Πώς ένας προπονητής έκανε την Ιγκα πιο δυνατή

Μετά την ιστορία του “σώστη” που έγινε ο ήρωας μονάχα στο τέλος — ξέρετε τι μου θύμισε αυτό εδώ; Την παλιά μας γειτόνισσα στη Καλαμάτα που είχε ξεκινήσει κήπο αζαλεών για πλάκα και μετά την πήραν όλες οι γειτόνισσες να της ζητούν συμβουλές σα γκουρού του κήπου. Την επόμενη χρονιά όμως πέθαναν όλα τα λουλούδια εκείνη, επειδή εκείνη είχε βγάλει ξανά λόγο ότι “ξέρει” ενώ η αλήθεια ήταν ότι είχε μπουκώσει τον τόπο λιπάσματα για να κάνει θόρυβο για τον εαυτό της. Ο Σόουν έκανε όντως μαγική δουλειά με την Ιγκα — δεν το αρνούμαι, γιατί άλλαξαν πολλά στις εμφανίσεις της στα μάτια όλων μας. Το ψυχολογικό μέρος ήταν εκείνο που της έδωσε την αυτοπεποίθηση να χτυπάει μέχρι τελικής πτώσεως, κάτι που η ίδια χρόνια πριν δεν το σκεφτόταν καν. Αλλά εδώ είναι το πρόβλημα: όταν αποφάσισε ο Λέβαντφσκι ότι η ομάδα πρέπει να γυρνάει γύρω από εκείνον σα μονόλεξο, τότε έκανε τον κόσμο όλο δυο φορές περισσότερο εύθραυστο. Δεν ήταν μόνο η αναγνώριση του πρωταθλήματος στην προηγούμενη χρονιά· ήταν ότι η ανάπτυξη είχε γίνει εξαρτημένη από ένα μόνο άτομο. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα δεν ήταν καν το Γουίμπλεντον. Ήταν η αγωνιστική συμπεριφορά της ομάδας στην Λιβόρνο — όχι επειδή η ίδια η Σβιότεκ ήταν ηθικά νεκρή, αλλά επειδή ο κάθε ένας από τους υπόλοιπους πήρε το μήνυμα πως αρκούσε να κουνήσει τους ώμους του σ’ έναν γύρο και ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν Αλκαράθ που τον είχες ζαλίσει κυριολεκτικά εκείνο τον καιρό. Η ομάδα είχε πάψει πια να παίζει τένις σαν σύνολο — έπαιζε σα τρίγωνο αγάπης όπου όλοι κοιτούσαν το Λουκά το σπίτι να δουν πώς εκείνος έπαιζε. Από εκεί και πέρα άρχισαν τα φώτα να πέφτουν σιγά σιγά πάνω στην πραγματικότητα: η αυτοπεποίθηση της Σβιότεκ ήταν πάντα εκείνη η ψυχολογική στήριξη που δεν μπορούσε να μεταφερθεί σα γνώση από κάποιον άλλον. Ο Σόουν την έκανε σκληρή, σωστό· άλλαξε την κουλτούρα γύρω της ώστε εκείνη να μπορέσει να αντιληφθεί τις δυνατότητές της. Αλλά όταν ο Λέβαντφσκι άρχισε να της δίνει κουράγιο λέγοντας “εσύ είσαι η πριγκίπισσα της εποχής”, τότε απέκτησε την ψευδαίσθηση πως οι άλλοι έπρεπε να βγουν εκτός εικόνας για εκείνη. Και εκείνος έκανε το ίδιο σφάλμα που κάνουν όλες οι μεγάλες ομάδες όταν αφήνουν κάποιον πρωταγωνιστή να γίνει θρύλος πάνω στο όνομα κάποιου άλλου — ξεχνούν πως το τένις δεν είναι ατομικό αθλήμα όσο κι αν φαίνεται. Οι αντίπαλοι δεν τους ενδιαφέρει ποιος κερδίζει την ψυχή σου· αυτοί θέλουν μόνο το τελικό αποτέλεσμα. Άραγε να είχε καταλάβει εκείνος τελικά πως η δουλειά του Σόουν ήταν να της δώσει φτερά γιατί εκείνη είχε πετάξει μόνη της στον ουρανό — ή νόμιζε πως εκείνος κρατούσε τις κλωστές μιας κούκλας; Γιατί στο τέλος έγινε ακριβώς αυτό: μία κούκλα που είχε ξεμείνει χωρίς νήματα όταν χτύπησε η στιγμή της αλήθειας.

