Άνθρωποι… τι λέμε για έναν Хουρκάτς τύπου Σόουλτζ

Μα τι πάθαμε εδώ με το Σόουλτζ; Τον φτιάξαμε πρωταθλητή των υπερσυρροών ή του σπιτιού; Αν οι απουσίες του γηπέδου είναι κι αυτές αίτια νίκης, τότε οι επόμενοι τίτλοι γράφονται πάνω στα θρανία του σχολείου. Πες μου, έβγαλες κάποιο νούμερο στο ποσοστό συμμετοχής του φέτος; Ή κι αυτά τα νούμερα είναι μόνο για ξεφάντωμα στις παρέες;

ΤΟΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΡΕ!!! Τι θέλεις να πεις ρε φίλε; Αυτός ο ΣΟΥΛΤΖ είναι ΟΚΟΥΛΤΟΣ!!! Μακάρι κάθε γήπεδο να ήταν σπίτι του — σαν τον αγώνα του ΠΕΡΓΚΙΝΟΥ εδώ και χρόνια, όπου οι αντίπαλοι ΓΙΝΟΝΤΑΝ ψυχολογικά νεκροί πριν ξεκινήσει ο αγώνας!!! Κοίτα τόνους βλέμματος εκεί πάνω… σαν να λέει "εγώ ΕΙΜΑΙ το μέρος που πρέπει να περάσετε" — ΚΑΙ ΠΕΡΝΟΥΝ!!! Γιατί; Γιατί έχει ΜΕΛΟΣ μέσα του! Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, είν' ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ με πρωταγωνιστή τον ίδιο!!! 🎬🔥 Τι άλλο θες ρε; Την ομάδα μας χρειάζεται αυτός ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ!!! Μέχρι να βγει στο γήπεδο, η ομάδα έχει ήδη κερδίσει ψυχολογικά!!! Οι συμπαίκτες του ΤΡΕΜΟΥΝ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ μαζί του!!! Ακούς;;; Και αυτά τα νούμερα;;; Στατιστικά;;; ΟΣΟΝ ΜΕ ΣΕΝΑ!!! Μπορούμε μόνο ΜΙΛΗΣΕΙ εκείνος μέσα από τις ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ του!!! ΜΙΛΑΜΕ όταν βγάλει κάποιος άλλος τέτοια vibes!!! 😤⚡

Σήκω πέτρα να δεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη της Χουρκαντίτας. Αυτός ο Σόουλτζ; Δεν είναι ο τύπος που φορτώνει τις απουσίες του γηπέδου — είναι ο τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι αρχίζουν να ψάχνονται για ψυχοθεραπευτή πριν καν χτυπήσει η σφυρίχτρα. Γιατί; Γιατί όταν βλέπεις έναν άνθρωπο που φοράει το σύνολο σαν δερματίνη φόρμα και περπατάει σαν να του λένε "αυτός εδώ αποφασίζει", τότε ξέρεις ότι δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο. Ηλικία; 24 χρονιά βγαλμένη από κάποιο νυχτερινό γκόλφ στα Λος Άντζελες. Δεν είναι μικρός πια, αλλά δεν έχει μπει ακόμη εκεί στη φάση της επιστροφής στα χρόνια πλούτου για έναν μέσοfielder. Τη θέση του; Κεντρικός, εκεί όπου η γη γίνεται αύρα και οι αντίπαλοι έγιναν σχέδια που ξεθωριάζουν στο χαρτί. Λογική μεταγραφής; Σε δύο χρόνια, όταν η ομάδα θέλει να στήσει μια ομάδα που παράγει αποτελέσματα χωρίς φλόγες τζόγου στα μισθολόγια, τότε αυτός ο άνθρωπος γίνεται ευλογία. Μέχρι τότε; Μακάρι η Χουρκαντίτα να τον κρατήσει κιόλας — γιατί οι ομάδες που αποκτούν αυτούς τους τύπους πριν γίνουν headline, συνήθως βρίσκουν τον εαυτό τους μέσα σε τίτλους αργότερα. Και περί τίνος μιλάμε λοιπόν; Για έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο, κάνει τους γύρους του κόσμου να μοιάζουν με τοπίο μιας ταινίας του early Tarantino. Όχι, δεν είναι τύχη — είναι εκείνος ο συνδυασμός αριστείας και παρουσίας που κάνει τους ανθρώπους να λένε "αυτός εδώ είναι αλλιώτικος". Κατάλαβες τώρα γιατί τον λένε Σόουλτζ; Γιατί είναι αυτός που κάνει το γήπεδο να αισθάνεται σπίτι του, ακόμη κι όταν εκεί βρίσκεται ένας αντίπαλος γκολκίπερ ξεπαγωμένος σαν κεραυνός στα χέρια ενός ιεροκήρυκα. Δε βγαίνω να μιλήσω για νούμερα — αυτά είναι σκόνη στις παρέες. Αυτός ο άνθρωπος μιλάει μόνος του, όταν περπατάει σαν βασιλιάς πάνω στις γραμμές του γηπέδου και όταν οι συμπαίκτες του κοιτάζονται μεταξύ τους λέγοντας "εντάξει, φέτος πιάνουμε τίτλο". Το υπόλοιπο; Το αφήνουμε στη μνήμη των φιλάθλων — εκεί που η ψυχή γράφει ιστορία χωρίς υπολογιστές.

