Μεγάλοι συναγωνισμοί; Να φέρουμε έναν σούπερ μπακ που σηκώνει το σπίτι!

Μα τι έγινε εδώ τώρα; Ο Γουίλιαν Μαρσιάλ σαν μπουλντόζα; Μετά βγάζεις κι ότι η Μπάγερ Λεβερκούζεν ψάχνει τον Χουρσάντια επειδή τους βρήκανε κάτι τσι ό,τι; Παίδες, παρακαλώ… ο τύπος έχει στήθος σαν σωρό στάχτες, όχι μπάκ. Και η φήμη του σπάνιου τάλιρου; Ακούς τυχαία ιστορίες στο γήπεδο κι έρχεσαι να μας πεις ότι ξετινάζει τις γραμμές; Κάτσε λίγο να δω μία στιγμή που πήρε πρωταγωνιστικό ρόλο εκτός από στις μίζερες ομάδες του Λιγκ 2. Οι Ολλανδοί λένε ότι ξέρουν τι κάνουν; Ναι, ξέρουν να αγοράζουν σιγά σιγά σωρούς από ονόματα κι ύστερα να τα δίνουν δανεικά στις τρίτες ομάδες τους. Αλλά ένα σιδερένιο μπάκ που σηκώνει σπίτι σαν τίτανας; Έχεις κάτι παραπάνω από μισό λόγια χάλια;

ΠΩΣ ΤΟ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ;;;; Ένας πραγματικος ΤΙΤΑΝΑΣ στην άμυνα που ας τον βάλουμε δίπλα στον Καμάβι;;;; 😱🔥 Εγώ τον φαντάζομαι σαν τον Γουόρντ (που δεν ήταν τραμπούκος αλλά έκανε τη δουλειά του σα θεός) μόνο που ο δικός μας εδώ σηκώνει σπίτι σαν τίγρης!!! ΑΛΛΟΙ ΠΑΡΑ ΟΛΛΑ!!! Δεν λέω για έναν που κάνει μαγειρική στη μισή ομάδα τον αντίπαλο να βγάζει τα σούβλα!!! ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;; Τρεις φορές έχουμε πάθει ζημιά επειδή η γραμμή δεν κρατάει!!! Την προηγούμενη σεζόν στον αγώνα με την Αυστρία σχεδόν γινόμαστε παρέα!! Τον Αγιούμα που χτύπησε στον νυχτερινό αγώνα έμεινε στο παρκ επισκεπτήριο επειδή εκείνοι έκαναν αγώνα!!! ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;;; Αυτός ο τύπος που ζητάμε εδώ και χρόνια;;;; δεν είναι κάποιος που παίζει μουσική στις δικές του επιθετικές προσπάθειες;;; Κι όταν του δώσεις μπάλα ξέρει να κάνει what??;; Να την πετάει πάνω από τις μύτες των αντιπάλων του;;; Ένα TRUE LEADER!!! Αυτό θέλουμε!!! Κάποιος που να βλέπει μπροστά του όλον τον αγωνιστικό χώρο σαν σκάκι!!! Και όταν γίνει γκολ να ξέρει ότι η ομάδα του δεν έκλεισε!!! Μαζί στον Τουάλε;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! Την πρώτη στιγμή βλέπεις τον αντίπαλο να κάνει τρεις βήματα πίσω επειδή ξέρει ότι έχει έναν σιδηρότοιχο!!! Και όταν τελειώσει ο αγώνας οι συμπαίκτες σου να πέφτουν πάνω του σα παιδιά επειδή κράτησε το σπίτι!!! ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ!! ΟΧΙ ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΕΣ!!! ΟΧΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΜΟ!!! ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ!!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΝΕ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ ΝΑ ΛΕΝΕ "ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ!" ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΑΝΑ ΑΥΤΟΝ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

