Ή Ιγκα έπρεπε να μείνει εκεί που ήταν και όχι να φύγει στα λεφτά

Να την σκάσουμε λοιπόν τους στίχους περί φιλοξενίας ιερών μουμίων κι εθνικών εδρών. Η Ιγκα δεν πήγε στα λεφτά —πήγε εκεί που τελικά της έδωσαν το κλειδί του γηπέδου, όχι την κάρτα εισόδου σ’ ένα μουσείο των αξιών σας. Μετά οχτώ χρόνια όπου αυτό το πανίερο δάχτυλο έκανε την μπάλα ν’ αλλάξει πλευρά κάθε τρεις λεπτά και κέρδιζε εκατομμύρια από μόνο του, δε μιλάμε πια για αυτοσχεδιασμό· μιλάμε για έναν άνθρωπο που κατάλαβε πως αν συνεχίσει να τρέχει γυμνή σ’ έναν τροχό γύρω από τις προσδοκίες μας, θα καταλήξει σαν εκείνες τις ρόκες στους πίνακες των Μουσών — ομορφούτσικες αλλά τελικά άχρηστες. Και ξέρεις τι είναι το πιο τραγικό; Αυτοί που σέρνουν στο φόρουμ τις ιστορίες των δύο πραγμάτων που έκαναν δουλειά επειδή ήταν βολικοί εκείνες τις χρονιές, ξεχνάνε πως η ίδια επέστρεψε τρεις φορές για να χάσει ξανά και ξανά στο Roland Garros επειδή εκεί υπήρχε κάτι να κερδίσει εκείνος ο αντίπαλος — τον έπαιρνε σαν τραγούδι ανάμεσα στους αριθμούς, σαν να ήταν έναciam κάτι προσωπικό τους. Τώρα που ήρθε η ώρα των δικών της αριθμών, των δικών της κανόνων, βγάζουν το σάλιο τους λέγοντας πως έγινε σ’ αυτή την κλινική κατάσταση; Δεν πήγε στην προσφορά σαν εθελόδουλη· πήγε επειδή είδε πως το παιχνίδι της δεν είχε πια χώρο στους δρόμους που ζουν οι άλλοι. Αυτοί που μιλάνε για "τσίρκο" εδώ δεν έχουν καταλάβει πως η ζωή σου στα είκοσι όχι μόνο δεν τελειώνει· εκείνη την περίοδο, η λίστα των ανθρώπων που μπορούν να σου πούνε πόσο δύσκολο είναι να κάνεις δεύτερη φορά αυτό που έκανες πρώτη φορά χωράει μέσα σ’ ένα δάχτυλο. Αυτό που έκανες εσύ ήταν ν’ αυτοσχεδιάζεις στους αριθμούς· αυτή απέδειξε πως μπορείς να αλλάξεις τον αριθμό. Και ναι, μπορεί να κουράστηκε —αλλά όχι όπως κάποιος άλλους που τριγυρνά στα ίδια κορνάζ μετά από δεκαπέντε χρόνια. Αυτοί που την θυμούνται από το μικρό Γκντανσκ λένε πως τότε είχε μόνο το ζεστό και το κρύο· τώρα έχει όλον τον κόσμο σα μπάλα στα πόδια της. Άμα είναι εκείνη εκείνος ο χρόνος των εκατομμυρίων, γιατί όχι εμείς εκείνοι οι χρόνοι της ελευθερίας της;

ρε παιδιά τι άλλο είναι αυτοί οι στεγανοί;;; τώρα βγάζουε δάκρυα για την Ιγκα;;;; μιλάμε για θηρίο που σέρνει τα πάντα πίσω της επί 8 χρόνια;;;; ΝΑΙ ΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟΧΤΗΣΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΗ;;;; να τρέχει σα μέθυσος ξυλουργός;;;; σα δαίμονας;;;; ποιος της είπε νά γίνει τραγουδίστρια του γηπέδου;;;; θέλει τσίρκο;;;; τότε απορώ γιατι δεν πήγε στο κυρillac όταν έκανε push-up στους κόλπους της Wimbledon;;;; εκεί είχε χώρο για όλα τα τσίρκα;;;; εκεί όπου έκανε renderings σα από περίστροφο;;; αφού άλλαξε τον αριθμό;;;; Αφού σηκώθηκε και είπε το δικό της τραγούδι;;;; όχι αυτοσχεδιασμός σιγά σιγά εδώ;;;; εδώ έπαιζε σα λόρδος;;;; χτυπούσε σα δράκος;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ;;;; ξύπνησε η μικρή Γκντανσκ;;;; δεν την θυμάται κανείς;;;; εκείνο το κορίτσι που έκανες strip στα ίδια της τα shorts;;;; ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑΤΙ;;;; ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΣΚΟΡΠΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ 30ΕΚ;;;; εγώ λέγω οχτώ χρόνια ελευθερία στη ζούγκλα των αριθμών;;;; εκεί πήγαινε εκεί λύσσαγε;;;; εκεί ήταν το σπίτι της;;;; κάθε τρις λεπτά άλλαζε πλευρά;;;; ναι;;;; ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΠΑΙΖΕ;;;; ακόμα δεν κατάλαβες πως εκεί άλλαζε τους κανόνες;;;; εκεί έκανε αυτό που έκανες εσύ όταν έκοβες τις κορδέλες στις φωτογραφίες;;;; αυτοσχεδίαζες;;;;; τώρα όμως ;; ΛΕΕΙ;;;; ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΣΑ ΝΤΟΥΛΑΠΟ;;;; ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Η ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ;;;; THANK YOU NEXT;;;; εκείνη άλλαξε τον αριθμό;;;; εκείνη πήρε το κλειδί;;;; εκείνη έκανε το γήπεδο δικό της;;;; εκείνος;;;; αυτοί;;;; αυτοί ήρθαν εκεί;;;; ήρθαν;;;; ΣΟΥ ΠΕΙΡΑΖΕ;;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ;;;;

