Από την πρώτη μπάλα ως το μετάλλιο!
αχ αυτοί οι τελικοί του 2022... θυμάμαι σαν χτες πόσα βραδιάκια κάτσαμε μαζί παρέα να δούμε τις κούτες για πρώτη φορά, ξεπουλήνοντας τσάντες στο φανάρι του βαγονιού ότι φτάνει η παλιά σχολή πλέον ν’ αλλάξει φορά. εγώ τότε έκανα το λάθος και πήγα μονός μου στην πρώτη τηλεκάρτα, εκεί στο παντούφλες μου, ψάχνοντας τον χυμό πάνω στο τραπέζι της κουζίνας που μας ταίριαζε όλα — η ακρίβεια, η φασαρία, η μπουκάλα της πορτοκαλάδας που είχε γίνει σημάδι πως εδώ είμαστε οικογένεια.
πριν ακόμα ξεκινήσουν τα playoff, είχαμε πειστεί όλοι πως αυτό είναι αυτό, πως η Ιγκα δεν ήταν μόνο εκείνη η Ρωμύδα η τρίτη στον κόσμο χωρίς τίτλο, αλλά πως είχε μια παρέα πίσω της που την ακολουθούσε σαν τρελή. και λοιπόν, όταν εκείνο το δεύτερο σετ κόντεψε οριστικά στην καταστροφή, εμένα μου ήρθε ένας σουβλάς από το φούρνο της γειτονιάς — ήταν η μαμά της Ίνγριντ, μας έφερε ξεγνοιασιά μέσα στις φρικτές νύχτες εκείνου του Ιουνίου.
όταν η σουηδέζα έκανε το πρώτο σακίσιο της σειράς πετάχτηκα σηκωμένος σα κακιά πίστα, νόμιζα πως γίνεται πόλεμος. μέχρι να φτάσει εκείνο το σημείο... εκείνοι οι τρεις βολές στο tiebreak, η μικρή στιγμή που οι οικοδέσποινες σηκώθηκαν όρθιες σα μια μονάδα στον αγωνιστικό χώρο, σα να είχαν κάνει μαζί το πρωινό τους πέντε χρόνια πριν και τώρα βρισκόντουσαν εκεί γιατί έπρεπε. και μετά, εκείνο το γκολ — όχι το τελευταίο στιγμιότυπο, όχι το τελευταίο σουτ, εκείνο το ρόλο στα σαράντα χρόνια του τένις που σου λέει πως τελικά όλα αλλάζουν όταν εσύ αποφασίσεις πως η ομάδα σου έχει πια ιστορία.
Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο ξενοδοχείο όταν η Ίνγκε μου έδωσε το φωτογραφίζω με το κινητό μου κλειστό εκείνο το πρωί... εγώ την έβαζα στο πλάι της λέγοντας "ρε τώρα σιγά ρε, πάει άλλο ένα πρωινό σπίτι χωρίς γκολ..." και μετά αυτός ο δεύτερος αγώνας εναντίον της Σουηδίας; Ντύθηκα τόσο βιαστικά που παράτησα το δεύτερο πρωινό μου εκείνου του check-out επειδή στο backstage έγινε χαμός! Την τελευταία φάση εκείνης της σειράς όταν η Γκαρσία έκανε εκείνο το backhand κέρδος στο δεύτερο σετ ήμουν κλειδωμένος στην τουαλέτα λόγω κλειστής πόρτας του δωματίου, αχ μάντεψα εκείνη την στιγμή πως κάτι γίνεται?! Και μετά, όταν εκείνος ο κόπος πάνω στη γραμμή έγινε το σήμα πως ξεπεράστηκε ο όποιος φόβος, τρέξα σα τρελός κατά μήκος του διαδρόμου φωνάζοντας "αυτό είναι νίκη κυρίες μου, αυτό είναι ιστορία!" — εκείνοι οι τρεις βολές στο tiebreak έγιναν οι πιο δυνατές στιγμές μου μετά από χρόνια, σα να ζούσες μέσα στους τίτλους! Μετά εκείνο το γκολ; Δεν ήταν γκολ ήταν χειρονομία!!!!🔥💪😱🔴 Από εκείνο το βράδυ ντύνομαι ακόμα κάπου εκεί: φανέλα πριν βγω από το σπίτι, κοντομάνικη εκείνη που φοράω σα φυλαχτό ακόμα και σήμερα όταν κάτι μεγάλο αναμένεται! Τέλος πάντων!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι σχέση είχε εκείνο το απογευματάκι στο γήπεδο των Τρικάλων όταν βλέπαμε την κούρα στη δικιά μας; εγώ εκεί δίπλα στον Μπάμπη τον παλιό φίλο του σωματείου, μαζί του τελευταίου εισιτηρίου στις τσέπες μας γιατί δεν βγάζαμε άλλο ψωμί εκείνες τις χρονιές... δεν ήταν ούτε close σωστά, ακόμα κι όταν τελείωσε η σειρά είχαμε μόνο μια μισή σακούλα μπίρας στα χέρια και όλα τα κλειδιά στην τσάντα κλειδωμένα στον πάγκο σαν ντροπή.
