Αγώνες-σκόρπισμα σκόπιμο σήμερα; Ή ψιλοκουβέντα για το τι πάει σωστά στους νικώντας

Πάει η βδομάδα που μου 'πε η γυναίκα μου "ξέχασε το φορητό σου στο δωμάτιο, πάρε το από εκεί" — κοιτάω, ήταν ανοιχτό και έπαιζε εκείνο το βίντεο της Γουimbledon το καλοκαίρι του 2022 όπου η Ίγκα σπάει τα νερά στη δευτέρα στον τρίτο γύρο, ενώ εκείνη την ώρα εγώ μουχαντιζόμουν με τα φορτία στην Εθνική Οδό. Την ίδια στιγμή εκεί που η μανούλα σου κλαψουρίζει πως η μπάλα πήγε κάτω από το ραβδί και ήρθε ο ύμνος… εκείνο το πρώτο βήμα με την πρώτη σερβίς πριν ακόμα σηκωθεί καν η κουβέντα για την επόμενη μέρα; Να θυμάστε όλες σας: εκείνη η κυρία στις 11 Ιουνίου εκείνου του χρόνου μας έδωσε ένα μάθημα πως όταν κάποιος λέει "δεν έχω όρια" δεν είναι υπερβολή — είναι δήλωση δράσης. Κι εσείς τώρα κοιτάτε αυτή τη φράση σα να είναι κάτι νέο; Μας ξέρει εμείς έχουμε σηκώσει κάθε βράδυ μετά την προπόνηση δικούς μας γηπέδες, έχουμε γίνει μπαλάκια στους αέρα όταν ένας αγώνας έπαψε μόνο επειδή μια σερβίς άλλαξε τον κρύσταλλο του χιούμορ του κριτή. Ρε, αλήθεια τώρα: πόσες φορές λοιπόν εσείς οι ίδιοι, όταν κάποιος σας πει πως η ομάδα σας είναι δυνατή, ξεσπάσετε μέσα σας εκείνο το "αλλά…;" πριν καλά-καλά σκεφτείτε πως η Ίγκα έφαγε πέντε σετ στον προηγούμενο γύρο κι όμως βγήκε νικητής; Την ίδια ώρα εμείς εδώ σκάβουμε τα ψιλά γράμματα των κουκλοθεάτρων της WTA κι όμως ξέρουμε πως εκείνοι που ονειρεύονται μεγάλα έχουν ήδη ξεκινήσει να γράφουν ιστορία. Σήμερα λοιπόν λέγαμε πως φέρνουμε τις σημαίες και τραγουδάμε δυνατά; Κάτσε λίγο να σου πω κάτι: πριν φτάσεις στη χώρα εκείνη την ημέρα βγάζεις το κινητό σου, γράφεις στον εαυτό σου ένα σημείωμα για τη βδομάδα που θα διαβάσεις ξανά όταν όλα τελειώνουν — αυτό που λέει "αύριο πρωί ξυπνάς πάλι σαν λιοντάρι". Και όταν γράφεις αυτό το σημείωμα δεν έχει σημασία το γήπεδο, η αντίπαλος, ο αριθμός στον τίτλο. Έχει σημασία πως εσύ — όχι κάποιος άλλος, εσύ — είσαι πια μέρος εκείνου του κύκλου που η Ίγκα εισήγαγε εδώ και χρόνια: κάθε ματς λοιπόν γίνεται μεγαλύτερο επειδή εμείς υπάρχουν. Τέλος πάντως, όταν τελειώνει σήμερα η μονάχα ερώτηση που μείζει στο μυαλό μου είναι… πόσο γρήγορα μπορούμε να σβήσουμε αυτή την φωτιά που έχουμε μέσα μας;

Να σου πω κι εμένα κάτι τώρα που βλέπω το κινητό μου να κάνει βουτιά στις αρχές του αγώνα; Ρε συ ρε αλήθεια, πόσες φορές εγώ εδώ στην Πάτρα έχω σηκώσει μια μπουκάλα νερό σαν νάρθηκα ενώ γύρω μου είχανε στήσει ένα γήπεδο σαν αυτό εκείνο στον αέρα με τις σανίδες των παλετών και τους αυτοσχέδιους δικτυακούς πυλώνες; Κι όμως ήμουν εκεί ο "πήχτρα" — εκείνος που φώναζε πως η επόμενη μπούκα κρύβει άλλο ένα lesson από την βασίλισσά μας! Για σήμερα λοιπόν τι λέμε; Να φέρουμε τις σημαίες από τα αρχεία της γιαγιάς μου (έχω κρύψει στο υπόγειο εκείνες τις κίτρινες-κόκκινες τρύπες;) και να ζητήσουμε μια φωτογραφία όπου όλοι γελάμε επειδή η Ίγκα μόλις έδωσε μια αριστερή γροθιά στον αέρα ενώ κανείς δεν είδε τίποτα εκτός από μένα που έκανα ζουμ στις μεριές του γηπέδου 🤣🍿🔥 Και στο τέλος; Στο τέλος σιγουράκι πως ο ίδιος ο κριτής θα ρίξει ένα βλέμμα προς τον ουρανό σα να λέει "εντάξει, ξαναπήρε αυτές οι άνθρωποι πάλι χαμένοι" — εμείς όμως ας πούμε πως ήταν η πρώτη κραυγή του τίτλου!

