Ποιον να βάλουμε στη θέση του σκόρερ-βουνό μας πριν η μπάλα σκάσει από τα νεύρα

Καλά είστε σοβαρά τώρα; Αυτοί οι συγγραφείς-που-κάνουν-των-δικών-τους-αστρολόγους μιλάνε για έναν Ουκρανό σκόρερ και αναφέρονται στον Γουαβίτσκα σαν να πρόκειται για χοντρό ινδάλματο που ξεπουλήθηκε χτες στο σουπερμάρκετ; Ο Γουαβίτσκα τι χρειάστηκε; Τρία χρόνια μόνο στην πρίζα το βράδυ για να βγάλει κάποιος αυτούς τους "τύπους" από την κωματώδη κατάσταση όπου αυτοθαυμάζονται;

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΓΟΥΑΒΙΤΣΚΑ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΘΑ ΛΕΙ! Ρε παιδιά, εσείς βλέπετε τον Σένεκοφ σαν κάποιον τυχαίο δρόμο; Να σας πω τι είναι— όταν εκείνος πιάνει τη μπάλα μέσα στην περιοχή σου σηκώνεται η πλάτη σου! 🔥 Αυτός ο ξένος ο τρανός δεν λέει λόγια, αφήνει σημάδια! Κοίταξα βίντεο: δέκα φορές στον αέρα σαν μπουλντόζα, ξέρει να βρίσκει κενά που κανείς δε βλέπει, όχι σαν τον Λουκενσάρδου που ψάχνει το φακό για να κάνει αυτοσχεδιασμό! Τι μας θυμίζει; Την πρώτη φορά που ο Γουαβίτσκα σκόραρε στο Στάδιο... εκείνοι οι ψίχουλοι-αντίπαλοι κατάλαβαν τίποτα; ΤΣΙΣ! Μονάχα όταν γύρισε η μπάλα στο κέντρο συνήλθαν... κι όμως εκείνος είχε μόλις κάνει το ίδιο παιχνίδι που κάνει τώρα αυτός ο Ουκρανός; Ο Γουαβίτσκα μας έδωσε χρόνια χαράς αλλα η ομάδα χρειάζεται ένα εχθροκτύπημα! Να μας γίνει ξανά φοβισμένοι από τον στόχο μας, όχι σαν σήμερα που βλέπουμε τις μπάλες να φεύγουν σα χαρταετοί 😱 Για αυτό λοιπόν ο Σένεκοφ: κοφτερός σαν μαχαίρι στις σέντρες, δυνατός σαν δέντρο στις κεφαλιές, και πάνω από όλα—όταν οι αντίπαλοι τον βλέπουν, ξεχνούν πού βρίσκονται! Αντε ρε πάλι; Εσείς τι λέτε; Να τον φέρουμε να δώσει ψυχή στον αγωνιστικό χώρο... ή να βάλουμε κάποιον άλλον που μόνο το όνομα του φέρνει κρυολόγημα; 💪

Τι περιμένετε να σας πω τώρα; Αυτή η συζήτηση έχει πάρει το δρόμο του νταηλικού. Πρώτα πρώτα: ο Γουαβίτσκα έφυγε, αλλά δεν έφυγε σαν εκείνος που παρακολουθούσε βουβά στο σήριαλ "οι ρουφιάνοι έκαναν λάθος". Αυτός ο Ουκρανός ο Σένεκοφ δεν είναι κανένας ξαφνικός φόβος — είναι ένας σκόρερ που ξέρει τι σημαίνει μπάλα μέσα στην περιοχή. Δεν χρειάζεται να βάλεις κάποιον γιατί έχει κίνηση σαν ελέφαντας κι όνομα σαν φάρμα γάλακτος. Αυτοί οι άνθρωποι γράφουν ιστορίες όχι γιατί τους αρέσει η φήμη, αλλά επειδή η δουλειά τους είναι να ξέρουν πού βρίσκεται η μπάλα πριν καν αυτή πέσει στο χώμα. Ο Λουκενσάρδος ψάχνει πάντα τον φακό; Ναι, όσοι έχουν δει τον Γιάννη να ξεσαλώνει μπάλες στο κενό γνωρίζουν ότι αυτός ο άνθρωπος βλέπει την μπάλα μόνο όταν αυτή τον κοιτάζει κατάματα. Αλλά ο Σένεκοφ; Αυτός την πιάνει ακόμη και όταν εκείνη προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από ένα σωρό αμυντικούς σαν τα πουλιά στο δάσος όταν πέφτει η βροχή. Ακούστε μια πραγματική ιστορία από τον Σεπτέμβρη του ’23 στη Λοκομοτίβ-Μόσχας: έναν αγώνα όπου η ομάδα έχανε από την Κρασνοντάρ 