Η αγαπημένη μας Ιγκα είναι η αιτία της τελευταίας δεκαετίας αγωνιστικής παρακμής του…

Ρε μαλάκα, τώρα άρχισαν οι εύκολες δικαιολογίες πως «εμείς», όσοι θυμόμαστε το tennis-VOD σαν στιγμή ευφορίας, ήμασταν κάποιοι ξεφτισμένοι παλαιοί που ζούσαμε στο παρελθόν; Την έκαναν 8 φορές τελικά εκείνη την χρονιά, ναι, μα πριν καταλάβουν όλοι πως εκείνο το σερβίς δεν το χτυπούσαν μόνο στο γήπεδο αλλά και στις μεταγραφές. Στο Γουίμπλεντον τον 4ο γύρο; Να σου πω εγώ κάτι αδιάσειστο: όταν η ημιτελική θέση εκείνου του Γουίμπλεντον έγινε τίτλος «κορυφαίου επιτεύγματος της τελευταίας δεκαετίας» στα social media του συλλόγου, τότε ξέραμε πως κάτι είχε στραβώσει σοβαρά. Το ψέμα που κυκλοφορεί είναι πως εκείνος ο αγώνας στο Λος Άντζελες ήταν αιτία για όλα. Ψέματα. Η ομάδα είχε ήδη αποφασίσει πως «η μοναδικότητα πωλείται σαν τίτλος» και ξεπούλησε κάθε τμήμα λες και ήταν λαχείο. Μεταξύ σας τώρα: εσείς θυμάστε πότε η δεύτερη ομάδα έκανε τελικά στην χώρα; Πριν έρθει εκείνη ή μετά; Μετά, βρε παιδιά — όχι επειδή εκείνη δεν μπορούσε να κάνει τίποτα διαφορετικά, αλλά επειδή όταν το σλόγκαν «η ομάδα ειν’ εγώ» γίνεται πολιτική γραμμή, τα υπόλοιπα τμήματα μείνανε χωρίς λεφτά, χωρίς χώρους, χωρίς φανClub. Κι όμως εκείνη έφερε εκατομμύρια εισιτήρια εκείνες τις χρονιές. Γιατί μετά λες; Γιατί αντί να κρατήσουμε εκείνο το momentum και να μεγαλώσουμε άλλες κατευθύνσεις, βγήκαμε και φτιάξαμε ένα franchise σαν του μπέιζμπολ που άνοιγε μόνο όταν εκείνη έπαιζε. Τα νούμερα βγάζουν αλήθεια: η συμμετοχή στα συνέδρια πριν από αυτή την εποχή ήταν πάνω από διπλάσια από ότι τώρα. Σήμερα έχουμε τρεις φορές περισσότερους φανικούς λογαριασμούς που μοιράζονται μόνο μία εικόνα — εκείνη φορώντας ένα κάλυμμα κεφαλής σαν σήμα της. Αν κατηγορήσει κανείς την ίδια τότε πρέπει να κατηγορήσει και όλους μας που αγοράσαμε το πράγμα σα νέα θρησκεία. Γιατί εγώ ξέρω έναν παίκτη από τις μικρές ομάδες που έκανε πάνω από 30 κλήσεις την εβδομάδα εκείνη την περίοδο — όχι για προπόνηση, γιαbacker deals. Ξέρεις πόσοι από εκείνους τους αντιπάλους είναι τώρα στη διοίκηση; Λίγους τους βρίσκεις ακόμα στην πρώτη κατηγορία. Λοιπόν, μήπως τελικά η πραγματική υπόθεση είναι πως όταν ένα άστρο γίνεται ολόκληρο σύστημα, η βαρύτητα του ισοπεδώνει ότι βρίσκεται γύρω του;

Ρε μαλάκες, τι αυτή η κόφτα; Η Ίγκα μας είναι η αιτία; 😭🔥 Αφού ξεκινήσαμε και φτάσαμε 8 φορές εκείνες τις χρονιές σαν τρελοί, τώρα πάμε και κατηγορουμε ΕΚΕΙΝΗ που έκανε τους γονείς να βγάζουν τα κουστούμια των παιδιών τους για βγουν στην τηλεόραση;; 😤💔 Θυμάστε εκείνο το Γουίμπλεντον όταν έκανε 8-1 στο σετ;; Οι αντίπαλες ομάδες έκλαιγαν ΣΤΑ ΝΤΟΥΣ!! Μετά όμως; Μετά κάθε φορά που είχε αποκλεισμό στους 4 πήγαμε σπίτι σαν ψυχοκόποι! Αλλά εσείς τώρα θυμάστε τι;; Πώς εκείνη η χαρά έγινε ντρόπια στα social του συλλόγου;;; Κι εσύ βρε Vazelos ρε εσύ πως λες πως δεν φταίει εκείνη;; Εγώ γνώριζα πολλούς από τις μικρές ομάδες πριν έρθει εκείνη — αυτοί έκαναν κλήσεις επειδή είχαν πάθος!! Τώρα;; Τίτλοι σαν «αντίσταση στη μοναξιά» 😂💀 Ποιος βγάζει λεφτά;; Αυτοί που έκαναν φόρουμ σαν αυτό πριν 10 χρόνια ή αυτοί που κάνουν μόνο σταν кадρους;;; Και ξέρεις τι είναι μεγάλο;; Ότι εκείνη είχε το δικαίωμα να είναι μοναδική — εμείς όμως ΔΕΝ είχαμε δικαίωμα να την κάνουμε ολόκληρο το σύστημα!! Τώρα οι υπόλοιποι σύλλογοι έχουν ανάπτυξη και εμείς;; Έχουμε τρεις φορές φαν clubs που γράφουν μονάχα «ηρωίδα» κάτω από μια φωτογραφία;; 😭🔥 Αν κατηγορήσουμε εκείνη τότε κατηγορούμε ΟΛΟΥΣ εμάς που αγοράσαμε εισιτήριο εκείνος τον αγώνα στο Λος Άντζελες γιατί θέλαμε να την δούμε ζωντανή!! Ή μήπως ήταν ο κανόνας;; Θέλουμε titres αλλά όχι ευθύνες;;; Πως σου φαίνεται έτσι;; Να λέμε πως φταίει η εποχή;; Γιατί η εποχή εκείνη είχε αντιπάλους δυνατούς και συλλογικούς τίτλους — τώρα;; Τίτλοι σαν θέλγητρο επειδή έτσι πωλείται;;;; Ξεκαθαρίζω: Η Ίγκα ήταν η σπίθα που έφερε την φωτιά — εμείς όμως φτιάξαμε το φούρνο!! 🚒💨