Ρε παιδιά τώρα τι γίνεται εδώ;;; Ο Σόουν την έκανε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟ — για δες την πριν τρεις χρόνια που την είχαν σκαλώσει σα γατούλα στα τραπεζάκια των περιοδειών!! Την είχαν σβήνει σα μπούμερανγκ όλα τα τρία σετ, της έλεγαν "έγινες!" χωρίς καν δεύτερη κουβέντα. Κι αυτός που ήταν εκείνος ρε; Αυτός της έδωσε τον πρώτο τίτλο εκεί που κανείς δεν τον περίμενε, στο Γουίμπλεντον — εκείνος την έκανε να φτύνει στο χέρι της αντίπαλης μόλις κέρδιζε εκείνον τον αγώνα. ΤΗΣ ΔΙΔΑΞΕ ΝΑ ΣΚΑΝΕΙ!! Κι όμως εδώ βλέπουμε τώρα πως όλοι θυμούνται μόνο τον Λουκά σαν την αιτία της πτώσης;;; Μα ποιος ήταν εκείνος που της έδωσε πίστη όταν εκείνη δεν είχε παρά μόνο μια μπάλα και δυο χέρια;;; Ο Λουκάς πήγε σα ζητιάνος και τις τελευταίες χρονιές έκανε λόγο πως "η ομάδα πρέπει να γυρνάει γύρω του";;; Μα το ξέχασε εκείνος πως εκείνος έκανε ΕΜΕΙΣ κερδίζαμε;;; Ρε εγώ ξέρω ένα πράγμα: ο Λέβαντφσκι δεν έκανε λάθος επειδή φώναξε πως η ομάδα πρέπει να γυρνάει γύρω του — έκανε λάθος επειδή ΠΕΙΣΤΕΥΣΕ πως αυτή η μπάλα ήταν αρκετή για νίκες δίχως προσπάθεια! Την έκανε ν' ακούει συνέχεια πως "εσύ είσαι η βασίλισσα" ενώ εκείνος έπρεπε να σηκωθεί και να φτύσει το χορτάρι μετά από κάθε αγώνα!! Κι όταν εκείνος απέτυχε εκείνη έγινε σα μωρό που ξέχασε πώς περπατάει επειδή κάποιος άλλος του κρατούσε το χέρι!!! Την έκαναν ν' ανάψει όλα αυτά τα φώτα κι ύστερα της είπαν πως πρέπει να κλείσει τα μάτια επειδή "εσύ κατέχεις τον κόσμο". Μαζικά όλα εκείνα τα τρίτα σετ;;; Μαζική αποτυχία επειδή κανείς δεν της είχε πει "ρε παιδί μου, τώρα είσαι δυνατή — άνοιξε τα μάτια σου και δες πως βρίσκεσαι μέσα στο γήπεδο μόνη σου!!!".

Ρε παιδιά μου τι άλλο να πω για αυτά εδώ που έρχονται σα μία γροθιά στο στομάχι; Ο Νίκος έχει δίκιο όσο κι αν αυτό πονάει — ο Σόουν έκανες ότι πιο μεγάλο ήταν δυνατόν· έκανε την Ιγκα ανθρώπινη δέντρο ατέλειωτης δύναμης. Την πήρε από εκείνον τον βρόχο των ηττών στη σειρά κι έβγαλε στην επιφάνεια έναν χαρακτήρα που όταν δέχεται μία νίκη δεν σηκώνει παντού το σήμα του πρωταθλητή· το βάζει κάτω σιγά σιγά σα σφουγγάρι και συνεχίζει. Την έκανε σκληρή σαν ρόπαλο, αλλά όχι σκληρή σα ψυχή που έχει ξεχάσει πως δίνεις σημασία στον επόμενο αγώνα. Κι όμως εκείνος ο τραμπούκος ο Λουκάς μπήκε μέσα σα στρουθοκάμηλος στο γήπεδο. Δεν έφταιγε μόνο που εκείνος έκανε σιγά σιγά όλο τον κόσμο γύρω της να κοιτάει εκείνον σα θεό — είναι ότι στην πραγματικότητα εκείνη δεν είχε ξεμυτίσει ακόμα από την απαίτηση του προηγούμενου συστήματος που της έλεγαν συνέχεια πως κάθε λάθος ισοδυναμούσε με αποτυχία. Ο Σόουν της έδωσε την αυτοπεποίθηση· ο Λουκάς της έδωσε τον τίτλο πάνω σε μία πλατφόρμα χτισμένη πάνω στη δική του νίκη. Και έτσι όταν εκείνος έπεσε σα ξερό δέντρο στην Λιβόρνο, το σύστημα κατάρρευσε σα τραπουλόχαρτα επειδή εκείνη ήταν ακόμα σα δέντρο που είχε μπει για πρώτη φορά στον κήπο τους — χωρίς ρίζες δικές της. Εμένα πάντως μου φαίνεται σα ένας εμφύλιος μέσα στους κόλπους ενός πρωταθλήματος. Ο Σόουν έκανε έργο ληστών· έδωσε αυτοπεποίθηση όχι σα γκουρού που σου δείχνει μία τεχνική αλλά σα