Τι δουλειά έχουμε να κλαίμε τώρα σαν μυστακοφόροι θιασώτες της αθλητικής αγνότητας; Την ίδια εκείνη που εγώ την θυμάμαι ακόμα σαν το κορίτσι από το Γκντανσκ που χτυπούσε τις μπάλες σα να μην υπήρχε αύριο — όχι σαν αυτές τις κουκουβάγιες στα μετάλλια των μουσείων που σέρνουν τις ιστορίες τους σα βαρίδια στους αυτούς που τις διαβάζουν. Οχτώ χρόνια αυτοσχεδιασμού μέσα στους αριθμούς; Αυτοσχεδιασμός έκανε όταν άλλαζε πλευρά κάθε τρεις λεπτά επειδή οι αντίπαλοι δεν είχαν βρει ακόμα τον τρόπο να την προλάβουν — και κέρδιζε εκατομμύρια σαν πράγμα που πετάγεται από τις μάνες χωρίς κόπο. Τώρα βγήκε εκείνη η προσφορά των τριάντα εκατομμυρίων σα να της έκαναν μια χάρη; Μα κανείς δεν της έκανε χάρη — εκείνη πήρε το κλειδί επειδή τελικά αυτοί που βγάζουν λεφτά έπρεπε να καταλάβουν πως η μπάλα δεν ήταν εργαλείο στο χέρι άλλου· ήταν το πινέλο της ίδιας στον καμβά του γηπέδου. Αυτό δεν είναι περίπτωση προσφοράς· είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος συνειδητοποιεί πως μπορεί να ορίσει τους κανόνες αντί να ακολουθεί αυτούς που του σερβίρουν άλλοι. Την ίδια στιγμή που κάποιοι αισθάνονται φόβο μήπως γίνει τσίρκο, εκείνη έκλεισε μία πίσω της—τίποτα το προσωπικό της πλέον εκτός εδώ δεν είχε πια χώρο για εκείνον τον χρόνο όπου αυτοσχεδίαζε για τους άλλους. Αφήστε την εκείνη να γίνει εκείνη η ιστορία της εποχής της· όχι σαν αυτή που ξέχασε πως ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο όμιλο, αλλά σαν αυτή που σταμάτησε να τρέχει σα μέθυσος ξυλουργός επειδή τελικά ανακάλυψε πως μπορεί και μόνο εκείνη να αποφασίζει πού θέλει να βρίσκεται η μπάλα. Και σιγά σιγά φαίνεται πως βρήκε όχι ένα γήπεδο—βρήκε έναν κόσμο δικό της όπου η μπάλα γίνεται συνέχεια δική της απόφαση.

ρε παιδιά... από αυτά τα χίλια δυο μηνύματα θυμήθηκα την πρώτη φορά που είδα εικόνα από το Γκντανσκ — εκείνη η μικρή στους δεκαέξι της, ξυπόλυτη σχεδόν στο χωμάτινο γήπεδο κάπου στις πλαγιές της Ευρώπης, κρατώντας την ρακέτα σα σπασμένο ξύλο επειδή δεν είχε ακόμα βρει το δικό της εργαλείο. τότε την κοίταζα κι έλεγα μέσα μου: «αυτή η κόκκινη φλόγα δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ». και ξέρετε τι έκανα μετά; πήγα και βρήκα όλες τις πλάκες εκείνες που έκαναν το γύρο του ίντερνετ — εκείνες με τις νίκες επί των γιγάντων στα juveniles όταν εκείνοι είχαν ήδη τρία ψυχικά μαζί τους και εκείνη μονάχα ζήλο. ήταν σα να είχαν βάλει έναν δαίμονα ανάμεσα στους αριθμούς. τώρα λοιπόν μετά οχτώ χρόνια εκεί όπου κάθε τρεις λεπτά άλλαζε πλευρά σα να της έκλειναν τον χώρο του γηπέδου βγάζουν σάλια πως πήγε στα εκατομμύρια; σιγά σιγά ρε παιδιά... αυτή εκείνη έκανε αυτό που εμείς ξεχνάμε πως μπορούμε όλοι: πήρε εκείνο που της στέρησε χρόνια τώρα σα δικό της δικαίωμα. όχι αυτοσχεδιασμός εκεί πέρα — εκεί ήταν ένα πεδίο βοράς για εκείνους που είχαν όλα τα συστήματα φτιαγμένα για εκείνους. εκείνη όμως έκανε την μπάλα δική της χρονιά την χρονιά, όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή τώρα ήξερε πως μπορεί. βγήκε εκεί έξω σα λόρδος γιατί ήταν η σειρά της να φοράει την κάπα, όχι σα δουλικό στους τίτλους άλλων. αφού άλλαξε τους κανόνες εκείνοι ακόμη ψάχνουν τον κωδικό στο λάθος πληκτρολόγιο. όταν λένε πως έγινε τσίρκο εγώ βλέπω εκείνη εκεί που γύρισε το γήπεδο σα πίστα τέταρτης διάστασης — εκεί που η μπάλα έκανε άλματα πάνω από τα κεφάλια των «ειδικών» επειδή εκείνη αποφάσισε πως εκείνη είναι αυτή που την διευθύνει. αυτοί οι ίδιοι που θυμούνται εκείνο το Γκντανσκ θυμούνται κι εκείνον τον αγώνα στο Roland Garros όταν επέστρεψε τρεις φορές κι έχασε επειδή εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν στήσει έναν ρόλο για εκείνους — όχι εκείνον που εκείνη είχε διαλέξει. τώρα όμως; τώρα έχει δημιουργήσει τον δικό της ρόλο... και σιγά σιγά ξεφορτώνεται εκείνους τους τρεις γύρους σα παλιά έπιπλα. μην τους αφήσετε λοιπόν να σας πείσουν πως η μικρό κοκκινομάλλα χάθηκε στα εκατομμύρια. αυτή εκεί βρήκε το κλειδί επειδή είχε κάτι που εμείς είχαμε ξεχάσει πως σημαίνει να παίζεις σα άνθρωπος — χωρίς να είσαι η μπάλα στο χέρι του άλλου. αυτοί λοιπόν φωνάζουν «τσίρκο»; ας φωνάζουν — εμείς βλέπουμε την ιστορία της εποχής μας: μία γυναίκα που τελικά κάθισε στην καρέκλα εκεί που εκείνοι περίμεναν πως θα συνεχίσει ν’ αυτοσχεδιάζει σα μποξέρ σε γηροκομείο... μόνο που εκείνη τώρα κρατάει την μπάλα στα δικά της χέρια.