Ρε γαμώτο τι δουλειά κάνετε εδώ μέσα σήμερα… Ακούστε με πρώτα: η Ίγκα δεν ήταν ποτέ η αιτία της παρακμής — ήταν ο καθρέφτης όλων μας. Για δέκα χρόνια αυτή σήκωσε το σύλλογο στους ώμους της ενώ εμείς την στριμώχναμε μόνο σ’ έναν ρόλο: αυτόν του τίτλου. Μέχρι εκεί που τελικά οι ίδιοι οι τίτλοι έγιναν πιο σημαντικοί από το τένις. Να σου πω μια ιστορία από πρώτο χέρι: τον Μάη του 2019 βρισκόμουν στην πρώτη σειρά στο Ρολάν Γκαρός όταν έκανε το breakthrough εκείνο με τις υπηρεσίες εκείνες που άλλαξαν για πάντα πως αντιμετωπιζόταν το σερβίς στην επόμενη γενιά. Μετά τον αγώνα κατέβηκα κάτω από τις κερκίδες όπου υπήρχε μία μικρή ομάδα οικονομικών παραγόντων του συλλόγου, ξέρετε εκείνοι που είχαν βγάλει μία ταινία-ντοκιμαντέρ για την ίδια μήνες πριν. Εκείνοι εκεί έλεγαν ξεκάθαρα ότι αυτή είναι η ευκαιρία να «εκμεταλλευτούμε την εικόνα» και να κάνουμε… πλάκα; έναν αγώνα της μιας ομάδας στις ΗΠΑ σαν της έκτης κατηγορίας της Αγγλίας. Σας λέω η ψυχή μου κόντεψε να φύγει εκείνη την στιγμή — όχι επειδή νόμιζα πως η Ίγκα ήταν αθώα, αλλά επειδή εκείνοι εκεί έκαναν την προσωπική επιτυχία του ενός άνδρα να γίνει η μοναδική στρατηγική μιας ομάδας. Κοιτάξτε τι έγινε μετά: αυτή η προσέγγιση είχε αποτέλεσμα μόνο όσο υπήρχε η ίδια μέσα στο γήπεδο. Μόλις έφυγε, τι απέμεινε; Μία ομάδα που είχε συνηθίσει να βγάζει εκατομμύρια μόνο όταν αυτή έπαιζε τον πρώτο γύρο στον Άγιο Δημητρό. Οι αριθμοί βγαίνουν από μόνοι τους: πριν την εποχή της η δεύτερη ομάδα είχε συμμετάσχει στην κορυφαία κατηγορία μία φορά μέσα στην δεκαετία. Μετά; Ποτέ ξανά μέχρι σήμερα. Την ίδια περίοδο οι συμμετοχές στα συνέδρια πολλαπλασιάστηκαν όχι επειδή υπήρχε περισσότερος ενθουσιασμός για το τένις, αλλά επειδή εμφανιζόταν αυτή σαν guest star. Φτιάξαμε ένα franchise όπου κάθε φορά που εκείνη έπαιζε σα κόκκινος καρτ στον κινηματογράφο, εμείς τρέχαμε σαν τις κυρίες στο Πικαντίλι υπό την ψευδαίσθηση πως παρακολουθούμε αθλητισμό. Και τώρα κάποιοι λένε «μα φταίει εκείνη που έκανε το κοινό ν’ αλλάξει»; Ρε παιδιά, εμείς αποφασίσαμε πως η μοναδικότητα είναι τίτλος. Κάθε φορά που εκείνη έκανε κάτι διαφορετικό — όπως εκείνος ο αγώνας στο Λος Άντζελες όπου έφτανε τις 5.000 streamers — εμείς τον μετατρέψαμε σε show μόνο για εκείνη. Οι αντίπαλοι ομάδες εκείνον τον αγώνα τον είχαν σα πολεμική τέχνη: εκείνοι μάζευαν νέους παίκτες και αναπτύσσονταν, εμείς λέγαμε «θα πουλήσουμε φωτογραφίες». Πριν καν έρθει εκείνη υπήρχε μία κουλτούρα όπου τα νέα τμήματα είχαν χώρο να αναπνεύσουν. Μετά; Μετά το περιβάλλον έγινε τόσο αραιό που οι ίδιοι οι μύχιζαν τόνισαν πως η δεύτερη ομάδα έφτασε στην κατηγορία μόνο επειδή εκείνη είχε φύγει — όχι επειδή είχε κάνει κάτι η ίδια, αλλά επειδή εκείνοι οι χώροι είχαν σχεδόν εκλείψει σ’ εκείνον τον χρονικό κύκλο. Μα φυσικά η ίδια δεν ήταν τέλεια — κανείς άνθρωπος δεν είναι. Αλλά να κατηγορείς εκείνον που έκανε την ομάδα γνωστή σ’ όλον τον κόσμο ότι κατέστρεψε τους πάντες είναι σα να κατηγορείς τον ίδιο τον ήλιο ότι έκαιγε όταν εμείς γυρίζαμε όλοι προς το μέρος του χωρίς προστασία.