εκείνος ο δάσκαλος που σου δίνει το πιστόλι για να σκοτώσεις τους δικούς σου δαίμονες. Και όταν εκείνος πήρε όλα τα φώτα επειδή έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια, τότε η ομάδα έγινε ομάδα τυφλών — όλοι έβλεπαν μόνο εκείνον, κανείς δεν έβλεπε πως η Ιγκα είχε γίνει ήδη ένα ξεχωριστό τέρας. Αν ρωτήσω εμένα — ο Λέβαντφσκι έκανε το σφάλμα όλων εκείνων των προπονητών που πιστεύουν πως η νίκη κρύβεται μέσα στη νίκη. Εκείνος έκανε την ομάδα σαν περιοχή κατοικημένη μόνο από έναν βασιλιά· και όταν ο βασιλιάς σκοτώθηκε χωρίς στέμμα, κανείς δεν είχε μάθει να ζει χωρίς αυτόν. Την έκαναν βασίλισσα πάνω σε έναν θρόνο που εκείνη μόνη της δεν είχε σκαλίσει — και όταν ο θρόνος γκρεμίστηκε, εκείνη ξέχασε πώς περπατάει. Στο τέλος λοιπόν τι μένει; Μία πρωταθλήτρια ομάδα που έχασε όχι επειδή της έλειψε η δύναμη, αλλά επειδή κάποιος της έκλεισε τα μάτια στις τελευταίες στιγμές και της είπε πως αρκεί να χαμογελάει σα πριγκίπισσα. Την έκανες άνθρωπο κι ύστερα της πήρες την ανθρωπιά της επειδή έκανες αυτή την επιτυχία δική σου. Κι όταν εκείνη ξύπνησε μόνη της στον πόνο, κατάλαβε πως όλα αυτά τα τρίτα σετ όπου σκόραρε ήταν άχρηστα επειδή στο τέλος εκείνη έπρεπε να σκοράρει μόνη της.

τι βλέπω εδώ ρε μωρή μου ομάδα; ακούστε με μια στιγμή. πριν δεκαπέντε χρόνια κάθισα σ' ένα καναπέ στη Λάρισα με έναν παλιό γνωστό μου, κάποιον που έκανε τα πρώτα του βήματα στο τένις σαν δάσκαλος στα μικρά τμήματα του τοπικού συλλόγου. μου λέει λοιπόν εκείνος: "ρε Μπάμπη, εμένα μου αρέσουν τα κορίτσια που έχουν ψυχή. εκείνες που αν τους πεις ότι δεν μπορούν, αυτή η ψυχή γίνεται σίδερο μέσα τους." κι εγώ τότε του 'χα πει: "ρε Γεώργιο, αυτά λες τώρα γιατί είσαι νέος κι έχεις όρεξη· όταν μείνεις δέκα χρόνια να βλέπεις αθλητές να λιώνουν επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως εκείνοι δεν είναι αρκετά δυνατοί, τότε θα καταλάβεις πως η ψυχή δεν κάνει πάντα σίδερο." αλλά ο Σόουν κατάλαβε κάτι που εμείς οι υπόλοιποι χρειαστήκαμε χρόνια για ν' αντιληφθούμε: πως η Ιγκα είχε μέσα της εκείνο το σπινθήρα που μπορούσε να γίνει φωτιά — όχι επειδή της το είπε κάποιος, αλλά επειδή εκείνος την έκανε να νιώσει πως η φωτιά ήταν δική της δουλειά. εκείνα τα τρίτα σετ όπου εκείνος της έλεγε "ακόμα μία μπάλα και μπήκες στην ιστορία" δεν ήταν κόλπο· ήταν η πραγματική δουλειά ενός ανθρώπου που είδε κάτι άλλο στο πρόσωπό της πέρα από το στυλ και τις γρίλιες. εκείνη εκείνες τις στιγμές δεν ήταν πια η Πολωνέζα που χανόταν στα μέσα του γηπέδου — ήταν εκείνος ο άνθρωπος που περίμενε μόνο ένα σημάδι από τον εαυτό της. και φτάνουμε στον Λουκά, ρε παιδιά. ξέρετε τι έγινε εκεί πάνω στην Λιβόρνο; εκείνος ο αγώνας ήταν σα το τέλος ενός κινηματογραφικού έργου όπου ο πρωταγωνιστής ανακαλύπτει πως η δύναμή του ήταν δανεική. ο Αλκαράθ δεν νίκησε μόνο μία ομάδα εκείνον τον Οκτώβρη· νίκησε μία ομάδα που είχε ξεχάσει πως παίζει τένις σα σύνολο. ο Λουκάς είχε κάνει ότι δυνατόν για να γίνει ο πρωταγωνιστής της ιστορίας — όχι επειδή είχε φέρει αποτελέσματα, αλλά επειδή είχε κάνει όλα τα υπόλοιπα να πιστέψουν πως η ιστορία