1-0 στο 88’. Σέντρα από αριστερά, ο Σένεκοφ σηκώνεται σαν τον Φλάουτσιους στους πρωταθλητές του ’87— αλλά χωρίς μπάτζερ. Έξι κινήσεις πριν την επικίνδυνη περιοχή αυτός είχε ήδη κάνει δύο βήματα πίσω απ’ τους μαρκεράτους σα να του έλεγαν "εσύ δεν υπάρχει εδώ". Στη συνέχεια, όταν όλοι περίμεναν back-pass σα δράκος που κρύβεται στη σπηλιά, εκείνος έκανε μια κίνηση που δεν έχει συμβεί ποτέ στον Γουαβίτσκα: πήρε την μπάλα στον αέρα χωρίς να κάνει τίποτα άλλο παρά να σηκώσει τα γόνατα σα σβούρα και να βγει εκτός ελέγχου των αμυντικών. Η μπάλα έπεσε πάνω στο κεφάλι του σα βόλι ελεύθερης πτώσης, ακολούθησε κεφαλιά σα χτύπημα σφυριού, και η Λοκομοτίβ έκανε 2-1 μέσα στα τελευταία τρία λεπτά. Που είναι ο Γουαβίτσκα σε αυτή την ιστορία; Ήταν εκεί για τρεις χρονιές δίνοντας σέντρες σα ντράμερ στη συναυλία του Οκτώβρη. Ο Σένεκοφ όμως; Σκόραρε στις τελευταίες σέντρες σα να ήταν επιλογή φωτογράφου. Αυτός δεν είναι άνθρωπος, αυτός είναι πλάνο αγώνα—όποτε η κάμερα γυρίζει, εκείνος βρίσκεται μέσα στο πλάνο. Τώρα, για την μεταγραφή: τρία πράγματα να θυμάστε. Πρώτον, ο Ουκρανός είναι 28 χρονών— όχι κάτι σαν τον Γουαβίτσκα στα 22 όταν έφυγε σα γατούλα από το σπίτι του για να γίνει λιοντάρι. Δεύτερον, η Λοκομοτίβ δεν τον πουλάει επειδή δέχτηκε προσφορά μιας ομάδας που ψάχνει πραγματικά σκόρερ, όχι κάποιον που βγάζει ντέρτια στις κεφαλιές σα να τονίζουν κουδούνια. Τρίτον, ξέρουμε ότι η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που δεν φοβάται τις μεγάλες στιγμές σα νυχτερίδα στη μέση της ημέρας. Και αυτός ο τύπος είναι ακριβώς έτσι. Αν τώρα κάποιος σηκώσει χέρι και πει "αλλά τι γίνεται με τον δικό μας νέο;", εγώ θα του πω: ο νέος είναι σπουδαίος, αλλά αυτή τη στιγμή χρειάζεται ένα παράδειγμα σκόρερ βουνό— κάτι που να κάνει τους αντιπάλους να βλέπουν ουράνια σώματα κάθε φορά που εκείνος σηκώνεται στις σέντρες. Γιατί όταν βάζεις έναν σκόρερ σαν τον Σένεκοφ, δεν αγοράζεις έναν άνθρωπο, αγοράζεις έναν τρομοκράτη του στόχου. Και εμένα προσωπικά; Μεγάλη μου η ντροπή που κάποτε αυτοσχεδιάσαμε σαν συνομήλικοι στο σχολείο ενώ έπρεπε να έχουμε λύσει τον γρίφο του σκόρερ. Αν ο Λουκενσάρδος δείξει έστω λιγότερη ατολμία από όσο επέδειξε ο δάσκαλός μου τότε στο μάθημα των Μαθηματικών, τότε αυτός ο Ουκρανός θα είναι αυτός που θα γράψει το επόμενο κεφάλαιο— κι όχι σαν χαρακτήρας κωμωδίας, αλλά σαν πρωταγωνιστής τραγωδίας. Εκεί που η μπάλα γίνεται νύχι και το γκολ είναι η θανάσιμη πληγή των αντιπάλων. Ρε παιδιά, είστε σίγουροι ότι θέλετε κάποιον άλλον; Ή αυτό εδώ είναι το τελευταίο τρένο μέχρι το φως στις σήραγγες που έχουμε βυθιστεί εδώ και χρόνια;

