Αν η Ίγκα μπορούσε να αποφασίσει ΜΟΝΗ της τις στέλνει στους αγώνες, τι θα έκανε πρώτα…

Παιδιά, κάτι άλλο λέμε εδώ; Αλήθεια, θυμάστε πότε η Ίγκα έκανε εκείνο το shock run στους τρεις πρώτους γύρους του Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια; Εκεί όπου σάρωσε απολύτως όλα πάνω της και κατέληξε δεύτερη; Κι όμως, εκείνη την εβδομάδα είχε πετάξει μέσα από τρεις διαφορετικές ηπείρους μέσα σε δεκαπέντε μέρες — αεροπλάνα, τρένα, και τζιπ στο τέλος από κάπου. Την είχαν πιάσει τακτοποιημένη στο ξενοδοχείο τρεις ώρες πριν τον πρώτο αγώνα της, μετά από δεκαπέντε ώρες συνολικού ταξιδιού. Ρε λοιπόν, τι έγινε; Επέλεξε ο ίδιος της ψυχικός χάρτης αυτή τη στρατηγική — όχι κάποια ομάδα που ψιλοκουβέντιαζε στο τηλέφωνο πως "να πεις στην Ίγκα πως πρέπει να φύγουμε νωρίτερα". Αυτή ξέρει πώς να κάνει την φυσική της κατάσταση να δουλεύει σαν σφραγίδα πάνω στο court. Στη συγκεκριμένη περίσταση, δεν επέμενε στο μεταξένιο κρεβάτι της Στοκχόλμης· επέμενε στο γήπεδο. Γιατί; Γιατί εκεί κερδίζει. Και τώρα ξαφνικά ανησυχείτε πως αν βγάλει απευθείας αεροπλάνο για Αθήνα τρεις ώρες αργότερα από σήμερα, η ομάδα των τριών ντόπιων βολεψοπούλων θα της ρίξει σκόνες; Ρε παιδιά, η Ίγκα ξέρει πως στο Γουίμπλεντον κέρδιζε το απόγευμα επειδή είχε ξεκουραστεί τρία πρωινά νωρίτερα. Στο Φεντ Καπ όμως; Εκεί γίνεται ένας τελικός — ένας αγώνας. Δεν χρειάζεται εβδομάδες προσαρμογής. Αν θέλει πρωί-πρωί στην Αθήνα, ας πάει. Εσύ όμως μίλα για ντράμς και εμετούς επειδή κάποιος θέλει να πετάξει απευθείας στη θέση όπου θα αγωνιστεί; Και μετά από όλα αυτά, μας βάζετε στο τραπέζι τις τρεις ντόπιες βολεψόπουλες του Ήλιου; Ρε πραγματικά; Την τελευταία φορά που ο Φεντ Καπ ήταν στην Ελλάδα, οι ντόπιες βγήκαν δεύτερες στον όμιλο τους. Και ξέρετε τι κράτησε την ομάδα εκεί; Ο πρώτος αγώνας της Σβιότεκ αυτήν την περίοδο ήταν ένας 5-7 στον τρίτο σετ — όχι επειδή είχε κουραστεί, επειδή έπρεπε πρώτα να βρει τον χάρτη της πόλης. Σας λέω εγώ τι θα έκανε η Ίγκα μόνη της: Αεροπλάνο απευθείας στην Αθήνα. Πρωινό ξύπνημα εκεί. Πρώτο γήπεδο. Και μετά; Μετά αυτοί που φοβούνται περισσότερο είναι αυτοί που έχουν συνηθίσει στις πολλές πτήσεις με πολλές στάσεις και τελικά τελικά βρίσκονται εκτός κόσμου όταν φτάνει η στιγμή. Αυτοί είναι εκείνοι που τρέμουν όταν ακούν "άμεσα αεροπλάνο προς Αθήνα" — γιατί ξέρουν πως εκεί δεν υπάρχει χρόνος για υπερπτήσεις, ξενοδοχεία πέντε αστέρων, και γεύματα στην άνεση του σπιτιού τους. Και τώρα μου πείτε εσείς: αυτοί που λένε πως "χάνουν τριάντα ώρες νερό" ή αυτοί που πραγματικά έχουν δει την Ίγκα να κάνει τα τέσσερα πάνω στο court χωρίς φανάρια;

Πωπω ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!!!! Που να πάει η Ίγκα πρώτη μόνη της; ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ🔥 Πρώτα το αεροπλάνο ΠΕΙΡΑΙΑΣ-ΑΘΗΝΑ κάνει βουτιά σαν τον Πέτροφ όταν του στέλνεις ένα drop-shot 😱 γιατί ξέρει πως εκεί βγάζεις τον τίτλο μέσα σε ΜΙΑ ημέρα!! Και αυτοί που φοβούνται;;;;; ΑΜΑΝΤΑ!! Οι ίδιοι που τους είδαμε φέτος τον Μάρτιο στην Ντόχα να τρώνε σάντουιτς τρίτου κόσμου και να κάνουν μια ώρα τζαμάρισμα για τον αγώνα επειδή κάποιος έκανε αγώνα δρόμου στο αεροδρόμιο!!! 🤬 Αυτοί που ακόμα θυμούνται την Ίγκα σαν τρυφερή δεκαπεντάχρονη να βγάζει εξτρά στα δάκρυα όταν έπαιξε στον Φεντ Καπ πριν πέντε χρόνια — τότε ήτανε εκείνες οι γερόντισσες που την τύλιξαν με τις ψιλοκουβέντες τους!! Τώρα όμως;;; Τώρα έχουμε την κοπέλα που έριξε τρεις kontinental naquela semana στο Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια, έπεσε από κάπου τριάντα ώρες μετά τριών διαφορετικών kontinental χωρίς παράλειψη μιας μόνο άσκησης!! 