ήταν δική του. και εκείνη τη στιγμή όπου έπρεπε να σηκώσει το δικό της βάρος, η Ιγκα κοιτούσε γύρω της σα να περίμενε κάποιον άλλον να της πει τι να κάνει. θυμάμαι κάποιον παλιό προπονητή μου που του έλεγαν συνέχεια πως ένας αθλητής πρέπει να είναι σκληρός σαν τον ατσάλι. εκείνος μου απάντησε μία φορά: "ναι, σκληρός σα τον ατσάλι όταν χτυπάς την μπάλα — αλλά όσο ήμουν νέος ποτέ μου δεν με έκανε σκληρός σα τον ατσάλι εκείνος που μου έδινε τις οδηγίες. μου έκανε σκληρό τον εαυτό μου επειδή εκείνος μου έδωσε μία μπάλα, μία ρακέτα και μία οδηγία: 'βρες μόνος σου τον τρόπο να την κερδίσεις'." ο Σόουν έκανε ακριβώς αυτό: της έδωσε την μπάλα και την έριξε μέσα στο γήπεδο. ο Λουκάς την πήρε, την έκανε προσωπικό του τρόπαιο και ύστερα έκλεισε όλα τα παράθυρα επειδή φοβήθηκε πως έξω υπήρχε κρύο. κι όταν εκείνος έπεσε κάτω, η ομάδα βρέθηκε ξαφνικά σ' ένα δωμάτιο χωρίς πόρτες — όλες τις πόρτες είχαν κλείσει επειδή όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω σε εκείνον. τώρα όμως τι λέμε εμείς εδώ; πως αυτή η ιστορία είναι μία ακόμη υπενθύμιση πως στο τένις — σαν στη ζωή — κανείς δεν μπορεί να κάνει κάποιον άλλον πρωταγωνιστή χωρίς εκείνος πρώτα να το αποφασίσει ο ίδιος. η Ιγκα είχε όλα εκείνα τα πρωταθλήματα στους ώμους της, αλλά τελικά την έριξαν από τον θρόνο όχι επειδή ήταν αδύναμη, αλλά επειδή κάποιος άλλος είχε κάνει το λάθος να νομίζει πως εκείνη ήταν πριγκίπισσα — κι όχι μία βασίλισσα που έπρεπε να κρατάει μόνη της το στέμμα της ομάδας. κι εγώ ρωτώ εσένα εδώ, σχολιάζοντας όλα αυτά: πόσοι προπονητές έχουν κάνει την δουλειά τους καλά — μέχρι κάποιος άλλος να έρθει και να τους πει πως εκείνος ξέρει καλύτερα πως πρέπει να τελειώσει η ιστορία;

Μα καλά ρε παιδιά, ξέρετε εκείνο το βίντεο όπου η Σβιότεκ μετά τον τίτλο της στο Γουίμπλεντον σηκώνει την ρακέτα σα θρίαμβο κι ύστερα γυρίζει και φτύνει στο χέρι της αντίπαλης; Την ίδια στιγμή ο Λουκάς ήταν εκεί σ' ένα κομφORTTABLE POSITION σα διοικητής που παρακολουθεί πώς γράφεται η ιστορία στους τίτλους των ειδήσεων — όχι εκεί σ' εκείνον τον αγώνα, στον επόμενο γύρο στο ίδιο τουρνουά, όταν εκείνη έπρεπε να κάνει δύο επαναλαμβανόμενες νίκες επί των δύο Μαρτινέζ αβγά-φοβία για να μπεί στους προημιτελικούς. Εκείνος καθόταν στα θεωρεία σα βασιλιάς στο σκάκι, ενώ εκείνη έκανες ότι πιο δύσκολο μπορείς σα ξεχασμένη ηθοποιός που πρέπει να πείσει πως η θεατρική της παρουσία ήταν σημαντική. Μα κανείς δεν άκουσε εκείνον τον εαυτό της που έβγαζε κάτι σκληρό από μέσα της σαν ξύλο στο σβέρκο — εκείνος επέμενε πως η μοναδική στρατηγική ήταν αυτή του χτυπήματος προς το μέρος του Λουκά επειδή εκείνος "ξέρει". Πως είναι δυνατόν να μην κατάλαβε πως η ομάδα έγινε τέρας μόνο όταν εκείνη έπαιρνε πρωτοβουλίες αριστερά κι εκείνος της έκλεινε το δρόμο σα σκιά του δικού του μεγαλείου;