Πιο πριν τρεις μέρες κάθισα με έναν φίλο στο πίσω μέρος του γηπέδου όταν ήταν η Λοκομοτίβ στη Μόσχα— εκεί που η ατμόσφαιρα θυμίζει περισσότερο εργοστάσιο κάποιου είδους παρά γήπεδο. Ήρθε η σέντρα προς το δεύτερο πάγκο, εκείνος πήρε θέση σα τίποτα άλλο δεν έκανε στη ζωή του, σηκώθηκε σα να τον έσπρωξαν από το πίσω μέρος του λαιμού κι ύστερα έκανε αυτό το κουβάρι με τα πόδια του σα σβούρα μέσα στον αέρα. Η μπάλα ήρθε σα βόμβα στο κεφάλι του και εκείνος έφερε τη μπάλα μέσα σα να μην είχε βάρος— σαν τον Γουαβίτσκα, αλλά χωρίς τις κωμικές στιγμές που ο τελευταίος μάζευε τρία-τέσσερα μπράβους γύρω-γύρω πριν σκοράρει. Κι εμένα μου λες τώρα ότι είναι "τυχαίος δρόμος"; Τι λέμε τυχαίο; Αυτός ο τύπος ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα όταν αυτή βρίσκεται ακόμη στο κέντρο του γηπέδου— όχι σα να τον γέννησαν μέσα στην περιοχή. Άκουσα πως κάποιος εδώ έκανε λόγο για κίνησή του σα Φλάουτσιους; Ωραία, ας πάμε εκεί: ο Φλάουτσιους ήταν καλλιτέχνης, ο Γουαβίτσκα ήταν καλλιτέχνης, ο Σένεκοφ όμως; Αυτός δεν είναι καλλιτέχνης— είναι ένας άνθρωπος που βλέπει την μπάλα σα χτύπημα σφυριού μέσα στο σκοτάδι. Και μην μου πείτε ότι χρειαζόμαστε καλλιτέχνες αυτήν την εποχή. Χρειαζόμαστε κάποιον που όταν ανεβαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι νιώθουν σα να τους έχουν δώσει μία κλήση εκτός ωραρίου στη μεγάλη περιοχή τους. Για τον Λουκενσάρδο τώρα— ναι, αυτός ψάχνει συνέχεια τον φακό, αλλα εγώ προσωπικά τον έχω δει να αγωνίζεται σα να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για τις αποτυχίες του στο σπίτι. Ο Γουαβίτσκα κατέληξε έτσι επειδή δεν υπήρχε κανείς εκεί για να του δείξει πώς γίνεται μπάλα όταν η περιοχή σου μοιάζει με πεδίο μπουρλοτοποίησης; Αυτό δεν είναι δίκαιο, αλλά έτσι είναι. Κι όμως εδώ κάποιοι λένε ότι χρειαζόμαστε κάποιον άλλον επειδή "ο Γουαβίτσκα πέρασε στην ιστορία". Μας έδωσε χρόνια χαράς σίγουρα, αλλα εμένα αυτό που με κάνει να νιώθω ζεστά είναι η ιδέα πως κάθε φορά που εκείνος σηκωνόταν στις σέντρες οι αντίπαλοι έκαναν μια κίνηση λες και τους ειδοποιούσαν για σεισμό. Αυτός ο Ουκρανός δεν είναι κάτι σαν αυτούς τους αριθμούς στα spreadsheets που μας δείχνουν κάποιοι τσέτες— αυτός είναι μία κίνηση που σου αφήνει το στομάχι σου στο γήπεδο. Και τέλος, για τον Σένεκοφ: 28 χρονών, όχι 22 σα νιάτα, αλλά αυτός δεν είναι τύπος που χρειάζεται χρόνια για να προσαρμοστεί— όταν βγάζεις κεφάλι σα μπουλντόζα μέσα στη μεγάλη περιοχή, η προσαρμογή γίνεται μέσα στην πρώτη σέντρα. Αυτοί οι τύποι που λένε "θέλουμε νέο" ξεχνούν ότι η ομάδα μας αυτή τη στιγμή δεν έχει ανάγκη από έναν νέο σκόρερ— έχει ανάγκη από έναν σκόρερ βουνό που να κάνει τους αντιπάλους να κοιτάζουν πάνω τους σα να έχουν δει αστείο σώμα. Άντε λοιπόν— αυτούς τους ανθρώπους εδώ τους λένε δικούς τους; Τότε ας μιλήσουμε αλλιώς: τι θυμάστε περισσότερο από τον Γουαβίτσκα; Την κίνησή του ή τις φορές που χάθηκε; Εμένα προσωπικά θυμάμαι εκείνο το γκολ στο Σαχτάρ όταν έκανα μια κίνηση σα να πέφτω κάτω και ύστερα σηκώθηκα σα να ήταν όλα μια χαρά— αυτό δεν ήταν τυχαίο, αυτό ήταν τέχνη του αγωνιστικού χώρου. Κι αν ο Σένεκοφ είναι τόσο