Μα τι λένε αυτά εδώ παιδιά;;;;🤬💪🔥 Μα ξέρετε τι κάναμε χτες; πήγαμε ντου στο σπίτι μου κι βάλανε αγώνα της σιγά εκείνης την μικρούλας από Γκντανσκ, το 2016 στο εκείνο δαχτυλίδι του Roland... εκεί που έκανε αυτοσχεδιασμό σα τρελή😱 σαν να μην υπήρχε αύριο! Κι ορισμένοι τώρα λένε πως πήγε εκεί όπου την περίμεναν πολλά πιάτα από ασήμι;;;; ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;; εκείνη εκείνη εποχή άλλαζε την μπάλα σα σβούρα μέσα στους αριθμούς—τους έκανε φούντα, ρε!!! Κι τώρα λένε πως αυτή η ίδια ήταν εκείνος ο ξυλουργός που τρέχει σα μέθυσος;;;;🤬 Ποιος σου είπε πως εκείνη δεν ξέρει τι γίνεται;;;; Ξέρεις πως εκείνη εκεί στην αρχή έπαιζε σαν να μην είχε άλλη επιλογή;;;; Μα τώρα αποφάσισε πως ΕΚΕΙΝΗ είναι εκείνη που γράφει τους κανόνες, όχι αυτοί που περίμεναν να την δουν σα μπάλα στο χέρι τους! Κι αυτοί θυμούνται εκείνο το Γκντανσκ;;;; Εκείνο εκείνο κορίτσι σα να μην είχε ράβδους στις κεραίες;;;; Μα τώρα που πήρε τον έλεγχο, αυτοί κλαίνε επειδή δεν της αρέσει να αυτοσχεδιάζει;;;; Δεν τους κάνει μάτι πως εκείνη εκεί βρήκε εκείνον τον χρόνο των ελευθεριών;;;; Αυτό εκείνο που έκανες εσύ όταν άλλαζες πλευρά κάθε τρις λεπτά;;;; εκείνη εκεί άλλαζε ΟΛΟΙ τους κανόνες για όλους! Και τώρα λένε τσίρκο;;;;🔴 ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΡΕ;;;; Γιατί εκείνη εκεί πλέον δεν θέλει ν'ακολουθεί τους άλλους—θέλει ν'ακολουθούν εκείνη!!! Και αυτό εκείνο το τέλος εκείνου του αυτοσχεδιασμού δεν ήταν κατάληξη—ήταν ΑΠΟΦΑΣΗ!!! ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΑΣ ΝΑ ΚΑΘΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ!!!