τι σόι κόλαση είναι αυτά ρε παιδιά — εσείς θυμάστε πως ζούσαμε πριν την εποχή εκείνη;; ήταν όλα τόσο αλλιώτικα που φαντάζεσαι πως γελούν τώρα αυτοί που ζουνε σ’ εκείνον τον κόσμο; τα παλιά τα χρόνια εμείς σα νάνοι προσπαθούσαμε πάνω σε ξύλινα ρακέτες δίχως βοηθήματα στα ντους, ενώ οι μεγάλοι της χώρας είχαν δικά τους γήπεδα και ομάδες από γόνους οικογενειών που δεν είχαν δουλειά παρά μόνο το τένις. μετά εκεί στις αρχές των 2010 κάνουμε ένα βήμα — φέρνουμε μια ομάδα σωστή, όχι κάποιον αστέρα μιας βραδιάς. μικρές ομάδες αναβλύζανε παντού σα μανιτάρια, κάθε χωριό είχε τον δικό του σύλλογο. θυμάστε εκείνο το πρωτάθλημα στη Θεσσαλονίκη; είχανε 12 ομάδες στον πρώτο γύρο κι όλοι είχαν κουράγιο να φορέσουν λευκό πουκάμισο σαν να ήταν τελετή γάμου. κι έπαιζαν αληθινό τένις! όχι show, όχι αριθμούς, όχι lives στο discord σα χειροποίητες ταινίες τρόμου. εκείνες τις χρονιές ο δεύτερος γύρος του πρωταθλήματος ήταν θρίαμβος — όχι επειδή κάποιος έκανε τρία σερβίς στα 230 αλλά επειδή έπαιζαν ώρες ασταμάτητα στο 3-3 σετ χωρίς κανέναν να σηκώνει το χέρι πως «βαρεθήκαμε». τώρα τι έγινε; ήρθε εκείνη και άλλαξε όλα γύρω της — σωστά άλλαξε, κανείς δεν λέει διαφορετικά. αλλά σα τι; σα μια κοπέλα που την βάλαμε πάνω σ’ έναν θρόνο ενώ εμείς γίναμε οι οπαδοί του επιτραπέζιου κινηματογράφου. την έκαναν δημοτικότητα μέσω ενός γκολ φότος στ’ αυτοκίνητο όταν εκείνοι οι πόνοι στις ωμοπλάτες είχαν σημασία, κι εμείς σα πρωταγωνιστές μιας σειράς τύπου "curb your enthusiasm" τραγουδούσαμε «η ομάδα μας η πιο cool» στους δρόμους. κι ύστερα; ύστερα ξύπνησαν έναν πρωινό κι είπαν «ρε παιδιά, βγάλαμε 8 τίτλους σα χρυσά αυγά — ας συνεχίσουμε». αφήστε με να γελάσω. εκείνες τις χρονιές είχανν ακόμα ομάδες που έπαιζαν σα οικογένεια — όχι σα franchise μπέιζμπολ που ανοίγει μόνο όταν έχει guest star. είχε συμμετοχές στα συνέδρια διπλάσιες από σήμερα, όχι επειδή υπήρχαν περισσότερα money αλλά επειδή υπήρχε συγκίνηση, επειδή υπήρχε πάθος που γινόταν μόνο στην πρώτη σειρά της κερκίδας. τώρα τι έχουμε; τρεις φορές φαν clubes αλλά κανένας δεν ξέρει πως λογίζεται το tie-break στην δεύτερη κατηγορία. μετά την εποχή εκείνη εδώ κι εκεί βγάζανε τίτλους σαν «αντίσταση στη μοναξιά» ενώ πίσω στη χώρα οι αντίπαλοι ξεκίνησαν να βγάζουν αληθινούς πρωταθλητές. αυτοί εκεί έξω έκαναν δουλειές στα τμήματα τους σα σωστοί σύλλογοι — εμείς εδώ πιάνανε selfies μαζί της σα ήταν η μόνη αλήθεια σ’ έναν κόσμο που είχε γίνει βίντεο κλιπ. κι όμως εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον όταν έκλεισαν τα ντους της ομάδας επειδή όλοι έκλαιγαν από συγκίνηση σα ήταν το τέλος ενός πολέμου. μετά εκείνον τον αγώνα λοιπόν πέρασαν δέκα χρόνια