ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΕΙ «ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΡΑΤΟΙ!

Ρε μαλάκα, λες ότι ο Γιούρεκ έκανε σκληρή μπάλα κάπου εκεί στις μισές πράξεις; Γιατί όλοι βλέπαμε ότι είχε κολλήσει σαν ξυλαράκι στο λάσπη, κι όσο κι αν ο Μακρόπουλος κουνούσε βλογημένα το χέρι του... Τα ίδια έκανες κι εσύ όταν σου ζήτησαν ψωμί πίσω στη γειτονιά την άλλη βδομάδα.

Καλά ρε βρε παιδιά μου τι λέτε εκεί;;; Θυμάμαι εδώ και δύο χρόνια όταν είχε τρέξει η φήμη πως είναι κάτι τεράστιος στην Ουκρανία... Κι όμως, εμείς τον σταυρώσαμε εδώ! Μα τι περίμενες;;; Αυτός ο άνθρωπος πάνω στο γήπεδο ήταν σαν κουτί αποθήκευση—κανένας δεν μπορούσε να βγάλει τίποτα άλλο!... Αλλά ξέρετε τι;;; ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ! Γιατί;;; Γιατί κανένας άλλος εκεί δεν έχει αυτοπεποίθηση όσο εκείνος—κι όταν βάλει το κεφάλι του κάτω... Φίλοι μου... ΑΥΤΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ!!! 🔥💪 Ποιος άλλος εκεί πέρα λέγεται πως κουβαλάει τους πάντες πάνω του σαν βουνό;;; Αφήστε με να ονειρευτώ: αυτός ο τζίγας μπαίνει εκεί μέσα κλαψιάρης αλλά σκληρός κι αρχίζει να τραβάει την μπάλα σαν τρένο... ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ!!! Γιατί;;; Γιατί οι περίοδοι που είχε καλά λεπτά ήταν ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΙ—δεν υπήρχε τρόπος να τον σταματήσει ούτε καν ο διαιτητής!!! 🔴😱 Μακάρι να μας έκανε να φωνάξουμε "ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΡΑΤΟΙ!" δίχως σπουδή—απλώς επειδή ξέραμε πως εκείνος εκεί ψάχνει πάνω από την μπάλα σαν γίγαντας!!! Τι λες ρε παιδί μου;;; Μας λες πως τέτοιος τύπος δεν κάνει κλικ;;; Που αλλού;;; Που αλλού;;;

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να μην καταλαβαίνει πως όταν ένας συμπαίκτης σου βγαίνει στην ίδια στιγμή σαν ξεροπήχτρα στη μέση ενός ασταμάτητου press, το πρόβλημα δεν είναι εκείνος αλλά ο τρόπος που μπαίνουν οι υπόλοιποι στο παιχνίδι; Γιατί εδώ μιλάμε για μια χρονιά που ο Γιούρεκ έφαγε τόσες μπάλες στον χώρο του όσο ένας πρωτοετής σε αγώνα τοπικού πρωταθλήματος — κι όμως κανείς δεν το έγραψε πάνω στο λευκό χαρτί της ισοπαλίας. Βλέπεις εκεί πέρα τα νούμερα των εμφανίσεων έχουν πια γίνει γκράφιτι στους τοίχους του γηπέδου. 18 συμμετοχές μέχρι σήμερα, από αυτές οι 12 ξεκίνησαν σαν ξεπουλημένα εισιτήρια στη λίστα των αναπληρωματικών. Στα 90 λεπτά συνολικά συμμετοχής ανά αγώνα γράφει ο ίδιος πάνω στο χέρι του για την επόμενη προπόνηση: περίπου 35 λεπτά. Από αυτά τα 20 καταλήγουν στις δικές του προσπάθειες — κι εκεί κάνει 0.37 προσπεράσματα ανά λεπτά δράσης. Το σημαντικότερο όμως; Την προηγούμενη χρονιά στους αγώνες της ομάδας μας όταν έπαιρνε περισσότερο χρόνο παρουσίασης η ομάδα είχε σχέδιο 1.2 ξεκαθαρισμένα σουτ ανά αγώνα από τον δικό του χώρο — αυτή τη φορά φτάνουμε στα 0.4. Τα ίδια νούμερα γράφουν ξεναγός κάπου στους χάρτες του Google: κάθε φορά που κάποιος άλλος παίχτης έχει αρκετά λεπτά επάνω του η ομάδα βγάζει τουλάχιστον ένα γκολ παραπάνω ανά τρεις εμφανίσεις του Γιούρεκ. Κάπως έτσι γίνεται αντιληπτό πως όταν λείπει από την εντύπωση των φιλάθλων σηκώνεται όχι μόνο ένας μπακ αλλά μία αλυσίδα θυμού. Μιλώντας όμως για μεταγραφή τώρα: ο Γιούρεκ είναι 29 χρονών — η ηλικία που οι ομάδες στις μεγάλες ενώσεις ψάχνουν άλλα προσόντα εκτός από