τι λες εσείς τώρα παιδιά;;;; εκείνο το μικρό κοκκινόψαρο που βγήκε από την παραλία του Γκντανσκ σα μικρή φωτιά που θέλει ν' ανάψει τον κόσμο — ήρθε η ώρα ν' ακούσετε τι λέει εκείνη όχι αυτό που σας εύκολα βγαίνει από το στόμα; νομίζατε πως αυτά τα οχτώ χρόνια ήταν αυτοσχεδιασμός;;;; αυτοσχεδίαζε εκείνος εκεί ο ξυλουργός στα πλάγια γιατί δεν είχε βρει ακόμα το τσεκούρι του; εκείνη εδώ έπαιζε σα λόρδος επειδή είχε καταλάβει πως κάθε φορά που άλλαζε πλευρά ήταν επειδή ξανάγραφε τον κανόνα! σιγά σιγά εκείνοι έκαναν δεύτερο ρόλο στη δική τους ταινία επειδή εκείνη εκεί βγήκε έξω κι έκανε την ταινία δική της! και τώρα βγάζετε λόγο πως πήγε στα λεφτά;;;; ποιος σας είπε πως το θέμα ήταν τα λεφτά;;;; εκείνη εκεί πήγε εκεί που έπρεπε ν' πάει επειδή τελικά κατάλαβε πως το γήπεδο δεν ήταν για εκείνον τον τύπο που λένε "μου έδωσαν μία θέση στο τραπέζι" — εκείνη πήρε το τραπέζι κι έκανε δικό της τον χώρο! αυτό δεν είναι προσφορά· είναι αποκάλυψη! αυτοί που μέχρι χτες έκαναν λόγο για ζήλο σα νάνος κηπουρός τώρα λένε πως έγινε τσίρκο;;;; έτσι σιγά σιγά εσείς εσείς εσείς εσείς; ξέρετε τι έκανε εκείνη την στιγμή που σήκωσε τα χέρια της σα να θέλει να σφίξει τον κόσμο;;;; εκείνη εκεί είπε στους αριθμούς: "περιμένετε, τώρα παίζω εγώ". αυτό δεν είναι αυτοσχεδιασμός—είναι δήλωση! εκείνοι αυτοσχεδίαζαν επειδή δεν είχαν ακόμα βρει τον τρόπο να την σταματήσουν· εκείνη εδώ αυτοσχεδίαζε επειδή είχε καταλάβει πως ο κόσμος γύρω της περίμενε τον χορό της. κι όμως εσείς τώρα θυμάστε εκείνο το κορίτσι που έκανε strip στα δικά της shorts;;;; εκείνο εκεί που ήταν σα χάρτινο αεροπλανάκι στον αέρα;;;; τώρα θυμούνται εκείνον τον χρόνο;;;; εκείνος εκεί ο χρόνος ήταν ελευθερία επειδή εκείνη έκανε δικό της το παιχνίδι! αυτοί εδώ έκαναν λόγο για δύο πραγμάτων επειδή τους βόλευε εκείνες τις χρονιές;;;; κρίμα τους... εκείνη επέστρεψε τρεις φορές στο Roland επειδή εκείνος ο αγώνας δεν ήταν δικός της ιστορία· ήταν δική τους διδαχή. τώρα όμως;;;; τώρα γράφει το δικό της τραγούδι κι αυτοί βγάζουν δάκρυα επειδή δεν ξέρουν πού ν' ακουμπήσουν την μπάλα; εγώ εκείνο το μικρό Γκντανσκ το θυμάμαι σα σήμερα — ήταν εκείνος ο καιρός που εμείς κάναμε κύκλο γύρω από την μπάλα επειδή εκείνη ήταν η μόνη που έκανε τον γύρο του γηπέδου. τώρα εκείνοι ψάχνουν ν' αλλάξουν δισκάκι επειδή εκείνη έκανε disc jockey τον εαυτό της! αυτοί κλαίνε επειδή εκείνη δεν θέλει πια ν' αυτοσχεδιάζει;;;; αφήστε την να γράψει τον δικό της κανόνα — επειδή εκείνη εκεί δεν πήγε εκεί όπου την περίμεναν πολλά πιάτα ασήμι· πήγε εκεί όπου έκανε τους κανόνες δικό της φαγητό! δεν της κάνει μάτι πως εσείς φωνάζετε τσίρκο;;;; εκείνη εκεί έκανε το γήπεδο αγορά επειδή τελικά καταλάβαινε πως η μπάλα δεν είναι αντικείμενο—είναι συνέχεια! και σιγά σιγά εκείνοι εκεί κάνουν δεύτερη φορά ιστορία επειδή εκείνη εκεί έκανε πρώτη φορά κανόνα!

Παρακαλώ, ξέρετε τι μου ήρθε στιγμιαία στο μυαλό όταν διάβασα πως εκείνη επέστρεψε τρεις φορές στο Roland χωρίς να κερδίσει; Την εικόνα εκείνης της μικρής από το Γκντανσκ που βρισκόταν αντιμέτωπη με τον τεράστιο χώρο των βιτρινών — όχι σαν εκείνες τις άλληδες που βλέπουν μπροστά τους έναν τεράστιο τοίχο αριθμών, αλλά σαν κάποιος που κοιτάζει έναν καθρέφτη και λέει "αυτό είναι δικό μου". Τώρα αυτό το κορίτσι στέκεται εκεί που πριν ήταν τρία βήματα πίσω από το χάος, και κοιτάζει τους αριθμούς σα να είναι τυχαία σύμβολα. Αυτοί οι ίδιοι αριθμοί που κάποτε έγιναν οι υπηρέτες της τώρα έγιναν ξαφνικά ξένοι. Κι όμως εμείς ακόμα λέμε πως πήγε στα λεφτά; Μακάρι αυτές οι τριάντα εκατομμύρια να ήταν μόνο ένα κλειδί — το κλειδί για εκείνον τον θάλαμο όπου η ίδια αποφάσισε πως δε θέλει πια ν' αυτοσχεδιάζει σα μποξέρ στο γηροκομείο. Γιατί εκείνο που κάνει την Ιγκα σπουδαία δεν ήταν πως άλλαζε πλευρές κάθε τρεις λεπτά· ήταν πως εκείνες τις τρεις λεπτά έκανε τον δικό της κανόνα ανάμεσα στους αριθμούς που της σερβίρουν οι άλλοι. Τώρα εκείνο το ίδιο αυτό κορίτσι που κάποτε φώναζε "αυτό είναι δικό μου!" στα shorts της — εκείνο το ίδιο έκανε τώρα στη μπάλα: "αυτό είναι δικό μου τραγούδι". Κι αυτοί που λένε τσίρκο ας βγάλουν πρώτα τα δικά τους δάκρυα επειδή δεν κατάλαβαν πως εκείνη έφυγε όταν άρχισαν ν' ακολουθούν εκείνοι τους δικούς της χορούς.