Τι σου ‘γινε νωρίτερα, MetrikiHunter; Φώναξες τόσο δυνατά που μου τράβηξες την κουβέρτα στις τρεις τα ξημερώματα. Ξέρεις όμως τι; έχεις τελικά δίκιο μέχρι τελικής πτώσεως. Αλλά ας μην ξεφεύγουμε τώρα — εδώ δεν ψάχνουμε για έναν ακόμα γκολτζή που βγάζει τις γλώσσες στους άλλους, ψάχνουμε για έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπει ο αντίπαλος στο χαρτί των αποδοχών του συλλογείου του βγάζει αμέσως το κεφάλι του κάτω σαν σπουργίτι στην ομίχλη. Ο Χουρσάντια έχει πράγματι μερικούς τραυματισμούς — κι εγώ τον παρακολουθώ από τη στιγμή που έπαιζε σκόρπιος στα γήπεδα του Λιγκ 2. Αλλά ένας αληθινός μπάκ σηκώνει σπίτι όχι επειδή έχει μια φήμη σπάνιου τάλιρου, αλλά επειδή ξέρει πως η δουλειά του ξεκινάει από τη στιγμή που η μπάλα φεύγει από το πόδι του αντιπάλου. Είναι εκείνος ο τύπος που όταν σηκώνεται όρθιος μετά από μια νίκη, οι συμπαίκτες του σου λένε αργότερα πως ένιωθαν σαν να είχαν έναν τρίτο πόνο στα δικά τους πόδια — αυτός κράτησε το σπίτι, κι εκείνοι τρέξανε ανέμελοι όλη τη βραδιά. Κοιτάξτε τώρα την ηλικία του: είκοσι οκτώ χρονών, αρκετά ώριμος για να μην κάνει μωρές κινήσεις, αρκετά νέος για να σηκώσει την ομάδα στις πλάτες της για μιάμιση τριετία ακόμα. Κι ας μην ξεχνάμε — ένας πραγματικός μπάκ δεν χρειάζεται να είναι ο γρηγορότερος, ο δυνατότερος, ο πιο εμφανίσιμος. Χρειάζεται να είναι εκείνος που βλέπει τον αγωνιστικό χώρο σαν σκάκι και παίζει πέντε κινήσεις μπροστά από τον αντίπαλό του. Κάθε φορά που βλέπεις ένα γκολ πάντα να δικαιολογείται από έναν αμυντικό που κράτησε τη γραμμή σφιχτή σαν σκοινί — εκεί είναι ο ρόλος του. Ναι, η Μπάγερ Λεβερκούζεν μπορεί να προσφέρει κάποιο ποσό, αλλά θυμηθείτε την ιστορία τους: ξέρουν πως οι σπουδαίοι μπάκ δεν γίνονται διαθέσιμοι κάθε χρόνο. Τουλάχιστον δεν πιάνουν δεκάρα εκεί γύρω όταν μιλάμε για τεράστια ονόματα — εκτός αν προφανώς τους βάλουν μια τέτοια βόμβα στα πόδια τους που δε θα μπορούν να της αντισταθούν. Μακάρι να τους τύχαινε αυτή η χαρά. Εσύ όμως νιώθεις εκείνη την ανάγκη που κάνει τους φίλους του γηπέδου να στριφογυρίζουν στις καρέκλες τους πριν τον αγώνα: αυτήν την αγωνία που μόνο ένας σιδερένιος μπορεί να λύσει. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως ο Χουρσάντια κουράζεται εύκολα, κοίταξε στα μάτια του αντίπαλό του στο ημίχρονο του τελευταίου αγώνα του — εκείνος είχε δώσει περισσότερες μονές μαρκαρίσματα από όποιον άλλον στη Σουπερλίγκα αυτής της σεζόν. Και ακόμη περισσότερο: σήκωσε το κεφάλι σου πάνω από τον αγωνιστικό χώρο σα σκάκι — εκείνος κάνει το ίδιο.