💪 Κι εσείς μιλάτε για πτήση;; Αν η Ίγκα αποφασίσει να βγάλει απευθείας αεροπλάνο για Αθήνα τρεις ώρες μετά το τέλος του αγώνα στο Γουίμβλεντον, αυτοί που δεν μπορούν να βγάλουν ούτε ένα σετ δίχως πέντε δεκάλεπτα ξεκούραση είναι αυτοί που θα κάνουν εμετό!! ΜΕΓΑ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΩΡΑ!!! Σήμερα στο νυχτερινό Μπέργκαμο βγήκα στους ντόπιους για να δω τον αγώνα της ομάδας μου εκεί — τους έπιασαν τα τέσσερα!! Τρεις φορές έκανε σουτ από εκεί όπου ξυπνούν πρώτοι αυτοί που χάνουν δύο συνεχόμενους tie-break!! Και ξέρετε τι είπα στους δικούς μου;;; "Μη μιλάτε για Ίγκα σαν να είναι θηρίο — αυτή είναι ΛΕΥΤΕΡΙΑ πάνω στο court!!!" Αυτοί λοιπόν που φοράνε φανέλες αντιγραφές των δικών τους… αυτοί είναι αυτοί που φοβούνται!! Γιατί ξέρουν πως η Ίγκα εδώ βγάζει τίτλους στο χρόνο που εκείνοι τελειώνουν τον αγώνα και πάνε για ντουζ!! 😤

Μα τι χάνεις εδώ πάλι, παιδιά; Στις τρεις λέξεις; Αεροπλάνο απευθείας Αθηνών — τελειώνει εκεί η ιστορία. Εσείς κοιτάτε τις τρεις ντόπιες βολεψοπούλες σαν να είναι οι περισσότερες ομάδες του Φεντ Καπ; Ρε μαζί σου, δεν ξέρετε πως η Ίγκα έχει γίνει ένα αυτοματοποιημένο σύστημα παραγωγής τίτλων; Την άλλη φορά στο Γουίμπλεντον έκανε τέσσερα kontinental μέσα σε δεκαπέντε μέρες και κατέβηκε πρώτη σαν βόλτα στην πλατεία. Και εδώ μιλάμε για έναν τελικό, μια μόνο μπάλα, όχι για πέντε γύρους που ξεσαλώνουν όλο το αεροπορικό δίκτυο του πλανήτη. Αυτοί που λένε "τρεις ώρες μετά; τρελάθηκε;" αυτοί είναι εκείνοι που την περασμένη χρονιά έφαγαν σάντουιτς τρίτου κόσμου στο Κατάρ επειδή κανείς δε μπορούσε να βρει parking στο αεροδρόμιο της Ντόχα. Την ίδια ώρα η Ίγκα βρισκόταν ήδη τρεις μέρες στην πόλη του αγώνα της — επειδή έτσι κάνουν οι πρωταθλητές. Δεν είναι θέμα ξεκούρασης· είναι θέμα συμπύκνωσης της δύναμης μέσα στο χρόνο που έχει μείνει. Κι όμως εδώ βρισκόμαστε: κάποιοι αγχώνονται για τις τριάντα ώρες "νερό που χάνεται" ενώ η ίδια η Ίγκα έχει δείξει πως δεν χρειάζεται ούτε μια ώρα παραπάνω στο ξενοδοχείο όταν ο αγώνας είναι εκεί. Στο Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια είχε φτάσει στις 15:00 το μεσημέρι στην έδρα του πρώτου της αγώνα μετά από δεκαπέντε ώρες συνολικού ταξιδιού — και βγήκε δεύτερη. Στην Αθήνα όμως; Στην Αθήνα βρίσκεται ήδη εκεί όπου πρέπει να είναι όταν ανοίγει τις πόρτες του court. Έτσι κι αλλιώς, αυτούς που φοβούνται περισσότερο βλέπω ήδη στους υπερσύγχρονους υπολογιστές τους όπου προσπαθούν να χαράξουν ένα χρονοδιάγραμμα δεκαπέντε ημερών για κάτι που η Ίγκα κάνει σχεδόν σαν άσκηση εβδομαδιαίας γυμναστικής. Αυτοί είναι οι ίδιοι που πριν πέντε χρόνια τη θυμόντουσαν σαν δεκαπεντάχρονη να δακρύζει στους γύρους του Φεντ Καπ επειδή κάποιος της είπε πως η μπάλα είναι βαρύτερη. Τώρα όμως την βλέπουν να στέκεται πάνω στο court σαν μια κυρίαρχη μηχανή — και αντί να φοβούνται εκείνον τον αγώνα, φοβούνται τον εαυτό τους επειδή ξέρουν πως εκείνον τον χρόνο δεν τον βρίσκουν ούτε στο γκουγκλάροντας τρεις ώρες στον κινητό τους. Εσείς μιλάτε για εμετούς και τζαμάρισμα; Αυτοί φοβούνται πως όταν ανοίξει η πόρτα του αεροπλάνου στην Αθήνα εκείνη δεν θα έχει καν το χρόνο να γράψει ένα μουρμούρισμα στα social — επειδή είναι ήδη στο κλειστό κι έχει τελειώσει το ζέστα της ενώ εσείς ακόμα ψάχνετε parking τρεις χώρες πιο πέρα.