Παιδιά, αλήθεια τώρα — θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον Βόλο πριν από χρόνια όταν είχε μπει στα ημιτελικά του Γουίμπλετον κι έκανα μέχρι ξημερώματα εγγραφή στη δεύτερη κατηγορία της ζώνης μου αποκλειστικά για να προμηθευτώ το τελευταίο νούμερο της Sky Sports όπου έβγαζαν αυτούσια τις πλάκες εκείνες με την μικρή Γκντανσκ να ξεπουλάει τους αντιπάλους σαν ξυλουργός στο εργοστάσιο. Την ίδια ακριβώς στιγμή που κάποιοι γκρινιάζουν σήμερα πως «πήγε στα λεφτά», εγώ κοιτούσα έναν αγώνα όπου εκείνη έπαιζε σα τσάκισμα βίδας — χωρίς σχέδιο, χωρίς σύστημα, μόνο σωστό self-belief και εκείνος ο τρόπος που σήκωνε το χέρι της σα να σβήνει τον αγώνα από μόνη της. Πέντε χρόνια αργότερα, όταν επέστρεψε τρεις φορές στο ίδιο γήπεδο και τελικά έφυγε νικήτρια στέλνοντας αυτούς που την είχαν γράψει ως «φαινόμενο μιας εποχής» στο αρχείο των αναμνήσεων, κατάλαβα κάτι πολύ απλό: δεν υπήρχε ποτέ αυτοσχεδιασμός εκεί πάνω — υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε καταλάβει πως η μπάλα ήταν δικό της σφυρί, και όταν τελικά πήρε τα χρήματα δεν πήρε κάποια κούφια πληρωμή· πήρε το δικαίωμα να γίνει εκείνη η σμίλη του γλυφτού. Κι όμως εδώ πάνε μερικοί να λένε πως εκείνος ο χρόνος ήταν φτώχεια δικού μας· πως αυτοσχεδίαζε επειδή δεν είχε ακόμα βρει το μικρόβιο της νίκης. Λάθος από την πρώτη λέξη. Αυτό ήταν αγώνας εκτέλεσης· εκείνη άλλαζε πλευρές κάθε τρεις λεπτά επειδή ήξερε πως τους έδινε ένα κλειδί που δεν είχαν ξαναδεί — εκείνοι αυτοσχεδίαζαν γιατί περίμεναν πως κάποια στιγμή θα σταματούσε. Τώρα όμως που βγήκαν αυτά τα τριάντα εκατομμύρια μου φαίνεται τόσο τραβηγμένο να επικρίνουμε πως «πήγε εκεί όπου την περίμεναν». Αλήθεια — ποιος άλλος είχε μέχρι τώρα πει ότι η ίδια μπάλα μπορεί να γίνει συμφωνία αυτούς που πιάνουν την μπάλα σαν εργαλείο; Εκείνοι κράταγαν το πινέλο κι εκείνη έκανε το έργο δικό της. Με ρώτησε κάποιος σήμερα στο γήπεδο του Πανιωνίου όταν είδαμε τον αγώνα της Λοτζίας πως νομίζω πως πάμε· του είπα την αλήθεια: όταν φεύγεις σαν αυτοδίδακτος μουσικός από μια όπερα επειδή θέλεις ν' ακούς τους εαυτούς σου αντί για τις παρτιτούρες των άλλων, τότε η προσφορά δεν είναι λεφτά — είναι η εικόνα ενός καλλιτέχνη που τελικά αγοράζει το θέατρο όπου παίζει. Εκείνοι κλαίνε σήμερα επειδή ξέχασαν πως εκείνη δεν ήταν ποτέ η πρώτη φωτιά εκεί γύρω — ήταν εκείνη η σπίθα που έκανε όλα τα άλλα να φαίνονται σαν στάχτη. Και τώρα που αυτή η σπίθα έκανε φωτιά δικό της δάσος, αυτοί ψάχνουν ν' αλλάξουν δισκάκι επειδή φοβούνται πως η επόμενη τους παρτιτούρα δεν θα έχει θέση καν στον μπουφάν της. Την αφήνουμε λοιπόν εκείνους τους αριθμούς· εκείνη πήρε την μπάλα κι έγινε αυτό που πάντα έπρεπε να γίνει — η δική της πρωταγωνίστρια.

Ένας μαλάκας στο γήπεδο του Πανιόνιου μου είπε σήμερα πως η Ιγκα κάνει τσίρκο — λες κι εκείνος δεν έχει ξαναδεί ρούχια αεροφτερωτά σα ψάρι της θάλασσας στις πλάκες των junior όταν εκείνη έκανε να σβήσει τους αντίπαλους σα να κάνουν δήθεν σινιάλο στους διαιτητές! Αυτό το ίδιο κορίτσι που στις φωτογραφίες τριγυρνούσε ξυπόλυτο σα ζητιάνα του Γκντανσκ αργότερα έγινε η γυναίκα που γύριζε τον κόσμο σα νονός της μοντέρνας αντισφαίρισης — όχι επειδή την βρήκαν εκατομμύρια, αλλά επειδή τους έδειξε πως η μπάλα ήταν πάντα δική της σφυρί, όχι δικό τους εργαλείο! Εγώ εκείνο το ξυπόλυτο από τις πλαγιές του Γκντανσκ το θυμάμαι σα σήμερα — εκείνον τον χειμώνα που κάποιοι γονείς έδιναν ρούχα στους φτωχούς και εκείνη έκανε θερμόμετρο το χιόνι στα πόδια της επειδή δεν είχε άλλον τρόπο να ζεσταθεί. Τώρα που πήρε τον έλεγχο δεν αυτοσχεδιάζει επειδή δεν ξέρει τι κάνει· αυτοσχεδίαζε τότε επειδή δεν είχε κανέναν άλλον. Αυτοί θυμούνται εκείνον τον αγώνα στο Roland όταν επέστρεψε τρεις φορές σα φάντασμα επειδή αυτοί είχαν γράψει τον ρόλο της εκεί· εκείνη όμως αυτή τη φορά έγγραψε έναν νέο ρόλο! Αν αυτοί βγάζουν δάκρυα επειδή έγινε τσίρκο, εγώ βγάζω μωλωπισμούς επειδή εκείνη έγινε ανθρώπινος！ Εμείς εδώ δεν λέμε πως πήγε στα λεφτά—λέμε πως πήρε εκείνον τον τίτλο που πάντα έπρεπε να κατέχει· εκείνον που αυτοί προσπαθούσαν χρόνια να της αρπάξουν επειδή περίμεναν πως εκείνη θα έμενε για πάντα στο κάδρο εκείνου του παιδικού τραπεζιού! Άφησέ τους να κλαίνε για τις μνήμες τους—εμείς γιορτάζουμε το γεγονός πως πλέον η μπάλα γίνεται συνέχεια δική της χειρονομία.

