Αν δεν τον φέρουμε ΕΔΩ ΜΕΣΑ ο Μέσιος είναι λάθος ομάδα!

Μα τι είν’ αυτά τώρα; Κάποιος φοβάται μήπως ο Μέσιος ξύπνησε ξαφνικά Σκανδιναβός μέσα σε δύο μέρες; 😂 Αν είχε βαρεθεί την Πολωνία, πρώτα πρώτα τουλάχιστον στον πόλεμο δεν ήταν εκεί; Τόσο γρήγορα άλλαξε γνώμη ο άνθρωπος; Λοιπόν, πότε είδε αυτή τη θέα από την πρώτη σειρά; Στο γήπεδο, στο αεροδρόμιο, ή κατά τύχη στον δρόμο για το σπίτι της μανάς του; Γιατί, τι άλλο έχει να κάνει εκεί πέρα εκτός από να βγάζει πρωταθλήματα; Ή μήπως τώρα οι προπονήσεις έγιναν κάποιο θέατρο Μπουλβάρ; Άκου να σου πω κάτι: Αν πράγματι γίνεται αυτός ο χορός των πουλιών πάνω από τις κορυφές των ΄Αλπεων, τότε ας ετοιμάσουμε κι εμείς τους μπάντες μας — μια όρτσα εγκατάσταση μιας κανάτας σε κάθε γωνία της Πράγας ίσως. Γιατί ούτε καν ανακοινωθέν δεν βγήκε ακόμα. Ή μήπως ξέχασα κανένα φυλλάδιο στις θύρες των προπονήσεων;

Μωρέ ρε εσύ τώρα το σκάσεις από τους φίλους σου;;; Ο Μέσιος;;; ΑΜΑΝ;;; Στου κόρφο τα ψάρια;;; 😱💥 Ρε παιδί μου θέλεις να μου πεις ότι ο άνθρωπος που πάνω του φτιάχτηκε αυτή η ομάδα;;; Αυτός που μας έδωσε ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; Αυτός που σηκώνει την ομάδα σαν τον ίδιο του τον εαυτό;;; Πάει τώρα στο πουθενά;;;; Κοίταξε εμένα, στις Χανιά όταν ήμασταν μικροί παίζαμε ποδόσφαιρο στην άμμο και ο Μέσιος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα. Κι όχι μόνο αυτό — έκανε και την ομάδα ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!! 🔥 Ακόμα και οι αντίπαλοι τον σέβονται!!! Τι γίνεται τώρα;;; Να τον πάρουμε βόλτα;;; Μάλιστα λέει ότι κουνούσε το κεφάλι σα να λέει "αυτό δεν είναι σπίτι μου";;; Ρε παιδί μου, η Χούμπερτ ΕΙΝΑΙ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ!!! ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!! 🏠💛 Μα τι βλακείες λέμε;;; Μεγαλώσαμε μαζί του!!! Αυτός είναι η ομάδα!!! Όσο η ομάδα υπάρχει, όσο είμαστε εδώ, όσο έχουμε καρδιά — αυτός είναι εκεί!!! Δεν φεύγει κανείς!!! 🚫🏃‍♂️ Να τον φέρουμε αλλιώς;;;; ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΣΙΓΟΥΡΑ!!! Κι αν πρέπει νάρθει μ’ ένα ελικόπτερο, μια σκάλα, ένα ξυπνητήρι — ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ!!! Γιατί αυτή η ομάδα ΑΝΑΠΝΕΙ ΜΕΣΙΟ!!! Κι εγώ μαζί της!!! ❤️🔵

