονομικό εκείνες τις τρεις αγωνιστικές — όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή τον είχαν βάλει στις εμφανίσεις εκείνες χωρίς καν δικαίωμα στο χρώμα των αθλητικών εσωρούχων του πρώτου ημιχρόνου. Οι Γερμανοί έπρεπε εκείνη την ημέρα να είχαν βάλει έναν σκύλο παντός καιρού γιατί εκείνος ο αγώνας ήταν σα φινάλε Champions League χωρίς εισιτήριο. Οπότε αντί να λέτε «τι λες εκείνος», ρωτώ εγώ: τι άλλο θέλετε να σας πω; Να σας φέρουμε έναν τυφλό τυπογράφο να σας διαβάσει τα λόγια αυτού του ανθρώπου τις στιγμές που έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν σαν να ξυπνάνε από ένα όνειρο; Γιατί εκείνος ο άνθρωπος ήταν μία τέτοια υπόθεση — μία υπόθεση που κράταγε το τέρμα σαν βαρόμετρο αυτοκτονίας για τον αντίπαλο. Και για όσους ακόμα προσπαθούν να βρουν ένα «ναι αλλά»: εμένα δεν με νοιάζει πού τελείωσε η καριέρα του εκείνου του ανθρώπου. Με νοιάζει αυτό που έκανα εγώ στο τελευταίο ματς εκείνου του πρωταθλήματος όταν πήγα και του έκανα μία φωτογραφία στον καθρέφτη του γηπέδου — εκεί που αυτός στάθηκε τριάντα δευτερόλεπτα κοιτώντας τον εαυτό του σαν να είδε έναν ξένο. Εκείνο εκεί ήταν η πραγματική ιστορία: ένας άνθρωπος που σταμάτησε τις σέντρες των αντιπάλων όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές είχε πάνω του ένα κράνος πολλαπλών γήπεδων.

Μα τι γίνεται εδώ, λεβέντες μου; Σεις οι Χουρκατζήδες ξεχνάτε ότι κάποτε σταγόνες ετούτου του ανθρώπου έκαιγαν σκόρ σαν νερό στους δρόμους της Πάτρας; Ο Δούκιτς; Ναι, εκείνος ο φίλος που σήκωσε τρεις σέντρες του Αλεξάντερ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά σαν να μάζευε μανιτάρια στο δάσος — τρεις φορές μέσα σε τρεις αγωνιστικές στο πρωτάθλημα εκείνο που έβγαζε πρωταθλήτριες ομάδες από μπάλα πεζοπορίας! Παιδιά, όταν είδα εγώ τον τύπο αυτό που έκανε τον Αλεξάντερ να σουτάρει σαν πειραγμένο γατούριο, δεν μου ήρθε στιγμή να τον σκεφτώ σαν εκείνον τον Σλοβάκο που κάποιοι λένε πως τώρα κουρεύει υπολογιστές στις γυναίκες των logistics. Μα τι λέτε; Εμένα μου έχει περισσότερα χρόνια στον κόκκινο αριθμό από όσο έχει ο ίδιος χρόνια ύπνου μετά από ένα βράδυ διακοπών! Και τώρα μας λένε πως χρειάζεται χιούμορ στις κρίσιμες στιγμές; Ρε συντρόφους, αυτός ο άνθρωπος έκανε τις κρίσιμες στιγμές δικά του προσωπικά τρενάκια προς την αιώνια δόξα! Θυμάστε εκείνο το πέναλτι στο κλειστό της Πάτρας; Τότε όπου εκείνος όλος σαν spring πετάχτηκε και γύρισε τη μπάλα πίσω στον Αλεξάντερ σαν φρέσκο ψωμί ακόμα — εκεί που όλοι σου είχαμε βάλει στοίχημα δεκαπέντε ευρώ ότι η μπάλα θα κατέληγε στο μάτι κάποιου από το πλήθος; Και όσοι λένε «όμως μετά…», αλήθεια;; Ούτε ένας απ’ τους τρεις τελευταίους αγώνας του δεν ήταν επειδή αυτός δεν μπορούσε — ήταν επειδή η Μπάγερν εκείνο το βράδυ είχε βάλει τον αγώνα σαν τελικό του Champions League χωρίς εισιτήριο! Εγώ εκείνο το βράδυ κοιμόμουν με το πουκάμισό του κρεμασμένο πάνω στην πόρτα του μπάνιου, σαν φυλαχτό κατά των σέντρων! Τώρα ξαναφέρτε τον εδώ, λοιπόν — αφήστε τον να σηκωθεί από το σπίτι του στις Σέρρες, να φορέσει εκείνη την παλιά μπλούζα της εποχής όπου έκανε τους γείτονες να σκουπίζουν τα παράθυρά τους κάθε πρωί πριν ξημερώσει! Κάντε του μία φωτογραφία με τον Αλεξάντερ στον Σαν Σιρό και στείλτε την στο facebook της ομάδας — εκεί που θα δει πέντε χιλιάδες κόσους να του φωνάζουν «μπράβο» καθώς αυτός στάθηκε εκεί σαν γίγαντας μπροστά στο τέρμα, σαν να ήταν αυτός το ίδιο το γκολ! Εγώ τουλάχιστον έτσι τον θυμάμαι — σαν έναν άνθρωπο που δεν έπιανε μόνο τις μπάλες, έκανε αυτούς που τις έστελναν να νιώθουν σαν να είχαν χάσει κι αυτοί κάτι παραπάνω από το ίδιο το παιχνίδι!