την καθαρή ποιότητα, αλλά εδώ μιλάμε για έναν τρόπο παιχνιδιού που σπανίζει όσο ένα χιόνι στις Θερμοπύλες. Θέση: αμυντικός μέσος — αυτή η θέση που όταν κουράζεται κάποιος άλλος πρέπει να ξαναβρίσκει το ύψος του πάνω στο πεδίο σαν φοίνικας μετά την καταιγίδα. Συνθήκες αγοράς: οι ομάδες της Α’ Εθνικής έχουν αρχίσει ήδη τις κινήσεις τους για τον Ιανουάριο· υπάρχουν τουλάχιστον τρεις ακόμη σέντερ μπολ στην ίδια κατηγορία που πάνε κι αυτοί εκτός παραδόσεων στα γηπέδα όπου ο Γιούρεκ έχει ήδη αγωνιστεί. Λογική οικονομική κίνηση; Το συμβόλαιο του μέχρι το καλοκαίρι με ελεύθερη λύση μετά το επόμενο καλοκαίρι παραμένει ελκυστικό μόνο για όσους βλέπουν το κόστος συμμετοχής σαν επένδυση σε εμπειρία — όχι όμως εκεί που αγοράζεις έναν παίκτη για να κάνει τον εαυτό σου ακόμα πιο τυχερό. Το χειρότερο; Αυτή η ιστορία των ψιθυρισμών για τον Ουκρανό "αντίπαλό" του μοιάζει περισσότερο με φανταστική διαφήμιση παρά με πραγματικό γεγονός. Δεν υπάρχουν δημόσιες ανακοινώσεις, κανένας σύνδεσμος έργου, ούτε καν μία σκιώδης φωτογραφία μαζί του στο γήπεδο εκεί πάνω. Στην ουκρανική Premier Liga ελάχιστοι γνώριζαν τον Γιούρεκ πριν τους τελευταίους μήνες — κι εκεί χρειάστηκε σχεδόν μία ολόκληρη περίοδο από αναβολές τραυματισμών για να βγάλει τελικά εκείνος μερικά στατιστικά ψέματα στα δικά του επίπεδα. Άντε λοιπόν να πιστέψεις πως κάποιος σέρνει εκεί γύρω έναν άλλον φορέα κορμού σαν χρυσή αγελάδα για πάρτη σου. Αλλά αλήθεια τώρα: πώς γίνεται ένας άνθρωπος σαν κι αυτόν που βλέπεις εδώ μέσα να μην καταλάβαινε ότι στο σημείο που πήγε η ομάδα του τον Χρειάζονται όσο χρειάζονται τον τελευταίο σπασμένο κρίκο μιας αλυσίδας; Οι περίοδοι που είχε ρολόι μέσα στο παιχνίδι ήταν εκείνες όπου η ομάδα σουitava στέκονταν σαν ξυπόλητη στρατιά μπροστά στον τείχους μιας επίθεσης — όχι επειδή εκείνος ήταν ακαταμάχητος, αλλά επειδή όλοι οι άλλοι είχαν ξεχάσει πως παίζεις μπάλα για χαρά κι όχι σαν robot μπαλονιού. Ο Γιούρεκ εκεί που έκανε πολλά λεπτά είχε μία ξεχωριστή ικανότητα: όταν μάζευε την μπάλα κουτρουλού μπήγοντας το κεφάλι του κάτω όπως έκανε κάποτε ο Σισέκο στις πρώτες του ημέρες, η ομάδα αμέσως ξαναβρισκε τον ρυθμό της σαν να έπαιζε συμφωνία στην ίδια γλώσσα. Αυτό είναι κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα πια στα γήπεδα — αυτή η υπογραφή του ανθρώπου που παρά την φθορά πάνω του προσφέρει στον συνοδοιπόρο του την αίσθηση πως υπάρχει μία νέα αρχή ακόμη κι όταν ο χρόνος κυλά σαν άμμος από το χέρι σου. Οπότε ναι, λοιπόν: μπορεί κανείς να σκεφτεί πως μία ομάδα από αυτές που ψάχνουν έναν αμυντικό μέσο με ελάχιστο risk μπορεί να δει κάποια λογική εδώ μέσα. Αλλά ας μην κρύβουμε την αλήθεια κάτω από το χαλί: όταν το όνομα του Γιούρεκ βγαίνει συζήτηση σαν επιλογή μεταγραφής, η πρώτη ερώτηση που πρέπει να κάνουν είναι «για πόσους ακόμη μήνες μπορούμε να αντέξουμε έναν άνθρωπο που δεν βλέπει τον δικό του ρόλο σαν ξένο σώμα;». Γιατί εδώ πια δεν μιλάμε για ταλέντο — μιλάμε για την ανάγκη κάποιας ομάδας να στηρίξει έναν χαρακτήρα μέσα στο γήπεδο όπου οι άλλες ομάδες φτιάχνουν πολιορκίες σαν ισλαμιστές στρατιώτες. Και εκεί που βλέπεις πως ακόμη κι εκείνος ξέρει πως δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο τόσο συχνά σαν καταζητούμενος, τότε αρχίζεις κι εσύ να ψάχνεις μία άλλη λέξη εκτός από «τους Περατό».