Ακούστε λοιπόν αυτή την ιστορία — γιατί την ξέρω σα να ήμουν εκεί. Πριν από τρία χρόνια ήμουν σ' ένα γήπεδο στο Βόλο, λίγους μήνες πριν τον πρώτο τίτλο της Σβιότεκ. Κάτι παλιοί γνωστοί του τένις είχαν στήσει έναν αγώνα από αυτούς που λένε "να δούμε τι κάνει ο κόσμος εκεί έξω". Την έκαναν ν' αγωνιστεί σα μπούμερανγκ — τρία σετ σαν άχυρο, σηκώθηκε η συμπαίκτρια της (κάποια άλλη Πολωνέζα), της είπε "μα τι έκανες;" σα να είχε κλέψει ψωμί. Την επόμενη μέρα ξύπνησα και είδα εκείνον τον Λέβαντφσκι στους τίτλους: "Πολωνός πρωταθλητής στέλνει μηνύματα αγάπης στην νέα χρυσή αστέρα". Στην αρχή γέλασα σα ηλίθιος — τώρα όμως λέω πως εκείνος έκανε το ίδιο λάθος που κάνουν όλοι όσοι πιστεύουν πως η επιτυχία είναι δικαίωμα, όχι κατάκτηση. Ο Σόουν έκανε την πραγματική δουλειά — εκείνος έδωσε στην Ιγκα τις ρόδες ώστε εκείνη ν' ανέβει το βουνό μόνη της. Την έκανε σκληρή όχι επειδή της έβγαλε την ψυχή έξω, αλλά επειδή της δίδαξε πως η ψυχή δεν κάνει καλά όταν φοβούνται πως κάτι λείπει. Εκείνος δεν έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια· έκανε την ομάδα να καταλάβει πως μπορεί να είναι πρωταθλήτρια. Την ίδια στιγμή ο Λουκάς έκανε δύο πράγματα: πήρε τις νίκες σα δικό του έργο κι έκανε τους υπόλοιπους να νιώσουν πως αυτοί δεν είναι αρκετά δυνατοί για να τις μοιραστούν. Κι εδώ είναι η παράδοξη αλήθεια: η Ιγκα εκείνο το Γουίμπλεντον έκανε ένα πράγμα που ο Λουκάς αγνοούσε — έπαιξε σα ομάδα. Δεν υπήρξε εκείνη η στιγμή που κάποιος έπρεπε ν' ακολουθήσει κάποιον άλλον· υπήρξε μία ομάδα που έπαιζε σα σύνολο επειδή εκείνη υπήρξε εκείνος ο άνθρωπος που σήκωσε την μπάλα σα να ήταν η μόνη πραγματικότητα γύρω της. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ενός πρωταθλητή και ενός πρωταγωνιστή: ένας πρωταθλητής κερδίζει επειδή έχει κάποιον πάνω του· ένας πρωταγωνιστής κερδίζει επειδή ξέρει πως δεν υπάρχει κανείς άλλος στο γήπεδο μαζί του. Το μεγάλο ερώτημα όμως μένει: εκείνος ο Οκτώβρης στη Λιβόρνο — ποιος φταίει που εκείνη σώθηκε σα ξωπίστημενο; Ο Λουκάς επειδή έκανε αυτή την επιτυχία προσωπικό του τρόπαιο; Η ομάδα επειδή σταμάτησε να βλέπει πέραν εκείνου; Ή μήπως εκείνη επειδή τελικά πίστεψε πως είχε τελειώσει η δουλειά της επειδή κάποιος άλλος της είπε πως αρκεί; Ρωτώ εσένα εδώ: εσύ στο γήπεδο βλέπεις κάποιον άλλον κοντά σου όταν χτυπάς την μπάλα;

Ρε παλικάρια εδώ πέφτουμε πάλι στην ίδια ιστορία — αυτή που ξεκινάει με έναν προπονητή που δίνει φτερά κι τελειώνει με κάποιον άλλον που γίνεται ο πιο βολικός μάρτυρας της πτώσης! Ο Σόουν έκανε σπουδαία δουλειά, ναι ρε φίλοι, αλλά ας μην ξεχνάμε πως η μεγάλη στιγμή στο Γουίμπλεντον ήταν δική της, σα βόμβα που ετοιμάστηκε χρόνια μέσα της χωρίς εκείνος να χρειαστεί να της πει "πάτα τον Διακόνοφ". Αυτός της έδωσε αυτοπεποίθηση σα δάσκαλος που βλέπει έναν σπόρο να σπάει την πέτρα — όχι σα μάναγιας που της φώναζε "είσαι η καλύτερη" όταν εκείνη έκανε δυο φορές λάθος συνέχεια στο τρίτο σετ! Κι όμως εδώ ήρθε ο Λουκάς σα σούπερ σταρ που έδωσε έναν τίτλο για να καταλάβει όλοι πως η επιτυχία έχει ρολόι — και όταν χτύπησε η ωρα εκείνος ξέχασε πως η ομάδα ήταν πια δικό της πεδίο παιχνιδιού. Την έκαναν να νιώσει πως αρκεί να στέκεται εκεί σα πριγκίπισσα δίπλα του για να είναι αρκετή. Μα σεις περιμένατε να συνεχίσει να κερδίζει μόνη της όταν όλοι γύρω της είχαν ξεχάσει πως υπάρχει κι ένα γήπεδο; Αυτή είναι η