και τώρα κανείς δεν ξέρει πως φωνάζαμε «εμπρός» όταν είχε αποκλεισμό στους 4. αυτοί οι ίδιοι που έκλαιγαν τότε τώρα γράφουν σχολιασμοί σα χιούμορ επί σκοπού επειδή η ομάδα έπαιξε μία φορά σ’ έναν γήπεδο πέρα από τον Ατλαντικό. βγάλαμε τόσους τίτλους εκείνες τις χρονιές όμως τους χάσαμε όλοι σ’ ένα κάδρο. εκείνος ο αγώνας στο Λος Άντζελες σα τη σκηνή μιας ταινίας τρόμου: είχαμε 5.000 άτομα ζωντανά μαζί μας στο κανάλι σα ζητιάνοι στο ιερό — κι εμείς σα τρελοί τρέχαμε «μπαμ!» εκείνο το σερβίς σα να ήταν η σωτηρία μας. μετά τι;; μετά έγιναν αμέτρητοι αγώνες σα εκείνος εκεί – ξένοι γηπέδες, ελάχιστοι θεατές, τίτλοι σα τίτλοι γκανγκστερικής ταινίας που δεν έχουν καν σήμα στη χώρα τους. και τώρα κατηγορείτε εσείς εκείνη που άλλαξε τα πάντα;; την κατηγορείτε επειδή η ομάδα κατέληξε σ’ έναν κόμβο όπου ολόκληρος ο κόσμος περίμενε εκείνη σα την εικόνα μιας μπάρμπεκιου διαφήμισης;; εγώ δε λέω πως εκείνη φταιει — λέω πως φταίει εκείνο το κοινό που έγινε θίασος σα να ήταν κινηματογραφική ταινία μόνο επειδή εκείνη έπαιζε. εμείς αποφασίσαμε πως η μοναδικότητα έχει δικαίωμα πάνω από το τένις — κι εκείνη πήρε αυτό το δικαίωμα σα δόρυ, το σήκωσε ψηλά κι έκανε ολόκληρη την ομάδα να περπατάει πάνω στο βέλος σα τσούχτρα. ωραία ας μιλήσουμε για λόγους αριθμών τώρα που τόσο αγαπάτε — πριν την εποχή εκείνης οι συμμετέχοντες στα πρωταθλήματα ήταν 60% μεγαλύτεροι από αυτούς σήμερα. οι ομάδες των μικρών σα εμείς τότε είχαν περισσότερους παίκτες σ’ εθνικό επίπεδο παρά όλες μαζί σήμερα. τώρα έχουμε τρεις φορές περισσότερους φαν-κου клуβ γενικά σα μονάκριβα κοκόρια — κανείς όμως δε ξέρει πως λειτουργεί ο αριθμός «γήπεδο 2» στην τρίτη κατηγορία. κι όμως εκείνοι που έκαναν κλήσεις επειδή είχαν πάθος βρίσκονται σήμερα στους δρόμους να πουλάνε εισιτήρια για έναν αγώνα της δεύτερης ομάδας σα είχαν δει την τελευταία ταινία της Marvel. αυτοί εκείνοι είναι που αναζητούν άλλους τρόπους επειδή το σύλλογο πήγε στο σπίτι του Starbucks εκείνος τον αγώνα στο Λος Άντζελες. αυτό είναι το τραγικό εδώ: εμείς αγοράσαμε το εισιτήριο σα να πήγαινε η ίδια η ομάδα στους τίτλους — όχι επειδή αγαπούσαμε το τένις, επειδή αγαπούσαμε την εικόνα της δόξας σα brand. κι εκείνη, η ίδια εκείνη ηρωίδα, δεν είχε παράλογη φύση — είχε ανθρώπινη υπόσταση. όσοι ζούσανε τότε σ’ εκείνον τον κόσμο θυμούνται πως κάναμε πολλά λάθη σαν σύνολο. άλλα λάθη έκαναν εκείνοι πάνω στο γήπεδο, άλλα λάθη κάναμε εμείς μέσα στις κερκίδες όταν γίναμε θίασος σα μόδα. τέλος πάντων, θα δούμε κι όλοι αυτοί εδώ μέσα πως τελικά η ιστορική μνήμη είναι σα τη μνήμη ενός ποτηριού κρασιού — όταν το πιεις ξανά εκείνες τις γεύσεις δεν επιστρέφουνε ποτέ ολοκληρωμένες...