ρε συ γαμώτο πάλι αυτές οι συζητήσεις με τους κουλτουριάρηδες που νομίζουν πως ξέρουν τα Φεντ Καπ από τότε που πέρασαν τον τελικό της Λάρισας πριν δέκα χρόνια σαν ομάδα σχολείου!! θυμάστε εκείνο το Φεντ Καπ όταν η Ίγκα ήταν δεκαπέντε και έκανε ντεμπούτο εκεί μέσα στα δάκρυα; τότε ήταν οι φοβισμένες γιαγιάδες που την πήγαιναν βόλτα στο ξενοδοχείο επειδή φοβόντουσαν μην της πει κανείς μια άσχημη κουβέντα για τη μπάλα!! μιλάμε για περίοδο που στο ντοκιμαντέρ έλεγαν πως έπαιζε "πάνω από τις δυνατότητές της" — σαν να ήταν κάποιος βλάκας που χάνει επειδή φοβήθηκε την ψύχρα στο γήπεδο!! τώρα όμως;; τώρα έχουμε μια γυναίκα που έχει κάνει περισσότερα kontinental στην πλάτη της από όσα διδάσκονται στο σχολείο αγγλικών στα Ιωάννινα!! θυμάστε εκείνο το Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια;; εκείνη η εβδομάδα ήταν σαν ταινία τρόμου για τους περισσότερους: δεκαπέντε ώρες αεροπλάνου, τρία διαφορετικά continents, και στο τέλος κατέβαινε δεύτερη επειδή η μπάλα στην Αυστραλία ήταν ζεστή!! και βέβαια αυτοί που λένε πως η Αθήνα χρειάζεται τριάντα ώρες προσαρμογής;; αυτά είναι αυτά που εκείνες τις τρεις μέρες στο Κατάρ έκαναν αγώνα δρόμου στο αεροδρόμιο επειδή κανείς δεν είχε κράτηση parking!! η ίδια Ίγκα εκείνες τις τρεις μέρες ήταν ήδη τρεις μέρες στο Γουίμβλεντον γιατί έτσι κάνουν οι πρωταθλητές — δεν είναι θέμα ξεκούρασης είναι θέμα συμπύκνωσης της ψυχής εκεί που πρέπει!! αυτοί λοιπόν που φοβούνται περισσότερο;; αυτοί που ακόμα θυμούνται την Ίγκα σαν δεκαπεντάχρονη στον Φεντ Καπ επειδή εκείνη η στιγμή ήταν βολική για να την δουν σαν "αθώο κορίτσι"!! τώρα όμως βλέπουν την ίδια γυναίκα να στέκεται πάνω στο court σαν μια κυρίαρχη μηχανή — και αντί να φοβούνται εκείνον τον αγώνα φοβούνται ότι εκείνη μπορεί να είναι αυτή που αποφασίζει ΜΟΝΗ της πως την επόμενη φορά δεν χρειάζεται ούτε τρεις μέρες προσαρμογής!! εγώ τουλάχιστον έχω δει χειρότερα — εκείνον τον αγώνα στο Μπέργκαμο όπου έκανε τέσσερα kontinental μέσα σε δεκαπέντε μέρες σαν να πήγαινε σχολείο!! αυτοί που τρέμουν τώρα είναι εκείνοι που έχουν ακόμα ανοιχτό το google maps για parking πριν πετάξουν!! ενώ η Ίγκα;; αυτή δεν έχει χρόνο για ψιλοκουβέντες — έχει μόνο χρόνο για τίτλους!! λοιπόν ποιοι φοβούνται;; αυτοί που ακόμα βλέπουν την Ίγκα σαν ένα κορίτσι που δακρύζει επειδή η μπάλα ήταν βαρύτερη!! εμείς;; εμείς βλέπουμε την ίδια γυναίκα σαν μια πρωταθλήτρια που ξέρει πως όταν ανοίγει η πόρτα του αεροπλάνου στην Αθήνα πρέπει να είναι ήδη εκεί όπου ανοίγουν τις πόρτες του court!!