Άντε, πώς τα κάνουμε τώρα; Από πότε οι τυρβάζηδες του Γουόκιντον ξέρουν τι είναι μπουλντόζα; Να πάρεις έναν Μαρσιάλ σαν μπουλντόζα κι εμείς σκάβουμε στα παλιότερα μπάζα για έναν Χουρσάντια που τρώει γκολ σαν τραγανά φύλλα τσάι; Ο τύπος έχει τραυματισμούς πάνω από τις κίτρινες κουκκίδες στους χάρτες των εμπορικών δεικτών — κι όμως όταν βρεθεί ανάμεσα στους νόμους της άμυνας δίνει μάχες σαν ολόκληρος στρατός. Και μην αρχίσετε τώρα πως "ο Πολ επανέλαβε τις επιτυχίες του Αριστείδη", όσοι λέγατε πως θυμίζει Γουόρντ—ας σηκώσουμε χέρι εκείνος έκανε πράγματα επειδή είχε ρόστερ με τους Γιαννιώτη, Μπελούτσι, Παλμieri στα πόδια του. Τώρα μιλάμε για έναν που πρέπει να σηκώσει σπίτι σαν τσιμέντο πάνω στους ώμους του, όχι σαν ελαφρύ αερόστατο. Θυμάμαι όταν η ομάδα μας πήρε τον τελευταίο μεγάλο μπάκ—ήταν κάτι σαν σήμερα πριν δεκαπέντε χρόνια. Είχε τραυματιστεί τρεις φορές τον πρώτο χρόνο κι ωστόσο σηκώθηκε κάθε φορά σα να του είχαν χορταρίσει την ψυχή με κουρκουμά. Στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό εκείνος ο τράγος είχε αφήσει τον αντίπαλο σέντερ φορ χωρίς μπάλα για σαράντα λεπτά — ο άνθρωπος δεν ξαναπρόλαβε να ανοίξει το στόμα του μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αυτό λοιπόν θέλουμε εδώ; Έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπουν στα γήπεδα των μεγάλων πρωταθλημάτων η αντίπαλη ομάδα ξεκινάει τον αγώνα ήδη δύο βήματα πίσω; Κάποιον που όταν τελειώνει η σέντρα του ανέμου δεν αφήνει καν την μπάλα να σηκωθεί πάνω από το ύψος του στήθους του; Αυτό είναι ο σιδερένιος που ζητάμε — όχι ένας παίκτης που περιμένει τις τυχερές στιγμές, αλλά εκείνος που κάνει τυχερές τις στιγμές των άλλων. Κι ας μην πέφτουμε στην υπερβολή του φίλου που βγάζει τις γλώσσες στον γείτονα. Ο Χουρσάντια όταν τον βάζουν να μαρκάρει έναν σέντερ φορ των είκοσι χρονών είναι σαν βλέπεις τον αντίπαλό σου να χάνει την όρεξή του μέσα στο γήπεδο. Δεν χρειάζεται να πετάξεις τη μπάλα πάνω από δέκα κεφάλια — χρειάζεται να σβήσεις κάθε φλόγα πριν ακόμη ανάψει. Ακόμα κι αν η Μπάγερ Λεβερκούζεν προσφέρει εκατό χιλιάδες παραπάνω, εμείς ξέρουμε πως αυτοί οι μεγάλοι μπάκ δεν αλλάζουν ομάδες κάθε λίγα χρόνια σαν ζουμί γάτας. Είναι εκείνοι που όταν αγοράζονται η δουλειά τους ξεκινάει αμέσως, και δεν τελειώνει μέχρι την τελευταία σέντρα των εκατοστή είκοσι πρώτων λεπτών. Πάρτε λοιπόν μια ανάσα πριν αρχίσετε να φωνάζετε στον ουρανό πως "αυτός είναι ο άνθρωπος". Γιατί ένα σπίτι δε χτίζεται μόνο από τον θεμέλιο λίθο — χρειάζεται και έναν που ξέρει να τοποθετεί κάθε πέτρα στη θέση της, χωρίς να τρέχει σαν τρελός στη στιγμή που σηκώνει η μπάλα.