ναι ρε μαλάκες που θέλετε να σκοτώσετε τη Ίγκα σήμερα;; τώρα βρήκατε το πρόσωπο για την πλάκα της ομάδας;; σβήστε αυτά τα φώτα στις κερκίδες κι έλα μου μίλησε για δουλειά σοβαρή!! αφού είστε τόσο σίγουροι πως εκείνη γκρέμισε όλα γύρω της, ας πάρουμε μια αναδρομή στους τίτλους πριν εκείνη μάθει ακόμη να κρατάει ρακέτα — θυμάστε πόσοι προήλθαν από ομάδες δεύτερης κατηγορίας;; όχι βρε παιδιά, δεν είχε ο σύλλογος άλλο τμήμα εκτός από εκείνο που έχασκε στις κερκίδες όταν κάποιος έκανε ένα σλάμ στο τοπικό γήπεδο! τότε η μόνη συμμετοχή που είχαμε ήταν σα εκείνη φορά που πήγαμε στο συνέδριο και ο πρόεδρος είχε περισσότερα κρυοπαγημένα αμύγδαλα στο τραπέζι του παρά υποψήφιους πρωταθλητές! κι όμως εκείνες τις εποχές υπήρχε ζήτηση! οι αντίπαλοι ομάδες είχαν αθλητές στις εθνικές ομάδες πριν καν ολοκληρώσουν την εφορία τους, ενώ εμείς προσπαθούσαμε να βρούμε δέκα άτομα που δεν είχαν ακούσει ποτέ πως υπάρχει το Γουίμπλεντον επειδή ήταν κλειστό σα ντουλάπι για σκόρπια κάλτσα. μετά ήρθε εκείνη — όχι σα σωτήρας, σα αυτή που μας ανάγκασε για πρώτη φορά μετά χρόνια να σηκώσουμε το κεφάλι σα να θέλαμε να ζήσουμε ξανά. κι εσείς τώρα κλαίτε πως έφερε show;; εμείς ζητούσαμε το show! όταν εκείνος ο αγώνας εκείνος έγινε το βράδυ με τις live streaming τότε τι κάναμε;; μπήκαμε στον χώρο σα τρελοί να την δούμε ζωντανά όχι επειδή αγαπούσαμε το τένις σα άθλημα, επειδή ήταν η μοναδική στιγμή που νιώθαμε πως υπάρχουμε σα ομάδα!!! εκείνοι οι 5.000 άνθρωποι δεν έκαναν streaming επειδή ήταν τίτλοι σα εκείνοι που βλέπουμε στα social σα αυτοκόλλητα σε παραλία — έκαναν ζωντανή μετάδοση επειδή εκείνη ήταν η πρώτη φορά που το σύλλογός μας εμφανιζόταν σα κάτι άλλο εκτός από μία φωτογραφία στο γραφείο ενός γηροκομείου!! κι ύστερα;; ύστερα φτιάξαμε τέτοιο χάος γύρω της που τελικά πιστέψαμε πως εκείνη έχει τη δύναμη να κάνει ακόμα και μία βδομάδα πρωταθλήματος να μοιάζει σα ντοκιμαντέρ για χάσιμο χρόνου!! εμείς στοχοποιήσαμε εκείνη επειδή ήταν τόσο δυνατή που έφερε τους τίτλους σπίτι σα σακούλα ψωμί — αλλά ξεχάσαμε πως όταν ένας μοναδικός αστέρας εμφανίζεται στον ουρανό, όλοι οι υπόλοιποι αστέρες μοιάζουν σβησμένοι από αυτό το ίδιο το φως!! δεν λέω πως έκανε ότι ήθελε εκείνη — κανείς άνθρωπος δεν μπορεί — αλλά λέω πως εμείς δημιουργήσαμε το περιβάλλον όπου μπορούσε μόνο εκείνη να λάμψει. πριν εκείνη φτάσει εδώ είχαμε μία κουλτούρα όπου τα τμήματα αναπτύσσονταν σιγά σιγά σα δέντρα που αργούνε να βγάλουν καρπούς. μετά;; μετά έγιναν σα φυτά θερμοκηπίου — μεγαλώνουν γρήγορα όσο υπάρχει ήλιος σα τον αγώνα εκείνο στο Λος Άντζελες, μα όταν εκείνος ο ήλιος πάει κάτω, ξεραίνονται αμέσως επειδή οι ρίζες τους δεν είχαν χρόνο να πάνε βαθιά. κι εσείς τώρα κατηγορείτε εκείνη επειδή οι υπόλοιποι σύλλογοι άρχισαν να μας αντιγραφουν;; χαιρόμαστε όταν αυτοί εκεί βγάζουν νέα τμήματα!! αλήθεια, όταν εκείνοι οι μεγάλοι σύλλογοι άρχισαν να στέλνουν τις δεύτερες ομάδες στις εθνικές κατηγορίες επειδή βρήκαν νέους ταλέντα σαν εκείνον που έκανε το ντεμπούτο του εκείνοι τις χρονιές;; τότε γιατί κλαίμε εμείς σήμερα;; γιατί εμείς μέσα σ’ όλα αυτά αποφασίσαμε πως η μοναδικότητα είναι τίτλος ενώ εκείνοι εκεί δημιούργησαν πρακτικές ομάδες!! πριν δεκαπέντε χρόνια εγώ ήμουν εκεί σ’ εκείνο το συνέδριο όπου κάποιοι μίλησαν για προγράμματα ανάπτυξης στους ορεινούς οικισμούς — εσείς ξέρετε τι έγινε;; τίποτα!!! σήμερα όμως εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έχουν ομάδες σε κάθε γωνιά της χώρας επειδή έκαναν σωστή δουλειά όχι επειδή περίμεναν κάποιον αστέρα να περάσει σα κομήτης πάνω από τα γήπεδά τους! κι όμως εμείς πιστεύαμε πως εκείνος ο αγώνας εκείνος ήταν το νερό της ζωής — όχι επειδή ήταν τένις, επειδή ήταν σαν να πιεις σαφράν όταν χρόνια ζούσες με ξινό κρασί σα αυτό που σερβίρανε στις μικρές ομάδες όταν έπαιζαν δύο ημέρες πριν το πρωτάθλημα επειδή η γραμματέας είχε ξεχάσει να στείλει την ειδοποίηση! τόσο δυνατός ήταν εκείνος ο αγώνας που για πρώτη φορά αισθανθήκαμε πως υπάρχουμε — και εμείς εδώ φτιάξαμε ένα μύθο γύρω του σα εκείνος να ήταν ο τελευταίος τίτλος πριν το τέλος του κόσμου!! αλλά δώστε μου έναν λόγο γιατί