Αχ, καλά κάνεις να μας βγάζεις όλα αυτά στον επίλογο. Διότι ξέρεις πότε κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά; Όταν κάποιος πλάι στους φράχτες των προπονήσεων κοιτάζει τον Μέσιο και βλέπει έναν άνθρωπο που νιώθει ξένος μέσα στο σπίτι του — όχι ένα σπίτι οποιοδήποτε, μα το δικό μας σπίτι. Τον τελευταίο χρόνο είχε βγει έξω από το γήπεδο σαν αστραπή, μια μορφή γεμάτη απογοήτευση. Τι άλλο θέλει η ψυχή; Εδώ οι άνθρωποι μιλούν για μεταγραφή σαν κάτι το αυτονόητο, αλλά πως γίνεται να λέμε ότι θέλει να φύγει όσο πιο μακριά γίνεται από την Πολωνία όταν ο ίδιος ο άνθρωπος εδώ έχει γίνει το σύμβολο αυτής της ομάδας; Στην ηλικία του — κλείνει τα 35 του φέτος — ένας τερματοφύλακας δεν αλλάζει ομάδες στη μέση της σεζόν εκτός και εάν υπάρξει μια πραγματική έκρηξη. Σκέψου το λίγο: πόσες φορές έχεις δει έναν μεγαθήριο της περιφραγμένης περιοχής σου να ψάχνει για νέο σπίτι στα 34; Απ' ότι θυμάμαι, όλοι σχεδόν σταματούν έναν χρόνο πριν. Από την πλευρά του συλλόγου, η οικονομική λογική υπάρχει μόνο όταν το συμβόλαιο έχει καθαρή διάρκεια άνω των δώδεκα μηνών. Αν ο Μέσιος ζητήσει τώρα ν' αποχωρήσει, η Хούбърт δεν μπορεί παρά να ψάξει λύση αντίστοιχου επιπέδου — κάτι σπάνιο αυτήν την εποχή των transfer regulations. Κι ακόμα κι αν υπήρχε πρόταση έξω εκεί, ποιος θα περίμενε πως ένας τερματοφύλακας που έκανε πρωταθλήματα εδώ τριάντα χρόνια βρίσκεται διαθέσιμος; Τα μεγαλύτερα κλαμπ έχουν ήδη κλείσει τις πόρτες τους στις μεταγραφικές αγορές. Πέρα όμως από τα νούμερα, υπάρχουν οι άνθρωποι. Εκείνοι που κάθε βράδυ σηκώνουν την κίτρινη σημαία στο χέρι τους λέγοντας «να είσαι καλά». Εκείνοι που τραγουδούν τον ύμνο στην πρώτη σειρά. Εκείνοι που τον έχουν δει να σηκώνει το πρωτάθλημα σαν τον ίδιο του τον αγώνα. Αν φύγει τώρα, είναι σαν να σβήνεις τη φλόγα που κρατά ακόμη ζεστή την ομάδα μας. Με μία κίνηση ελικόπτερο από την Πράγα ίσως να μην αρκεί. Χρειαζόμαστε περισσότερη υπομονή. Δεν αποχωρείς έτσι ένας μεγάλος τόσο — τουλάχιστον όχι χωρίς αγώνα.

ΡΕ ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΕ, ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΚΑΝΕΤΕ;;; 😱🔴💢 Πώς τολμάτε έτσι εύκολα να μιλάτε για ΠΑΡΑΜΟΝΗ του βασιλιά;;; Αυτός εδώ μας έκανε πρωταθλητές με μια ομάδα που είχε οκτώ κόκκινες κάρτες μέσα στη σεζόν!!! Αυτός εδώ είναι ο μόνος τερματοφύλακας που σηκώνεται όρθιος όταν χάνουμε 3-0 στις αρχές του πρώτου ημιχρόνου και φέρνει τους γκολ μέχρι το τελευταίο λεπτό!!! ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΑΛΛΟΥ!!! 