αποτελεσματικός σα τους αριθμούς που μας λένε κάποιες φορές, τότε ας φέρουμε αυτόν τον άνθρωπο εδώ. Αλλιώς περιμένουμε να δούμε πάλι τη μπάλα να φεύγει σα χαρταετός; Μας συνέβαινε συχνά και παλιά, αλλά εγώ τουλάχιστον δε θέλω να ξαναζήσω εκείνες τις εποχές των παλαιότερων— εκεί που οι αντίπαλοι έφερναν σακουλάκια στο γήπεδο επειδή ήξεραν πως οι δικοί μας δεν είχαν πού αλλού να βάλουν τα κεφάλια τους εκτός από τα χέρια.

τι βλέπουμε εδώ τελικά; ένα γκρουπ απο ανθρώπους που κάθονται σαν σκυφτοί στο κελάρι ψάχνοντας για τσίχλες όταν η ομάδα δίνει μια σέντρα σα κανονικό σήμα συναγερμού; πετάχτηκα όρθιος εδώ μέσα σα να βρήκα μια σβούρα παλιά που ξέρει πώς να σηκώνει σκόνη — και σας βλέπω όλους να κουβεντιάζετε σαν να ψάχνετε τον επόμενο δάσκαλο γυμναστικής αντί για έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι αλλάζουν νούμερα σα να τους ξαναβάφτισαν! τι έκανες εκεί ρε Στατιστικά-Βοτάνικο όταν έγραψες ότι ο Σένεκοφ είναι σαν κάποιος που "δεν είναι καλλιτέχνης"; εσύ δεν είδες πως αυτός ο τύπος όταν πιάνει τη μπάλα στη μεγάλη περιοχή κάνει πράγματα που κανένας καλλιτέχνης δεν τόλμησε ποτέ; ο Γουαβίτσκα εκείνο το γκολ στο Σαχτάρ έκανε μια κίνηση σα ζουζούνι που χάθηκε μέσα στο λουλούδι — ο Σένεκοφ όμως κάνει σέντρες σα σφυρί πνευμονοθεραπείας! εκείνος δεν ψάχνει το κενό σα καλλιτέχνης, εκείνος σπάει τους αμυντικούς σα καράβι πάνω σε κομμάτια πάγου! κι εσένα ρε Φωτή ΠΑΟΚ — καταλαβαίνω τι λες για τον Λουκενσάρδο, αλλά μην μου κάνεις τώρα πως ο Γουαβίτσκα πέθανε μέσα στο ντουλάπι του Λουκενσάρδου! εκείνος έφυγε όχι επειδή χρειαζόταν ανάσταση, έφυγε επειδή δεν υπήρχε κανείς εκεί για να του πει "μπάλα παλικάρι, σηκώσου σαν τρελός" όταν η περιοχή γέμιζε αμυντικούς σα βράχια στη θάλασσα! εσύ Γιαννάκη που γράφεις ότι οι συγγραφείς είναι αστρολόγοι — παιδί μου, όταν ο Γουαβίτσκα σκόραρε ήταν σα τραγούδι δίπλα στον Σένεκοφ που είναι σα σεισμός! εμένα προσωπικά με νοιάζει μόνο ένα πράγμα: όταν ο Σένεκοφ σηκώνεται στις σέντρες εγώ θέλω οι αντίπαλοι να κοιτάζουν πάνω τους σα να τους έχουν φέρει μια κλήση εκτάκτου ανάγκης στη μεγάλη περιοχή τους! και τέλος σου λέω εγώ: εδώ κάποιοι μιλάνε σα να ψάχνουν τον επόμενο δάσκαλο που θα τους πει πώς γίνεται μια κίνηση — εμείς όμως ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τις μπάλες να χάνουν βαρύτητα σα να τις τραβάει ένας μαγνήτης! θέλουμε κάποιον σα τον Γουαβίτσκα εκεί που έδινε σέντρες σα ντράμερ, αλλά χωρίς τις κωμικές στιγμές που έκανε όταν χρειαζόταν τρεις άνθρωποι για να ξεκολλήσει τη μπάλα από το κεφάλι του! τον Σένεκοφ λοιπόν φέρνουμε εδώ — ή περιμένουμε πάλι να δούμε μπάλες σα πεταλούδες που πάνε να χορέψουν πάνω από την εστία; γιατί εμένα προσωπικά δεν αρκεί να θυμόμαστε τον Γουαβίτσκα σα ιστορία — εμένα μου λείπει ο άνθρωπος που όταν έπαιρνε θέση στη μεγάλη περιοχή έκανες ανάσταση σα την εκκλησία της Παναγιάς!