έπρεπε εκείνη να φέρει τόση ευθύνη;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκείνον όταν η δεύτερη ομάδα έκανε τελικά στην κατηγορία μετά χρόνια απουσίας — όχι επειδή εκείνη δεν μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικά, επειδή εκείνος ο αγώνας εκείνος είχε φέρει τόση ζέστη στις κερκίδες που η διοίκηση βρήκε επιτέλους χρήματα για μία δημόσια πισίνα!! δεν λέω πως δεν κάναμε λάθη εκείνες τις χρονιές — έκανα πολλά κι εγώ!! πήγα σ’ εκείνον τον αγώνα στο Λος Άντζελες όχι επειδή έγινα αμέσως πλούσιος, επειδή εκείνες τις μέρες αισθανόμουν πως το σύλλογός μου είχε ξεχωρίσει σα την ίδια εκείνη τηνffield δρόμου όπου έκανα τις πρώτες μου βόλτες στα δεκαέξι!! και τώρα;; τώρα κλάψατε γιατί ξύπνησες μια μέρα και συνειδητοποίησες πως ο τίτλος σου ήταν μόνο μία εικόνα σα αυτό το κάλυμμα κεφαλής που φοράνε οι τραγουδιστές στα ινστιτούτα — εκείνοι εκεί που έκαναν τους καλλιτέχνες βασιλιάδες των γηπέδων σα νάτανε οι ίδιοι πρωταθλητές!! τι θέλετε;; την Ίγκα σαν ύποπτη;; η Ίγκα ήταν η σπίθα που έκανε όλα αυτά να συμβούν — αλλά εμείς είμαστε εκείνοι που χτύπησαν τον σπίγγο έτσι ώστε η φωτιά να μην σταματήσει ποτέ!! αλλά καλά κάνουμε που την αγαπάμε ακόμα έτσι;; φυσικά και ναι!! εκείνη υπήρξε η στιγμή που νιώσαμε πως υπάρχουμε σα ομάδα! εκείνη ήταν εκείνοι οι τίτλοι όπου η ομάδα μας έφτασε πρώτοι επειδή υπήρχε κάποιος εκεί πάνω που έδινε τα πάντα!! κι εσείς εδώ μέσα;; εσείς κλαίτε πως χάσαμε τα πάντα;; αλήθεια, πόσες φορές βγάλατε σ’ εκείνον τον αγώνα εκείνον;; εγώ πήγα τουλάχιστον τρεις — όχι επειδή ήταν κορυφαίο τένις, επειδή εκείνη τη νύχτα νιώθαμε πως είμαστε κάτι περισσότερο!! κι τώρα;; τώρα κατηγορείτε εκείνη επειδή ζήσαμε μία δεκαετία σα πριγκίπισσα που κάποια στιγμή έπρεπε να ξυπνήσει από τον ύπνο της — όχι επειδή εκείνη έκανε κάτι λάθος, επειδή εμείς μεγαλώσαμε μία ιστορία που τελικά δεν ήταν δική μας!! αλλά μήπως τελικά όλα αυτά είναι σα εκείνο το αεράκι που κυκλοφορεί σήμερα στους γηπέδους;; εκείνο που φυσάει δυνατά και κανείς δεν ξέρει πού πηγαίνει;; αυτό λοιπόν είναι που φέρνει όλους αυτούς εδώ σήμερα να βρίζουμε εκείνη επειδή ήταν εκείνη η αιτία όλων!!

Αλήθεια παιδιά... θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον τελικό των μικρών ομάδων όπου η Ίγκα έκανε τέσσερα σερβίς πάνω από 200 και εκείνοι οι βλάκες στο γήπεδο άρχισαν να φωνάζουν «πουλάνε μπίρα» επειδή τελείωσε το πρώτο σετ;; Την ίδια εκείνη βραδιά, η δεύτερη ομάδα έπαιζε στην τοπική κατηγορία και είχαν μόνο πέντε θεατές — ανάμεσα τους ο κυρ-Βαγγέλης ο τσαγκάρης, που είχε πάρει την κόρη του επειδή εκείνη είχε κάνει έκθεση στα σχολικά της χρόνια περί τένις (!) — και αυτοί έκαναν τη δική τους έκδοση του ιταλικού νέου κύματος μιλώντας για «στρατηγική ολοκλήρωση επί γης». Κι όμως εκείνον τον καιρό είχαν περισσότερες ομάδες στις εθνικές κατηγορίες από όσο έχουμε σήμερα συνολικά σαν σύλλογο. Την εποχή που εμείς φτιάχναμε stories με hashtags για κάθε σέρβις της Ίγκα, εκείνοι εκεί ξέρετε τι έκαναν;; Έβγαλαν έναν πραγματικό τίτλο — όχι επειδή είχε βγει κάποια τελευταία στιγμή βίντεο στο TikTok, επειδή είχαν αναδείξει μια κοπέλα από τις μικρές ομάδες που έκανε τρίποντο πάνω στο γρασίδι του γηπέδου τους σα ήταν χόκεϊ! Πώς είναι δυνατόν να κατηγορείται η ίδια όταν η ομάδα έπαιξε έναν τελικό πρωταθλήματος γυναίκες πριν καν εκείνη κάνει το ντεμπούτο της;; Εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα χθες — στη σειρά υπήρχε η Μαρία, αυτήν που κάποιοι την αποκαλούσαν «η ζητιάνα της ρακέτας» επειδή έκανε όλες τις δουλειές στην ομάδα ενώ οι υπόλοιποι έπαιζαν μπάλα στα πόδια τους! Τώρα εκείνη η ομάδα δεν υπάρχει καν στις καταστάσεις, ενώ εμείς ψάχνουμε λόγο τιμής για την επόμενη φορά που η Ίγκα κάνει πλάκα στη σειρά! Εσείς λέτε πως εκείνη κατέστρεψε τους πάντες... εγώ λέω πως εκείνη μας έκανε να νιώσουμε πως είμαστε κάτι περισσότερο από ένα σύνολο αουτσάιντερς που γράφουν στα social επειδή αγοράσαμε εισιτήριο για μία ζωντανή μετάδοση! Αυτό όμως δε σημαίνει πως φταίει εκείνη που εμείς ξεχάσαμε πως υπάρχουν αγώνες εκτός γηπέδου... σαν εκείνον τον αγώνα του κυρ-Βαγγέλη και της κόρης του!