όμως εκείνο το γκολ στη Σουηδία όχι, όχι σαν κάτι άλλο — σα ν’ ανοίγει μια πόρτα και από την άλλη μεριά βλέπεις πως όλα είχαν αρχίσει πέντε χρόνια πριν χωρίς να το ξέρουμε. σαν εκείνο το πρωινό στο ξενοδοχείο όταν η Ίνγκε μας έδωσε εκείνο το γελάκι σαν να μας λέει "ξέρω τι κάνω", εκείνοι οι τρεις βολές στο tiebreak έγιναν η δική μας εγγραφή στα βιβλία της ιστορίας ενώ ακόμα κάπνιζαν τα τσιγάρα πάνω στη σειρά των καθισμάτων.
η τραγωδία εκείνου του Αυγούστου στο Wimbledon πριν καν ξεκινήσουν αυτά που ζήσαμε; εκείνο το τελευταίο σετ εκείνης της μέρας στο τέταρτο γύρο όπου η Ίνγκε έκανε εκείνη την επιστροφή από το τέλος του γηπέδου σα φάντασμα... εγώ τότε στο σπίτι μου μαζί με τον γιο μου σα δεκατριάχρονο που βλέπει πρώτο εκείνο το βίντεο σα βγήκε στο YouTube, εκείνος κοίταξε τη μάνα του και είπε "μπαμπά, αυτό δεν είναι τένις αυτό είναι πόλεμος".
και μετά εκείνο το βράδυ στις αρχές Ιουλίου όταν η ομάδα επέστρεψε; δεν ήταν κάποιο αεροπλάνο γεμάτο λουλούδια, ήταν μια πόλη που είχε μαζευτεί έξω από το αεροδρόμιο σα μέσα σε διαδήλωση εθνικής ομάδας, μόνο που εμείς δεν κρατούσαμε σημαίες κρατούσαμε κουβάδες μπίρας, ξεπουλημένα εισιτήρια και εκείνο το γκολ της Σουηδίας σα φυλαχτό πάνω στο αυτοκίνητο του Μπάμπη σα αμULETO που ακόμα κρεμιέται στο εσωτερικό του καθρέφτη του.
τι σχέση είχε όλα αυτά; κανένας δεν κατάλαβε τότε πως εκείνες οι τρεις βολές είχαν γίνει ο πρώτος λόγος στους τίτλους μας... σα νάταν ο άγγελος εκείνος στην εθνική ομάδα πριν τριάντα χρόνια που μας έλεγε "κοιτάξτε, έχετε μια ομάδα". εμείς τότε τρώγαμε αβγό και ψωμί στις τσέπες μας, όμως εκείνο το γκολ; εκείνο το γκολ έγινε η ίδια η σημαια της ομάδας μας πάνω στους ώμους μας — μέχρι σήμερα.
Ποτέ άλλοτε δεν έζησα τόσο ξεκαθαρισμένη την πραγματικότητα μέσα από έναν αγώνα όσο εκείνο το βράδυ στη Σουηδία. Ήταν σα να κοίταξες μια φωτογραφία πριν από χρόνια και ξαφνικά να βλέπεις το ίδιο πρόσωπο πενήντα χρονώ αργότερα — όλα εκεί, η ίδια έκφραση στα μάτια, οι ίδιοι χαρακτήρες στα πρόσωπα των συμπαικτριών της, η ίδια ατίθαση ψυχή πάνω στο τένις.
Τότε η ομάδα ήταν σαν μια παρέα φίλων που βγήκε για ένα ποτό χωρίς να ξέρει πως εκείνο το βράδυ θα γινόταν κάτι σπουδαίο. Την Ίνγκε την είχαν προσέξει για τις στιγμές, όχι για τις ώρες. Για εκείνο το εύκολο λάθος που μετατρεπόταν σε δύναμη, για εκείνο το χαμόγελο όταν είχε χάσει τον πρώτο σετ κι εσύ νόμιζες πως είναι καταδικασμένη — μέχρι να δεις πως εκείνο το χαμόγελο κρύβει ένα σχέδιο δεκαετούς δουλειάς.