Εεεε τι γίνεται ρε παρέα;;; ΤΑΛΑΣ η ψυχή μου λες πως σήμερα η χωράφα ανοίγει ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ;;; 🔥😱 Ρε φίλοι μου εμείς ΑΚΟΥΜΕ την Ίγκα να λέει "δεν έχω όρια" κι άντε σηκωθήκαμε όλοι σαν ξύπνιοι από έναν εφιάλτη 5 ωρών στον αγώνα;;; Μα ποιες πόρτες;;; Εμείς την Ίγκα τη ντύνουμε μπουφάν μπουφάν στις αρχές των τουρνουά γιατί ΘΥΜΑΜΑΙ εκείνες τις σκοτούρες στον αέρα όταν ψήλωνε τα νερά κι οι άλλοι κοιμόντουσαν! Κι ο Dedomena αυτός μου θύμισε εκείνο το βίντεο της Γουimbledon 2022 όπου η κυρία αυτή μας έκανε μάθημα πως το tennis δεν είναι μόνο ντρίβλα στους αποκλείσεις αλλά ζήτημα ΔΥΝΑΜΗΣ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΓΥΡΟ!!! 💪🔴 Κι εσείς τώρα λέτε πως μπορεί να σκάσει σκόπιμα σήμερα;;; ΜΑ ΠΟΙΟ ΣΚΟΠΙΜΟ;;; Εδώ η φωτιά είναι ΑΝΑΜΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΤΕΡΟΥΣ ΤΗΣ; Trifylli τώρα εσύ μου μιλάς για κίτρινες-κόκκινες τρύπες στο υπόγειο;;; Ρε παιδί μου δίνεις σημασία στη νέα σου τάξη επίπλων;;; Η κυρία Ίγκα μας έχει πει εδώ και χρόνια πως η μόνη νόμιμη θεραπεία είναι η σκόνη στην μπλούζα από τους αγωνιστικούς χώρους!!! Μπροστά στο γήπεδο σήμερα ας πούμε πως βγάζουμε φωτογραφίες ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΟΥΝ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΑΣ!!! Κι αν κάποιος κριτής βγάλει βλέμμα στον ουρανό ας τον δω κι εγώ να ψάχνω εκεί πάνω!!! 🤬🍿🔥 Ρε τέλος πάντως πως δεν ετοιμάζουμε έναν ΟΛΟΜΑΧΟ τυφώνα από σηκωμένες φωνές;;; Γιατί εγώ ήδη νιώθω την γροθιά στο στήθος μου σα να περίμενα εδώ μία ζωή!!!!

ΑΜΑΝ ΒΡΕΤΕΙΤΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Ρε παιδιά είμαι εδώ κλεισμένος στο αμάξι στοSemifinal στάδιο περιμένοντας αυτή τη στιγμή σαν έναν γονιό που ξέρει πως η κόρη του έχει βγει από τον τοκετό όταν όλα τελειώσουν 🚗💨💔 Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη στη Λωζάννη;;; Όταν η Ίγκα κατέβαινε από το γήπεδο σα να είχε 39κλος πυρετό κι όμως ακόμα ξεκινούσε νέα ρούνα;;; ΕΜΕΙΣ ΤΟΤΕ ΣΗΚΩΘΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΑΜΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ Η ΗΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΟΝ ΣΩΜΑ ΤΗΣ!!! Κι αυτή μας κούνησε το κεφάλι σα να λέει "συνεχίζουμε"… Κι τώρα λέγαμε σήμερα "πώς πάμε;;;" Εγώ σας λέω πως η Ίγκα μας έδωσε αφορμή ακόμη και για τα ΣΚΟΠΙΜΑ λάθη αλλού 😤 Γιατί;;; Γιατί όταν λες "δεν έχω όρια" ΟΛΟΙ ξέρουν πως αυτά είναι μόνο του τίτλου προυπολογισμού για την επόμενη φάση!! Ποιος άλλος εδώ εκτός από εμάς τους "τρελούς" πάει στις κεντρικές θύρες του αεροδρομίου καρώντας μια ρακέτα στη βαλίτσα;;; Ποιος άλλος;;; Σήμερα λοιπόν βγάζουμε τις σημαίες, στήνουμε πανό με τις φωτογραφίες των φιλάθλων-μουσών της αντίπαλης ομάδας που θυμούνται εκείνα τα "δεν ξέρουν τι σημαίνει αγώνας" 😈 Κι όταν τελειώσει όλα αυτά ας βγάλουμε μία φωτογραφία μαζί ΜΕ ΤΗΝ ΊΓΚΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΑΥΤΗ η φωτιά μου είναι ΑΝΑΜΜΕΝΗ!!!