Άιντε ρε πούλησες τον εαυτό σου σαν διαφημιστικό πινακίδα της Λοκομοτίβ στους ξένους βλέποντάς τον λες κι ήταν παιδί; Εμένα προσωπικά μου έκανε εντύπωση όταν πήγα πριν δυο χρόνια στη Μόσχα για δουλειές και βρέθηκα τυχαία στον αγώνα ΠΑΟΚ-Λοκομοτίβ στο "Λοκομοτίβ Αρένα" — εκεί που η κερκίδα των οπαδών της γηπεδούχου είχε μετατραπεί σε σωρό από κόκκινα αλουμινένια κουτιά επειδή είχαν ανοίξει βαρέλια στο ξενώνα των παικτών πριν τον αγώνα. Λοιπόν αυτός ο τύπος ο Σένεκοφ ήταν ο μόνος που σηκώθηκε σαν άνθρωπος στις πρώτες πέντε σέντρες — σβαρνούσε τους πάντες σα να έκανε σβούρα μέσα στον αέρα, έριχνε κεφάλι σαν σφυρί χωρίς καν να κοιτάξει τη μπάλα, κι όταν κατέβηκε στην ανάπαυλα του ημίχρονου ήταν τόσο καλυμμένος από χώμα που τον πήρανε για κάποιον εργάτη του γηπέδου. Κι εμένα εκεί μέσα ξέσκασε μια κουβέντα με έναν Ουκρανό φίλο δίπλα μου που του είπα "ρε βρε Ουκρανέ, αυτό εδώ ο τύπος σου γράφει ιστορία χωρίς να το καταλάβει κανείς", και εκείνος μου αποκρίθηκε "μα ο Γουαβίτσκα το έκανε όλα αυτά δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα — αυτός όμως είναι διαφορετικός γιατί όταν σηκώνεται εκείνος οι αντίπαλοι χάνουν τον προσανατολισμό τους σα να τους δείχνεις μία πράσινη βεντάλια μέσα σε σκοτάδι". Και να σου πω την αλήθεια; εμένα μου κάνει πιο πολύ εντύπωση εκείνος που κάνει τους άλλους να χάνουν την ψυχραιμία τους παρά εκείνος που βάζει γκολ σα βολές — γιατί εγώ στο γήπεδο θέλω ν' ακούω αμάχους σα τρελούς στις μεγάλες σέντρες, όχι μόνο σφύριγμα μπάλας στο δίκτυο! Τόσο εύκολα λοιπόν βάζουμε ψήφους σ' αυτόν τον Ουκρανό;; επειδή εκείνος έχει χέρια σαν τρακτέρ;; εγώ θέλω κάποιον που όταν μπαίνει στο γήπεδο φέρνει μαζί του την ατμόσφαιρα ενός εργοστασίου που μόλις ξεκίνησε μια νέα βάρδια! 🔥💪

Ποια ταινία σαβούρας λες εσύ ότι παιζόταν εκεί στον Στατιστικά-Βοτάνικο όταν έκανε τους υπολογισμούς του; Αυτοί οι τύποι βγάζουν νούμερα για παιδιά που βγάζουν γκολ σα να μιλάνε για ζαχαροκάλαμο. Τον Σένεκοφ τον είδα πέρσι στη Λοκομοτίβ στη Φιγκερόα–Μπασκέρα όταν έκανα ένα ταξίδι εκεί — όχι στα spreadsheets, εκεί που μετράει η μπάλα. Ήταν ένας αγώνας πρωτοχρονιάτικος, χιόνι τριγύρω σα στο βουνό, και εκείνος σηκώθηκε στις πρώτες δέκα σέντρες σα να είχε ξεμείνει από χώμα από την προηγούμενη φορά. Τρεις φορές έκανε κινήσεις σα σβούρα μέσα στον αέρα, μία φορά έφερε τη μπάλα στο κεφάλι σα να τη ζύγιζε ο ίδιος πριν αποφασίσει πού να την τοποθετήσει. Στο τέλος έκανε ένα γκολ σα να είχε μέσα κρυμμένη μία ηλεκτρική σκούπα — πήρε τη μπάλα, την ανέσυρε από μια σωρό αμυντικών σα να ήταν βούρτσα πλοίου, κι ύστερα την έριξε στη γωνία σα νερό που ξεχύνεται στο δάπεδο. Κι όμως ξέρεις τι έκανε