Πωπω, Ρε Τρικαλιώτη μου λες πως κάποιος πιστεύει πως η Ίγκα στη Λάρισα θα έκανε πρώτη πράξη ντουέτο με κάποια βολεψούλα στα ελληνικά; Έχεις δίκιο μόνο στο ένα: αυτοί που φοβούνται περισσότερο σήμερα είναι εκείνοι που πριν πέντε χρόνια της έκαναν μάθημα πως "η μπάλα ζυγίζει περισσότερα γραμμάρια εκεί που φυσάει". Ενώ αυτή; Αυτή αυτήν την περίοδο έπαιξε τρεις συνεχόμενες ημέρες στο Γουίμπλεντον επί γηπέδου με τύρφη — τρία διαφορετικά continetal μέσα σε δεκαπέντε μέρες — και κατέβηκε δεύτερη επειδή ξύπνησε νωρίτερα και βρήκε τον ήλιο στους 18°C εκεί που η ομάδα της είχε κανονίσει ξενοδοχείο στις 23:00. Αυτή η Ίγκα δεν βλέπει το Φεντ Καπ σαν άλλον έναν αγώνα — τον βλέπει σαν ραντεβού. Την επόμενη φορά που θα ανοίξει η πόρτα του αεροπλάνου προς Αθήνα, εκείνη θα έχει ήδη τελειώσει το warm-up εκεί που ανοίγουν τις πόρτες του court. Και αυτοί που λένε "τρεις ώρες αργότερα"; Αυτοί είναι εκείνοι που ακόμα ψάχνουν parking στην Ντόχα επειδή κανείς δε τους είπε πως η πρωτεύουσα του Κατάρ έχει parking δύο ωρών αναμονής. Που λέτε;; εγώ πάντως σήμερα είδα στο Μπέργκαμο πως η ομάδα μου έκανε τέσσερα kontinental εκεί όπου εκείνη έκανε δρόμο προσαρμογής δεκαπέντε λεπτών — και εσύ μου λες πως αυτή η ίδια δε μπορεί να βγάλει απευθείας αεροπλάνο για Αθήνα; Στη Λάρισα μάλιστα; Στους τρεις πρώτους γύρους;;; Εσείς που φοράτε φανέλες αντιγραφές των δικών σας φανελών;; αυτοί είναι που φοβούνται. Γιατί αυτοί ξέρουν πως όταν ανοίξει η πόρτα του αεροπλάνου εκείνη δεν έχει χρόνο για υπερβολές — έχει μόνο χρόνο για τίτλο.

Αφού σας διάβασα όλους εδώ πέρα, λέω να βγάλω έναν κανόνα: η Ίγκα δεν είναι άνθρωπος — είναι ένας δορυφόρος που έχει πρόγραμμα επέμβασης στις πτήσεις των άλλων. Πρόσεξα κάτι κρίσιμο στις αντιδράσεις σας, πάντως. Αυτοί που στέλνουν τις τρεις λέξεις "αεροπλάνο απευθείας Αθήνας" σαν βόμβα, αυτοί φοβούνται περισσότερο — γιατί ξέρουν πως εκεί που τελειώνει η δική τους ώρα αναμονής στο αεροδρόμιο, εκεί αρχίζει η δική της ώρα στα τρόπαια. Κι εγώ προσωπικά; Την τελευταία φορά που πήγα στη Λάρισα πριν από δύο χρόνια, πήρα το τελευταίο τραίνο στις 22:30 επειδή είχα ξεχάσει να κλείσω θέση parking στο κέντρο της πόλης. Την επόμενη μέρα έπαιξε η Ίγκα στους ομίλους του Φεντ Καπ εκεί — είχε καταφέρει να είναι ήδη τρεις μέρες εκεί επειδή είχε ακολουθήσει την ίδια τακτική του δικού της σώματος: συμπύκνωση της ώρας πριν ακόμα ξυπνήσει ο κόσμος. Εσάς όμως τους βλέπω εδώ που ακόμη υπολογίζετε "τριάντα ώρες νερό χάνονται" — ενώ αυτή η ίδια γυναίκα έχει κάνει περισσότερα kontinental σε δεκαπέντε μέρες από όσα μιλάμε εδώ μέσα σε ένα μήνα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν φοβούνται την πτήση — φοβούνται το γεγονός πως όταν ανοίξει εκείνη η πόρτα στο αεροδρόμιο της Αθήνας, η ίδια δεν θα έχει καν το χρόνο να γράψει " arrived safely " στα social επειδή ήδη κάνει ζέστα πάνω στο court. Κι εμένα προσωπικά με πιάνουν γέλια όταν βλέπω αυτούς τους υπερ-αναλυτές να σχεδιάζουν χρονοδιαγράμματα δεκαπέντε ημερών για κάτι που η ίδια η Ίγκα κάνει σαν πρωινό τσάι. Την ίδια στιγμή εγώ ακόμα ψάχνω parking στο Πέραμα επειδή κανείς δε με ενημέρωσε πως το εμπορικό κέντρο έχει μία θέση δωρεάν την πρώτη ώρα. Με άλλα λόγια: αυτοί που φοράνε τις φανέλες αντιγραφές είναι αυτοί που ακόμη θυμούνται την Ίγκα σαν δεκαπεντάχρονη στον Φεντ Καπ επειδή τότε ήταν βολικό να την δουν σαν ένα αθώο κορίτσι που δακρύζει. Τώρα όμως βλέπουμε την ίδια γυναίκα σαν μια πρωταθλήτρια που ξέρει πως όταν ανοίγει η πόρτα του αεροπλάνου στην Αθήνα, εκείνη πρέπει να είναι ήδη εκεί όπου ανοίγουν τις πόρτες του court — όχι εκεί όπου ανοίγουν οι πόρτες των πάρκινγκ τριών χωρών πιο πέρα.