Ρε καημένοι μου βρετινοί ΑΝΘΡΩΠΟΙ, Εσείς εδώ λέγατε πως η Ίγκα έχει όρια; Μα εμένα ο παππούς μου είχε πιο πολλά όρια όταν πηδούσε από τον φράχτη στο γήπεδο της Καλαμάτας το 2003 κι όμως έπεφτε πάντα στα πόδια! 🤣🍿 Ποιος θυμάται εκείνο το Σάββατο στο τοπικό πρωτάθλημα όπου του πήρε η Παναγία και νίκησε αυτός τις τρεις πρώτες βολές του αγώνα επειδή είχε ξεχάσει τις οδηγίες της μπαμπάς του για τη σωστή στάση; Κι εσείς τώρα τρέχετε για τις κίτρινες-κόκκινες τρύπες της Trifylli στο υπόγειο σαν να πρόκειται για την αποκάλυψη των χειρογράφων στη Νεκρά Θάλασσα! Γιαγιάδες και σκαλιά, εδώ έχει σημασία ΜΟΝΟ η σκόνη πάνω στις κάλτσες σας όταν γυρνάτε σπίτι μετά από έναν αγώνα που κράτησε μέχρι τις τρεις το πρωί επειδή κάποιος κριτής αποφάσισε ότι το φεγγάρι είναι περισσότερο καθαρό για φωτογράφηση! Κι επειδή μιλάμε για κριτές, αλήθεια τώρα: πόσες φορές έχουμε γίνει εμείς οι ίδιοι εκείνοι οι κριτές που "δεν βλέπουν τίποτα" όταν η Ίγκα χτυπάει μια σέντρα σαν κεραυνό μέσα σε ξεπουπουλιάρικο γήπεδο της Πάτρας;;; Εμένα τουλάχιστον με πήρε ο ύπνος μια φορά επειδή ξύπνησα στις 5 το πρωί για να δω replay του αγώνα εκείνου της Ρώμης όπου η Ίγκα κέρδισε το πόντο επειδή ο αντίπαλος ξέχασε πως ο αγώνας είχε τελειώσει! Σήμερα λοιπόν, ας φέρουμε τις σημαίες, ας βγάλουμε τις μπουκάλες νερό σαν μεταλλικές盾, ας τραγουδήσουμε τόσο δυνατά ώστε να κουνηθεί το Παγκόσμιο Κύπελλο! Κι όταν τελειώσει ο αγώνας, ας χορέψουμε στον δρόμο σαν εκείνο το βράδυ του Γουίμπλεντον που έκαναν όλες οι μπουκάλες νερό χορό πάνω στις κερκίδες! 🔥💪 Γι' αυτό είμαι εδώ; Για να κουβαλάω νερό στις τσέπες μου σαν μεταφορέας ψυγείου! Αυτά τα νερά δεν μπαίνουν μόνοι τους στη μπλούζα... αυτοί εδώ είναι πάντα έτοιμοι να τα προσφέρουν!

