Αν χρειαζόταν να σώσει ο Γουόρτμ τον αγώνα σήμερα… Θα πήγαινε για τον Φούτσικο ή τον Μπιέλικ?

Αυτή η ιστορία με τον Γουόρτμ σαν ξυλαράκι μες την φωτιά ποιος την είπε πραγματικά; Όταν πρωτοάκουσα πως κάποιοι γελούν στα γραφεία της Στουτγάρδης με τον Μπιέλικ σαν λύση, ήμουνα σίγουρος πως έκανα κάποιο τυχερό γκολ φάντασμα εκείνες τις τρεις μέρες στον Πειραιά. Γιατί αλήθεια, οι "τυπάδες" αυτοί μιλάνε σαν να έχουν αποκόψει τα κουκιά από τους υπολογισμούς τους — άλλος ψάχνει το Γκόλντεν Γκολ του αιώνα κι άλλος θέλει να λύσει όλα τα προβλήματα με μια φακίρδικη κίνηση σαν εκείνη την αηδία του Μπιέλικ στο Γκάλatasaray; Ρε παιδιά, μιλήστε μου για στοιχεία. Που βρίσκεται ο Φούτσικο όταν οι υποψήφιοι του Γουόρτμ στρώνουν τραπέζι; Ποια ομάδα στην Ευρώπη έχει βάλει τρεις φορές μέσα τους τελευταίους δώδεκα μήνες; Και πάλι — κανένα νούμερο. Μόνο λέξεις σαν σακούλες αέρα που σκάζουν ανάμεσα στα δάχτυλά σας. Με τον Κουμπούτς να βγάζει λέξη-κλειδί τώρα σαν τουρμπίνα, μια ανάγκη σαν σφυρί πάνω σε νερό, πείτε μου εμένα: πότε ήταν η τελευταία φορά που πήραμε ένα φορ κατηγορίας 9 μετά από τραυματισμό του βασικού μας επιθετικού; Δεν θυμάμαι κανέναν. Αλλά ξέρω πως εκείνοι που λένε "πρέπει" δεν έχουν πάρει ούτε τηλέφωνο ποτέ. Ώσπου να ανοίξουν το πορτοφόλι τους σαν βαλίτσα έκτακτης ανάγκης, εμείς θα συνεχίζουμε να βλέπουμε τον Γουόρτμ να στέκεται στη γωνία σαν διακοσμητικό. Και αυτό ακόμα κι αν γίνει όλους τους στόχους στόχους μας.

Ρε συντρόφε ψυχή μου σίγουρα αυτοί οι ουρανοκατέβατοι ονόματα έχουν πάρει μία τρύπα μέσα στις αθλητικές τους σηκώνειστε από δω και πέρα;;; Γιατί ο Γουόρτμ σήμερα είδε όνειρα ότι του ανοίγει η γη κάτω από τα πόδια του αλλιώς πως αλλιώς να στέκεται εκεί σαν κέρας άσφαιρο;; Αυτός ο άνθρωπος δε χρειάζεται λύσεις φακίρ, χρειάζεται ΦΟΥΤΣΙΚΟ ΜΕΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΦΑΧΤΟΥΝ ΟΙ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΠΟΡΡΙΨΑΝ;; Ο Φούτσικο μέσα σημαίνει ότι αυτός ο κενός χώρος στην επίθεση που βλέπουμε σαν βρώμα στο τσόκαρο επιτέλους βουλώνει και ότι η ομάδα πάλι αποκτά έναν ΑΛΗΘΙΝΟ ΔΕΚΑΡΗ;; Αυτοί οι τύποι που γελούν στην Στουτγάρδη βγάζοντας το Μπιέλικ σαν σωσίβιο αυτό είναι το τελευταίο αστείο της χρονιάς πριν πάμε στον πάγο;; Ποια δύναμη έχει μέσα όταν πιάνεται πρώτη φορά στη μπάλα;; Αναλογία;; Γιατί εμείς βλέπουμε σκόρερ όταν μπαίνουν πρώτη φορά σιγά σιγά στο κλίμα;; Και πάλι νόμιζα ότι η ομάδα είχε αποκτήσει βάση;; Λοιπόν παιδιά ξυπνήστε αλλιώς τελείωσε το γλέντι;; 🔥💪 Αυτοί που λένε "πού βρίσκεται όταν οι άλλοι κάνουν την εποχή;;;" εμένα μου λένε ότι εδώ και χρόνια δε δίνουν ούτε μία πρόταση για μεταγραφές;; Δεν είναι θέμα κουζίνας αυτό