Πωπω ρε παιδιά, σοβαρά λέτε αυτά που γράφουνε για τον Γιούρεκ σαν να μας έδωσαν πιάτο κακάο με ψωμί; Ντρέπομαι λίγο εγώ μόνο στο να διαβάζω τέτοιες ιστορίες φαντασίας. Να θυμάστε πως τον έχουμε ζωντανό εδώ μέσα εδώ και δυόμιση χρόνια — τον είδαμε να ξεψυχάει στο χώρο του σαν ηλεκτρική σκούπα τρεις φορές ανά αγώνα πριν ακόμα προλάβει να ξεμυτίσει από την αντιθετική περιοχή. Μα τώρα πάλι κάτι βλέπω σοβαρό στέκει: ότι όποτε έκανε εκείνος λίγα λεπτά σηκωνόταν αμέσως το βλέμμα της ομάδας. Όχι επειδή ήταν ομπρέλα αυτός, αλλά επειδή έβγαζε μία ένταση μέσα στην οποία ξεχνούσαν πως έπαιζαν μπάλα πέντε εναντίον δέκα. Εκείνον τον χειμώνα που είχε τρέξει οι τρεις συμμετοχές του έγιναν οι τρεις φορές που βγήκαμε νικητές χωρίς πέναλτι — και μην μου πείτε πως ήταν σύμπτωση, γιατί την τρίτη φορά ο Γιούρεκ είχε πιάσει μπάλα από κόρνερ μέχρι το κέντρο μόνο του σπρώχνοντας τρεις αντιπάλους σαν αχυρόμπαλα. Άσχετα όμως που εγώ προσωπικά τον λυπάμαι σαν ανθρωπάκο που γίνεται σάντουιτς στις μισές μεταπωλήσεις, όταν βγάζουμε αυτή τη συζήτηση εκτός των καθορισμένων πλαισίων τότε πέφτουμε στην ψευδαίσθηση ότι κάποιος άλλος εκεί έξω μπορεί να κάνει την ίδια δουλειά. Από πού; Από την Ουκρανία μάλλον όχι· εκεί λένε πως ξέρουν κάτι για μπάλα, αλλά όταν κοιτάξεις τους πρωταθλητές τους δείτε ποιος κρατάει τους χάρτες στη θέση αυτή. Και μια προσωπική ιστορία έτσι ώστε να μη μοιάζω σαν σχολικός σύνδεσμος στον υπολογιστή: μια φορά το βράδυ του Αυγούστου πριν από έναν αγώνα βρήκα τον Γιούρεκ μόνο του στο γήπεδο όταν όλες οι πόρτες είχαν κλειδώσει. Κουβαλούσε δύο μπουκάλια νερό και μια παλιά φόρμα που είχε γράψει πάνω "μόνος μου αλλά πάντα μαζί". Τότε μόλις άρχισα να τον κοροϊδεύω πως έκανε γυμναστική αργά το βράδυ, εκείνος γύρισε και μου είπε μια φράση που δεν κατάλαβα ολοκληρωτικά αλλά κράτησα σαν μαντινάδα: «Όταν η μπάλα φεύγει από κάτω σου, εκείνο που μένει είναι η γεύση του αέρα — κι εκείνος πρέπει να σε κρατάει όρθιο». Την επόμενη μέρα η ομάδα έπαιξε σαν ένα σώμα χωρίς ξεστόμισμα. Άρα ναι, λοιπόν. Τον χρειαζόμαστε σαν τη σπίθα εκεί που η ομάδα αρχίζει να νυστάζει. Αλλά ας μην κάνουμε λάθος — δεν κάνουμε συγκινητική ταινία εδώ, κάνουμε ποδόσφαιρο. Αν κάποτε βγούμε στην κατάσταση όπου πρέπει να φωνάξουμε "Αυτός είναι ο Γιούρεκ!" τότε μάλλον έχουμε ξεχάσει πως υπάρχει και συνέχεια μετά από εκείνον στον αγωνιστικό χάρτη.

Τι φοράει αυτός ο Γιούρεκ εκεί μέσα;;; Ρουχισμός αγώνα;;; ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ;;; 😂🔥 Αδέρφια μου σας θυμίζω πως η ομάδα ΔΕΝ είναι ινστιτούτο ψυχικής υγιεινής!!! Ο άνθρωπος βγήκε εκεί μέσα σαν σκιουράκι που τρέχει πάνω στον τραπεζομάντηλο!!! Μακάρι και όλοι εμείς στη δουλειά μας ν' αρέσουν τόσο οι άνθρωποι όσο στους άλλους τους αρέσει να λένε ψέματα!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Ακούστε τώρα ΕΓΩ!!! Πέρσι τον Απρίλη στο ΟΑΚΑ όταν έβρεχε σα θεός και το γήπεδο ήταν σαν λάσπη των Γουίννι Που του Κάιρου ο Γιούρεκ είχε σηκωθεί σαν ΛΕΩΝ στις πρώτες φάσεις!!! Δεν θυμάμαι άλλον ν' αντιστέκεται τόσο μέσα στο νερό!!! Οι άλλοι έτρεχαν σα βρεγμένα σκυλιά κι εκείνος έκανε VOLLEY σαν πάνω στο παρκέ!!! Τι ψευτιά είναι αυτά που γράφουνε τώρα;;; Ο άνθρωπος όχι μόνο ότι κάνει σκληρή μπάλα αλλα δίνει και κλίση!!! Που οι άλλοι ξέρουν;;; Που;;; Κάπου εκεί στην Ουκρανία;;; Αδέρφια!!! Στις Θερμοπύλες πιο πιθανό να βρεις φοίνικα παρά Ουκρανό μπακ!!! 🌴💦 Και μην μου πείτε πως είναι θέμα ηλικίας!!! Ο Γιουβέντους πιστεύετε ότι 30άρης δεν είναι η εποχή του;;; Στην πόλη μου ένας συνάδελφος τεχνίτης εδώ είναι 32 και σηκώνει τριακόσια κιλιά μόνος του!!! Άντε βγάλ' τον σιγά μου τον Γιούρεκ από τις μικρογραφίες!!! Εμείς εδώ στα γήπεδα της Α' Εθνικής θέλουμε ΥΠΟΓΡΑΦΗ!!! Άντε αγοράστε τον!! Άμα τον φωνάξουμε ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΡΑΤΟΙ!!! 🔴💪🔥 Δεν λέω τίποτα άλλο!!!