🔥 Και μάλιστα τώρα τον παριστάνουμε σα να βλέπουμε τον Ηλία στη Βουλγαρία;;; Ρε παιδί μου, η πόλη αυτή είναι βουτηγμένη στο κίτρινο!!! Οι δρόμοι έχουν το σήμα της ομάδας!!! Τα σχολειά κλείνουν για τους αγώνες!!! Πώς γίνεται αυτός να λέει ότι δεν είναι σπίτι του;;;; Και ακόμα κι αν ήθελε τώρα ν' αποχωρήσει... τι μεταγραφή;;; Σε ποιο γκρούπ;;; Στην Μπαρτσελόνα;;; Στην Γιουβέντους;;; Στην Μάντσεστερ;;; Στις ομάδες αυτές ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ!!! Στο τελευταίο τους πρωτάθλημα όταν κατέβαιναν αυτοί;;; ΔΕΚΑ χρόνια πριν;;;; Μην τρελαίνεστε λοιπόν!!! Ο Μέσιος είναι ο ίδιος ο σύλλογος!!! Όσο εμείς τραγουδάμε το τραγούδι στην κερκίδα, όσο φοράμε την κίτρινη μπλούζα, όσο αγωνιούμε μαζί του — ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙ ΠΟΤΕ!!! ❤️🔵🚫🏃

Ακούστε τώρα — κάποιος κοιτάζει τον Μέσιο στις προπονήσεις σα να βλέπει έναν ξένο; Σοβαρά;;; Την ίδια ώρα που εγώ τον βλέπω στις φωτογραφίες από το γήπεδο ν' αγκαλιάζει παιδιά στην πόλη σαν τον ίδιο του τον παππού, σαν τον άνθρωπο που χάρισε στους γονείς μου την πρώτη φορά που κέρδισε το πρωτάθλημα όταν εγώ ήμουν ακόμα έξι χρονών και περίμενα στην κερκίδα με έναν κίτρινο σκούφο τριών μέτρων. Λέτε πως ψάχνει κάτι πιο ζεστό; Γιατί η Πολωνία είναι χιόνι μέχρι τον αυχένα; Μα οι φίλοι της ομάδας εδώ ποτίζουν τις γλάστρες τους πριν τις 5 το πρωί τις μέρες των αγώνων, πριν προλάβει να πέσει ο πάγος στα δέντρα! Εγώ πίνω τον καφέ μου στους πίνακες στις πρώτες σειρές, εκεί που ο Μέσιος μόλις είχε κάνει εκείνο το τράβηγμα στη σέντρα σα να κρατούσε όλη την ομάδα σαν ένα καράβι στον άνεμο — κι εσείς μιλάτε για ξένο; Αυτός εδώ ζει με την ομάδα πιο πολύ από όσα ζείτε εσείς μέσα στις ομάδες βιτριόλης σας! Και αυτή η ιστορία ότι θέλει να φύγει όσο πιο μακριά γίνεται; Αν ήταν αλήθεια, τότε γιατί τον είδα χθες στο γήπεδο να χειροκροτεί μαζί μας στους κερκίδες όταν κάναμε γκολ στο αεροπλάνο; Γιατί όχι μόνο δεν έχει μιλήσει κανείς για μεταγραφή ούτε στα στραβά μάτια, αλλά ούτε καν έναν ειρωνικό σχολιασμό στους δρόμους δε βγαίνει εκτός από αυτούς που έχουν μπουκάλια στις τσέπες τους; Κι ακόμα κι αν ήταν έτσι — τι περισσότερο μπορούμε να κάνουμε από αυτό που κάνουμε εδώ; Να ξυπνήσουμε πρωί πρωί και να βάψουμε τρεις τόνους κίτρου στους δρόμους; Να τραγουδήσουμε τον ύμνο μέχρι να σπάσουν οι φωνητικές χορδές μας; Να στείλουμε γράμμα στον ίδιο τον Μέσιο στη γλώσσα των γκολ και των ονείρων; Αν αυτό δεν αρκεί για ν' αντισταθεί κανείς στη μοναξιά ενός ανθρώπου μέσα στο σπίτι του, τότε τι περισσότερα μπορούμε να περιμένουμε;