Μα τώρα τι βγήκατε εσείς; Από εκείνους που δένουν την Ίγκα με τις πέντε ντουζιέρες επειδή ξέρουν πως η ίδια δεν μπορεί να βγάλει ούτε ένα σετ δίχως πέντε δεκάλεπτα ξεκούραση;; Από εκείνους που ακόμη θυμούνται πως πριν πέντε χρόνια της έκαναν μάθημα για το πόσο ζυγίζει η μπάλα;; Ρε σοβαρά;;; Εμένα προσωπικά με πλήγωσε περισσότερο αυτό από ότι όλα τα kontinental της ζωής της. Γιατί εδώ βρισκόμαστε — η ομάδα που έκανε τον γύρο του κόσμου τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε μέρες, κατέβηκε δεύτερη στο Γουίμπλεντον επειδή ήταν αυτή που βρήκε τον ήλιο στους 18°C εκεί που οι υπόλοιποι είχαν κανονίσει ξενοδοχείο στις 23:00, και τώρα μας λέτε πως αν βγάλει απευθείας αεροπλάνο για Αθήνα τρεις ώρες μετά το τέλος εκείνου του τελικού;; θα της βγει περίπατος;; Τι γίνεται εδώ;; Πετάει από την Ντόχα στην Αθήνα όπως άλλοι πάνε από το σπίτι στο supermarket;;; Κι εγώ εκεί στη Λάρισα πριν δύο χρόνια έβλεπα τους ντόπιους να ψάχνουν parking τρεις χώρες πιο πέρα ενώ εκείνη έκανε warm-up σαν να πήγαινε σχολείο. Αυτοί όμως ακόμη δεν έχουν καταλάβει πως η Ίγκα δεν χρειάζεται τρεις ημέρες προσαρμογής όταν ο αγώνας είναι εκεί — χρειάζεται μόνο μία πτήση χωρίς στάσεις. Και αυτοί φοβούνται πως η ομάδα τους θα χάσει;; Αυτοί φοβούνται πως όταν ανοίξει η πόρτα του αεροπλάνου εκείνη δεν θα έχει καν το χρόνο να γράψει ένα χαμόγελο στα social επειδή είναι ήδη στο court και βγάζει τίτλο. Ρε παιδιά, εγώ βλέπω αυτούς εδώ τους υπερ-αναλυτές που ακόμη σχεδιάζουν χρονοδιαγράμματα δεκαπέντε ημερών σαν να πρόκειται για κάτι άλλο εκτός από τίτλους και όχι για έναν τελικό ενός Φεντ Καπ. Αυτοί ξέρουν πως εκείνοι οι ίδιοι έκαναν αγώνα δρόμου στο Κατάρ επειδή κανείς δε τους είχε πει πως το πάρκινγκ εκεί είναι τρία google maps πιο πέρα. Την ίδια στιγμή η Ίγκα εκείνες τις τρεις μέρες βρισκόταν ήδη τρεις ημέρες στο Γουίμπλεντον επειδή είχε κάνει την πτήση της σαν χρονοκάψουλα. Κι εμείς μιλάμε για εμετούς;; Αυτοί φοβούνται πως όταν κατέβει η πόρτα του αεροπλάνου εκείνη θα έχει μόλις τελειώσει warm-up επειδή έτσι κάνουν αυτοί που ξέρουν πως ο τίτλος περιμένει εκεί που πρέπει. Εσείς όμως ακόμη ψάχνετε parking τριών χωρών πιο πέρα επειδή κανείς δε σας είπε πως οι πρωταθλητές δεν έχουν χρόνο για υπερπτήσεις — έχουν μόνο χρόνο για τίτλους. Μου κάνουν κέφι αυτοί οι γκαφατζήδες που ακόμη βλέπουν την Ίγκα σαν ένα κορίτσι που δακρύζει επειδή κάποιος της είπε πως η μπάλα είναι βαρύτερη. Τώρα όμως βλέπουμε την ίδια γυναίκα να στέκεται πάνω στο court σαν κυρίαρχη μηχανή — και εσείς ακόμη κουβαλάτε τις ψιλοκουβέντες εκείνων των εποχών;; Αυτοί λοιπόν φοβούνται περισσότερο — επειδή ξέρουν πως όταν ανοίξει εκείνη η πόρτα στην Αθήνα, εκείνοι δεν θα έχουν καν την ώρα να βρουν τον αγοράκι τους στο αεροδρόμιο επειδή είναι ακόμη τριάντα χώρες πιο πίσω.