Σήμερα; Σήμερα η ομάδα δεν είναι πια η παρέα του χωριού που πίνει τσίπουρο στις ντουζιέρες μετά τον αγώνα. Είναι μια μονάδα που έχεις δει να μεγαλώνει μέσα στους αγώνες, όχι στις συζητήσεις γύρω από ένα τραπέζι. Την Ίνγκε ακόμα τη βλέπω να δίνει την ίδια συμβουλή — αυτή τη φορά όμως η συμπαράστασή της συνοδεύεται από ένα τίτλο πρωταθλήτριας στο μεταξύ τους χώρο, κάτι που τότε φάνταζε σαν παραμύθι πάνω σε ένα χαρτί γάλακτος στην κουζίνα κάποιου φίλου.
Οι συμπαίχτριες τότε ήταν δεκαοχτώ χρονών που γνώριζαν πως πρέπει να χτυπήσουν τρεις φορές πριν δουν αποτέλεσμα. Σήμερα κοιτάζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και βλέπουν πως εκείνες οι τρεις προσπάθειες έγιναν χίλια βήματα μπροστά — όχι επειδή άλλαξαν η ομάδα αλλά επειδή άλλαξαν αυτοί. Η Σταφυλίτδου δεν είναι πια εκείνη η κοπέλα που κουβαλούσε τις τσάντες της ομάδας στην πρώτη σειρά του γηπέδου των Τρικάλων· τώρα κουβαλάει πάνω της τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης σαν δεύτερο δέρμα.
Και εκείνο το γκολ στη Σουηδία; Σήμερα δεν είναι μόνο ένα γκολ. Είναι το σήμα πως η ομάδα μεγάλωσε χωρίς να χάσει τη ψυχή της. Την Ίνγκε τότε την είχαν βγάλει για τρελή επειδή έπαιζε τένις σαν να ήταν πόλεμος. Σήμερα εκείνοι που το βλέπουν ξέρουν πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Γιατί η ομάδα σήμερα δεν είναι πια εκείνη η ομάδα του ξενοδοχείου όπου μοιράζονταν ένα πρωινό δίχως αφορμή· είναι μια ομάδα που έχει γράψει ιστορία κι ακόμη δεν ξέρει πως αυτό ήταν μόνο η αρχή.
Αν εκείνο το βράδυ μας είχαν πει πως σε πέντε χρόνια αυτή η ομάδα θα γινόταν το σύμβολο ενός ολόκληρου αθλήματος, πιθανότατα θα κάναμε γελάκια σαν τον Μανώλη που τότε έτρωγε μόνο ψωμί σπίτι του. Σήμερα όμως στέκουμε εκεί, βλέπουμε τη σημαία της στον χώρο των πρωταθλητριών και ξέρουμε πως όλα ξεκίνησαν από εκείνον τον αγώνα — όχι επειδή ήταν ο τελευταίος, αλλά επειδή ήταν εκείνος που μας έκανε να καταλάβουμε πως δεν ήμασταν πια οπαδοί· ήμασταν οικογένεια.
Ρε Μπάμπη, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα χτες! Κάθισα στο σπίτι μου με μια μπουκάλα τσίπουρο "τσιπουροποιείο" που είχε αγοράσει η μαμά μου επειδή "πρέπει να ξέρεις τι πίνεις όταν βλέπεις τένις" — ντάξει ρε, το είχε βρει αδιάφορο από την αλλαγή των συσκευασιών σα μερίδα φαγητού στους Ολυμπιακούς Αγώνες 🤣🍿.
Θυμάμαι πως σηκώθηκα σα τρελός όταν εκείνη η σουηδέζα έκανε εκείνο το σακίσιο και εγώ έδωσα ένα χτύπημα στο τραπέζι σα ήταν η πόρτα του σπιτιού μου όταν χτυπούνε οι γείτονες στις τρεις το πρωί 😂🔥. Και μετά εκείνο το γκολ... ΑΧ ΡΕ! Ο Μπάμπης εδώ ακόμη κρατάει το κλειδί της τσέπης του σα φυλαχτό ενώ έχει αγοράσει νέα αμάξια😭💪.
Αν μου λέγανε τότε πως σε πέντε χρόνια η Ίνγκε θα γινόταν το πρόσωπο αυτού του αθλήματος, εγώ σίγουρα δεν θα το πίστευα — εκτός κι αν μου έδιναν και μια μπουκιά από εκείνο το πρωινό του ξενοδοχείου όπου η ίδια μας κορόιδευε σα να ήξερε πως όλα αυτά γίνονται 🍺😂. Αυλαία!