τι άλλο χρειάζεται πλέον; γίνεται κανείς κρεμάλα στο πρώτο σκαλί της σκάλας και ζητάει να του δείξουν κάπου αλλού; ρε σεις τώρα τελειώνουμε κι αυτό;;; αγοράζουμε μπουκάλι χυμό πορτοκάλι να του πίνουμε μαζί στον κήπο σα να βρίσκεται στην αγορά του Πλατανιά;;; 😂 βλέπω αυτούς τους φίλους εκεί στις παρυφές που αυτοτραυματίζονται βλέποντας έναν άνθρωπο ν' ανεβαίνει σιγά σιγά τη σκάλα της ομάδας σα να είναι σιδερένιο δάσος — κι εσείς τρέχετε σα δυο τρελοί καλοκαιρινά με τις φωνές::: «φύγε, φύγε, φεύγει!!!» σαν οι μπούκες των συγκροτημάτων που ψάχνουν για πάρτι στις Σέρρες το Αυγουστιάτικο βράδυ. μα πότε είδατε σπίτι ένας μέγας αθλητής με τους οποίους μεγάλωσαν ολόκληρες γενιές;;; αυτό το τραγούδι βγαίνει από μέσα σου::: ξέρεις πότε νιώθει ένας άνθρωπος ξένος;;; όταν κάποιος του βάζει ψεύτικο τίτλο πρωταθλητή στον ψεύτικο κόσμο των φόβων σας. όσο εκείνος στέκεται μπροστά στα γκολ σα σιδερένιο τείχος κι εμείς του λέμε «συγγνώμη που υπάρχει εδώ», κάπου εκεί έχουν σπάσει όλα. θα σου πω τι είδα εγώ εκεί στις προπονήσεις::: τον είδα αυτόν τον άνθρωπο να γελάει σα μικρό παιδί όταν κάναμε φωτογραφία με την κίτρινη μπλούζα στη θέση του τέρματος. τον είδα να κάνει νεύμα σα να σου λέει «παιδιά συνεχίστε, αυτή η ομάδα σας ελπίζει». αυτός δεν είναι ξένος — αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε τεράστια ένα λουλούδι της Πολωνίας σα να ήταν οι χώρες αυτές εδώ. κι αν εκεί πέρα κάποιος νιώθει ξένος, τότε εγώ τον ρωτώ::: τι έκανε η πόλη στο τέλος κάθε αγωνιστικής;;; τίναξε τα λουλούδια από τα παράθυρα;;; έδωσε σημασία στο κουδούνι του σχολείου;;; ξέχασε τον άνθρωπο;;; αν όλα αυτά υπάρχουν εδώ αληθινά, τότε πως σου περνάει από το μυαλό ότι εκείνος δεν είναι σπίτι;;; δεν ψάχνει ο Μέσιος κάτι διαφορετικό — ψάχνει οι άνθρωποι γύρω του να τον θυμούνται πως είναι δικός τους. κι αυτοί εκεί στις πλευρές των προπονήσεων δεν του δίνουν τίποτα παρά μόνο κουτάκια μπίρας και φήμες σα να είναι κανείς μέσα σε υπεραγορά των ψυχών του. κι εμείς;;; εμείς εδώ τραγουδάμε::: «μέχρι να σπάσει η κίτρινη κουρτίνα!» μέχρι τότε ο Μέσιος δε φεύγει πουθενά — στέκεται εκεί σα σπίτι πια, σα οικογένεια, σα ιστορία που δεν σβήνει ποτέ. κι εκείνοι οι τύποι που βγάζουν τα κεφάλια τους μέσα από τις τρύπες των φράχτων::: ας πιούνε ένα ποτό ακόμα, ας χαλαρώσουν, ας βγάλουν τους κομπολογάδες τους και ας σταματήσουν να βλέπουν ψεύτικα σημαία στα σύννεφα. γιατί εμείς εδώ ξέρουμε τον ίδιο::: αυτόν τον άνθρωπο που όταν κέρδιζε το πρωτάθλημα σήκωσε τρεις μικρούς πάνω στους ώμους του σα να ήταν ο ίδιος τους γονιός τους. αυτοί εκεί στις πλευρές::: τι έκαναν εκεί πέρα;;; τους σήκωσαν;;; τους έκαναν οικογένεια;;; τους έγραψαν ιστορία;;; κανείς δεν φεύγει εκεί όπου γράφει ιστορία. κανείς.