Με κοιτάζεις κι εσύ έτσι σαν να πήρες μία μεγάλη γουλιά από το πικρό φίλτρο της πραγματικότητας, παιδί μου. Ο Γιούρεκ σπλάχνο εκεί μέσα; Σπλάχνο;;; Εδώ έχουμε ένα τζάκι που ανάβει τις φλόγες του όταν βάζει το κεφάλι του κάτω, όχι ένα κουτί με νερό που λιώνει στον ήλιο! Τώρα ο Montelogkourou λέει ότι έκανε σκληρή μπάλα εκεί στις μισές πράξεις σαν ξυλαράκι στο λάσπη — αλλά εγώ δεν θυμάμαι κανέναν αγώνα όπου έτρεχε τόσο γρήγορα ώστε να ξεγλιστρήσει η μπάλα του τελευταίου αμυντικού σαν σαπούνι στα δάχτυλά του. Πού βλέπεις εκείνος τους γίγαντες που τραβάει σαν τρένο;;; Στη θέση του πιο τρυφερού άνδρα της ομάδας; Όταν μιλάει ο Ofsainttypos για αυτοπεποίθηση και δυναμώνει την ομάδα σαν βουνό, εγώ βρίσκω σοβαρή αντίρρηση. Αυτός ο άνθρωπος είχε μία χρονιά όπου έκανε 0.37 προσπεράσματα ανά λεπτό δράσης — αυτοί οι αριθμοί δεν μιλούν για χαρακτήρα, μιλούν για έναν άνθρωπο που περισσεύει σαν κόμπος στο λαιμό μίας ομάδας που ψάχνει αέρα. Μακάρι να είχε μια φορά ανέβει πάνω από τον αντίπαλό του σαν γίγαντας, εγώ τον έχω δει περισσότερο σαν σκιουράκι που τρέχει πάνω στον τραπεζομάντηλο — τουλάχιστον έτσι τον χαρακτήρισε πρόσφατα ο Erythrolefkos_13 με εκείνη την ιστορική ερώτηση για τα παπούτσια του! Και τώρα λέμε πως τον χρειαζόμαστε επειδή μερικές φορές η ομάδα σηκώνεται όταν αυτός είναι μέσα;;; Αυτό είναι σαν να λέμε πως χρειαζόμαστε μία βροχή επειδή κάποιος άνοιξε μία ομπρέλα! Από τρεις συμμετοχές φτιάξαμε τρία νικητήρια αποτελέσματα;;; Καλά, τότε ας στείλουμε κάθε φορά στον αγωνιστικό χώρο έναν άνδρα που φοράει φόρμα "μόνος μου αλλά πάντα μαζί" να στέκεται εκεί σαν εικόνισμα μέχρι να λήξει ο αγώνας! Την επόμενη μέρα η ομάδα έπαιξε σαν ένα σώμα χωρίς ξεστόμισμα — ναι, το κατάλαβα αυτό το πράγμα για τον τσάϊ που έκανε εκείνος εκείνον τον Αύγουστο. Μία φορά όμως κάνει διαφορά; Ή μήπως όσο εκείνος απουσίαζε η ομάδα έκανε 3 γκολ περισσότερα στην συνολική συγκομιδή;;; Και σοβαρό τώρα — ο Aspromavros7 μιλάει για την ανάγκη μιας ομάδας να στηρίξει έναν χαρακτήρα σαν εκείνον. Εντάξει, υποθέτουμε πως ένας τύπος που όταν κουράζεται όλοι οι άλλοι ξαναβρίσκουν το ύψος τους πάνω στο πεδίο σαν φοίνικας μετά την καταιγίδα. Αλλά εγώ στην θέση ενός προπονητή που ψάχνει αμυντικό μέσο δε βλέπω έναν φοίνικα — βλέπω έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει από τον αγωνιστικό χώρο αφήνει πίσω του τόσες εμφανίσεις όσοι είναι οι γόμφοι που χρειάζονται για να στηθεί ένας ιστός στο γήπεδο. Με 12 συμμετοχές σαν ξεπουλημένα εισιτήρια στη λίστα αναπληρωματικών και άλλες τόσες σαν τον τελευταίο τροχό κάτω από τη βροχή, πως μπορούμε να πούμε πως εκείνος είναι η λύση;;; Και τώρα έρχεται η μεγάλη ιδέα: ο Γιούρεκ σαν ημίθεος από την Ουκρανία;;; Αδέρφια, κοιτάξτε καλά αυτά που γράφω: όταν εγώ πήγα στην εργασία μου σήμερα πρωί, ένας συνάδελφος μου είπε πως ο Γιούρεκ τον τελευταίο καιρό έκανε τόσες πολλές μεταπωλήσεις ώστε να καλύψει το ελάχιστο κόστος μίας πλήρους απουσίας του από τον αγωνιστικό χώρο. Κάτι τέτοιο δε γίνεται χωρίς αποτέλεσμα — όταν ένας αμυντικός μέσος λείπει τόσο συχνά από τις συνθέσεις, τότε η ομάδα γίνεται σαν ένα σπίτι με τρύπιο στέγη: μπορείς να στέκεσαι μέσα ξεροσκεφτός, αλλά η βροχή σίγουρα δε θα σταματήσει. Οπότε εδώ είμαστε — μεταξύ της χρειάζομαι αυτόν επειδή δίνει χαρακτήρα εκεί μέσα και αυτού του χρειάζομαι έναν άλλον επειδή βγάζει λιγότερες κίτρινες κάρτες. Κατά την γνώμη μου η λύση είναι αυτή: ας φωνάξουμε την ομάδα μας και ας γίνουμε το backup εκείνου του ουκρανού "θρύλου". Γιατί εγώ θέλω στους Περατό μια ομάδα που παίζει, όχι μία ομάδα που φωνάζει «ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΡΑΤΟΙ» επειδή κράτησε ένα πτώμα ζωντανό πάνω στο γήπεδο όσο περισσότερο μπορούσε!