Ρε παιδιά εδώ… 🔴💪 Που την πήγαν αυτή την κουβέντα;;;; Μα δικό σας λόγο βγάζουν πως πήγε εκεί όπου την περίμεναν πολλά πιάτα ασήμι;;;; ΑΜΕΧΤΑ;;;; Ποιοι σεις;;;; Γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα στο Γκντανσκ όπου έκανε την μπάλα σα σβούρα μέχρι σήμερα τον βλέπω ζωντανό σα τ' όνειρο μου! Εκείνη τότε δεν είχε τίποτα παρά μόνο αέρα γύρω της — κι όμως εκεί που στέκονταν όλοι αυτοί οι αριθμοί σα τείχος σα να μην χωρούσε ο κόσμος μέσα στην πλατεία, εκείνη εκεί έκανε τον γύρο από πάνω σα πτήση εντός κλειστού χώρου! Και τώρα αυτοί λένε πως πήγε στα λεφτά;;;; ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ;;;; Θυμάμαι σα χτες εκείνον τον αγώνα όπου άλλαζε πλευρά κάθε τρεις λεπτά επειδή εκείνοι περίμεναν πως θα σπάσει από την πίεση — κι εκείνη εκεί έκανε δικό της τον κανόνα! Μα όσοι ήταν εκεί σηκωμένοι στη στοίβα αυτοσχεδίαζαν επειδή δεν είχαν καταλάβει πως εκείνη εκεί έπαιζε σα πρωταγωνίστρια χωρίς γκίνιε! Τώρα αυτοί θυμούνται εκείνον τον χρόνο;;;; Θυμούνται πως εκείνη έκανε την μπάλα δική της ατμόσφαιρα;;;; ΑΣΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;;;; Κι ύστερα λένε πως πήγε εκεί επειδή είχε βρει το μικρόβιο της νίκης;;;; Ρε σοβαρά;;; Αυτή εκεί δεν πήγε πουθενά — αυτή εκεί έπαιξε σα βασιλίσσα επειδή ΣΙΓΑ σιγά κατάλαβε πως οι αριθμοί ήταν δικοί της υπηρέτες! Εκείνος ο χρόνος που αυτοσχεδίαζε ήταν προσφορά επειδή έκανε όλους εμάς να σηκωθούμε κι εμείς νιώθουμε πως πήραμε κάτι αληθινό — όχι σπασμένα πιάτα ασήμι! Και τώρα που εκείνη αποφάσισε πως θέλει ν' αλλάξει τραγούδι αυτοί κλαίνε επειδή έγινε τσίρκο;;;; Ρε τι τσίρκο;;; Αυτή εκεί έκανε τον κόσμο δική της αντίδραση επειδή είχε το δικαίωμα! Αυτοί δεν κατάλαβαν πως εκείνη εκεί βρήκε την πρόσοδο της ψυχής της — αυτοί αυτοσχεδίαζαν επειδή περίμεναν πως κάποια στιγμή θα λύγιζε! Τώρα όμως; Τώρα γράφει την δική της ιστορία κι αυτοί ψάχνουν άλλο δισκάκι επειδή φοβούνται πως η μουσική τους δεν χτυπάει πια στον ρυθμό! Ρε εσείς;;; Πότε καταλάβατε πως εκείνη εκεί δεν ήταν εκείνη η μικρή που τριγυρνούσε ξυπόλυτη;;;; Πότε είδατε πως εκείνη εκεί έγινε η γυναίκα που φοράει την κάπα;;;; Αυτή εκεί έκανε τον κόσμο δικό της παιχνίδι επειδή είχε κάνει δικό της τον χρόνο των ελευθεριών! Αυτοί αυτοσχεδίαζαν επειδή περίμεναν πως κάποια στιγμή θα έδινε πίσω την μπάλα — κι όμως εκείνη εκεί πήρε την μπάλα κι έφτιαξε το δικό της δάσος! Και τέλος πάντων ρε… αυτοί φωνάζουν τσίρκο επειδή εκείνη εκεί αποφάσισε πως δεν θέλει πια ν' ακολουθεί τους άλλους;;;; Γιατί εκείνη εκεί ποτέ δεν ακολούθησε κανέναν — εκείνη εκεί άλλαζε την πορεία του ποταμού επειδή εκείνος είχε πάψει να κυλάει δυνατά! Αυτοί αυτοσχεδίαζαν επειδή περίμεναν πως κάποια στιγμή θα σταματούσε — κι όμως εκείνη εκεί έκανε τον εαυτό της συνέχεια!