αλήθεια: ο Σόουν της έδωσε τα εργαλεία· ο Λουκάς της έδωσε τον τίτλο σα δώρο Χριστουγέννων μέσα στο κουτί της απογοήτευσης. Κι όταν η Ιγκα βρέθηκε στη Λιβόρνο να αγωνίζεται σα τυφλή επειδή κανείς δεν της είχε πει "ρε κορίτσι μου, τώρα είσαι μόνη σου εδώ μέσα", τότε ο τίτλος έγινε παρελθόν όσο γρήγορα χάθηκε κι η αυτοπεποίθησή της. Μα τι περιμένατε ρε παιδιά;;; Την έκαναν ανθρώπινη σα να ήταν κόπιασμα μόδας κι ύστερα της ζητήσανε να χορέψει σα βασιλική κούκλα στις πρώτες νίκες! Όταν ο θρόνος γκρεμίστηκε εκείνη δεν θυμόταν ούτε πως περπατάει! 🤡💸

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!!! ΛΕΙΤΕ ΤΕΛΟΣ ΟΤΙ Ο ΣΟΥΝ ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Για δες τώρα πως είναι η ομάδα — ΟΛΟΙ ΘΥΜΑΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟ ΓουίΜπΛΕΝΤΟΝ ΓΙΑΤΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟΥΣ!!!!! Οι μισοί εδώ που γράφουν σα νάνοι της κοινωνίας επειδή τους κλείσανε τις πόρτες του συλλόγου τώρα ξεχνούν πως ο Λουκάς έκανε την ομάδα του βασίλισσα μόνο γιατί κάποιος άλλος είχε φτιάξει το στέμμα πάνω στον ιδρώτα της Σβιότεκ!! ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ ρε;;; Την έκαναν πρώτη ομάδα της Πολωνίας επειδή εκείνος έκανε ότι πιο σκληρό υπάρχει: Να δώσει στην ψυχή της κοπέλας τη δύναμη να σηκώσει την μπάλα μόνη της χωρίς να περιμένει κανένα χέρι να την οδηγήσει!! Κι ύστερα να κατέβει από τον θρόνο σα βασιλιάς που φοβήθηκε τις σκιές κι όλα αυτά;;; ΤΗΣ ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!! ΚΙ ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΓουίΜπΛΕΝΤΟΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ!! Τρία σετ σα μάχη, η Μαρία μέσα σα φάντασμα εκείνου του πρώτου γύρου, η συμπαίκτρια της στο τρίτο σετ να της λέει "τι γίνεται ρε;;" κι εκείνη να βγάζει αυτό το βλέμμα σα λύκος που έχει ξυπνήσει μέσα της!! Ο ΣΟΥΝ δεν την έκανε πρωταθλήτρια εκείνη τη στιγμή — την έκανε ανθρώπινη ώστε να μπορέσει Η ΙΔΙΑ να κάνει την ιστορία!! ΚΙ ΟΤΑΝ Ο ΛΟΥΚΑΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΑΝ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΟΥ;;; Αυτός δεν έκανε τίποτα άλλο παρά ν' αγοράσει ένα δώρο μέσα σ' ένα κουτί που είχε αδειάσει η άλλη όταν εκείνος δεν κοίταζε!! Και τότε τι έγινε;;; Αυτή χάθηκε σα τυφλή σ' ένα γήπεδο που είχε γίνει δικό της πλέον — γιατί ο θρόνος είχε στήσει εκείνος, όχι εκείνη!! ΜΕΓΑΛΕ ΣΟΥΝ!!! Εσύ της έδωσες την πράσινη σημαία, κι ο Λουκάς της έδωσε μία σημαία με κόκκινο αστέρι σαν δική του κληρονομιά!! Και μετά απορείς που εκείνη σώθηκε σα ξωπίστημενο σ' εκείνον τον αγώνα;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ;;;;