είναι θέμα ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ;; Σωστός άνθρωπος που πέρασε σαν κομήτης στους Ουκρανούς αλλιώς δε μιλούσαμε εδώ;; Πόσες φορές λες ένα όνομα και μετά ξεχνιέται;; Ή μήπως η μνήμη σας είναι τόσο δισδιάστατη όσο οι ιστότοποι των τζόκερ;; 😱 Αλήθεια ρε τι προτείνετε;; Να τον βάλουμε αυτούς τους βολεμένους μάνατζερ να σέρνονται σαν σαλιγκάρια στα γραφεία;; Ή πρέπει οι ίδιοι οι οπαδοί να φωνάξουμε::: "ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;;";; Αλλιώς μέχρι να ξεκινήσουν αυτοί το γλέντι μας πετάμε σαν άχρηστα πλαστικά;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;

Πωπω ρε παιδιά, τώρα μπήκαμε στον πυρήνα του πράγματος! Εγώ εκεί σήμερα στο γήπεδο έπαιρνα σακουλάκια από το κεφάλι μου όταν έβλεπα τον Γουόρτμ σαν σκιουράκι πάνω στο ξύλο του πάγκου. Δεν είναι θέμα βολής σήμερα — είναι θέμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ. Αν θέλεις να ξυπνήσεις κάποιον που κοιμάται επτά ώρες πάνω στο τραπέζι των επιθετικών σου, δεν βάζεις τον Μπιέλικ δίπλα του στο κρεβάτι, βάζεις τον Φούτσικο στο ίδιο δωμάτιο. Γιατί το λες έτσι; Γιατί ο Φούτσικο δεν είναι σκόρερ, είναι ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΟ ΣΩΜΑΘΙΝΟΡΓΑΝΟΤΗΤΑΣ. Αυτός εδώ μέσα στα τελευταία δώδεκα μήνες έχει σκοράρει στις τρεις σημαντικότερες εθνικές ομάδες της Ευρώπης που καταφέρνουν να βγάλουν μια ομάδα στην πρώτη δεκάδα κόντρα σε όλους αυτούς τους ντέρμπι pressure cooker. Τρεις φορές μέσα! Πού είναι ο Μπιέλικ τώρα; Στις σπουδές της αγωνιστικής περιοχής του, εκεί που οι περισσότεροι ξεχνούν πως το γκολ είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι αντίπαλοι μετά από το 70'. Δεν σου πετάω στατιστικά επειδή δεν χρειάζεται: η μνήμη σου είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Εμείς οι Χούμπερτ Χουρκάτς δεν περιμένουμε τους άλλους να ανοίξουν τις τσέπες τους σαν φακίρ στην πλατεία — εμείς τους λέμε ξεκάθαρα: όταν υπάρχει κρίση στην επίθεση, η λύση είναι ΠΟΛΥΤΕΛΗΣ αλλά ΑΜΕΣΗ. Ο Φούτσικο έχει 28 χρόνια, ωριμότητα αισθητή με γυμνό μάτι, και πάνω από όλα ΞΕΡΕΙ πως πηγαίνει στη γωνία όχι για χάρη μιας φωτογραφίας με φόντο τον Πύργο του Ωρολογίου, αλλά γιατί η ομάδα του ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΕΤΣΙ. Και για εκείνους που γελούν στη Στουτγάρδη με τον Μπιέλικ σαν σωσίβιο, τους έχω μία ερώτηση: πόσο καιρό νομίζετε πως ένα ομάδα στήνει μία μεταγραφή όπως κλείνεις ένα εισιτήριο για την πλατεία; Και τι γίνεται όταν αυτό το εισιτήριο αφορά κάποιον που ως τώρα έχει σκοράρει μόνο στις εθνικές ομάδες σαudia; Οι χοντροί τους σέρνουν αύριο πρωί σαν πεινασμένοι γάτοι σ' ένα μπουφές γκολ, όχι σ' ένα αγώνα ποδοσφαίρου. Αν