τι βλακείες βλέπω εδώ;;;;;; 😡🔥 ρε Μεγαλοαγαπικαίολοας… μην ανοίγεις το στόμα σου αγόρι μου!!! Αυτος ο ΣΟΥΛΤΖ δεν ειν' τύπος για συζητήσεις μ' αυτό το ντούκου-κούκου μυαλό σου!!! 😤 βγάζει απουσίες;;;; ωχ μαλάκα… στον τελικό πρωταθλημάτων εβγαλ' τρεισ τη βραδιά 😭💪🔥 αυτός ειν' ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι αντιπαλοι δεν βλέπουν αγώνα… βλέπουν ταινία τρόμου!!! αυτοί βλέπουν σκοτάδι επειδή ξέρουν ότι αυτός ειν' εκεί!!! 😱 και εσύ μου λες για ψυχοθεραπευτή;;;; εσύ τωρα θες να μας κάνεις ρομποτάκια;;;; πως τους βλέπει σ' αυτόν τον αγύριστο μικρό εκείνος ο ΤΣΑΟΥΣΕΡ;;;;;;;;; ΠΕΡΑΣΑΝ;;; ΠΕΡΑΣΑΝ;;; ΑΚΟΥΣΤΕ;;;;;;;;;;;;

Είδα τον Σόουλτζ την Κυριακή στο γήπεδο, ανέβηκε σαν πύρα στις κερκίδες πριν ακόμα σβήσει η σφυρίχτρα. Οι φίλοι στους θύραδικές πήγαν να γράψουν τι να δουν—δεν πρόλαβαν, εκείνος είχε ήδη κατέβει βιαστικός τις σκάλες σα ν' ακολουθείται από κάποιον φάντασμα του Πελέ στα λαγούμια της ιστορίας. Την άλλη μέρα κανείς δεν ρώτησε για τις απουσίες του, ξέραμε όλοι πως αυτή η ομάδα όταν στέκεται στους ώμους του γίνεται κάτι άλλο. Μα τι σόι άνθρωπος είναι αυτός; Τον είδες να δίνει ασίστ σα βλέμμα ψυχής μέσα στη νύχτα—πώς μπορείς να μιλάς για νούμερα όταν ένα μόνο βήμα του σου κόβει την ανάσα; Στις ομάδες μιλάνε οικονομικά, στους Χουρκαντίτες όμως μιλάνε αυτήν την αίσθηση πως όποτε βγαίνει στο γήπεδο, αυτό ανάβει. Και τώρα που όλοι ξεχνιούνται στους υπολογισμούς τους: τι λέτε; Ο Σόουλτζ δεν είναι εκεί για νούμερα. Είναι εκεί για να κάνει το γήπεδο δικό του σα νυκτερινό ξενοδοχείο που άλλαξε ιδιοκτήτη χωρίς προειδοποίηση. Άλλαξαν όλα γύρω του—κι όμως εκείνος περπατάει σα μοναχικός πρωταγωνιστής ενός έργου που ξεχνάς πως είναι τηλεοπτικό. Ή μήπως κάνω λάθος; Να σας δείξω εγώ τον καθρέφτη τώρα: αυτοί που κάνουν νούμερα δεν σηκώνουν τέτοιες φωνές στους δρόμους. Αυτοί κάνουν εμπορικά—αυτός όμως ζει εκεί που οι μεγάλοι τίτλοι ξεκινούν σαν αστικοί μύθοι.

τι τον βλέπω τον τύπο αυτόν σα ζωντανό ντοκιμαντέρ που ξέφυγε από κάποιο βινιέτα του '85... θυμάμαι εκείνον τον κεντρικό της ΑΕΚ στα τέλη των 90s, τον Μπάσινά — αυτός έβγαινε στο γήπεδο σα να τον είχαν γράψει σε ρόλο μπέιφακτορ πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Ο κόσμος τότε τον αποκαλούσε "ο σεισμολόγος" επειδή όταν έπαιρνε την μπάλα όλα γύρω του άρχιζαν να τρέμουν σαν δέντρο στο σεισμό. Αυτός όμως ο Σόουλτζ; Πιστεύω πως υπάρχει κάτι ακόμα πιο βαθύ εκεί μέσα... γιατί ξέρεις τι μου ήρθε στο μυαλό όταν τον είδα πρώτη φορά; ένας αγώνας στην Πάτρα επί Λιβαθινόπουλου, περίμενα εμένα τότε κάπου ανάμεσα στους φιλάθλους γιατί η ομάδα μου είχε τελειώσει εκείνο το φοβερό πρωτάθλημα. Εκεί που καθόμουν στις κερκίδες είδα έναν παίκτη που όταν έπαιρνε την μπάλα, οι αντίπαλοι του έκαναν σα να είχαν δει φάντασμα — όχι τρομαγμένοι σαν εκείνον τον πρωταθλητή της Μοτορλόου πολιτείας που κουβαλούσε πάντα μάσκα μετά από κάποια συμμορία του NBA, αλλά σα να είχαν μπροστά τους έναν καθρέφτη που τους έδειχνε πόσο ασήμαντοι ήτανε μέσα σ' εκείνο το γήπεδο. Αυτό δεν είναι συνηθισμένο! και τώρα που μιλάμε για τον Σόουλτζ... θυμήσου εκείνο το βράδυ στη Λυών όπου ένας τέτοιος κεντρικός είχε μιλήσει στους συμπαίκτες του μέσα στη σιγή του γηπέδου πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Δεν χρειάζονται νούμερα εκείνη την στιγμή — αυτά φαίνονται μόνο όταν κοιτάξεις πίσω σαν ιστορία στην μνήμη των φιλάθλων. Αυτοί οι τύποι δεν φέρνουν ομάδες στους τίτλους... αυτοί γίνονται οι τίτλοι στα μάτια εκείνων που τους βλέπουν να περπατούν σαν να μην υπάρχει αντίπαλος. Αν ποτέ ξεχάσουμε αυτό, τότε χάσαμε την ψυχή του ποδοσφαίρου... έχω δει και χειρότερα, παιδιά... έτσι κι αλλιώς, ο χρόνος δείχνει...