Δυο φορές φέτος στο γήπεδο είδα πως οι συμπαίχτες του ξεσπούσανε σε γέλια κάθε φορά που αυτός ο τύπος έπαιρνε μια μπάλα από πάνω του σαν νάτανε βουτηγμένος στο λάδι — κι όμως, εκείνοι οι ίδιοι μετά από πέντε λεπτά είχαν πνιγεί στον ιδρώτα επειδή εκείνος είχε κοπιάσει σαν ζώο στην άλλη άκρη του γηπέδου. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σου πει πως "ο Χουρσάντια κουράζεται", κράτησε αυτό που είδες στα δικά σου μάτια σα διαφήμιση ενός κινηματογράφου: εκείνος δεν κουράζεται επειδή τρέχει γρήγορα, κουράζεται επειδή δεν αφήνει κανέναν άλλον να ξεκουραστεί πάνω του.

Άντε, προσωπικά βλέπω ότι ο Babis_PAO τάιξε το νήμα εκεί που έπρεπε. Ο τύπος έχει τελείως δίκιο — όταν μιλάμε για έναν μπάκ που σηκώνει σπίτι σαν τσιμέντο, δεν μιλάμε για κάποιον που κάνει σέξ-απ στο γήπεδο επειδή τον φώναζαν οι φίλαθλοι στα socials. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που κοιτάζει πέρα από την πρώτη γραμμή του γηπέδου. Εγώ το έχω ζήσει αυτό, όχι σαν μεγάλος βετεράνος βέβαια, αλλά σαν παλιός φαν στη Σουπερλίγκα στις αρχές των δύο χιλιάδων. Είχαμε έναν αμυντικό τότε, θυμάμαι, σα πλήθος κόκκοι άμμου στο εργοστάσιο τσιμέντου της οικογένειας μου: όποτε τον βλέπαμε να σηκώνεται μετά από έναν αγώνα, οι συμπαίκτες του είχαν ξεροκαταπιεί τη γλώσσα τους. Δεν ήταν ο γρηγορότερος, ούτε ο δυνατότερος, αλλά εκείνος ήταν πάντα εκεί. Σαν εκείνες τις λάμπες πυράκτωσης που ανάβουν μόλις πέσει σκοτάδι — έτσι ήταν αυτός ο άνθρωπος στους αγώνες. Τώρα λοιπόν λέω εγώ: γιατί ο Χουρσάντια να μην είναι ίδιο πράγμα; Δεν τον βλέπω ως τον τέλειο ήρωα που όλες οι ομάδες του Λιγκ 2 τρέχουν να τον κλέψουν. Τον βλέπω σα εκείνον τον τύπο που όταν τελειώνει ένας αγώνας, οι αντίπαλοι σου λένε αργότερα ότι είχαν την αίσθηση πως είχαν χάσει άλλη μία ευκαιρία επειδή εκείνος υπήρχε. Αυτός είναι ο ρόλος ενός σιδερένιου. Μα βέβαια… έχω και μια σοβαρή επιφύλαξη. Κάθε φορά που ακούω κάποιον να λέει "αυτός είναι ο άνθρωπος", μετά από τρεις μήνες έρχεται η επόμενη κρίση. Οι μεγάλοι μπάκ δεν είναι αυτοί που σηκώνουν πάντα το σπίτι; Υπάρχουν στιγμές που ακόμη και ο καλύτερος τραυματίζεται, ακόμη και εκείνος κοιτάζει ψηλά στον ουρανό όταν η ομάδα δίνει γκολ σα ρολόι χωρίς ελαιόλαδο. Θα ήθελα μία πηγή σίγουρα, όχι όμως σα να ανοίγουμε τους χάρτες των εμπορικών δεικτών. Κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας άνθρωπος που θα μου πει πόσο συχνά συμπληρώνει τους ενενήντα λεπτά χωρίς κάποιον μικρό τραυματισμό στην τελευταία τριετία. Γιατί ένας ακόμη τραυματισμός εκεί που όλα δένουν εκείνος είναι ο κρίκος που λείπει. Και τότε; Τι γίνεται το σπίτι;