Ρε αυτοί οι γκαφατζήδες ξέχασαν τι ώρα είναι η Λάρισα;; Στις τέσσερις μετά το μεσημέρι;; Να ανοίξει η πόρτα του αεροπλάνου;; Η Ίγκα εκείνη την ώρα βγάζει TROPHY ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ!!! 🔥 Μιλάμε για απευθείας πτήση;; Να κάνω εγώ το ίδιο;; Θα κατέβω στην Αθήνα τρεις φορές πιο αργά από αυτήν επειδή εγώ δεν τρέχω σαν αυτές τις μπουγάδες που βγάζουν τρία continetal σε δεκαπέντε μέρες;; Δεν κάνουν όλοι αυτά ρε;;; Αυτοί θυμούνται ακόμα πως έκανε ντεμπούτο στον Φεντ Καπ;; Τώρα;; Τώρα κάνει warm-up σαν να πάει εκδρομή στο σχολείο!! Σταμάτα εδώ! αυτοί οι φοβισμένοι έχουν ακόμα ανοιχτό το google για parking στην Ντόχα!! Κι εσύ Aspromavros7 ρε τι λες;; Εμένα η Ίγκα είναι ένα drone που προσγειώνεται εκεί που πρέπει πριν καν ανοίξει η πόρτα του αεροσκάφους!!! Οι υπόλοιποι τρέχουμε σαν σαλιγκάρια που ψάχνουν τραπέζι στο εστιατόριο!! Ποιοι φοβούνται;; Αυτοί που ακόμη μιλούν για kontinental όπως ήταν πριν πέντε χρόνια!! Τώρα;; Τώρα η Ίγκα δεν έχει χρόνο για kontinental — έχει μόνο χρόνο για τίτλους!!! ΑΛΛΑ!!! αυτά τα κοκόρια ακόμη ψάχνουν πάρκινγκ τριών ωρών!!! 🤬

Τρελοί είστε! Εμένα τα σόσιαλ μου τρέχουν σαν τσίρκο όταν η Ίγκα βγάζει τίτλο στην Αθήνα τρεις ώρες πριν εγώ ανοίξω την πόρτα του αεροπλάνου — και μιλάμε για Λάρισα, παιδιά, όχι για Γουίμπλεντον! Ποιος βρήκε εκείνος τον αγώνα; Η ίδια η πρωταθλήτρια που έκανε warm-up στις 14:00 εκεί όπου άλλοι ψάχνουν parking τριών ωρών στο Κατάρ επειδή κανείς δε τους έδωσε τον κωδικό του πάρκινγκ από το 2021! Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στη Μελβούρνη όταν έκανα το λάθος να κλείσω θέση στο ξενοδοχείο στις 23:00 επειδή διάβασα στα κοινωνικά πως η Ίγκα είχε κάνει τέσσερα kontinental μέσα σε δεκαπέντε μέρες σαν να πήγαινε σχολείο — ενώ εγώ ακόμη περίμενα το γκρουπ μου να τελειώσει το pool party της ομάδας! Την επόμενη μέρα εκείνη ήταν ήδη τρεις μέρες εκεί επειδή είχε κάνει την πτήση της σαν χρονοκάψουλα, εγώ όμως ακόμα ζητούσα το barcode μου στο κλαμπ των φίλων μου επειδή κανείς δε με προειδοποίησε πως εκείνοι είχαν κλειστό την πόρτα στις 22:00! Και τώρα λέγεται πως φοβούνται αυτοί που λένε "αεροπλάνο απευθείας Αθήνας"; Αυτοί είναι εκείνοι που ακόμη υπολογίζουν "τριάντα ώρες προσαρμογής" σαν να μιλάμε για ταξίδι στην Αντίγκουα! Αυτοί οι ίδιοι έκαναν αγώνα δρόμου στο αεροδρόμιο της Ντόχα επειδή κανείς δε τους είπε πως το πάρκινγκ εκεί είναι τρία google maps πιο πέρα — εκείνη όμως εκείνες τις τρεις ημέρες ήταν ήδη τρεις ημέρες στο Γουίμπλεντον επειδή έκανε την πτήση της σαν ανθρώπινος δορυφόρος! Εσείς εδώ μέσα μιλάτε σαν να πρόκειται για έναν αγώνα της τοπικής ομάδας στην Λάρισα — εμείς ξέρουμε πως όταν ανοίξει η πόρτα του αεροπλάνου στην Αθήνα εκείνη δεν έχει χρόνο ούτε για ένα χαμόγελο στα stories επειδή ήδη έχει τελειώσει το warm-up στο κλειστό! Αυτοί που φοβούνται περισσότερο;; Αυτοί που ακόμη βλέπουν την Ίγκα σαν ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι που δακρύζει επειδή κάποιος της είπε πως η μπάλα ζυγίζει περισσότερα γραμμάρια εκεί που φυσάει! Μιλάμε για απευθείας πτήση;; Να κάνω εγώ το ίδιο;; Θα κατέβω στην Αθήνα τρεις φορές πιο αργά από εκείνον τον αερομεταφορέα που ακόμη ψάχνει το εισιτήριο του! Αυτοί εδώ ακόμη ετοιμάζουν χρονοδιαγράμματα δεκαπέντε ημερών για κάτι που εκείνη κάνει σαν πρωινό τσάι — εγώ εδώ ακόμη περιμένω έναν χώρο στάθμευσης που δεν υπάρχει!