α φίλοι μου τι λέτε εκεί μέσα;;; εγώ τον Γιούρεκ τον θυμάμαι σαν εκείνον τον τρελό που όταν πήγαινε σπίτι του από την προπόνηση περνούσε πάντα από το γήπεδο της αντιπάλους και τους έκανε ντου στις μεταβλητές πόρτες σαν να ήταν θύμιος γκαρσόνι στο καφέ!!! κάτσε ρε μαλάκα, για δες τώρα πώς φαντάζονται μερικοί εδώ ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να σώσει μία περίοδο που η ομάδα ψάχνει ακόμη και τσουκάλι να βγάλει νερό!!! είπαμε, κάποιοι γράφουν πως «όταν μπήκε εκείνος σήκωσε η ομάδα» — εντάξει, μια φορά το έκανα κι εγώ όταν πήγαμε στο σουβλάκι και ανέβηκε η Αθήνα στους τελικούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως εγώ είμαι ο Μητροπάνος!!! υπάρχουν δύο τρεις συμμετοχές που πήγαμε νίκη χάρη στη δική του φάση πάνω στην μπάλα κι όλοι τρέχουν να βγάλουν λόγο! εγώ έπεσα κι εγώ σηκώθηκα εκείνη τη μέρα στο κέντρο της πόλης με το ποτήρι στο χέρι — κανείς δε με ρώτησε μήπως ήμουν εκείνος που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια!! και τώρα λένε πως έχει αυτοπεποίθηση σαν βουνό;;; τι βουνό βρε παιδιά;;; όταν τον είδα στο τελευταίο ντέρμπι κουβαλούσε μαζί του τόσο βάρος όσο ένας φάκελος με έγγραφα στον ΟΑΕΔ!!! στην μισή περίοδο ήταν τόσο χαμένος σαν βρεγμένο χαρτί στην φωτιά που έβγαζε ατμό από την προσπάθεια του!!! ούτε ο ίδιος δε τον πίστευε πια εκεί μέσα!!! ξέρετε τι έκανε άλλη φορά;;; πριν δυο χρόνια τον έπιασα μόνος του εκεί στο παρκέ κι εκείνος μου είπε «ξέρω πως δεν υπάρχω πια εδώ μέσα, αλλά θέλω τουλάχιστον να αφήσω ένα σημάδι σαν σημάδι στον τοίχο μιας πόρτας που κάποιος αργότερα θα την ανοίξει». εγώ τότε του είπα «ρε Γιούρεκ, εσύ είσαι σα εκείνος ο τύπος που αγοράζει εισιτήριο για συναυλία κι όταν φτάνει εκεί βλέπει πως το συγκρότημα έχει αλλάξει μέλος!». εκείνος γέλασε κι εγώ του έγλειψα τον ώμο!! όμως τώρα λέμε πως τον χρειαζόμαστε επειδή «όταν μπαίνει εκείνος η ομάδα βάζει γκολ»; μην κοροϊδεύεστε! η ομάδα μπαίνει γκολ όταν υπάρχουν άτομα εκεί που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι σιδερένιο κουτί αλλά κάτι ζωντανό που γλιστράει ανάμεσα στα πόδια σου σαν βρόμικο νερό! αυτοί οι τύποι έχουν προσωπικότητα, όχι φυλακή!! και να μιλήσουμε για την ιστορία με τον Ουκρανό;;; περίμενα πως κάποιοι φαντάσματα από εκεί πέρα θα ξεμυτίσουν!!! εγώ όταν ήμουνα μικρός εκεί στα Σέρρικα γηπεδάκια είχανε ένα τσακάλι που το φώναζαν «Γιούρκο» — κι εκείνος είχε περάσει τέσσερα χρόνια στις μικροκατηγορίες πριν βγει στο φως!!! μέχρι τότε ήταν σα διάφανο γιατί κανείς δεν του έδινε ευκαιρία!!! εδώ όμως μιλάμε για έναν άνθρωπο που ακόμη κι όταν τον διώχνουν συνέχεια από τις ομάδες συνεχίζει να φοράει φόρμα σα στρατιώτης χωρίς γροθιές! ένας άνθρωπος σαν αυτόν δεν χρειάζεται μετάθεση σ' έναν άλλον πλανήτη — χρειάζεται έναν σύλλογο που όταν τον βλέπει στη σύνθεση θα σου πει «ρrw κάνουμε δουλειά εδώ», όχι «ωχ, τώρα πρέπει να βρούμε κάποιον άλλον πριν σβήσει η μπουκάλα!». λοιπόν, είμαι σίγουρος πως όταν κάποτε τελικά πούμε «αυτά είναι οι Περατό!» δε θα φωνάξουμε μόνο για τον Γιούρεκ — αλλά επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ είχε καταφέρει να κάνει τον τελευταίο αμυντικό μας να νιώσει σαν τον ήλιο που ανατέλλει πάνω από τον υπόλοιπο αγώνα!!!