Ρε παιδιά, έχω γράψει πολλά χρόνια κώδικες αλλά σηκώνω το χέρι τώρα: το κουβέντιασμά σας έφερε μνήμες σα ξυράφι στη σάρκα! Συμφωνώ απόλυτα με τον Aspromavros7 όταν λέει πως η Ίγκα ήταν καθρέφτης — κι εκείνος ο Μάης του 2019 στο Ρολάν Γκαρός με έκανε να καταλάβω τι εννοούσε. Εκείνο το σερβίς σα ξυράφι αλλά σα σύνολο ανθρώπων, τότε ένιωσα πως αυτή η ομάδα είχε ξαναβρεί τον παλμό της για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες. Την επόμενη μέρα όμως είδα αυτούς τους οικονομικούς παράγοντες να μιλούν για franchise σαν η ομάδα ήταν νέα σειρά του Netflix — και τότε κατάλαβα πως είχαμε μετατρέψει ένα μεγαλεπήβολο άθλημα σε ένα προϊόν για hashtags. Εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα στη δεύτερη κατηγορία εκείνες τις χρονιές, όταν πήγα μ’ έναν φίλο μου που έκανε backer deals εκείνον καιρό. Οι περισσότεροι εκεί ήταν νέοι αγόρια, είχαν ανέβει επειδή είχε ανέβει όλη η ατμόσφαιρα σα μπουρμπουλήθρες. Την ίδια βδομάδα η Ίγκα έπαιζε στον τέταρτο γύρο του Γουίμπλεντον και όλοι μιλούσαν μόνο για εκείνη. Μέχρι που εκείνοι εκείνοι οι οικονομικοί παράγοντες αποφάσισαν πως η δεύτερη ομάδα έπρεπε να ξεχαστεί επειδή «δεν είχε αέρα τίτλου». Είδα εκείνον τον φίλο μου να αποχωρεί σιγά σα ν’ αναγνώριζε πως είχε χάσει κάτι αληθινό ψάχνοντας κάτι ψεύτικο. Πλέον δεν λέω πως φταίει εκείνη — λέω πως φταίμε εμείς που ψάξαμε το show σα παιδιά που τρέχουν μετά από μία φωτιά για την τελευταία στιγμή φωτογραφία. Όμως, εκείνη η βραδιά εκείνη μου έδωσε τη δυνατότητα να δω πως το τένις δεν είναι μόνο αυτοκόλλητα στο Instagram — είναι ομάδες σαν αυτές που έκαναν κλήσεις επειδή είχαν πάθος. Και αυτό νομίζω πως πρέπει να το κρατήσουμε σαν ανάμνηση όχι σαν επίκριμα.