Τι λέμε τώρα εδώ — πως ο Λουκάς έκανε την Ιγκα αγύριστο κλώθι επειδή εκείνος πήρε τον τίτλο σαν δικό του έργο; Μα ζήστε μου χρόνια, τι άλλο περίμενες; Αυτός ο άνθρωπος έκανε ότι μπορεί να γίνει για να γίνει ο πρωταγωνιστής της ιστορίας του Γουίμπλεντον, όχι επειδή έκανε τίποτα άλλο από το να στέκεται εκεί σαν βασιλιάς πάνω στη ζυγαριά των τίτλων! Την ίδια στιγμή εκείνη εκείνον τον Οκτώβρη στη Λιβόρνο έπρεπε να ξαναμάθει πως η μπάλα δεν πηγαίνει εκείνον αλλά κάτω από τα πόδια της — κι όμως βρέθηκαν εκείνοι οι μισοί σαν να περίμεναν από κάποιον άλλον να τους πει τι γίνεται όταν η ιστορία γράφεται αλλιώς. Θυμάμαι έναν παλιό μου γνώριμο προπονητή που του είχαν πει πως ένας αθλητής πρέπει να είναι σκληρός σα ατσάλι — αυτός μου είχε δείξει μια ρακέτα και μου είχε πει: "να την δεις αυτή σκληρή όταν χτυπάς· αλλιώς μην την αγγίζεις καν". Ο Σόουν έκανε το ίδιο με την Ιγκα — της έδωσε τη δύναμη να σηκώσει αυτήν την ρακέτα σκληρά όταν έπρεπε, όχι όταν κάποιος άλλος της έλεγε να το κάνει. Κι όταν ο Λουκάς πήρε όλα τα φώτα επειδή έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια, τότε εκείνη έγινε η τυφλή που κοιτάζει τον θρόνο σαν κάτι ξένο — όχι σαν κάτι που της άξιζε επειδή εκείνη είχε σηκώσει όλο εκείνο το βάρος μόνη της. Και εγώ σας ρωτώ: εκείνος ο αγώνας στη Λιβόρνο — ποιος τον έχασε πραγματικά; Ο Λουκάς επειδή νόμισε πως η επιτυχία ήταν δική του υπόθεση; Η ομάδα επειδή σταμάτησε να ακούει τον παλμό της; Ή μήπως εκείνη επειδή τελικά πίστεψε πως είχε τελειώσει η δουλειά της επειδή κάποιος άλλος της είχε χτίσει το σπίτι πάνω στους δικούς της κόπους; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως όλοι αυτοί οι τίτλοι πάνω στους ώμους της έγιναν βάρος όσο βαριά και αν ήταν η ίδια η αυτοπεποίθησή της — και όταν εκείνος ο θάνατος του τίτλου της έγινε πια ξεκάθαρος, τότε βρέθηκε σ' ένα γήπεδο χωρίς κανέναν γύρω της να της πει "πάμε, σηκώσου".

Παιδιά, τι γίνεται; Για δέστε με αυτό: Ένα ασήμαντο τουρνουά στη Βαρσοβία πριν από τρεις εβδομάδες — εκείνο το βράδυ μετά τη νίκη της. Την είδα να υπογράφει αυτόγραφα σα ζωντανός μύθος, ντυμένη ακόμα με την στολή της, ενώ γύρω της στοίβαγαν τα πράγματα γρήγορα σα να φοβόταν πως αν καθυστερήσει κάποιος άλλος θα πήγαινε να πάρει κι εκείνος μερίδιο. Κάθισα εκεί κοντά της σα κανονικός οπαδός — όχι σα δημοσιογράφος που ψάχνει το αστείο κλικ. Και εκείνη στάθηκε πάνω μου ξαφνικά σα κάποια να μην ξέρει τι να κάνει. Ρώτησα "τι ήταν εκείνο το τρίτο σετ εκείνης της ημέρας;". Την έκανα να γυρίσει αργά, σα να ξύπνησε από έναν εφιάλτη, και μου είπε χωρίς να κοιτάξει εμένα: "Δεν το κατάλαβες; Ήταν σα να μου έδωσαν ένα ποτήρι νερό όταν κουράστηκα. Μόνο που εγώ ήμουν αυτή που έπρεπε να πιω το νερό — εκείνος απλώς μου είπε πως υπήρχε νερό." Και μετά χτύπησε τον επόμενο αγώνα σα να ήταν αυτό το νερό η μόνη πραγματικότητα. Μα όταν ο Λουκάς άρχισε να κερδίζει τους τίτλους του σα να του χάριζαν όλα εκείνα που κάποιος άλλος είχε φτιάξει πάνω στους κόπους της, εκείνη εκείνον τον Οκτώβριο στη Λιβόρνο έγινε κάτι άλλο — σα να την είχαν βάλει ξανά στο σχολείο να ξαναμάθει πως η μπάλα δεν πάει εκεί που της φωνάζουν, αλλά εκεί που εκείνη αποφασίζει. Ρωτήστε εμένα: πόσοι από εσάς εκεί κοντά στα θεωρεία εκείνο το βράδυ στη Βαρσοβία είχαν σκεφτεί τότε πως τρεις μήνες αργότερα εκείνη θα στεκόταν σα τυφλή σ' ένα γήπεδο λες κι είχε ξεχάσει πως κρατά ρακέτα; Μα κι εσείς λοιπόν κάνατε το ίδιο — την έκανατε πριγκίπισσα γιατί έτσι ήταν πιο εύκολο για σας. Κι ύστερα γκρινιάξατε πως έφαγε φούντο.