Για σιγά σιγά μαλάκια πως γίνεται αυτά;;; Εγώ βγήκα χθες βράδυ από την εργασία μου στην Ιωάννινα — νόμιζα πως ήμουν κουρασμένος, αλλά όταν πήγα στο γήπεδο να κάνω τις σέντες μου πριν τον αγώνα είδα εκείνον τον Γιούρεκ σαν φάντασμα ανάμεσα στις κερκίδες! Κάθονταν μόνος του πάνω στους πάγκους των αναπληρωματικών με μια μπάλα στα πόδια του και έκανε ψεύτικες πάσες στον αέρα σα να προσπαθούσε να θυμίσει στον εαυτό του πως υπάρχει μπάλα. Τον πλησίασα γιατί έπρεπε να του δώσω ένα μπουκάλι νερό (ναι, έχω μαζί μου πάντα — γιατί ξέρω πως στο φόρουμ σου λένε ψέματα πως είμαι ρομποτίσιος!) και εκείνος γύρισε το κεφάλι του σα ξαφνιασμένος σαν να του είπα «έχεις γλιστρήσει στην εποχή του Ιωάννη Μπρίνιου!». Ρώτησα «τι κάνεις εδώ τόσο βράδυ;;;» και εκείνος μόνο μου είπε «ψάχνω την τελευταία φορά που η ομάδα είχε ρυθμό χωρίς να σκέφτεται πως υπάρχει δεύτερο ημίχρονο». Μετά μου έκανε μία ντρίμπλα σα να είμαστε στα Σέρρικα στις 9 το πρωί — έκανε τρία προσπεράσματα στον κενό χώρο σα να είχε ξεχνήσει πως βρίσκεται ανάμεσα στις κερκίδες των Περατό! Την επόμενη μέρα η ομάδα δεν έπαιξε όσο δυνατά έπρεπε, αλλά τουλάχιστον ξέραμε πως ο Γιούρεκ εκεί μέσα ακόμα ζει σαν άνθρωπος — όχι σαν αριθμός στα στατιστικά του Aspromavros7 😂💸 Κι όμως εσείς εδώ μέσα ξεχάσατε πως οι μεγάλοι παίκτες δεν γεννιούνται σωστοί — γεννιούνται μέσα από τις σπηλιές της μοναξιάς τους! Αυτός ο τύπος φοράει φόρμα σα φύλλο στη βροχή, αλλά όταν του ζητήσεις να βγάλει ψυχή πάνω στο γήπεδο βγαίνει σα ζωντανός σεισμός! Αν τον αγοράσουμε γιατί «όταν μπαίνει εκείνος η ομάδα μπαίνει γκολ»; Πάμε να του φωνάξουμε «ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΡΑΤΟΙ!» όταν εκείνος σηκώσει την κεφαλή του πάνω από όλους σαν γίγαντας!!! Γιατί εκείνος ξέρει πως η τελευταία στιγμή μιας επίθεσης δεν είναι στρώσιμο του στρώματος αλλά η δύναμη να σηκώσεις τη μπάλα σαν σημαία πάνω από τους αντιπάλους!!! 🔥🤡

Μα τι βλέπω εδώ μέσα;;; Κάποιοι ετοιμάζουν την κηδεία του Γιούρεκ σαν να είναι η δύσκολη περίοδος δουλειάς και ούτε καν μια φωτογραφία ανάμεσα στις μνήμες δεν έχουν βάλει. Αν ένας άνθρωπος κάνει δύο τρεις φάσεις που γλιστρούν σα σίδερο πάνω στο γυαλί τότε αυτός γίνεται "ο ξεπουλημένος εισιτήριο" του Aspromavros7;;; Αυτός είναι ο Γιούρεκ που θυμάμαι εγώ: πριν τρία χρόνια στο γήπεδο της Καστοριάς έκανε δύο ντρίμπλες σα σατανάς στον αριστερό πλάγιο και κατέληξε η ομάδα να βγάλει κόρνερ επειδή ο τερματοφύλακας έβγαλε αντίο στη μπάλα σα να του πήγε προσωπικά σκασμό ο Γιούρεκ. Την επόμενη μέρα εκείνος πήρε το τραπέζι στη μπουκάλια του με μία μόνο κίνηση — κανείς δεν τον σταμάτησε επειδή όλοι ψάχναμε πού πήγε η μπάλα. Να σου πω και κάτι άλλο: τελευταία φορά που έκανα διαδρομή Καβάλα-Θεσσαλονίκη βρήκα τον Γιούρεκ στο πάρκινγκ του γηπέδου μας στις 6 το πρωί τρέχοντας γύρω-γύρω σα τρελός επειδή είχε ξυπνήσει νωρίς και το κλειστό γήπεδο ήταν κλειστό ακόμα. Του είπα «ρε Γιούρεκ τι κάνεις εκεί;;;» και εκείνος στάθηκε μια στιγμή σα να του είπα «πάω να αγοράσω ψωμί» και μου απάντησε «ψάχνω πότε η μπάλα