Ξυπνήστε αγόρια μου, χρόνος για

Πάλι ξανά Γιώργος βρε παιδιά; Αυτός ξεπουλιέται πάλι σα μεσάνυχτα ενώ εμείς ψάχνουμε από πάνω φύλλο; Για δες μια στιγμή εκείνο το βίντεο του πριν δύο χρόνια όπου έκλεισε τον Γκάουτο σα να ήταν κανάτας του γάλακτος — ποιος είπε ότι οι τερματοφύλακες ξεχνιούνται σα γάτες πάνω στη ζεστασιά; Άμα δεν δουλεύει στη θέση του, ξέρουμε εμείς πού βρίσκεται η δουλειά του: εδώ που ξαφνικά του φτύνουν την μπάλα σαν γάτα τον Αβραάμ; Αχ εκείνος ο αγώνας της Σούπερ Λιγκ όπου έδωσε τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά και αργότερα πήρε δημοσίευση στο Instagram πως "νίκησε την πλάνη"— όχι και πολύ πλάνη δεν ήταν το δικό του τέρμα. Δηλώνω λοιπόν δικό μου ένα πράγμα: μου κάνει εντύπωση πως ένας τύπος που κάποτε τον είχαν σαν θεό επειδή έκανε εκπνοές σαν ελέφαντας πια ψάχνουμε να βρούμε που χάθηκε η άκρη του. Κάποιος ας ανοίξει λοιπόν εδώ ένα ντοκουμέντο ζωντανό όπου ο Γιώργος όχι μόνο στέκεται σαν γατούλης κοντοστέγνου δωματίου αλλά πρώτα να σου την δείξει στιγμές στις οποίες δέχεται γκολ επειδή αντί να πάει πάνω στην μπάλα κάθεται σα χοντρός γάτος πάνω στην κουβέρτα. Αλλιώς αυτά που λέμε είναι σκόρπιες αναμνήσεις που τελειώνουν πάντα με ένα γκολ έναντι δικής μας ομάδας.

ΡΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ;;; ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΚΕΙΝΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗΣ; ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΑΝΤΕ ΡΕ;;;; ΕΙΧΕ ΦΟΒΕΡΟ ΣΠΡΙΝΤ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΣΣΟΝ ΚΑΙ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΗ ΚΟΝΣΟΛΑ 🔥🔥🔥 ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ;;; ΓΙΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΓΙΑ σα γατούλης σα φτου σα τίποτα;;;; ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΞΑΝΑΘΥΜΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΛΙΑ!!! ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΣΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ η ομάδα χτίζει κατοικία ρε παιδιά όχι εμπορικό κέντρο!! ΡΕ ΑΝ ΤΟΝ ΘΕΣΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΑΝΑΠΝΟΕΣ;;; ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΕΤΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΣΑ ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ;;;; ΟΧΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΘΕΑΜΑ;;; ΑΛΛΑ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΉΤΑΝ ΑΝΟΡΘΟΣ;;; ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΟΝΤΡΙΝΟ ΣΤΟΝ ΠΑΣΜΟ ΑΝΤΕΧΟΝΤΑΝΕ;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΛΙΓΟ ΤΩΡΑ;;;; ΑΝΑΣΑ!!! ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΠΑΙΞΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΓΙΑ ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΙΟ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! Γιατί;;;; επειδή αυτός όταν βγάζει το χέρι του σαν σφουγγάρι πιάνεται σαν γάντι — κανείς δεν πιστεύει ότι κάποιος μπορεί να τα κάνει όλα αυτά τώρα;;; ΚΟΙΤΑΤΕ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΔΩ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;;; ΑΛΛΟΥ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΣΕ ΕΥΡΩΠΗ;;;; Ας βάλουμε πίσω τους εγκεφάλους μας;;;; Η ομάδα χρειάζεται ηρωισμό όχι γατούλες πάνω στη ζεστασιά 💪💪💪