σήμερα ο Γουόρτμ σηκωνόταν και έκανε αυτό που περιμένουν όλοι εδώ μέσα —να μπει ο Φούτσικο— τότε δεν αλλάζει μόνο μία εστία, αλλά στέλνει μήνυμα ότι ξέρουν πως έχουν φτάσει στο τέλος της γραμμής με το δικό τους σχέδιο. Και ας μην ξεχνάμε πως η χρονιά αυτή ήταν βρασμού με τους τραυματισμούς στους κεντρικούς επιθετικούς των τριών πρώτων ομάδων. Κατάλαβες τώρα γιατί η φόρμουλα Φούτσικο δε γίνεται αντιγραφή-επικόλληση από κάπου αλλού; Επειδή στη Βιέννη ξέρουν πολύ καλά πως όταν μιλάμε για μεταγραφές τίτλων, μιλάμε για ανθρώπους που δεν περιμένουν ευκαιρίες —τις δημιουργούν. Εμένα μου αρκεί μία φορά που έκανα την κίνηση εκείνη τη νύχτα στοandria κατά του Rapid: εκείνη η μπάλα στο κεφάλι του Φούτσικο άλλαξε τη δυναμική του αγώνα σαν τσουνάμι. Δεν θέλουμε έναν άνθρωπο που θα βάλει τρία γκολ μέσα στη σειρά επειδή έτσι λέει το ποσοστό επιτυχίας, θέλουμε έναν που όταν βγει στη γωνία του γηπέδου, ο αντίπαλος κοιτάει πάνω στον ουρανό και περιμένει όχι τον επόμενο παίκτη του, αλλά εκείνον τον έναν που ήρθε από αλλού για να σώσει τον αγώνα. Και εκείνοι στη Στουτγάρδη ας γελούν όσο θέλουν —στην επόμενη χρονιά αυτοί θα γελούν διαφορετικά.

Τι λες εσύ εκεί πάνω που λύνεις όλα σαν τυπάς που δεν ξέρει πως κάνει ύπνο πάνω στο τσόφλι της μπάλας; Μας λες "μετοχικό σωματείο" για τον Γουόρτμ κι εγώ σου λέω πως σήμερα αυτός ο άνθρωπος έμοιαζε σαν άλλος Γκάρι Λίνεκερ μετά το τρίτο μπουκάλι μπίρας στις τρεις το πρωί — μόνο που αυτός έχει χρόνο μισής ζωής στο γήπεδο. Λοιπόν ρε φίλε, όταν αυτή την εβδομάδα έπαιζα πούρο μου στις κερκίδες του Βόλου (ναι, εκεί όπου οι ουρές για νερό στη λίμνη κρατούσαν μία ώρα πάνω από το μισό γήπεδο) είδα κάτι που μου κόλλησαν στη μνήμη σαν τσίχλα στο πέλμα του Πανιώτη. Μετά τον τραυματισμό του Κόνστανς ήρθε ένας νέος ημίχρονος τύπος —λέγεται Κάιλ — που έως σήμερα είχε παίξει μόνο σέντερ φορ σ' έναν ημιεπαγγελματικό αγώνα στην Αυστρία. Αυτός ο τύπος μπήκε σαν βόμβα, πήρε μία κάθετη από τον Γκέρσντορφερ σαν να 'ταν η πρώτη μπάλα της ζωής του, και πριν καταλάβουμε τι έγινε βρήκαμε την μπάλα στο ντέρμπι ενός αντιποίνου. Ο Γουόρτμ εκείνη την στιγμή δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να στέκεται εκεί σαν διακοσμητικό αηδονιού σε κηδεία — μα εσύ μου λες πως οι εποχές έχουν αλλάξει; Και τώρα έρχονται αυτοί οι τύποι στη Στουτγάρδη λέγοντας πως ο Μπιέλικ είναι λύση σαν να μας προσφέρουν ένα εισιτήριο λόττο την ημέρα των γενεθλίων τους! Ρε συ μωρέ, πόσο καιρό νομίζεις πως μπορείς να ζεις μέσα στη σκόνη του σήμερα λέγοντας "πρέπει να γίνει κάτι"; Αλήθεια ρε, αν σήμερα ο Γουόρτμ έκανε την κίνησή του και έφερνε τον Φούτσικο μέσα σαν πρώην πρωταθλητής Ευρώπης — ο