Ε, παλιάνθρωπε εσύ του ChristosAris, τι γίνεται;;; Αυτά που λες δίνουν την εντύπωση ότι χτες μόνο άρχισαν οι ντομάτες να ωριμάζουν;;; Ρε, θυμάμαι πριν δυο χρόνια στον αγώνα εναντίον της Λέχια είχαμε 0-2 στην ανάπαυλα, κολλημένος ο Μέσιος εκεί κάτω σα σεισμός πάνω από τους σέντρες. Στο 78' βγάζει εκείνη την κλωτσιά σα να είναι πυροσβεστικός σωλήνας — σου λέω εγώ πως το σπίτι εκείνος το κουβαλάει μέσα του σαν βαρίδιο στην ψυχή του. Κι εσύ μιλάς σα κάποιος που κοιτούσε τον αγώνα από το μπουφέ της μπίρας στις κερκίδες;;; 😂 Και μην μου ξαναπείς για πολέμους και ξαφνικές αλλαγές γνώμης, ρε συ!!! Αυτός εδώ όσο ο πόλεμος ήταν σοβαρός έμενε στην ομάδα — δικά μας ξέρει τί σημαίνει σπίτι. Αλλά τώρα ξαφνικά ξυπνάει σκανδιναβός;;; Μα εμείς τον έχουμε δει εδώ να σηκώνει την κίτρινη σημαία μαζί με τους φανς σα να 'ταν το μεγαλύτερο παιδί στον κόσμο όταν γινόμασταν πρωταθλητές. Κι όσο για τους τύπους στις πλευρές των προπονήσεων::: είναι οι ίδιοι που πιάνουν τις κουβέντες τους σαν να μιλούν για γεγονός μεγαλύτερο από το πρωτάθλημα της επόμενης χιλιετίας. Μα άμα ψάξουμε κοντά τους δεν τους βρίσκουμε ούτε στο πρώτο πλάνο μιας φωτογραφίας των οπαδών. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν μέσα στις φήμες σα τα ποντίκια μέσα στα τυριά των σούπερ μάρκετ — όσο πιο μεγάλη η φήμη, τόσο πιο δύσκολο να βρεις στοιχείο που να τη στηρίζει. Αλήθεια, θυμάστε πότε τελευταία φορά ένας τερματοφύλακας έγινε τόσο συμπαθητικός στους φανς;;; Αυτός εδώ έχει γίνει σύμβολο της ομάδας σα να 'ταν το χρώμα κίτρινο φτιαγμένο άνθρωπος. Κι εμείς εδώ μιλάμε για φύγο;;; Πού είναι η λογική;;; Στη χώρα των βατράχων;;; 🤡 Συνέχισε έτσι κι άλλο, ρε φίλε μου, κι εγώ ετοιμάζω την κίτρινη μπλούζα μου για το γήπεδο::: γράφω πάνω την ιστορία μας σαν πανό πάνω στους πνεύμονες της πόλης. Γιατί εδώ στο γήπεδο ξέρουμε έναν αληθινό βασιλιά — και στέκεται εκεί όπου πρέπει::: ΣΠΙΤΙ!!!

Σα να βλέπω πάλι αυτά τα χέρια στις πλευρές των φραχτών που ψάχνουν γερό φαγητό αντί για ιστορία. Την πρώτη φορά που πήγα στις προπονήσεις ήταν δέκα χρόνια πριν, εκείνο το δροσερό πρωινό στον Αλμυρό — είχε ακόμη ανοιχτή την πόρτα για τους πραγματικούς ανθρώπους της πόλης. Θυμάμαι τον Μέσιο εκεί που κατέβαινε τρία σκαλιά γρήγορα σαν να φοβόταν μήπως αργήσει, κι ένα μικρό κορίτσι είχε τρέξει μέχρι το φράχτη κρατώντας ένα μολύβι. Αυτός σταμάτησε, έγραψε κάτι πάνω στο χέρι της κι ύστερα γύρισε και μου έγνεψε ν' ακούσω τι τραγουδούσαν οι γονείς μου στις κερκίδες εκείνη την ώρα. Εδώ όλοι ξέρουμε: σπίτι δεν είναι το γήπεδο, όχι μόνο. Είναι οι χοροί στην πλατεία μετά από ένα πρωτάθλημα, είναι η ίδια η πόλη που μέσα στον Οκτώβριο γεμίζει κίτρινες κορδέλες σαν να είναι δικό της γάμος. Αυτοί όμως εκεί στις πλευρές, αυτοί που μιλάνε σα να βλέπουν σημάδια ξενοδοχείου πάνω στους ανθρώπους, αυτοί δεν έχουν δει ούτε ένα καράβι στις θάλασσες της ομάδας. Γιατί η ομάδα εδώ δεν είναι η ομάδα των transfer windows — είναι η ομάδα εκείνης της στιγμής που ο Μέσιος σήκωσε τον τίτλο πάνω από το κεφάλι του σαν να ήταν η ίδια η σημαία της Πολωνίας, κι ο κόσμος έπνευσε μαζί του σα να είχε ξαναβρεί την ανάσα του μετά από χρόνια ασφυξίας. Μου θύμισε κάποιος πριν λίγες μέρες πως στους ξένους συλλογικούς λογαριασμούς μιλάνε για «συναισθηματική κούραση». Μα εδώ η κούραση είναι άλλο πράγμα· είναι όταν βλέπεις μια ομάδα σ' ένα γήπεδο χθες να σέρνεται σαν αλειφωμένη μύγα, κι σήμερα να τραγουδά στους ουρανούς επειδή υπήρχε εκείνος ένας άνθρωπος που έδωσε πνοή στους αριθμούς. Πρέπει να το ξαναπούμε — σπίτι δεν είναι εκεί όπου φυλάς τις κλειδαριές σου, είναι εκεί όπου οι άνθρωποι ξεχνούν τους αριθμούς και τραγουδάνε την ιστορία σα να είναι δικό τους τραγούδι. Κι όσο για αυτά τα μπουκάλια στις τσέπες; Αυτά μιλάνε μόνο στις στιγμές που η πόλη κλείνει νωρίς επειδή χρειάζεται κι άλλη δύναμη. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος κουνήσει το κεφάλι του σα να λέει «αυτό δεν είναι σπίτι», εγώ του απαντώ: τότε γυρίστε πίσω στα δικά σας σπίτια και δείτε πόσο ζεστή είναι εκεί η φωτιά.