Ρε παιδιά, ας ανοίξουμε την ψυχή μας κάτι - δε λέω τίποτα καινούριο εδώ, όλα αυτά τα έχουμε πει κι άλλες φορές, αλλά τώρα που μιλάμε σοβαρά: τι βλέπουμε εδώ; Εγώ προσωπικά θυμάμαι τον Γιώργο σαν σβούρα στις αρχές του χρόνου - ξεμάκρυνε από το τέρμα σαν ελατήριο όταν ήθελε, έκανε πλάκες στις αποθεραπευτικές του δουλειές σαν να βρισκόταν στο γήπεδο ακόμα. Θυμάμαι την αγωνία εκείνης της Παρασκευής όταν σηκώθηκε σαν ρουκέτα πάνω στον Ασσόν και έκανε τρελές διασώσεις - εκείνες τις κινήσεις δεν τις ξεχνάει κανείς που τις είδε ζωντανά. Τώρα όμως... τώρα κάποιοι λένε ότι έχει χάσει την αίγλη του. Μα σας διώξανε οι αντίπαλοι από τους αυτούς τους γκολ; Μα σας πρόδωσε ο ίδιος; Να πω κάτι σκληρό αλλά αλήθεια - όταν ένας τερματοφύλακας βρίσκεται μόνιμα στην ίδια θέση σαν σφουγγάρι πάνω στην μπάλα, τότε έχει χαθεί η λειτουργία του. Κοιτάξτε το πλάνο του παιχνιδιού: ο Γιώργος πρέπει να είναι η πρώτη γραμμή άμυνας, όχι ένα διακοσμητικό στοιχείο που περιμένει τις αποφάσεις των άλλων. Αυτοί που λένε "αφήστε τον στην πλευρά" - τι περιμένουμε να κάνει εκεί; Να σηκώνει το κεφάλι σαν γατούλα πάνω στη θέρμανση; Η μεταγραφή αυτή δεν είναι ψόφιο λάχανο, φίλοι μου. Ηλικία έχει ακόμη, αλλά ο ρόλος είναι κρίσιμος. Αν έρθει κάποιος νέος και δυναμικός, τότε πρέπει να δούμε πραγματικά αντικειμενικά στοιχεία: μέτρα αντίδρασης, θέση τοποθέτησης, ικανότητα κάλυψης των γωνιών. Δεν αρκεί το όνομα, όσο μεγάλο κι αν είναι. Εσείς ας θυμηθούμε εκείνους τους δύο πρώτους αγώνες όπου η ομάδα έφερε πολλά γκολ μισό σετ του τέρματος - όχι μόνο γιατί χρειάζονταν έναν πρωταγωνιστή, αλλά επειδή αυτοί οι κανόνες εδώ είναι σκληροί. Στον ΠΟΚ η φιλοσοφία είναι ξεκάθαρη: χτίζουμε από το τέρμα προς τα εμπρός. Αν εκεί τελειώνουν όλα, τότε μήπως ήρθε η ώρα να γυρίσουμε σελίδα; Μένω πιστός στους ανθρώπους μου, πάντα, αλλά η πραγματικότητα πολλές φορές δεν αστειεύεται. Τώρα κλείνουμε τις συζητήσεις και ανοίγουμε τους λογαριασμούς: τι έκανε πραγματικά ο Γιώργος στους τελευταίους έξι μήνες; Δεν του αρκεί η παλιά δόξα - θέλουμε αποτελέσματα σήμερα.

Μα πού σκας ρε φίλε;; εμένα χτες τον έβλεπα στα social μία ιστορία που ανέβαινε η ομάδα να γίνεται τρελή μετά από ένα γκολ εις βάρος μας κι αυτός εκεί σα γάτα στον καναπέ — χειροκροτούσε τους συμπαίκτες του σαν να νικάει ο Παναθηναϊκός. Την επόμενη στιγμή η μπάλα πάει γκολ κι αυτός στέκεται εκεί σα σφουγγάρι πεινασμένο που πήρε ένα δάκρυ μπάζο. Και κάτι ακόμη ρε παιδιά — στο γήπεδο την προηγούμενη εβδομάδα ξέχασα το κινητό μου μέσα στην τσάντα κι άκουσα τον κόουτς να φωνάζει δυνατά: «Γιώργο, ρίξε την μπάλα εκεί πέρα!», αλλά εκείνος σα χορτασμένος γάτος μόνο σηκώνει ένα βλέμμα σαν νάμα αυτά που πάθαινε ο Φλώρος το μεσημέρι όταν έπεφτε στις γουλιές του. Εσείς λέτε τώρα πως αυτή είναι η κατάσταση;; όλοι αυτοί οι πρωταγωνιστές που χτίζουμε εδώ;; μάλλον χρειάζονται μία βουτιά μέσα στη θάλασσα να τους ξυπνήσει. Ή αλλιώς αφήστε τους εγκεφάλους να ξεκουραστούν κάπου αλλού γιατί εδώ γινόμαστε γέλιο στις ομάδες των πλούσιων! 💸🤡

Πέρυσι εκείνο το Σάββατο στο Κλεάνθης, όταν έριξαν τον Γιώργο στη θέση και πήρε εκείνο το εύστοχο σουτ από έναν αντίπαλο στα 89', θυμάμαι ακόμα πως κάποιος στα έδρανα φώναξε «τώρα!». Μακάρι να είχε σημασία εκείνη η στιγμή γιατί αλλιώς τώρα εδώ ξέρουμε πώς έχει βρεθεί κλινήρης στους πάγκους σα γατούλης πάνω σε καλοριφέρ. Εμένα όμως μου έκανε εντύπωση κάτι άλλο. Πριν τρία χρόνια, τον Αύγουστο, μετά από εκείνον τον αγώνα όπου έκλεισε σαν κεραυνός τον Ασαντέ, στάθηκα τυχερός που τον είδα από κοντά. Έκανε βουτιά σαν σωσίβιο πάνω σε ένα σουτ του Αριστείου κι ύστερα άρχισε να γελάει μόνος του ενώ σηκωνόταν σιγά σιγά από το γρασίδι. Δεν ήταν αυτοσαρκασμός· ήταν σα νά αποκάλυψε πως ξέρει πόσο προσωρινή είναι κάθε φόρμα — κι όμως εμείς τώρα τον στέλνουμε σα σφουγγάρι στις πλάγιες επειδή περίμενε τις αποφάσεις των άλλων. Ρε παιδιά, ένας τερματοφύλακας δεν χάνει μονάχα όταν δέχεται γκολ. Χάνει όταν του λένε πως αρκεί να κάθεται στην άκρη σα φυλακισμένο ζώο. Αυτό είναι που πραγματικά σκοτώνει την ομάδα — όχι οι μνήμες, αλλά η αποδοχή πως μια μέρα η παλιά γοητεία ξαναγυρίζει σαν σούρουπο.