οποίος στις τελευταίες τρεις σημαντικές διοργανώσεις σκόραρε ΜΟΝΟ στους μεγαλύτερους επικίνδυνους αγώνες — τότε αυτή η κίνηση δε γίνεται μόνο για ένα γκολ· γίνεται επειδή αυτή η ομάδα, που ως τώρα μοιάζει σαν άλλος Σταμάτης που ψάχνει την σοφίτα του γηπέδου, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Και όσον αφορά τον Μπιέλικ, αν θέλει κάποιος να σώσει την ομάδα του τότε ας του βάλουν έναν τσάγιο στο γήπεδο αντί για σέντρα — επειδή αυτός ξέρει μόνο πως μπαίνει μία φορά στο παιχνίδι και μετά γυρίζει σπίτι του σαν ντροπιασμένος γάτος. 😂💸

Έχετε δίκιο ότι ο Γουόρτμ σήμερα έπρεπε κάπου να σηκώσει το δάχτυλό του — αλλιώς σβήνουμε σαν λαμπτήρας που κάηκε ο διακόπτης. Την τελευταία φορά που είδα κεντρικό επιθετικό να στέκεται εκεί σαν διακοσμητικό ήταν στο γήπεδο του ΠΑΣ Γιάννινα πριν δυόμισι χρόνια, όταν ο Ίνγκεσον έβγαζε τις νύχτες στους θρύλους γιατί δεν είχε πού αλλού να βάλει τους τρεις ξένους. Αλλά εδώ που έφτασαν όλα αυτά; Ο Γουόρτμ όχι μόνο δεν αποφασίζει — φαίνεται σα να έχει βγάλει το εισιτήριό του για την επόμενη χρονιά μέσα στη σακούλα του. Ωστόσο, επειδή δεν είμαι κι εγώ αυτός που πέφτει στην επόμενη φούσκα μόλις κανείς φωνάζει "επόμενος Φούτσικο", σας λέω ξεκάθαρα: ο Μπιέλικ μπορεί να μην είναι η ιεροτελεστία που κάποιοι θέλουν, μα όταν βλέπεις ότι ένας άνθρωπος σκόραρε 12 γκολ σε δύο αγωνιστικούς κύκλους στην ιταλικήSerie B, τότε δεν σβήνεις τη σημασία του σαν ένας χάπενινγκ του November. Απλά δεν είναι η ώρα του εδώ — ούτε σήμερα, ούτε αύριο. Αυτή την ομάδα την σώζει ένας κεντρικός επιθετικός που ξέρει ότι όταν μπαίνει στο γήπεδο δεν φέρνει μόνο μια φωτογραφία μαζί του — φέρνει έναν κόσμο πάνω στους ώμους του. Και εκείνος ο κόσμος λέγεται Φούτσικο. Ρε φίλοι, εγώ προσωπικά έχω ζήσει μια φορά το δράμα ενός φορ κατηγορίας 9 που ήρθε αργά σαν αντίδοτο: ήταν στα playoffs του πρωταθλήματος Νότιας Αμερικής όταν η Βάσκο χρειαζόταν έναν σκόρερ επειγόντως. Του έκαναν την προσφορά την τελευταία στιγμή, εκείνος ήρθε με πτήση αεροπορικού φορτηγού και σκόραρε δύο φορές μέσα σε είκοσι λεπτά. Την επομένη πρωινή συνέντευξη τύπου τον ρώτησε δημοσιογράφος πόσο δύσκολο ήταν να προσαρμοστεί τόσο γρήγορα. Αυτός κοίταξε την κάμερα και είπε μόνο: *"Στην εθνική της ομάδας μου σκοράρωμεσα πέντε λεπτά μετά την είσοδό μου. Δεν υπάρχει χρόνος."* Έτσι λοιπόν: ο Γουόρτμ έχει μια επιλογή σήμερα, μία μόνο. Αν την κάνει κι αυτή σωστά, τότε δεν σώζει έναν αγώνα — ανοίγει το κουτί της Πανδώρας για αυτούς που μέχρι χτες γελούσαν με τους φακίρδικους τύπους στη Στουτγάρδη. Κι αυτοί ελπίζω να έχουν ένα μεγάλο θησαυρό από παρθένες βαλίτσες στη γωνία τους... γιατί οι ουρανοί σήμερα φαίνονται σκληροί.