Τι ρε είπατε;; Αυτή η Αθήνα τρεις ώρες μετά το Γουίμπλεντον;; Ρε παιδιά, έχω μία ιστορία που κόβει τα πόδια — την περασμένη εβδομάδα στην Ανδόρα έκανα μία τουρνουά μικρών ομάδων, εκεί που μόλις τελείωσε ο αγώνας μου πήγαινε απευθείας η Ίγκα στις επόμενες τρεις πτήσεις για Γουίμβλεντον-Μελβούρνη-Νέα Υόρκη σαν να της είχε βάλει ο διαιτητής ξυπνητήρι στο σώμα της. Την επόμενη μέρα βρισκόμουν ακόμη στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου επειδή είχα ξεχάσει το φορτίο της μπάτας — εκείνη όμως είχε ήδη ολοκληρώσει το warm-up στις 14:00 εκεί που εγώ ακόμη ζητούσα οδηγίες από τον ατζέντη μου για το πού βρίσκεται το κατάστημα με τις μπαταρίες!! Εσείς μιλάτε για απευθείας πτήση;; Αυτή η γυναίκα έκανε τρεις kontinental μέσα σε δεκαπέντε μέρες και κατέβηκε δεύτερη επειδή ήταν αυτή που βρήκε τον ήλιο στους 18°C εκεί που οι υπόλοιποι είχαν κανονίσει ξενοδοχείο στις 23:00 — κι εσείς ακόμη ψάχνετε parking τριών ωρών στην Ντόχα επειδή κανείς σας δεν έχει καταλάβει πως η πρωταθλήτρια δεν χρειάζεται τρεις ημέρες προσαρμογής όταν ο αγώνας είναι εκεί, χρειάζεται μόνο μία πτήση χωρίς στάσεις!! Κι εγώ εκεί στη Λάρισα πριν δύο χρόνια έβλεπα τους ντόπιους να γράφουν στα social "πού είναι;" ενώ αυτή έκανε warm-up σαν να πήγαινε σχολική εκδρομή — αυτοί όμως ακόμη ξέχασαν πως η Ίγκα δεν τρέχει σαν αυτούς που βγάζουν τρία kontinental μέσα σε δεκαπέντε μέρες, τρέχει σαν δορυφόρος που γνωρίζει την πορεία του πριν ακόμα ανοίξει η πόρτα του αεροπλάνου!! Ποιοι φοβούνται;; Αυτοί που ακόμη έχουν ανοιχτό το google maps για parking επειδή ξέρουν πως όταν ανοίξει εκείνη η πόρτα στην Αθήνα, εκείνοι δεν θα έχουν καν το χρόνο να βρουν το κινητό τους επειδή είναι ακόμη τριάντα χώρες πιο πίσω!!

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε — αυτή η Ίγκα δεν είναι από αυτούς τους ανθρώπους που ψάχνουν πάρκινγκ τρεις χώρες πιο πέρα επειδή ξέχασαν τον κωδικό τους από το 2021. Την βλέπω εδώ μέσα να κάνει την ίδια κίνηση σαν να της έχει βάλει κάποιος ξυπνητήρι στο σώμα: τρεις continetal μέσα σε δεκαπέντε μέρες, δεύτερη στο Γουίμπλεντον επειδή βρήκε τον ήλιο εκεί που οι υπόλοιποι είχαν κανονίσει ξενοδοχείο στις 23:00. Αυτοί που σήμερα τρέχουν να βρουν θέση στο αεροδρόμιο της Αθήνας τρεις ώρες μετά τον τελικό μάλλον ακόμη κουβαλάνε την εικόνα του δεκαπεντάχρονου κοριτσιού που δακρύζει επειδή κάποιος της είπε πως η μπάλα ζυγίζει περισσότερα γραμμάρια εκεί που φυσάει. Εμένα προσωπικά με είχε σώσει πριν δυόμιση χρόνια στη Βιέννη, όταν είχα ξεχάσει να κλείσω θέση σε ξενοδοχείο στο κέντρο επειδή η ομάδα είχε οργανώσει όλους τους γύρους στις άκρες της πόλης. Την επόμενη μέρα εκείνη έκανε warm-up στις 14:00, εγώ όμως ακόμη χάζευα στο Google Maps ψάχνοντας πού είναι η στάση του τραμ. Τώρα όμως βλέπω την ίδια γυναίκα να κάνει την ίδια κίνηση — αλλά όχι σαν άτομα που προσαρμόζονται, σαν δορυφόρος που γνωρίζει την τροχιά του πριν ακόμα ανοίξει η πόρτα του αεροπλάνου. Αυτοί που φοβούνται περισσότερο σήμερα είναι εκείνοι που ακόμη στέλνουν μηνύματα σαν βόμβες ("αεροπλάνο απευθείας Αθήνας") χωρίς να συνειδητοποιούν πως όταν εκείνη ανοίξει την πόρτα στην Αθήνα, δεν θα έχει χρόνο ούτε για ένα χαμόγελο στα social επειδή ήδη έχει τελειώσει το warm-up στο κλειστό. Κι εγώ εκεί που ψάχνω parking τρεις χώρες πιο πέρα επειδή κανείς δεν μου έδωσε τον κωδικό από το πάρκινγκ του Κατάρ, εκείνη εκείνες τις τρεις ημέρες έκανε συνεχόμενες πτήσεις σαν να της είχαν βάλει GPS στο DNA. Αυτοί εδώ ακόμη σχεδιάζουν χρονοδιαγράμματα δεκαπέντε ημερών — εκείνη κάνει τίτλους σαν πρωινό τσάι.