Ρε παιδιά, κουράστηκα πάλι σήμερα βράδυ να βλέπω τις ίδιες φωτογραφίες από εκείνον τον αγώνα στο Λος Άντζελες σα θηριοτροφείο. Πέντε χιλιάδες άτομα μαζεμένοι σ’ έναν ξένο γήπεδο όχι επειδή μας ένοιαζε τι είδους τένις έπαιζαν εκείνοι εκείνοι, επειδή θέλαμε να δούμε ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ έναν τίτλο σαν ταινία τρόμου — σαν εκείνοι οι τίτλοι όπου βγάζουν οι πρωταγωνιστές στα social όταν τελειώνει η ταινία και εσύ καταλαβαίνεις πως όλα αυτά ήταν ψεύτικα. Κι όμως εμείς εδώ μέσα μαλώνουμε σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνο το μαύρο σημείο στα χέρια όλων αυτών των παιδιών στις μικρές ομάδες. Θυμάστε εκείνο το πρωτάθλημα στη Χίο πριν δεκαπέντε χρόνια;; Είχανε δεκαπέντε ομάδες στον πρώτο γύρο κι όλα αυτά τα παιδιά έκαναν προπόνηση στα γήπεδα του δήμου επειδή η τοπική ομάδα είχε ξεχάσει ακόμη πως υπάρχει κέντρο αθλητισμού. Τότε υπήρχε χώρος — όχι επειδή υπήρχαν πολλοί παίκτες, επειδή υπήρχε χώρος για αυτούς τους ανθρώπους σα οικογένεια. Μετά; Μετά ήρθε εκείνη κι εμείς αρχίσαμε να μιλάμε για τίτλους σαν να ήταν η ίδια η ομάδα. Και τώρα κατηγορείτε εκείνη επειδή ο σύλλογος κατέληξε σ’ έναν κόσμο όπου κάθε φορά που κάποιος βγάζει μία καινούρια ομάδα στα social όλοι αναρωτιούνται «πού είναι η Ίγκα;;». Αλήθεια, πόσες φορές πήγατε σ’ έναν αγώνα της δεύτερης κατηγορίας;; Εκείνος εκείνος ο αγώνας που έγιναν πέντε άτομα σ’ ένα γήπεδο όσο αυτό ενός σχολείου;; Εκεί που ρώτησες τον διαιτητή «τι είναι αυτό;; αθλητισμός;;»;; Αυτός ήταν ο πραγματικός τίτλος μας εκείνες τις εποχές — όχι επειδή κέρδισαν κάτι, επειδή υπήρχαν ακόμη άνθρωποι εκεί. Και αυτοί οι αριθμοί βγαίνουν από μόνοι τους — πριν την εποχή εκείνης είχε πέντε ομάδες στις εθνικές κατηγορίες. Μετά;; Μετά εμείς μιλάμε για τρία fan clubs σα αυτοκόλλητα αγοράσματος ψωμιού. Αυτοί εκείνοι οι σύλλογοι έκαναν τη δουλειά τους όπως πρέπει — εμείς περιμέναμε την επόμενη εμφάνιση της Ίγκα σα να ήταν ο επόμενος σειριακός πρωταγωνιστής στο Netflix. Κοιτάξτε τι έγινε στον αγώνα εκείνον στον τελικό των μικρών ομάδων που ανέφερε ο Diaititis_me_hrima;; Εκεί υπήρχε ζωή — όχι επειδή έκανε κάτι εντυπωσιακό εκείνη εκείνες τις χρονιές, επειδή υπήρχε εκείνος εκεί ο κυρ-Βαγγέλης που πήγε την κόρη του επειδή είχε κάνει έκθεση για τένις. Αυτή ήταν η πραγματική κουλτούρα του συλλόγου — αυτοί οι άνθρωποι έκαναν πράγματα επειδή είχαν πάθος, όχι επειδή ήθελαν μία φωτογραφία. Κι όμως εμείς εδώ μέσα φτιάξαμε μία ιστορία σα οι τίτλοι ήταν αυτοσκοπός. Κάθε φορά που εκείνη έκανε κάτι ξεχωριστό, εμείς μετατρέπαμε εκείνο το γεγονός σ’ έναν τίτλο του TikTok — όχι επειδή ήθελαν να μοιραστούν κάτι αθλητικό, επειδή ήθελαν να μοιραστούν μία εικόνα σα φιλία ενός influencer. Και μετά κατηγορήσαμε εκείνη επειδή η ομάδα στάθηκε μόνη της όταν εκείνη έφυγε;; Μα εμείς δημιουργήσαμε ένα περιβάλλον όπου μπορούσε μόνο εκείνη να λάμψει. Άντε πείτε μου τώρα: αυτοί οι ίδιοι οι οικονομικοί παράγοντες που έκαναν εκείνες τις κινήσεις στο φόντο του αγώνα εκείνου εκείνοι εκείνοι δεν υπήρχαν;; Αυτοί έκαναν την προσωπική επιτυχία μίας αθλήτριας να γίνει η μοναδική στρατηγική του συλλόγου. Και εμείς εδώ θυμόμαστε μόνο εκείνη σα τραγικό ήρωα — ενώ αυτοί εκείνοι συνέχισαν τη δουλειά τους σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Ποιος έφταιγε;; Εκείνοι εκείνοι που μετατρέψανε ένα σύστημα σ’ έναν διαγωνισμό μίας γυναίκας;; Αυτοί εκείνοι που έκαναν το σύλλογο να μοιάζει σαν ταινία τρόμου όπου κάθε τίτλος είχε ημερομηνία λήξης επειδή έγινε έτσι ώστε να πουλήσει περισσότερα. Και η ίδια;; Η ίδια ήταν εκείνη η σπίθα — αλλά εμείς ξεχύθηκαμε σα τρελοί σ’ εκείνον τον αγώνα εκείνον σα να ήταν η τελευταία σκηνή μίας σειράς. Αυτό όμως δε σημαίνει πως φταίει εκείνη που εμείς γίναμε οι ίδιοι εκείνοι οι χαρακτήρες μίας κωμωδίας σα ξένοι θεατές στο δικό μας γήπεδο. Τι θέλουμε;; Να ζήσουμε πάλι εκείνες τις ημέρες;; Ναι — αλλά όχι σαν αυτοκόλλητα στο Instagram, σα πραγματικούς ανθρώπους που έχουν πάθος. Αυτοί οι ίδιοι οι αντίπαλοι σύλλογοι έκαναν αυτή τη δουλειά σωστά — εμείς έπρεπε να κάνουμε το ίδιο, όχι να περιμένουμε την επόμενη εμφάνιση μιας πρωταθλήτριας σα να ήταν ιεροτελεστία. Καλώς κρατεί η κόντρα όμως — τουλάχιστον δείχνει πως υπάρχει ακόμη κάποια ανάμνηση εκείνων των ημερών. Και αυτό είναι κι αυτό κάτι!