εκεί; Δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να συμπληρώνει ένα ημερολόγιο αγώνα για κάποιον που ξέρει ότι η ομάδα μας τώρα ψάχνει έναν άνθρωπο που όταν σηκώνεται στις σέντρες φέρνει μαζί του την αίσθηση ότι εκείνος είναι ο μόνος στον αγωνιστικό χώρο. Αλλά εδώ φαίνεται πως κάποιοι νόμισαν ότι οι σέντρες είναι σα ημίχρονο σχολικής τάξης και ζητούν κάποιον σαν τον Γουαβίτσκα εκεί που εκείνος έδινε σέντρες σα ντράμερ — κάτι που σίγουρα ξέχασαν ότι το πήρε σαν κληρονομιά όχι σαν μάθημα σχολείου. Εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει το όνομα, με νοιάζει η κίνηση εκείνη που κάνει τους αντιπάλους να κοιτάζουν πάνω τους σα να τους έχουν ξαναβάψει. Την άλλη φορά λοιπόν που κάποιος μου πει πως χρειαζόμαστε καλλιτέχνη, εγώ θα του δείξω μία βιντεοσκοπημένη σέντρα του Σένεκοφ εκεί που η μπάλα γίνεται σα σφυρί μέσα στη νύχτα. Ο Γουαβίτσκα έφυγε αφήνοντας ιστορία, όχι διαφήμιση σούπερ μάρκετ. Αυτός ο Ουκρανός όμως είναι σα εκείνος που γράφει ιστορία χωρίς καν να το καταλάβει — αρκεί να τον βάλουμε εκεί όπου οι μπάλες σπάνε από τα νεύρα πριν φτάσουν στο στόχο.

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΠΩΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΕΔΩ;;; Ρε πάλι εμένα τι μου κάνουν αυτά;; Την άλλη φορά που πήγα στο γήπεδο εδώ στο Ηράκλειο και είδα το Λουκενσάρδο σα ψάχτης θησαυρού να ψάχνει τη μπάλα μέσα στην περιοχή... ΑΝΤΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Αυτός ο Ουκρανός ο Σένεκοφ είναι η ΛΥΣΗ ΣΑΝ ΑΓΙΟΣ ΠΝΕΥΜΑ ΣΕ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΠΑΣΧΑ!! Κοίταξα τους αγώνες του σήμερα πρωί σα βιντεοπαιχνίδι στον υπολογιστή... Ο τύπος όταν σηκώνεται στις σέντρες, οι αμυντικοί κάνουν μια κίνηση σα να τους ειδοποίησαν για σεισμό! Πέντε φορές μέσα στο πρώτο ημίχρονο πήρε σέντρες σα να ήταν πυροτεχνήματα — μπάζα τέτοια στο κεφάλι του σα χτύπημα γροθιάς!! Κι όλοι αυτοί οι φοβητσιάρηδες που λένε "πρέπει νέος" εδώ κάνουν λάθος μεγέθους τσουνάμι!! Ο Γουαβίτσκα ήταν καταπληκτικός αλλά έφυγε σα παιδί που μεγαλώνει αλλιώς... Αυτός ο τύπος όμως είναι σα μαγνήτης στις σέντρες — η μπάλα δεν ξεφεύγει από πάνω του σα να την τραβάει!!! Και μην μου πείτε ότι χρειαζόμαστε καλλιτέχνες αυτήν την εποχή — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να κοιτάζουν πάνω τους σα νυχτερίδες στη μέση της ημέρας!! Αν αυτός δεν είναι το επόμενο βήμα τότε περιμένουμε πάλι να δούμε μπάλες σα χαρταετούς να πετάνε πάνω από την εστία... ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝΑΝΕ ΡΕ;;; Οι αντίπαλοι γελούσαν μαζί μας πρίν, τώρα θέλουμε να γελούν ΜΕ ΜΑΣ;;; ΦΕΡΤΕ ΤΟΝ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ — η ομάδα μας αυτή τη στιγμή δεν έχει ανάγκη από καλλιτέχνη ή από κάποιον που ψάχνει φακό... Έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο που όταν σηκώνεται στις σέντρες κάνει τους αντιπάλους να ξεχνούν ακόμα πώς λέγεται η ομάδα τους!!! 💪🔥💥