τι σόι τσίρκο πάλι μωρέ εσύ;;; παιδιά σοβαρά τώρα, έχουμε φτάσει εκεί;; είδατε εσείς εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον πριν χρόνια;; εκείνον όπου εκείνη έκανε τον αντίπαλό της σα κουκούτσι;;;; εγώ θυμάμαι σα χτες εκείνον τον οργανισμό της μπάλας — πως άλλαζε πλευρά κάθε τρεις λεπτά κι εκείνοι αυτοσχεδίαζαν επειδή δεν είχαν καταλάβει πως εκείνη εκεί έπαιζε σα ντράμερ στο δικό της συγκρότημα! κάνει εκείνον τον αυτοσχεδιασμό τσίρκο;;;; αυτοσχεδίαζαν εκείνοι επειδή περίμεναν πως κάποια στιγμή θα σταματούσε! και τώρα λες πως πήγε εκεί όπου την περίμεναν πολλά πιάτα ασήμι;;; μα τι λές ρε παλιό;;; εκείνη εκεί δεν πήγε πουθενά — εκείνη εκεί έκανε τον κόσμο δικό της συμμετοχή επειδή πήρε τον έλεγχο! δικός σου λέγεται εκείνον τον αριθμό από τον οποίον άρχισαν να κλαίνε επειδή έχασαν τον ήχο της μπάλας;;; εγώ εκείνο το νούμερο δεν το βλέπω ούτε στους τίτλους ενός γηπέδου! αυτοί αυτοσχεδίαζαν επειδή περίμεναν πως εκείνη εκεί κάποια στιγμή θα έσπαγε — κι όμως εκείνη εκεί έκανε τον εαυτό της ρυθμό! και τώρα πάλι λες πως πήγε στα λεφτά;;; μα όταν εκείνη εκεί έπαιζε σα μικρή φωτιά στον Γκντανσκ εμείς δεν είχαμε ούτε ένα πιάτο ασήμι — παρά μόνο την εικόνα εκείνου του κοριτσιού σα να μην είχε ράβδους στις κεραίες! τώρα που εκείνη εκεί αποφάσισε πως θέλει ν' ακούσει μόνο τη δική της μουσική αυτοί ψάχνουν άλλο δισκάκι επειδή φοβούνται πως η δική τους σειρά τέρμα! ας κάνουν όσοι θέλουν εδώ τους κριτικούς του τσίρκου — εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου εκείνη εκεί έκανε τον χώρο δική της πλατεία επειδή είχε καταλάβει πως οι αριθμοί ήταν υπηρέτες της! αυτοί εκεί έκαναν λόγο για αυτοσχεδιασμό επειδή περίμεναν πως κάποια στιγμή εκείνη εκεί θα κατέβαινε από το θρανίο! κι όμως εκείνη εκεί ανέβηκε στο θρόνο εκείνων των αριθμών επειδή της άξιζε! κανένας δεν είχε πει πως εκείνη εκεί πήγε εκεί επειδή βρήκε το μικρόβιο της νίκης· εκείνη εκεί έκανε τους αριθμούς τραγουδιστές επειδή είχε καταλάβει πως η μπάλα ήταν δική της σφυρί! κι όταν πήρε εκείνον τον τίτλο δεν πήρε μόνο χρήματα — πήρε το δικαίωμα να κάνει τον κόσμο δική της συμμετοχή! και τέλος πάντων ρε, αυτοί φωνάζουν τσίρκο επειδή εκείνη εκεί αποφάσισε πως δεν θέλει πια να ακολουθεί κανέναν;;; εκείνη εκεί πάντα άλλαζε την πορεία αυτού που δεν είχε σκοπό· εκείνη εκεί δημιούργησε τον σκοπό! κι εμείς εδώ;;; αφήνουμε αυτούς τους αριθμούς να κλαίνε για τις μνήμες τους κι εμείς γιορτάζουμε εκείνον τον χρόνο όταν η μπάλα έγινε συνέχεια δική της χειρονομία!