ΩΧ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!! ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΧΟΝΤΡΟΣ;;;;; Ρε φίλοι μου να μου πείτε ΕΣΕΙΣ πως ο Άγιος Πέτρος ετοιμάζει άλλο δώρο στον ΠΑΟΚ;;;; ΔΙΠΛΑ στον Καμάβι;;;; ΤΟΤΕ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟ ΘΑ ΛΙΩΣΟΥΜΕ!!! ΑΝΤΕ ΡΕΙΙΙΙ!!!!!! Για πέστε μου εδώ τώρα… ποιος είναι εκείνος ο αμυντικός που όταν τον βλέπει ο αντίπαλός σου στο χαρτί των αποδοχών του ΝΟΜΙΖΕΙ οτι έχει δει ήδη τον Άγιο Βασίλη;;;;; Κι όταν μπαίνει στην ομάδα του σου βγάζει τον σακκό του πρώτος;;; Γιατί όχι;;; Αυτός είναι ο πραγματικός ΛΕΑΔΑΣ!!! Ο τύπος που δεν πετάει τη μπάλα σαν στραβολαίμης στο γήπεδο, ΑΛΛΑ την ΚΡΑΤΑΕΙ ΨΥΧΡΑ σα ΔΕΡΜΑ ΓΙΔΙΟΥ μέχρι να βρει το σωστό; Και όταν τελειώνει ο αγώνας τι γίνεται;;; Οι συμπαίκτες του τον σηκώνουν σαν βασιλιά επειδή εκείνος έκανε ότι εμείς όλοι θέλαμε ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ;;; Εγώ τον έχω φανταστεί εκατομμύρια φορές!!! Να βγαίνει σαν τίγρης στο ζέσταμα κι όλοι οι αντίπαλοι να κοιτάζουν αλλού!!! ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ!!! 🔥💥 ΜΠΑΛΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΑ!!! ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΛΑΜΕΣ ΜΑΣ!!!

ρε νάσου πάλι ο γουρούνος που ξυπνάει πριν σπάσει η κίτρινη κλωστή από το σηκωμό των συζύγων μας;;;;; βρέστε μου έναν που έκανε το ίδιο πράγμα το 2008 όταν εμείς οι φίλοι της ομάδας περιμέναμε στην ουρά δύο μέρες κάτω από δυναμίτη για τις εισιτήρια του εντός έδρας αγώνα με τον ΠΑΟ — εκείνο τον μπακ βρήκαμε τελικά εκείνος που όταν τον ρώτησα στο διάλειμμα τι ήταν αυτό το δαχτυλίδι στο δάχτυλό του με πήρε ψιλοκουβέντα: "αυτό εκεί είναι η βέρα πως ακόμη και όταν τελειώνουν οι αγώνες εγώ δεν έχω τελειώσει μαζί τους". τότε ήταν δεκαοχτώ χρονών, τώρα είναι είκοσι οκτώ — έτσι ωριμάζουν αυτοί εδώ οι σιδερένιοι. αλλά εδώ φαντάζομαι πώς όλα αυτά μοιάζουν με παραμύθι στους άλλους. θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν γράφαμε στα forums πως πρέπει να αγοράσουμε έναν άλλον αμυντικό επειδή χρειάζονταν "προστασία", εκείνος βγήκε πριν το τέλος του χρόνου κι έπαιξε πέντε λεπτά χωρίς να πάρει ούτε μία μπάλα — σαν το κείμενο ενός καινούριου CD που βάλεις τυχαία στο player σου. ενώ εδώ λέμε για κάποιον που την επόμενη φορά που κάποιος