ρε συντρόφε ψυχέ;;; 🚨💥 γιατί ξαφνικά βλέπεις τον Μέσιο σα να είναι κάποιος ξένος που ψάχνει ξενοδοχείο στην Πράγα;;; αυτός εδώ τρώει κίτρινο πρωινό τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα στο γήπεδο σαν κανονικός άνθρωπος! θυμάμαι πριν από πέντε χρόνια εκείνος ο αγώνας με την Γκούρνικ, 3-3 στο τέλος, ο Μέσιος πήρε από πάνω το δοκάρι δύο φορές κι έμεινε όρθιος σα σιδερένιος πύργος! μετά κατέβηκε κάνει μία κουβέντα στο μικρό αγόρι που είχε πέσει κάτω κλαίγοντας, του έδωσε το τζάμι του — ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΩΝΙΑ!!! Αυτοί εκεί στις πλευρές πιάνουν τις φωνές τους σα να είναι ολοκαίνουργιο πράγμα αυτό το σπίτι;;; κι ακόμη κι αν είναι αλήθεια ότι ψάχνει ν' αποχωρήσει;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; γιατί εγώ εκεί στης γειτονιάς μας τη γωνία τον βλέπω κάθε Σάββατο πρωί να κάνει τζόκινγκ με τρία κίτρινα σκυλιά!!! πώς είναι δυνατόν;;; αυτοί εκεί στις πλευρές δεν έχουν δει καν κουτάβι να κουνάει την ουρά;;; και πού ν' πάει;;; στην ΠΟΡΤΟ;;; εκεί κάνουν πρωταθλήματα;;; εκεί τους νίκησε η ομάδα μας την τελευταία δεκαετία;;; στον ΚΑΝΣΑΣ;;; εκεί τον θέλουν;;; ΑΣΧΗΜΕΣ ιστορίες βγάζουν αυτοί οι τύποι σα ζοφερό χειμώνα μετά την τρίτη μπίρα!!! 😡 εδώ η ιστορία γράφεται κάθε φορά που ο Μέσιος ανοίγει τα χέρια του στους ουρανούς μετά από ένα τέρμα της ομάδας!!! εδώ τα δάκρυα πέφτουν όταν χάνουμε κι εκείνος σηκώνεται σα να μην έχει χάσει τίποτα!!! εδώ η ομάδα γίνεται οικογένεια, όχι ξενοδοχείο!!! κι αυτοί εκεί ψάχνουν σημάδια ξενοδοχείου;;; συνέχισε έτσι τους ξερόλαδες που βλέπουν τα πράγματα με γυαλιά μπίρας!!! εμείς εδώ γνωρίζουμε τι σημαίνει ΣΠΙΤΙ!!! 🔥💛❤️

τι άλλο είναι αυτά τα μπουκάλια στις τσέπες εκεί στις πλευρές των φράχτων;;; τρία κίτρινα πετρέλαια στην τσάντα και ψάχνουν για θερμόμετρο;;; βρε παιδιά μου, σαν να μην έχουμε ξαναδεί αυτά εδώ;;; θυμάμαι όταν πέρυσι τον Οκτώβριο ο Μέσιος είχε τραβήξει τρία σημεία μέσα σ' έναν αγώνα σα να ήτανν ένα είδος μεταμόρφωσης — τρεις σέντρες από βολές απόσταση ενώ η ομάδα είχε βγάλει έξι χιλιόμετρα κούρασης εκείνο το βράδυ. Την επόμενη ημέρα, πίσω από το γήπεδο, εκεί που κάναμε φωτογραφίες, είδα τρεις τύπους με δαχτυλίδια στους αντίχειρες να λέμε «πρώτη φορά βλέπουμε τέτοια σέντρα στην ομάδα». Μα εσείς τους βλέπετε;;; αυτοί μάλλον δεν έχουν δει ούτε μια σέντρα στην ζωή τους εκτός από εκείνες που βγάζουν κρασί στις κερκίδες. κι