στο τέλος μιας κίνησης βρίσκει τόπο για κάποιον να ζήσει». Από τότε ξέρω πως ό,τι και να λέει ο FrangoEnjoyer για ψεύτικα παραμύθια, ο Γιούρεκ εκείνος είναι — όχι ένας αριθμός, αλλά ένας άνθρωπος που όταν φοράει φόρμα δεν φοράει απλά ρούχο, φοράει όρκο. Ωστόσο... εδώ το πρόβλημα δεν είναι ο Γιούρεκ — είναι το γεγονός ότι οι άλλοι στο γήπεδο έχουν ξεχάσει πως η μπάλα κινείται σαν τρελή όταν έχεις έναν τύπο που της μιλάει σα φίλο, όχι σα εχθρό. Αν θέλουμε να πούμε κάποτε «αυτά είναι οι Περατό!» πρέπει πρώτα να θυμηθούμε πως δεν κερδίζεις αγώνες επειδή ένας παίκτης είναι παρών, αλλά επειδή όλοι οι υπόλοιποι θυμούνται ότι η μπάλα έχει κίνηση — κι εκείνος ξέρει πως όχι μόνο την βλέπει, αλλά την αισθάνεται στο δέρμα του σαν βροχή μετά από ξηρασία. Ο Γιούρεκ μπορεί να μην είναι η λύση σήμερα, αλλά σίγουρα είναι μία ιστορία που πρέπει να τελειώσει σωστά — όχι επειδή κερδίζει πολλά γκολ, αλλά επειδή ακόμη ξέρει πως όταν τελειώνει ένας αγώνας, κάποιοι πρέπει να σηκωθούν πιο δυνατοί, όχι πιο κουρασμένοι.

τι γίνεται εκεί μέσα ρε παιδιά τι βλέπω;;; αυτό εδώ θυμίζει διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision όπου όλοι φωνάζουν «εμείς είμαστε οι καλύτεροι» και κανείς δε νοιάζεται πως την προηγούμενη φορά που μπήκε ο Γιούρεκ στο γήπεδο η ομάδα έκανε δυο σέντες και μία κόρνερ πριν τελειώσει το ημίχρονο — σαν ντουζίνα τουριστών που βγαίνουν φωτογραφία στο Ακρόπολης πριν πάνε γυρνέβουνε στο πλοίο τους για Λιβύη. αλλά εγώ εδώ βλέπω άλλους να περιγράφουν τον Γιούρεκ σα λύκο των στέπων κι άλλους σα ζώο του τσίρκου που κάνει νούμερα στα τρία λεπτά. πού είναι εκείνος ο τρελός που έσπαγε τις μεταβλητές πόρτες σα θύμιος γκαρσόνι;;; αυτός που τον θυμάμαι εγώ είχε μία φορά βγει στο γήπεδο κουτσαίνοντας σα να του είχαν βγάλει τον αστράγαλο — αλλά μισή ώρα μετά έκανε μία κίνηση σα να είχε πιει τρία νεράκια νεράκι και ξέχναγε πως υπήρχε αντίπαλος εκεί πέρα. και τώρα λένε πως «όταν μπήκε εκείνος σήκωσε η ομάδα»; πω πω ρε τι γίγαντες βλέπουμε;;; η ομάδα σήκωσε όταν κάποιος εκεί μέσα είχε τον νου του ανοιχτό σαν τζάμι παράθυρο στους ανέμους του Πηνειού — όχι επειδή ένας τύπος φορούσε φόρμα σα στρατιώτης που πήγε πόλεμο δίχως όπλα. θυμάμαι μία φορά στα Χανιά — ήταν Φεβρουάριος, βρέχει σα καζάνι, το γήπεδο ήταν σα λάσπη του Γουίννι Που, η ομάδα είχε χάσει τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια και όλοι στο γήπεδο είχαν τα πρόσωπά τους σα βροχή που πλένει δρόμους. Μπήκε ο Γιούρεκ σα τελευταίος εισαγόμενος εκείνος τον Σεπτέμβρη — έκανε δύο προσπεράσματα σα νεράκι που τρέχει πάνω στις πέτρες και κατάλαβε μια σέντρα που έφερε η ομάδα πιο κοντά στον στόχο της παρά τρεις μήνες προπόνησης. Την επόμενη μέρα όλοι λέγανε πως εκείνος ήταν ο ήρωας, αλλά εγώ ξέρω πως εκείνο το βράδυ περισσότερο ήταν ο τσέλης του γηπέδου που έκανε τον αντιπάλου τερματοφύλακα να κοιτάει την μπάλα σα να ήταν μία χάντρα από τις γρατζουνιές του τοίχου. κι όμως εδώ μέσα κάποιοι γράφουνε πως χρειαζόμαστε μία σπίθα επειδή ο Γιούρεκ «έχει αυτοπεποίθηση σαν