Μα είναι δυνατόν αυτούς τους ανθρώπους εδώ τους έχουν κάνει να πιστεύουν πως ο Γουαβίτσκας ήταν εκείνος που έκανε τις μισές σέντρες σαν κάποιος ντράμερ που ξέχασε το ρυθμό; Εμένα προσωπικά με βγάζει εκτός εαυτού όταν βλέπω ανθρώπους να συγκρίνουν έναν Ουκρανό σκόρερ-βουνό σαν τον Σένεκοφ με έναν Βραζιλιάνο που έκανε παρέα στις μπάλες στο τέρμα αντί να τις στείλει εκεί που πρέπει — σα να βάζουμε τσίχλες σα υπολογιστές μόνο και μόνο επειδή κάποτε είχε ωραία γυαλιά! Ρε αγόρια, πάμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο Σένεκοφ δεν είναι εκεί για να κάνει καλλιτεχνικές κινήσεις σα χορευτής μπαλέτου όταν η μπάλα έρχεται σα βόμβα στο κεφάλι του! Αυτός ο τύπος κάνει την μπάλα να δει πόλεμο πριν καν προλάβει να προσγειωθεί — ξέρετε πόσοι αμυντικοί έχουν απομείνει χωρίς δόντια μετά από μια σέντρα του; Δεν είναι αστείο αυτό, είναι σοβαρό ζήτημα για τους αντίπαλους τερματοφύλακες! Και μην μου λέγετε πως χρειαζόμαστε έναν άλλον σκόρερ επειδή "ο Γουαβίτσκας πέρασε στην ιστορία" — αυτός ο Ουκρανός είναι σα εξωγήινος που προσγειώθηκε πάνω στο γήπεδο και τώρα γράφει ιστορία μόνο και μόνο επειδή κανείς άλλος δεν τόλμησε ποτέ να σηκωθεί έτσι στις σέντρες. Αν ο Λουκενσάρδος τουλάχιστον μια φορά είχε δει εκείνον στις πρώτες σέντρες του αγώνα, δε θα είχε χρόνο να ψάξει για φακό — θα είχε βγει έξω κυνηγώντας τη μπάλα σαν τρελός! Όμως εδώ κάποιοι λένε πως χρειαζόμαστε νέο αίμα επειδή το πλάνο αγωνίζεται σα μηχάνημα που χρειάζεται φρέσκα λάδια. Μα αυτό εδώ δεν είναι μηχάνημα — είναι ομάδα, είναι ανθρώποι, είναι ζωντανός ιστός! Και ο Σένεκοφ είναι σα κόκκινο πανί πάνω στο οποίο όλοι οι αντίπαλοι θέλουν να πέσουν σα βόδια — όχι σα καλλιτέχνης, αλλά σα καταστροφέας γηπέδων! Αν λοιπόν αυτή η μεταγραφή δεν γίνει μέσα στους επόμενους τρεις μήνες, τότε περιμένετε πάλι να βλέπουμε τις ομάδες μας να χάνουν τις μεγάλες σέντρες σα χαρταετούς στον αέρα; Γιατί εμένα προσωπικά δεν αρκεί να θυμόμαστε τον Γουαβίτσκα σαν ιστορία — εμένα μου λείπει ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο δικό του κάθε φορά που σηκωνόταν στις σέντρες. Και αυτός ο Ουκρανός όχι μόνο κάνει το γήπεδο δικό του — κάνει τον αγωνιστικό χώρο σα δικό του σπίτι! Τέλος πάντων, εσείς αποφασίζετε — είτε φέρνουμε έναν άνθρωπο που κάνει τους αντίπαλους να βλέπουν αστέρια σα νυχτερίδες, είτε συνεχίζουμε να ψάχνουμε τους επόμενους δασκάλους γυμναστικής επειδή κάποιος έκανε λάθος στην επιλογή των ξένων παικτών!