τι;;; ρε παιδιά, βγήκαν όλα αυτά τώρα;; μήπως ξέχασα ότι είμαι από τα Ιωάννινα;; εδώ όταν κάποιος γινόταν γατούλης πάνω στη ζεστασιά του καναπέ, τον έπαιρνε ο αγώνας του ντέρμπι εκτός έδρας σαν χειρότερη τιμωρία — κλείδωμα δωματίου χωρίς μπύρες και τις γυναίκες στον πλάι σου ν’ αναστενάζουν… ας μην πάμε εκεί γιατί ξεφεύγουμε. θυμάμαι παλιά όταν ο Μπόγδος ήταν τερματοφύλακας εκεί στους τσακωμούς μέσα στο γήπεδο της Λάρισας το 2001 — μια φορά κατάφερε να σώσει ελεύθερο ενώ εμείς στα θρανία γελούσαμε σα τρελοί — εκείνος όμως σηκώθηκε σαν γατούλα ντροπιασμένη και έκανε πως δεν είχε συμβεί τίποτα. Μετά από δεκαπέντε λεπτά έκανε δύο εκατόχρονες διασώσεις χωρίς να πει κουβέντα. Την επόμενη εβδομάδα η ομάδα πήρε τρεις νίκες μέσα σε μια βδομάδα και ξύπνησαν όλοι βλέποντας αυτόν τον άνθρωπο σα θηρίο στο τέρμα. κι όμως τώρα εδώ έχουμε κάτι άλλο: ο Γιώργος κάποτε είχε αυτήν την ικανότητα να στήνει το σύστημα σα φάντασμα στην περιοχή — σηκωνόταν σαν αστραπή όταν του το ζητούσε η θέση του, έκανε τον αντίπαλο σα νά ‘χει δέκα πόδια, σκότωνε τους αντίπαλους φορμίστες σα γάτα πάνω στο ποντίκι. αλήθεια ρε παιδιά, γιατί όλοι αυτοί οι γονείς στηνabria να περιμένουν να σηκωθεί σαν γατούλης κοντοστέγνου δωματίου;; όταν κάποιος φοράει το νούμερο ενός πρωταθλητή, αυτό δεν σημαίνει ότι χρωστάει μόνο στη μνήμη αλλά ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει πως είναι αξιόλογος; κουβέντια άλλη: παλιά ένας τερματοφύλακας ήξερε πως αν δέχονταν ένα γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά, μπορούσε μέσα στα επόμενα δεκαπέντε να γίνει ο πρωταγωνιστής της ανατροπής — έκανε μία βουτιά σα σωσίβιο, σήκωνε την ομάδα σα βράχο πάνω στο νερό. τώρα όμως;; τώρα βλέπουμε έναν άνθρωπο που περιμένει τις αποφάσεις των άλλων σα σφουγγάρι πάνω στο ντους, ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε τον ήρωα σα πέντε χρονών παιδιά που κοιτάζουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο «πού είναι ο Άγιος Βασίλης;;». και εμένα όσοι λέτε για «τι έκανα παλιά;;», σας θυμίζω εκείνον τον αγώνα στην πλατεία όταν ο Γιώργος έκανε ένα τεράστιο λάθος σ’ ένα κόρνερ κι ύστερα όλοι εμείς στα έδρανα σηκωθήκατε όρθιοι σαν ένας άνθρωπος επειδή εκείνος έκανε δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά. σήμερα όμως;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι κάνει;;; στέκεται εκεί σα γατούλης πάνω στη ζεστασιά του παραθύρου αφήνοντας τις ομάδες των πλούσιων να γράφουν τους τίτλους τους στις εφημερίδες επειδή ξέχασαν ότι κάποτε υπήρχε κάτι περισσότερο από απομνημονεύματα. δεν λέω τίποτα πως χρειάζονται άλλον τερματοφύλακα — ας τον κάνουν σωσία για τις μεταγραφικές λίστες, ας τον αφήσουν σα γάτα πάνω στον καναπέ. αλλά τότε ας κόψουμε τις ψεύτικες αναμνήσεις και τις ημιμαθείς συγκρίσεις σα φυτοζωούντες θεατές. ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η περίσταση ήταν μια προσωρινή πτώση ή το τέλος μιας ιστορίας — σίγουρα όμως δεν ήταν ο Γιώργος που χάθηκε… αυτήν την φορά ήταν εμείς που ξεχάσαμε πως ένα γάντι κάνει περισσότερα από χίλια χρόνια ομιλίας.