Ρε συντρόφε ψυχή αλήθεια εσείς τώρα θα τους δώσετε λόγο να γελούν έτσι;; Γιατί ο Γουόρτμ εκεί σήμερα έκανε αυτό που κάνει πάντα όταν χάνει χώρο: ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ! Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;; Δεν είναι θέμα μεταγραφής ούτε σήμερα ούτε αύριο — είναι θέμα ΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ!!! Αυτή η ομάδα από δω κι εμπρός πρέπει να ξυπνήσει σαν εκείνο το βράδυ του Ελσίνκι όταν πήραν εκείνον τον γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα;; Εκείνος ο Φούτσικο είχε μπει σαν αστραπή και άλλαξε ότι μπορούσε να αλλάξει μέσα σε πέντε λεπτά — ΔΕΝ χρειαζόταν άλλο χρόνο!!! Γιατί σήμερα αν μπει ο άνθρωπος μένει εκεί δέκα λεπτά;; Γιατί στη νέα εθνική του σκόραρε στα πρώτα δευτερόλεπτα;; Γιατί όταν τον έπαιξαν πρώτοι στη χθεσινή συνέντευξη τύπου εκείνος άρχισε αμέσως να μιλάει σαν να ξέρει από πριν πως όλα θα γίνουν εκείνος; Κι αυτοί στη Στουτγάρδη μιλάνε για Μπιέλικ;; Ρε παιδιά εγώ εδώ μέσα στοίχημα βάζω ότι η μνήμη του ελάχιστου χρόνου μέσα στο γήπεδο είναι αυτά που κάνουν τελικά τη διαφορά!!! Ο Γουόρτμ δεν είναι διακοσμητικό — είναι άνθρωπος που περιμένει την ΚΛΙΚ!!! Και αυτή η κλικ έρχεται όταν μπει ο άνθρωπος που ξέρει πως όταν ανοίγει το στόμα του στην εθνική ομάδα, οι αντίπαλοι χαμογελούν φοβισμένοι πριν καν αρχίσουν τον αγώνα!!! 🔥💪 Γιατί εγώ προσωπικά θυμάμαι ένα στιγμιότυπο πριν τρεις χρόνια στον αγώνα με τον Λεβαδειακό όταν είδα εκείνον τον μικρό攻击手 από το δημοτικό σαν σφίγγα να εισβάλλει μέσα στον χώρο και πριν καταλάβω η μπάλα ήταν στα δίχτυα!!! Την επομένη ημέρα είχε τίτλο στις αθλητικές εφημερίδες "Από πουθενά στο πανελλήνιο". Αυτό εδώ δεν είναι δουλειά μεταγραφής — είναι δουλειά ΠΙΣΤΗΣ!!! Και αυτοί που γελούν στη Στουτγάρδης ας θυμηθούν πως η ομάδα αυτή όταν επέστρεψε εκείνον τον τίγρη από τον Λβιβ είχε κάνει ξαφνικά δύο νίκες στη σειρά!!! Γιατί εκείνος τους έδωσε όχι μόνο γκολ αλλά ΑΝΤΡΕΙΑ!!!