αλλά τι γίνεται τώρα ρε βρε μερικές ουρές;;; ρώτησα κάποτε έναν φίλο μου όταν έπαιζαν ακόμα οι παλαιοί πέντε συνεχόμενες χρονιές πρώτοι σκόρερ ποιος ήταν εκείνος ο Σλοβάκος που έπιανε τρεις σέντρες του Αλεξάντερ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά — και μου είπε «πού να ‘ναι εκείνος, εκείνος ήταν ο τερματοφύλακας που έκανε τους αντιπάλους να λένε πως δεν μπορούν πια να δουν την μπάλα όσο είναι ζωντανός!» τι λέμε τώρα; εκείνος ο άνθρωπος τώρα κάπου μας λέει πως είναι στις γυναίκες που κουρεύουν υπολογιστές στις logistics;;; εγώ τον θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη όπου στο Σαν Σιρό ο Αλεξάντερ έβγαλε τρεις σέντρες μέσα σε δέκα λεπτά — τρεις φορές μέσα σε τρεις αγωνιστικές! — και εκείνος έβγαινε σαν καλικάντζαρος από το τέρμα, έκανε ότι τον έπιανε η μπάλα στον αέρα σαν να ήταν φύλλο χρυσάφι και έστελνε την μπάλα πίσω στον Αλεξάντερ σαν να ήταν κοτόπουλο ψητό! και τώρα λένε «όμως μετά πήγε χάλια»; μετά πήγε χάλια επειδή τον είχαν βάψει σαν φάβα και τον είχαν βάλει στο ρόστερ χωρίς καν το πλύσιμο των εσώρουχών του εκείνες τις τρεις αγωνιστικές! οι Γερμανοί εκείνο το βράδυ είχαν βγάλει κι αυτούς τα εισιτήρια επειδή ήθελαν ν’ ανοίξουν νέα τραπέζι στον πάγκο τους! ξέρετε πόσες φορές εκείνος ο άνθρωπος έχει κάνει τον Αλεξάντερ να σουτάρει τόσο γρήγορα που να ξεχνάει κι ότι έχει μύτη;;; όταν πέρσι τον βρήκα τυχαία στις Σέρρες είχε μαζί του μία τσάντα γκολ φράουλας — όχι ψεύτικα όχι αστεία, πραγματική φράουλα! και μου είπε «ρε φίλε, αυτά τα πράγματα θέλουν φρέσκια ψυχή, όχι ξερόDUCKIT thats των ανθρώπων!» και εγώ του λέω: «Δούκιτς ρε συντρόφε, φέρε τον εαυτό σου πίσω εδώ γιατί εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει ένα σουτ να πετάει σαν σφαίρα, εκείνος κάνει ένα άλμα σαν να τον κυνηγάει η ίδια η θεά της γης!» και όμως τώρα λένε πως έχει γίνει logistics technician;;; εμένα μου έχει περισσότερα χρόνια στους κόκκινους αριθμούς από όσο έχει ο ίδιος χρόνια κοιμισμένος χωρίς όνειρα! εγώ εκείνο το βράδυ στο Σαν Σιρό τον είδα να στέκεται σαν γίγαντας μπροστά στο τέρμα και να λέει «μπορεί κανείς άλλος πια εδώ μέσα να ζητήσει ειρήνη;» και τώρα που τον θυμόμαστε έτσι, πως έκανε τους εχθρούς να φαίνονται σαν παιδιά που δεν ξέρουν καν πώς λέγεται το τέρμα τους; φοβάμαι όμως πως αν φέρουμε τον άνθρωπο αυτόν πίσω, οι Γερμανοί θα αρχίσουν να κυκλοφορούν ξυπόλυτοι στους δρόμους ζητώντας ελεημοσύνη επειδή θα έχουν χάσει εκείνον τον τερματοφύλακα που έκανε την μπάλα να μοιάζει σαν ντουντούκας όταν εκείνος την έπιανε!