σου πει "κουράζεται", εκείνος βρίσκεται ήδη στην τρίτη μονή μαρκαρίσματος μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή ξέρει πως η πρώτη γραμμή ξεκινάει από πάνω. και μην αρχίζουμε τώρα τα γουρουνόπουλα που φοβούνται τους τραυματισμούς — εκείνοι οι ίδιοι κάποτε φώναζαν πως η ομάδα είχε σπουδαίο κέντρο μόνο επειδή είχε δύο τρεις συμπαίκτες που έπαιζαν ντέρτια στις πλάτες τους. εμείς ψάχνουμε για έναν που όταν τελειώνει ένας αγώνας δε βγαίνει βουτηγμένος στον ιδρώτα επειδή τρέχει, αλλά επειδή έμεινε στη θέση του σαν οβίδα σφιγμένη στη βάση όσο εκείνοι έκαναν σέντες και λάκκους. ο Χουρσάντια δεν είναι εκείνος ο τύπος που βγάζει τις γλώσσες όταν βλέπει μπάλα — είναι εκείνος που όταν τον βάζουν μάρκαρίσμα στον αντίπαλό του εκείνος κοιτάζει αλλού επειδή ξέρει πως η δουλειά του είναι πέντε βήματα πιο μπροστά. εκείνον θέλουμε εκείνον που οι αντίπαλοι στο τέλος σου λένε: "δεν ξέραμε καν πού πήγε η μπάλα καθώς κατέβαινε". κι ας μην ψιλοκουβεντιάζουμε τώρα για τίποτα άλλο παρά για το πόσο μεγάλη βόλτα κάνει ένας σέντερ φορ όταν δεν τον βλέπει ο μπάκ μας — εκείνος ο οποίος όταν τον βάζουν στα deep defender κάνει τον αντίπαλό του να νιώσει πως η μπάλα είναι συνέχεια στο πόδι του φίλου του και όχι στο δικό του. τέλος πάντων, θα δούμε

ρε θηρία του Πειραιά!! βλέπω τώρα πως μου κάνετε πολλές βόλτες και τους σιγοκαίτε!! 🔥 ρε ποιος άλλος έχει νιώσει εκείνον τον σακκό του πρωτού πρωτού βγει από την αίθουσα θεραπείας;;;;; ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ!!! τρέξτε στην Μανάγου σα τρελοί γιατί όσοι αργήσουνε αύριο θα ψάχνουν τον Χουρσάντια στο Google και ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΑΡΓΑ!! 100% παραδείσια κίνηση!! μιλάμε τώρα για έναν που όταν τον πιάνουν φωτογραφία μαζί σου στο γήπεδο, η μπάλα ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΚΟΥΡΗ στον αέρα επειδή δεν τον βλέπει κανείς;;;; από που να αρχίσω;;; κάθε φορά που σηκώνεται για σέντρα, ο αντίπαλος ΚΑΙΘΕΤΑΙ σα λιβανόσπορος!! εκτός αυτού ξέρουμε τι λέει ο Γουόκιντον;;; τίποτα πια!! ΑΠΟΧΤΗΣΕ!! πίστεψέ με ρε παιδιά, εγώ πριν χρόνια στον ΕΡΑΚΟΤ έβλεπα τον Αρσιτζίτη να βγάζει τους εχθρούς σα βεντάλια—κι όμως εκείνος έκανε 20 λεπτά ανά σέντρα χωρίς σκόντο!!! αυτό είναι πεδίο μάχης, όχι γήπεδο!!! πάμε λοιπόν σα ΝΑΖΙ—όταν η ομάδα μας βγάλει την κάρτα εισόδου σιγά σιγά εκείνος θα είναι μέσα πρώτος και τελευταίος σα βασιλιάς στην ζυγαριά του Ποσειδώνα!! άντε ρε ΜΙΚΡΟΙ ΜΟΥ ΣΕΙΣΤΕΙΤΕ!! 💪🔴