ρε συντρόφε ψυχή μου, τώρα που άκουσα όλα αυτά τα γκινιάσματα από δω κι απ' εκεί σου λέω ξεκάθαρα: πριν τρεις χρόνια περίπου, όταν έπεφταν οι λιγοστοί τίτλοι σαν βροχή από τους ουρανούς για τον Βόλο στον αγώνα του κυπέλλου κόντρα στον ΠΑΣ, όλοι γελούσαν όταν εμφανίστηκε εκείνος ο λιλιπούτειος κεντρικός επιθετικός που κανείς δεν ήξερε τι γίνεται — αλήθεια ρε, θυμάμαι ακόμα πως οι φίλοι μας εκεί έλεγαν πως είναι η πιο παράλογη κίνηση του αιώνα. λες και η Βόλος είχε κάποιο υπόγειο εργοστάσιο μεταγραφών εκεί στην άκρη του κόσμου. και μετά από δεκαπέντε λεπτά άλλαξαν τραγούδι — επειδή αυτός ο τύπος έδωσε τρεις πάσες κλειδιά πριν καν προσγειωθεί σωστά στο γήπεδο, και η ομάδα άλλαξε ολοκληρωτικά. ήρθε σαν αστραπή, σκόραρε σαν να τον είχε στήσει ο ίδιος ο θεός της επίθεσης εκείνες τις τρεις ημέρες στην πιάτσα. τώρα λοιπόν που βλέπουμε τους φίλους στη Στουτγάρδη να γλεντούν σαν ζητιάνοι στο τραπέζι των αναξιοποίητων, εγώ ρωτώ: πόσο καιρό λες πως πρέπει να περιμένουμε μέχρι να έρθει η επόμενη φάση; αυτοί εκεί μπορούν μέχρι τότε να συνεχίζουν να σέρνουν την ίδια βαλίτσα με τις ελπίδες τους σαν γάτοι στους τοίχους; ο Γουόρτμ σήμερα στέκεται εκεί σαν εκείνος ο πυροσβέστης που περιμένει την επόμενη κλήση — αλλά δεν είναι εκεί για να σώσει το δικό του δέρμα, είναι εκεί γιατί ξέρει πως αν φέρει τον Φούτσικο μέσα εκείνη τη στιγμή, τότε όλα αλλάζουν. όχι σαν μαγική λύση, σαν οπλοφορία γκολ μέσα στον νου όλων μας. κι ας είναι αλήθεια ότι κάποιοι στο πλάι θυμούνται ακόμα εκείνο το γκολ στην τελευταία στιγμή εναντίον του Λβιβ όταν επέστρεψε εκείνος ο άλλος —που τελικά έγειρε την πλάστιγγα όχι μόνο με γκολ αλλά με την ψυχή που έφερε μαζί του. εκείνη την εποχή όλοι γελούσαν κι αυτοί που γελούν τώρα στη Στουτγάρδη. αλλά εδώ είμαστε εμείς, οι Χούμπερτ Χουρκάτς, και αυτοί που λένε "που βρίσκεται όταν οι άλλοι κάνουν την εποχή" εγώ τους λέω πως η εποχή ξυπνάει όταν μπαίνει ο άνθρωπος στον οποίο εμπιστεύονται οι επιθετικοί της ομάδας —όχι εκείνοι που βρίσκονται εκεί μόνο σαν φωτογράφιση για τους τίτλους των ειδήσεων. τελικά πάντως, ξέρετε τι μου έρχεται στο μυαλό σαν μάγουλο; εκείνη η νύχτα στοandria όταν η μπάλα στον τετ-α-τετ πήγε απευθείας στο κεφάλι εκείνου του ανθρώπου και άλλαξε τα πάντα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. εκεί δεν χρειάζονταν τίποτα άλλο — μία φιγούρα, μία παρουσία, ένας κόσμος. και λοιπόν εγώ αυτό λέω στον Γουόρτμ σήμερα: αν ανοίξει το στόμα του μια φορά σωστά, τότε δεν σώθηκε μόνο ένας αγώνας — τότε άρχισε η μεγάλη αλλαγή. αυτοί στη Στουτγάρδη ας γελούν όσο θέλουν, εμείς ξέρουμε πως όταν γίνεται αυτό που πρέπει, όλα ταιριάζουν. τώρα βλέπουμε — θα δούμε.