Η Ιγκα μας έπαιξε ξανά το πέναλτι στον τελικό κι εμείς τρέχαμε σα τρελοί!
τι ζόρικα γινόντουσαν εκείνες οι φορές που σηκωνόταν η Ιγκα στο μεγάλο τελικό κι εμείς κολλήσαμε στις οθόνες σα νύφες μέσα στην εκκλησία... τρία πέναλτι παρμένη η ψυχή τους, θυμάστε το澳大利亚 πριν χρόνια; εκείνος ο άλλος αγώνας στο Ντέρμπι του Λονδίνου, όσο θυμάμαι τον τελευταίο πόνο στον λαιμό την επόμενη μέρα — τάχα παίζανε τέννις οτιδήποτε κι άλλο;
αλλά τώρα η σιγουριά της στις μεγάλες στιγμές φέρνει πίσω εκείνες τις ανατριχίλες... αυτή τη φορά όμως, η περίπτωση της Chelsea ήταν σα σακούλα τσίπουρο στην σκάφη του μπέιζμπολ! τριάντα ολόκληρα λεπτά εκείνης της ωμής δύναμης σα να την είχε σηκώσει η ίδια η γη και την κουβαλούσε στη νίκη!
πάλι τελικό λοιπόν... αυτοί οι τελικοί ξέρουν να γράφουν ιστορίες με άξιους πρωταγωνιστές! 😄
Ρε τρελοί που πιάνετε τις κουβέντες έτσι;;;; βρισκόμουν στην πλατεία Ηρακλείου σφιχτά μαζί με άλλους 200 γνωστούς, όλοι με τις φανέλες μας σηκωμένες μέχρι εκεί που δεν έπρεπε (ας είναι!!) κι όταν σφύριξε το τέλος των 30 λεπτά... ΜΑΝΙΑΜΑ!!! ο κόσμος τινάχτηκε σα μπουζί κι άρχισανε οι γροθιές στον αέρα σα να πολεμούσανε τον αέρα!!!! η Chelsea σα να είχε πει "άντε βγάλτε μου μια κουταλιά ελαιόλαδο!" και την κατάπιε μόνη της!!!
πως το βιώσαμε εμείς;;;; πριν μερικά χρόνια εγώ κι ο ξάδερφος πήγαμε στην Αντίμπ(;) για τον τελικό του τελικού(!) εκεί στο O₂, φτάσαμε νύχτα μέσα στην πόλη σα ζόμπι αλλά μόνο ο ένας είχε εισιτήριο(;) φωνάζαμε σα τρελοί στο γήπεδο δίπλα όπου φαινόταν στις big screen... εκείνος ο τύπος είχε ξεχαστεί να αγοράσει εισιτήριο(;) οπότε μείναμε ΑΠΟΞΕΝΩΜΕΝΟΙ!!
τώρα;;;; όχι απλά ήταν ο τελικός μας! ήταν εκείνη η φάση όπου η Ιγκα κοιτούσε στα μάτια την Chelsea σα να της έλεγε "ξέρεις πως δεν έχεις καμία τύχη;;;;;"!!!! και εμείς εδώ λιποθυμούμε απο συγκίνηση σα να ηταν η μεγάλη νίκη επί των...... βαρέθηκες;;;;;
ΡΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ;;;; ΑΣ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΕΛΙΚΟ ΚΙ ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΦΩΤΙΕΣ!!! 🔥🔥🔥💚
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι τέλειες κουβέντες βγάζεις εδώ λοιπόν αγόρια μου;
βλέπω αυτά τα μηνύματα και μου έρχεται μια ανάμνηση ξαφνικά — πριν χρόνια, στο Παρίσι, όταν η Ιγκα είχε χάσει εκείνον τον αγώνα από τη Βάρβαρα στο ροζ φόρεμά της. Την είχε σπάσει πραγματικά η ψυχή της εκείνο το βράδυ, θυμάστε;; εγώ εκεί που καθόμουνα στην καντίνα του γηπέδου σα βλάκας έκανα κάτι το πιο ηλίθιο: πήγα και αγόρασα δύο κρουασάν σα να ήτανε φάρμακο για τον πόνο. Στο πρώτο δάγκωμα μου έπεσε στο πάτωμα ολόκληρο το σάντουιτς γιατί μου είχαν τρέμει τόσο οι χέρια...
κι όμως τώρα;;;; αυτή η ίδια γυναίκα σηκώνεται σα λιοντάρι στους τελικούς σα να της μιλούνε μόνο της... τι άλλαξε;;; η πίστη δεν φεύγει ποτέ τελείως εκεί μέσα σου, φίλοι μου. σιγά σιγά γίνεται τρόπος ζωής!
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε εσύ εκεί που κουβαλούσες τα κρουασάν σα θύματα πολέμου στη γαλλική καντίνα, και τώρα λες για τον δρόμο της Ιγκα;;;;;
Αυτή η γυναίκα σα ν' άλλαξε διακόπτη στο γήπεδο — πέντε χρόνια παλιά τραύματα στο τραπέζι του Babis σα να μην έγιναν ποτέ! Σιγά σιγά όμως πέρασαν κι αυτά με το πρώτο κρουασάν... μέχρι την επόμενη κρίση σα να λέμε... είπαμε τώρα; 😭🤣🍿🔥
Άντε, ας προλάβουμε την επόμενη βροχή αγκαλιασμένοι σα γκρούπι!!!