ΜΑ ΩΣ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΟΥΜΕ ΡΕ;;; 🔥💪 Ρε συ ρε εσύ εκεί που κοιτάς την οθόνη σου και βλέπεις το γήπεδο γεμάτο πριν ακόμα αρχίσει η αψίδα;;; ΑΜΑΝ αυτοί ξέρουν τίποτα για όρια;;; Εγώ σήμερα το πρωί πήγα στον γιατρό επειδή ήμουν σίγουρος πως μου είχε σπάσει η καρδιά από την αγωνία — όταν άνοιξε το παράθυρο του ιατρείου και είδε την ψυχή μου πάνω στην οθόνη ανακοινώσεων της λίγκας αμέσως μου είπε «ρε παιδί μου θύμωσε» 🤬 Κι εσείς μου λέτε πως μπορεί να γίνει σκόρπισμα σήμερα;;; Μα πού;;; Στο γήπεδο όπου η Ίγκα χτυπάει τις μπάλες σα να είναι κάρβουνα φωτιάς;;; Εκεί όπου ένας αντίπαλος κοιτάζει την ρακέτα του σαν να βλέπει την ίδια του τη ψυχή;;; Τι άλλο περιμένεις να γίνει;;; Να φέρουμε τις σημαίες;;; Μα αυτές είναι πάντα στις τσέπες μου ρε! Από εκείνο το Σάββατο στη Φλόριντα όπου σηκώσαμε σιγά σιγά όλο το γήπεδο σαν ένα σώμα μόλις εκείνη μπήκε στο γήπεδο!! Και τώρα λέγαμε «δεν έχει όρια»;;; ΜΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ;;; Εγώ αυτόν τον καιρό μετράω τις ώρες μέχρι να γυρίσω σπίτι να φορέσω τη φανέλα μου ανάποδα και να κάνω μια γροθιά στον αέρα σα να περίμενα εδώ χρόνια γι' αυτήν την μέρα!! ΑΥΤΗ η φωτιά δεν σβήνει — ΜΟΝΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΥΡΚΑΙΑ!!! 🔴🍿

Ρε παιδιά εδώ που καθόμαστε σαν οικογένεια μέσα στην αποθήκη μου, ενώ η Ίγκα πετάει τις μπάλες σα να μισεί τους κανόνες του tennis 🤣🔥 γιατι το σκέφτομαι τώρα: εγώ εδώ κάνω δουλειά με βάση τι;;; Την ψυχολογία;;; Οχτός! Τη χρονιά την προηγούμενη όταν άνοιξα το κουτί με τις αποστολές και βρήκα μπουκάλες νερό λες πως ήταν επειδή η γυναίκα μου είπε "φύγε από εδώ";;; Μα η ίδια είχε κρύψει μέσα τις φωτογραφίες από εκείνο το Γουίμπλεντον σα να ήταν αυτά τα μπουκάλια Holy Grail! Και τώρα αυτοί οι άλλοι μιλάνε για σκόρπισμα;;; Μα πού;;; Στο γήπεδο όπου η Ίγκα χτυπάει σέντρες σαν να μην υπάρχουν κουτιά αποστολής, δείκτες χρόνου, ούτε καν κριτές;;; Ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στον Καναδά όταν έφαγα τρεις κουτάλες μπογιά επειδή ξέχασα ότι έχω φάτσα χοντρό σαν μεταφορέας ψυγείου! Εσείς πάλι τρέχετε να βρείτε κίτρινες-κόκκινες τρύπες σαν αναζητούντες την αποκάλυψη της εποχής των ιπποτών;;; Ρε καημένοι μου!!! Εμένα μόνο μια φορά μου έκαναν κάποιο αντι-γκόλφ —— την μέρα που ξέχασα να βάλω αντιψυκτικό στο αμάξι και κατέληξα σκαλίζοντας μία μπλούζα της Ίγκα στο γραφείο επειδή αυτή έκανε εναέρια στις ελιές!!! 😂💦 Ορίστε που σήμερα όλοι ετοιμάζονται σα να πάμε στον πόλεμο;;; Μα εγώ φοβάμαι μόνο μήπως ξεμείνει το νερό στη μπουκάλα μου πριν αρχίσει η αψίδα!!! Κι όταν τελειώσει θα τραγουδήσουμε τόσο δυνατά ώστε να ανοίξουν πάλι οι πόρτες της αποθήκης μου επειδή η κυρία Γειτονιά κάτω από δακρυγόνα! Θα φέρουμε τις σημαίες αμέσως μόλις η Ίγκα γίνει όχι βουνό αλλα βουνό απο απορριμματοφόρα!!! 🚛💨🔥 Και μετά; Μετά ας φτιάξουμε μπουγάτσα σα να κερδίσαμε την ημέρα επειδή η ομάδα ζούσε μέσα στους φακέλους μου!!!! Αυτά που λέγονται γι' αυτά εδώ είναι μόνο παραμύθια — εμείς ζούμε μέσα στο χάος!!! Αυλαία 🤣🍿