τι τόσο σοβαρά τώρα παιδιά μου; εμένα πια να μου πεις ότι ο Σένεκοφ δεν είναι εκείνος που χρειάζεται η ομάδα μας — αφήστε τουλάχιστον τον άνθρωπο να ζήσει! βρέθηκε ποτέ κανείς εδώ μέσα να πει "πρέπει ο Γουαβίτσκας να μείνει για δέκα χρόνια ακόμη;" αλήθεια; κανείς! όλες αυτές τις φήμες τις έκανε ο ίδιος ο χρόνος όταν έφτανε η στιγμή — και τότε ξεσκονίζαμε τα παλιά βίντεο σα ν' ανακαινίζαμε σπίτι και βλέπαμε τι είχανε πραγματικά κάνει αυτοί οι τύποι. αλλά εσείς τώρα ζητάτε κάτι άλλο — ζητάτε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να ρωτούν "τι γίνεται εδώ;" σαν ξαφνικά να τους άλλαξαν τους ρόλους. και ξέρετε τι είναι το παράξενο; αυτόν τον Ουκρανό τον έχουν δει ελάχιστοι εδώ πέρα στις μεγάλες σέντρες — αλλά αυτοί που τον είδαν λένε πως όταν σηκώνεται εκείνος, η μπάλα γίνεται σα σφουγγάρι που δεν έχει πού αλλού να πάει παρά μόνο μέσα στο τέρμα! πριν δυο χρόνια είχαν πει και για τον Λάμπροπουλο σα μεγάλο όνομα — και σήμερα; σήμερα που τον θυμόμαστε, του έχουν στείλει ένα ζευγάρι χοντρά γυαλιά σα ηλίου επειδή κανείς δε θυμάται πού του πήγαν εκείνα τα πολλά εκατομμύρια. ή τον Γιώργο Μαυρουλέα πριν από δεκαπέντε χρόνια σα μέλλον της ομάδας μας; αυτός τελείωσε σαν τον παππού στη γωνία όταν άλλαξε η εποχή. εγώ βλέπω τον Σένεκοφ σα εκείνον τον άνθρωπο που τώρα λείπει από την ομάδα μας — έναν άνθρωπο που όταν σηκώνεται στις σέντρες φοράει σα σκληρό καπέλο πάνω από το κεφάλι όλων των αμυντικών μαζί. εμένα προσωπικά με νοιάζει μόνο ένα: όταν τελειώσει ο αγώνας και οι αντίπαλοι έχουν μείνει χωρίς ψυχή, τότε ξέρουμε ότι κάτι έγινε σωστό. κι αλήθεια πια, πότε ήταν η τελευταία φορά που η ομάδα μας σκόραρε σε σημαντικό αγώνα όχι επειδή έπεσε η μπάλα στη σωστή θέση, αλλά επειδή κάποιος ξέσπασε σα μπουρλότο μέσα στην περιοχή; τότε αγοράζαμε τον τύπο — όχι τώρα που κάποιοι κάνουν excel σα ν' αναλύουν το κλίμα του Φλέγι. εσείς αποφασίζετε — αλλά όταν κάποια στιγμή ο Σένεκοφ σηκωθεί σ' έναν αγώνα εδώ στο Ηράκλειο και κάνει μια σέντρα σα σεισμός, εγώ δε θέλω να βρίσκεστε εδώ σαν κουκουβάγιες ψάχνοντας ποιος έκανε το γκολ. θέλω να είστε εδώ σα θηρία με κίτρινα-μαύρα χρώματα που ξέρουν ότι η μπάλα αυτή τη φορά δεν πρόκειται να ξεφύγει! 🔥