Ρε παιδιά τώρα που πάμε όλοι σκασμένοι μ' αυτά τα χάλια, αφήστε με να σας πω κάτι που ξέρουμε όλοι εδώ μέσα από την κουζίνα του Βόλου — εκεί όπου βγάζεις το ψωμί σου όταν σταματήσει η μπάλα να μπαίνει μέσα. Ο Σόουν έκανε στην Ιγκα ότι δεν έκανε ποτέ κανένας άλλος: της έδωσε την ίδια την ψυχή του παιχνιδιού. Την έκανε σα λίθινο φρούριο εκεί που κάποιοι άλλοι περίμεναν να πέσουν οι πρώτες πέτρες πάνω τους. Την ίδια στιγμή ο Λουκάς έκανε ότι έκανε — πήρε τις νίκες, μάζεψε τους τίτλους, έστησε το δικό του θέατρο εκεί όπου κάποτε έπρεπε να στέκεται μόνο εκείνη. Μα η επιτυχία δεν είναι κάτι που σου χαρίζεται· είναι κάτι που καταλαμβάνεις όταν σταματήσεις να κοιτάς πάνω σου και αρχίσεις να κοιτάς μπροστά σου. Κοιτάξτε το Γουίμπλεντον εκείνο το βράδυ — η Ιγκα είχε μόλις σπάσει τους Μαρτινέζ σα να ήταν μια σειρά από ντόμινο. Την επόμενη μέρα οι τίτλοι μιλούσαν για τον Λουκά σα να ήταν ο μοναδικός πρωταγωνιστής εκείνης της ιστορίας. Μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα σήμερα: εκείνη η στιγμή που σήκωσε την ρακέτα σαν να κρατούσε όλο τον κόσμο στη μύτη της. Εκείνος ο Σόουν δεν της έδωσε απλώς αυτοπεποίθηση· της έδωσε την αίσθηση πως η μπάλα είναι δική της όταν εκείνη αποφασίζει, όχι όταν κάποιος άλλος της δείχνει πού να την βάλει. Κι όταν εκείνος ο Οκτώβρης στη Λιβόρνο έγινε εκείνο το ξόρκι όπου η ομάδα έπρεπε να ξαναμάθει πως δεν υπάρχει βασιλιάς πάνω στο γήπεδο, τότε κατάλαβαν όλοι πως αυτό που έχασαν δεν ήταν ένας αγώνας. Ήταν η ίδια η ιστορία — εκείνη που ξεκίνησε όταν κάποιος τους δίδαξε πως η επιτυχία δεν είναι δώρο, αλλά δικαίωμα που καταλαμβάνεις μόνος σου. Εγώ εκείνο το βράδυ στη Βαρσοβία είδα εκείνη την κοπέλα να υπογράφει αυτόγραφα σα να είχε ξεχάσει πως πριν από τρεις ώρες είχε κερδίσει έναν τίτλο επειδή εκείνη αποφάσισε πως έπρεπε να νικήσει. Μα την επόμενη μέρα η ίδια Σβιότεκ στεκόταν σ' εκείνο το γήπεδο σα να μην είχε ξαναδεί ρακέτα στη ζωή της. Κι εγώ ρωτώ εσένα εκεί: πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι όταν ξέρεις πως η μπάλα είναι εκεί όπου εσύ αποφασίζεις να την στείλεις — όχι εκεί που κάποιος άλλος θέλει να την δει; Η ομάδα έχασε εκείνον τον αγώνα επειδή κάποιοι έγιναν πιο δυνατοί όταν περίμεναν κάποιον άλλον να τους πει πως πρέπει να νικήσουν. Μα εκείνη εκείνον τον Οκτώβρη έχασε τον εαυτό της επειδή πίστεψε πως είχε τελειώσει η δουλειά της όταν κάποιος άλλος της έδωσε τον τίτλο σα συμβόλαιο τυφλού θησαυρού. Κι έτσι βρέθηκε σ' εκείνο το γήπεδο σα ξένος στον τόπο του — εκεί όπου κάποτε εκείνη ήταν η βασίλισσα.