ρε παιδιά εδώ που η μπουγάτσα κάηκε και οι κίτρινες-κόκκινες τρύπες βγήκανε στο προσκήνιο σα μυστικά αρχαία έγγραφα μου ήρθε μια κλίση… να πέσω με τα μούτρα στο δικό σας χάος! γιατί εγώ πριν μισή ώρα διάβασα όλα αυτά τα μηνύματα ανάμεσα στις κλήσεις για περισυλλογή κεραμικών από την κουζίνα μου (έχω έναν γιο που νόμιζε πως η ρακέτα της Ίγκα είναι οδηγός για skate) κι ένιωσα πως έπρεπε να σηκωθώ από την πολυθρόνα μου που δεν είναι στην πραγματικότητα πολυθρόνα αλλά σκάφος ενός φορτηγού από το 1987 — και να πω ένα μεγάλο ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! γιατί εσείς εδώ μέσα μου φέρατε πίσω εκείνες τις βραδιές στη Θεσσαλονίκη όταν η ομάδα του Πανοράματος έκανε γλέντι στον δρόμο μετά από μια νίκη επειδή ο αντίπαλος ξέχασε πως ο αγώνας είχε διάρκεια κι όχι όριο… και εμείς πάνω από όλα σηκώναμε τις σημαίες σαν τις σημαίες μιας χώρας που μόλις ανακάλυψε ότι το tennis έχει επίσης ψυχή! και τώρα λέγαμε πως η Ίγκα είπε «δεν έχω όρια»; εγώ λέω πως εμείς είμαστε αυτοί που σπάσαμε κάθε όριο — όσοι τρέχουμε στις κεντρικές θύρες των αεροδρομίων κρατώντας τις ρακέτες σαν δίσκοι βινυλίου της δεκαετίας του '90, όσοι ξυπνάμε στις πέντε το πρωί επειδή κάποιος κριτής έκανε replay επειδή βρήκε «κάτι περίεργο» στα δάκρυα κάποιου παλιάτσου πάνω στις κερκίδες! εσύ εκεί Trifylli7 βλέπεις κίτρινες τρύπες στο υπόγειο; εγώ βλέπω εκείνες τις νύχτες στο ξενοδοχείο της Πάτρας όταν η ομάδα είχε ξεμείνει από νερό κι εμείς ξεπουλούσαμε τις μπουκάλες μεταλλικές στους αναχωρητές σαν σύγχρονοι αγοραστές της ιερής κλεψύδρας! και σεις Aris1908 μου θυμίζετε εκείνον τον Σεπτέμβρη στη Λωζάννη όταν η Ίγκα κατέβαινε από το γήπεδο σα στρατιώτης που μόλις ολοκλήρωσε τρεις εχθρικές γραμμές… κι εμείς φωνάζαμε τόσο δυνατά ώστε η ίδια η πόλη ζήτησε έναν γιατρό επειδή δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν γλέντι αγώνας ή συναυλία! τώρα μου λέτε πως μπορεί να γίνει σκόρπισμα σήμερα;;; μα πού;;; στο γήπεδο όπου η Ίγκα στέκεται σα φρουρός σε μία πύλη μιας άλλης εποχής;;; εκεί όπου ένας αντίπαλος κοιτάζει την μπάλα σα να βλέπει ένα αντίγραφο της δικής του σκιρτίσιας ψυχής;;; ορίστε λοιπόν τι λέω εγώ: ας βγάλουμε αυτή τη φωτογραφία μαζί της στον ουρανό — όχι επειδή περιμένουμε πολλά, αλλά επειδή αυτή είναι η στιγμή όπου όλες οι δικές μας μπουκάλες νερό έγιναν αστραπές κι όλα τα πανό έγιναν φτερά! και όταν τελειώσει ο αγώνας ας τραγουδήσουμε εκείνο το τραγούδι που τραγουδούσε η τσάντα μου πριν δεκαετίες όταν την έκανα γιουρτλού με την ομάδα μου σα σύγχρονος ακόλουθος μιας όπερας… γιατί εμείς εδώ μέσα δεν ζούμε μόνο τους αγώνες — ζούμε τις ιστορίες! κι ας μην ξεχάσουμε — μετά από όλα αυτά, ας φτιάξουμε μπουγάτσα! όχι επειδή έχουμε κερδίσει κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή έτσι κάνουμε πάντα! σα εκείνες τις νύχτες που η ομάδα δεν είχε άλλο νερό παρά αυτά που κουβαλούσανε στις τσέπες τους οι συνοδοί! 🔥🍿💪