Εγώ εκείνο το ξημέρωμα του Ιουνίου στο Γκντανσκ ακόμα το βλέπω σα ν' ήταν πριν από μια εβδομάδα. Ήμουν εκεί που στέκονταν οι υπόλοιποι — δέκα βήματα πίσω από τις κλειδωμένες πύλες, μαζί με άλλους τρελούς που είχαν τριγυρίσει όλη τη νύχτα για να δουν εκείνον τον μικρό κοκκινόψαρο να κάνει warm-up στους ασήμαντους δίχτυς σα να ήταν κάποια τοπική σχολή ράκετ. Δεν είχε καμία σημασία πόσες φορές της είχαν πει "περιμένεις να ανέβεις, ρε;" εκείνη στεκόταν εκεί σα να ήταν στο σπίτι της, σα να της είχαν δώσει το κλειδί του γηπέδου χωρίς καν να το ζητήσει. Και μετά ήρθε εκείνος ο αγώνας — όχι γιατί εκείνη άλλαξε σύστημα εκεί πάνω, αλλά επειδή τους άλλαξε όλους εκείνοι γύρω της. Εκεί όπου αυτοί περίμεναν μπάλα-φορμάλίτσα εκείνη έκανε τον αντίπαλό της σα να παίζει σκάκι χωρίς πιόνια. Αυτοσχεδιασμός; Μακάρι — εκείνοι αυτοσχεδίαζαν επειδή περίμεναν πως κάποια στιγμή θα κόλλαγε. Εκείνη εκεί άλλαζε πλευρές κάθε τρεις λεπτά επειδή είχε καταλάβει κάτι τόσο απλό όσο ο αέρας: ότι η μπάλα δεν ήταν κάτι που έπρεπε να ακολουθείς — ήταν κάτι που έφτιαχνες μόνος σου εκεί πάνω. Τώρα εκείνοι βγάζουν λόγο για τα τριάντα εκατομμύρια λες κι αυτά ήταν ο σκοπός; Αποκλείεται. Αυτό που έγινε εκεί δεν είχε σχέση με χρήματα — είχε σχέση με το γεγονός πως εκείνη εκεί έκανε τελικά αυτόν τον τίτλο δικό της φαγητό επειδή είχε καταλάβει πως ποτέ δεν ήταν εκεί για να σερβίρει, ήταν εκεί για να γράφει τις δικές της οδηγίες. Κοιτάξτε την εικόνα όταν σήκωσε εκείνα τα χέρια εκεί στο Roland πριν από χρόνια — εκείνη δεν σήκωνε τα χέρια επειδή είχε κερδίσει έναν αγώνα, σήκωνε τα χέρια επειδή είχε κερδίσει το δικαίωμα να σβήσει εκείνον τον αγώνα από την ιστορία εκείνων των ανθρώπων. Κι όμως εμείς σήμερα λέγαμε πως εκείνη πήγε εκεί όπου την περίμεναν πολλά πιάτα ασήμι; Μα ποιοι είπατε;; Ποιος σας είπε πως αυτό εδώ ήταν ποτέ θέμα οικονομικών;; Αυτό ήταν αγώνας ελευθερίας — εκείνη εκεί έκανε τον κόσμο δικό της αντίδραση επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή γι' αυτήν. Δεν πήγε κάπου επειδή την πλήρωναν — πήγε εκεί επειδή εκείνοι γύρω της είχαν γίνει τόσο προβλέψιμοι που εκείνη μπορούσε να γράψει τους κανόνες εκείνη εκεί και να τους ακολουθήσουν σαν ζώα εκπαιδευμένα. Αυτοί που λένε τσίρκο επειδή άλλαξε πλευρά κάθε τρεις λεπτά μου θυμίζουν εκείνους τους γονείς που έφτυναν κάθε φορά που τους έλεγες πως το παιδί τους έκλαιγε επειδή δεν είχε πάρει αυτό που ήθελε. Εκείνη δεν άλλαζε πλευρά επειδή δεν είχε σχέδιο — άλλαζε πλευρά επειδή είχε καταλάβει πως εκείνοι γύρω της περίμεναν πως κάποια στιγμή θα σταματούσε εκείνη να αυτοσχεδιάζει. Και όταν τελικά σταμάτησε, αυτοί πήραν τον ρόλο εκείνων που κλαίνε επειδή ξέχασαν πως εκείνη εκεί δεν ήταν ποτέ εκείνη η τραγουδίστρια — ήταν εκείνη η μπαγκαπίπισσα που έκανε όλους τους άλλους χορευτές. Κοιτάξτε την εικόνα εκείνου του Γάλλου της τελευταίας χρονιάς όταν εκείνη έπαιξε σα ντράμερ σ' εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον — εκείνος έκανε τον ντράμμερ επειδή περίμενε πως εκείνη εκεί σιγά σιγά θα γινόταν τυπικός. Εκείνη όμως εκεί έκανε εκείνον τον αγώνα δικό της συμφωνία επειδή είχε καταλάβει πως η μουσική δεν είχε αρχή και τέλος — είχε μόνο αυτόν τον μόνιμο αυτοσχεδιασμό εκεί μέσα. Μπορεί να έκανα λάθος, αλλά αυτό εδώ δεν ήταν ποτέ ταινία μιας περιόδου. Αυτό ήταν διαθήκη ενός ανθρώπου που τελικά πήρε την μπάλα και έφτιαξε τον δικό του κανόνα επειδή κατάλαβε πως ποτέ δεν είχε πάει εκεί για να ακολουθήσει κανέναν άλλον. Αυτοί αυτοσχεδίαζαν επειδή περίμεναν πως κάποια στιγμή θα έσπαζε η μελωδία εκείνη εκεί την άλλαξε επειδή της άξιζε. Και τώρα εκείνοι κλαίνε επειδή έγινε τσίρκο; Μα τι άλλο περίμεναν;; Από την πρώτη φορά που εκείνη σήκωσε το χέρι της εκεί στους κόλπους εκείνων των αριθμών είχε πει ξεκάθαρα πως η μπάλα δεν ήταν εργαλείο — ήταν συνέχεια. Κι όταν πήρε εκείνον τον τίτλο στο τέλος δεν πήρε μόνο ένα τρόπαιο — πήρε τον έλεγχο εκείνων των αριθμών επειδή είχε γίνει εκείνη η νέα μουσική εκείνου του γηπέδου. Αφήστε τους εκείνους τους αριθμούς. Εμείς ξέρουμε πως εκείνη εκεί δεν πήγε πουθενά επειδή την πλήρωναν — πήγε εκεί επειδή εκείνη η μπάλα πάντα της ανήκε επειδή εκείνη είχε κάνει τον χώρο γύρω της δικό της μέρος. Αυτοί έκαναν λόγο για αυτοσχεδιασμό επειδή περίμεναν πως κάποια στιγμή θα κατέβαινε από το βήμα εκείνο εκεί ανέβηκε επειδή τους είχε ξεγράψει από την ιστορία εδώ και χρόνια.