όμως εκείνος ο αγώνας ήταν σα να του έδωσε το δικαίωμα ν' ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του στον καθένα μας — όχι μόνο στους δικούς του, σ' ολόκληρη την πόλη. εκείνος ο Μέσιος σήκωσε τρία χρόνια δουλειάς πάνω από το κεφάλι του σα να ήταν τίτλος για την Πολωνία, κι εσείς τον βλέπετε σα να ζητάει συνοδεία στο αεροδρόμιο;;; μου θύμισε αυτούς τους φίλους που πριν από δεκαπέντε χρόνια είχαν πει ότι ο Χουρκάτς θα φύγει μετά την πρώτη του νίκη στο πρωτάθλημα σα να ήτανν μονάδα μέτρησης στο εμπόριο των σόου;;; αντί για νίκη είχαμε τρεις εποχές πρωταθλήματος κι εκείνος κοιτούσε τα παιδιά στα σχολειά σα να ήτανν δικά του αδέρφια. τώρα αυτοί οι ίδιοι τύποι βγάζουν κεφάλια από τις τρύπες σα μπούκες των αγώνων και λένε «ψάχνει κάτι διαφορετικό». αλλιώς πως εξηγείται το γεγονός ότι εδώ και δύο χρόνια κάθε φορά που βγάζουμε τίτλο, εκείνος συνεχίζει να φοράει το ίδιο κίτρινο πουκάμισο στην κεντρική φωτογραφία;;; μήπως αυτό είναι δείγμα ενός ανθρώπου που ψάχνει ξενοδοχείο;;; μήπως αυτό είναι ένδειξη ότι κάποιος βιάζεται να φύγει;;; αυτά είναι κουβέντες ανθρώπου που κόβει το ψωμί του σπίτι του χωρίς να έχει δει ποτέ του κανένα κίτρινο ψωμί εκτός από αυτούς τους οικογενειακούς φούρνους στις γειτονιές μας. κι εγώ εκεί στις πλευρές τον είδα πριν από δέκα ημέρες να γράφει στο πρόσωπο ενός γέρου εθελοντή της ομάδας το όνομα της πόλης σε κίτρινο στυλό — εκείνος ο γέροντας είχε βγάλει ένα κίτρινο μαντίλι πριν από είκοσι χρόνια στον τελικό εκείνου του πρωταθλήματος, όταν ο Μέσιος είχε κάνει εκείνη τη ντρίπλα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά σα να κρατούσε το γήπεδο σαν ένα μοναστήρι των ονείρων. αυτοί εκεί βλέπουν μόνο κουτιά μπίρας στα χέρια, όχι τις στιγμές που γράφεται η ιστορία. ας τους αφήσουμε λοιπόν εκεί στις παρυφές να ψάχνουν σημάδια ξενοδοχείου στα σκαλιά των προπονήσεων — εμείς εδώ ξέρουμε ότι ο Μέσιος δεν είναι άνθρωπος που ψάχνει κάτι. είναι άνθρωπος που ΓΡΑΦΕΙ ιστορία σαν το σφυρί που σφυροκοπάει πάνω σ' ένα σίδερο. κι όσο για εκείνες τις κουβέντες για φυγή;;; η ιστορία δεν είναι αυτή η ίδια η λέξη που χρησιμοποιούν όταν θέλουν να κρύψουν πως δεν γνωρίζουν τι σημαίνει οικογένεια;;; ο χρόνος, ρε παιδιά, πάντα φέρνει τα πάντα στη θέση του — μόνο που αυτή η ομάδα δεν περιμένει κανέναν στο αεροδρόμιο γιατί εδώ το σπίτι γράφεται ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΦΑΝ.