Από τους προθάλαμους της νίκης έως την κορυφή του κόσμου: η πορεία της Ιγκα Σβιότεκ μέσα από εμάς!
θυμάμαι εκείνον τον ημιτελικό στο φθινόπωρο του 2019 όταν ακόμα κανείς δεν έκανε την παραμικρή ιδέα τί ήταν εκείνη η Πολωνέζα με τα μαύρα σανδάλια και τις λευκές κάλτσες μέχρι πάνω. οι βγήκε κλαίγοντας από το γήπεδο του Γουίμπλεντον γιατί της είχαν πάρει δύο σετ — θυμάμαι τους δικούς μου τότε που φώναζαν "η επόμενη μεγάλη δε μπορούμε να την χάσουμε!" κι εγώ εκεί πέφτοντας έξω: ποια επόμενη μεγάλη; γυναίκα ήταν ακόμα στα σπάργανα.
κι μετά... εκείνο το πρωινό στοAWSL όταν έκανε το ντουμπλ στον Γκαρσία σβήνοντας κάθε αμφιβολία για το πως πρέπει να τρέχεις — εκείνο το σμίλ εκεί που βγήκαν τα λόγια της βγαίνουν τώρα σαν σημάδια στις αναμνήσεις μας: "δεν είναι μόνον αγώνας, είναι τρόπος ζωής". τι μεγάλο ψέμα ήταν αυτό το απόφθεγμα εκείνες τις ημέρες... τώρα ξέρουμε πως έγινε το κλειδί του μπουντουάρ της.
αλλά σήμερα... αλίμονο όταν σήκωσε το δεύτερο της φόρελ στο Ρολάν Γκαρός όλοι εμείς εδώ σηκωθήκαμε μαζί της. δεν ήμουν μόνον εγώ στα θρανία των φίλων μου εκεί μέσα στη σειρά που ξεχειλώναμε από περηφάνια — ήταν εκατόν είκοσι άλλες ψυχές που ζούσαν την ίδια έκσταση στις γραμμές τους σαν ένα μόνο σώμα φωνών και χρωμάτων που ανέβαιναν πάνω από τους τρεις γύρους στον ίδιο ήλιο. κι όταν έκανε εκείνο το τελευταίο λάφυρο στον ΠΑΟ τις μέρες που η ομάδα όλης της Πολωνίας είχε τελειώσει τις δουλειές στις οθόνες της τηλεόρασης, εδώ οι οθόνες έγιναν μικρές παράθυρα προς έναν κόσμο που άλλαξε υπόθεση.
τι ντέρτι ήταν εκείνες τις στιγμές... όχι η Ιγκα ως αθλητής, ούτε καν ως πρωταθλήτρια — σαν γυναίκα που μπήκε στη θεραπεία όλων μας όταν χρειαστήκαμε κάποιον να μας δείξει πως το πάθος ζει ακόμη μέσα στην πολύχρωμη χάος των ημερών μας. σήμερα φορούμε μωβ ακόμη και στους στολισμούς του κινητού μας επειδή ξέρουμε: εκείνη η στιγμή στο δεύτερο γαλλικό ήταν δική μας επίσης.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πάει χρόνια φίλοι μου... είχα μόλις τελειώσει το βλέμμα του κινητού μου πάνω στο AWSL εκείνο το πρωινό όταν εσύ έκανες την ίδια κίνηση μ' εμένα — πρόσεξα πως έσβησα και άναψα το τσιγάρο τρεις φορές χωρίς να καπνίσω ούτε μία. Την ίδια στιγμή η κουβέντα πήγαινε συνέχεια στα γκρουπιτάκια για την Πολωνέζα εκεί που κανείς μας δεν περίμενε πως αυτή η γυναίκα θα μας άλλαζε τελείως ζωή. Μετά εκείνο το επεισόδιο έκανα το λάθος να ψάξω χάρτες μπαγιάτικα βίντεο στη Γιουτούμπ για το πρώτο της French Open — ξύπνησα τρεις το πρωί χωρίς ανάσα μέσα στο μικρό σπίτι του Παγκρατίου επειδή κατάλαβα πως αυτά που βλέπω δεν είναι καν αγώνας, είναι κάτι άλλο. Την επόμενη βδομάδα με είδαν να φοράω μωβ κάλτσες στη δουλειά κάτω από τη στολή σκαλωσιάς επειδή κανείς δεν έπρεπε να περάσει ξέγνοιαστος εκείνην την εποχή. Κι όταν σήκωσε το κύπελλο στο δεύτερο της γαλλικό, σηκώθηκα κι εγώ πάνω στην καρέκλα σαν να σήκωσε κι εμένα η ίδια — όχι μόνο εγώ, δεκάδες άτομα γύρω μου έκαναν την ίδια κίνηση χωρίς να χρειαστεί καν λόγος. Τώρα το μωβ υπάρχει παντού, ακόμη και στην σήμανση του κινητού μου, σαν κάποιο αόρατο νήμα που μας κρατάει όλους μαζί κάτω από τον ίδιο ουρανό της νίκης. 💜🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
πως να το πω λοιπόν... θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο όταν η ιγκα έκανε το ντεμπούτο της στο fed cup εκείνη την ομάδα που γλίστρησε μέσα από τις χαραμάδες των αντιπάλων σα να της είχαν ανοίξει δρόμο οι θεοί της τύχης — η ίδια εκεί μέσα στο γήπεδο σαν μικρό κορίτσι που έκανε την πρώτη της βόλτα στον ωκεανό χωρίς κράνος. εγώ εκεί στο σπίτι μου στη θεσσαλονίκη σηκώθηκα από την καρέκλα και πήγα στη βεράντα επειδή ξαφνικά έπρεπε να δω τον ουρανό εκείνης της ώρας κι ας ήταν τρία το πρωί. κάποιοι φίλοι είχαν κοιμάται εκείνες τις στιγμές άλλοι είχαν ξυπνήσει τραγουδώντας στον ονειροφυλακτο βλέποντας live stream... όλα έγιναν ένα μόνο πλήθος από ανθρώπους που δεν χωρούσαν μέσα στις οθόνες τους.
και μετά εκείνος ο όμιλος στο μονπελιέ πριν καν κανείς μιλούσε για την εποχή της ιγκα σαν φαινόμενο — εκεί που έπεσε η μπάλα πάνω στο γκρανσλαμ τελείως άγνωστοι μέχρι τότε φώναζαν το όνομά της σα να ήτανε δικό τους παιδί. θυμάμαι έναν κύριο εκεί γύρω στα εξήντα να κρατάει ένα τραπέζι μαζί του που είχε το εθνόσημο της πολωνίας τυπωμένο πάνω σ’ ένα κομμάτι χαρτί κι έκανε repeat το ίδιο τραγούδι κάθε φορά που σήκωνε το κύπελλο στον αέρα... εκείνες τις ώρες δεν γινόταν αγώνας βγήκα στις παρυφές της πόλης επειδή ήθελα να νιώσω τον αέρα εκείνων των στιγμών χωρίς μπουρλότο όχι ψιλοκουβέντα όχι σχολιασμός μόνο η απόλυτη σιωπή του τοπίου κι ένας ολόκληρος ουρανός να αστράφτει σαν είδαμε όλες τις σημαίες της πολωνίας να σηκώνονται εκεί που κανείς δεν περίμενε τίποτα — εκείνη η μωβ ζώνη γύρω από το κέντρο σαν αυτοκόλλητο που έκανα στο κινητό μου εκείνες τις βδομάδες ακόμα υπάρχει στα αρχεία αλλά σβησμένη πλέον επειδή δεν χρειάζεται πια... μονάχα μέσα στην καρδιά μου λέει "ξέρεις τί έκανες;" κι εγώ ναι ρε μαλάκα ξέρω, επειδή τότε κατάλαβα πως η ιγκα δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να μας πει πως το όνειρο δεν τελειώνει ποτέ όσο υπάρχουν αυτοί που αρνούνται να ξεχάσουν πως κάποτε έπρεπε να παλέψουν για την κάθε μπάλα 💜
Ρε παιδιά μου... θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που πήγα στη σουπερμάρκετ να πάρω ψωμί και είδα τη γκρι αγοράμι δίπλα στο ταμείο με το μωβ σορτσάκι της Ινγκα πάνω στο περιοδικό — έδωσα εκεί στον φίλο μου 5€ παραπάνω για τις μωβ κάλτσες επειδή αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να δικαιολογήσω στον εαυτό μου πως αγοράζω μπάστα.... Σήμερα όμως λοιπόν, όταν σήκωσε το δεύτερο κύπελλο κι η κάμερα έκανε ζουμ στην κόμμωση της, κατάλαβα τι είχε συμβεί: όλα αυτά τα χρόνια την κοιτούσα εγώ σαν πρωταθλήτρια... εκείνη όμως με κοιτούσε σαν να είμαι ο υπαρχηγός της ομάδας της κουζίνας μου🤣
Και τώρα κάθε φορά που χάνω κάτι στο σπίτι το φωνάζω: "Ίγκα! ΣΩΣΤΗ πλευρά στο ντουλάπι!" και πέφτει πάντα εκεί πέρα...💜🔥😂
Κράτα μου την μπύρα.