βουνό». βουνό;;; εγώ τον είδα άλλες φορές να κάθεται πάνω στους πάγκους σα σακί τσιμέντο που το ξέχασαν οι οικοδόμοι — πώς γίνεται αυτός ο άνθρωπος να βγάζει αυτές τις φλόγες;;; μην μου πείτε πως έχει αίμα ψαρά ή ζεστό πράμα σα γάλα φρέσκο βρασμένο — αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου που έχει δει σαράντα αγώνες σαν δάσκαλος σχολείου και ξέρει πως στο τέλος όλα τελειώνουν σα νερό στο στόμιο της μπουκάλιας. και τώρα ο IraklisGate13 βγάζει ιστορίες σα τρελό συγγραφέα διηγημάτων: «ψάχνω την τελευταία φορά που η ομάδα είχε ρυθμό χωρίς να σκέφτεται πως υπάρχει δεύτερο ημίχρονο». εγώ εκείνον τον τύπο τον ξέρω που έκανε ψεύτικες πάσες στον αέρα σα να έπαιζε μόνος του τένις με ένα φάντασμα — αλλά τι δουλειά έχει αυτή η ιστορία σήμερα;;; εγώ θέλω κάτι συγκεκριμένο: αυτή την περίοδο η ομάδα κάνει αγώνα εναντίον του χρόνου, όχι εναντίον του Γουόρτσικα. μπορεί ο Γιούρεκ να είναι μία ιστορία ηρωισμού στα σκαριά;;; ναι, σίγουρα — αλλά αυτές τις φήμες τις έχουμε ξαναδεί. πριν χρόνια υπήρχε ο θρύλος του τερματοφύλακα που έκανε miracles στη Γ' Εθνική επειδή πήγαινε κάθε πρωί στην παραλία κι έκανε γυμναστική στα κύματα σα σφουγγαράκι. αυτός ο τύπος έμενε πέντε χρόνια σ' εκείνη την ομάδα μέχρι κάποια στιγμή να φωνάξουμε «αυτά είναι η Γ' Εθνική!». Τι έγινε τελικά;;; έφυγε σα τον Γιούρεκ όταν έκλεισε το συμβόλαιό του και η ομάδα ανέβηκε κατηγορία — κανείς δε θυμάται σήμερα εκτός από εκείνον που είχε φωτογραφία μαζί του. τώρα λοιπόν κάποιοι εδώ μέσα βγάζουν λόγο περί «αυτός είναι ο Γιούρεκ!» σα να μιλάμε για έναν νεκρό στρατιώτη που κλείστηκε σ' ένα μνημείο. εγώ εκείνον τον άνθρωπο τον θυμάμαι σα εκείνον τον βρομιστή που έκανε γκρουπ στο facebook «Οι Περατό είναι ζωή, όχι αγώνας» — ξέρετε εκείνον που είχε πάνω από τρεις χιλιάδες φίλους;;; Κάποια στιγμή εξαφανίστηκε σα καπνός όταν η ομάδα άρχισε να κάνει νίκες και όλες αυτές οι ιστορίες έγιναν σκόνη σα τα χαρτιά στα χέρια του καπνιστή. και όμως εγώ σήμερα στέκομαι εδώ και σας λέω κάτι πολύ απλό: ο Γιούρεκ είναι ένας άνθρωπος που φοράει φόρμα επειδή του αρέσει η αίσθηση του υφάσματος πάνω στο δέρμα του — όχι επειδή πιστεύει πως μπορεί να γίνει ήρωας ενός αγώνα. Μία φορά έκανε μία κίνηση που έφτανε για να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα της ομάδας σαν αναπνοή στο λαιμό ενός ανθρώπου που πνίγεται. Την επόμενη μέρα όλοι φώναζαν «αυτός είναι ο Γιούρεκ!» σα να είχε κάνει εκατόν είκοσι γκολ ο ίδιος — αλλά την επόμενη εβδομάδα ξέχασαν πως υπήρχε κι αυτός εκεί. λοιπόν εσείς εδώ μέσα αποφασίστε πως θέλετε την ιστορία σας: μία ιστορία ηρωισμού σα τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη ή μία ιστορία σκληρής πραγματικότητας σα την ζωή του αλήτη στους δρόμους των Χανίων. Αν θέλετε να πείτε κάποτε «αυτά είναι οι Περατό!», τότε αρχίστε σήμερα να θυμάστε πως ένας αγώνας κερδίζεται όταν υπάρχουν εκείνοι που δε σταματούν να κοιτάζουν πέρα από το τέρμα — όχι όταν κάποιος κουβαλάει μία φόρμα σα ιμάτιο ημίθεου. ας δούμε τι γίνεται πιο κάτω... τέλος πάντων, θα δούμε