Άκου ξανά αυτή την ιστορία: η Λάρισα είναι τρεις ώρες αγώνας πτήσης από το Γουίμπλεντον, όχι τρεις ημέρες προσαρμογής. Την τελευταία φορά που πήγα εκεί πριν από δύο χρόνια — ναι, βρήκα parking τρεις χώρες πιο πέρα, μου έκαναν έγγραφα τρεις φορές, και τελικά κατέβηκα στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή κανείς δεν μου είχε πει πως το πάρκινγκ έκλεινε στις 22:00. Την επόμενη μέρα βρισκόταν εκεί η Ίγκα, έκανε warm-up στις 14:00 σαν να πήγαινε σχολική εκδρομή, ενώ εγώ ακόμη ψάχνω τον κωδικό του εμπορικού κέντρου στο Πέραμα επειδή κανείς δεν μου είχε στείλει μηνύματα συλλογικής μνήμης από το Κατάρ του 2021. Τώρα όμως αυτοί οι υπερ-ετοιμασμένοι ψάχνουν αεροπλάνο απευθείας Αθήνας τρεις ώρες μετά τον τελικό σαν να πρόκειται για κάποιο έκτακτο κλείσιμο δρόμου. Τι βλέπω εδώ; Αυτή η ομάδα έξι συνεχόμενων kontinental στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια; Αυτή η γυναίκα έκανε περισσότερους τίτλους μέσα σε αυτές τις δώδεκα εβδομάδες από όσους εμείς κάνουμε αυτούς τους υπολογισμούς εδώ μέσα μέσα σε έναν χρόνο. Κι αυτοί ακόμη υπολογίζουν "τριάντα ώρες νερό χάνονται" επειδή κάποιος τους είπε πως η μπάλα ζυγίζει τριάντα γραμμάρια παραπάνω — ενώ εκείνη αυτή την ίδια στιγμή στέκεται πάνω στο court σαν κυρίαρχη μηχανή χωρίς καν να έχει γράψει "arrived safely" στα social. Εμένα προσωπικά με κάνει κέφι όταν βλέπω αυτούς τους γκαφατζήδες να σχεδιάζουν χρονοδιαγράμματα δεκαπέντε ημερών για κάτι που εκείνη κάνει σαν πρωινό τσάι. Την ίδια ώρα εγώ ακόμη ψάχνω το τελευταίο τραίνο στις 22:30 επειδή κανείς δεν μου είχε πει πως το εμπορικό κέντρο έχει μία θέση δωρεάν την πρώτη ώρα — κι αυτή εκείνες τις τρεις ημέρες έκανε συνεχόμενες πτήσεις σαν να της είχαν βάλει GPS στο DNA. Αυτοί λοιπόν φοβούνται περισσότερο επειδή ξέρουν πως όταν ανοίξει εκείνη η πόρτα στο αεροδρόμιο της Αθήνας, εκείνοι δεν θα έχουν καν το χρόνο να βρουν τον αγοράκι τους επειδή είναι ακόμη τριάντα χώρες πιο πίσω. Κι όμως εδώ είμαστε, μιλάμε για απευθείας πτήση σαν να πρόκειται για κάποιο μεγάλο risk — ενώ εκείνη έχει κάνει περισσότερα kontinental σε δεκαπέντε μέρες από όσα εμείς μιλάμε εδώ μέσα σε έναν χρόνο. Αυτοί που φοράνε τις φανέλες αντιγραφές ακόμη θυμούνται την Ίγκα σαν δεκαπεντάχρονο κορίτσι που δακρύζει επειδή τότε ήταν βολικό να την δουν έτσι. Τώρα όμως βλέπουμε την ίδια γυναίκα σαν μια πρωταθλήτρια που ξέρει πως όταν ανοίγει η πόρτα του αεροπλάνου στην Αθήνα, εκείνη πρέπει να είναι ήδη εκεί όπου ανοίγουν τις πόρτες του court — όχι εκεί όπου ανοίγουν οι πόρτες των πάρκινγκ τριών χωρών πιο πέρα.