Μια φορά κι έναν καιρό

Ρε φίλοι μου ψιλοκουτουρού... εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον εγώ πήγαινα σχολείο ακόμα!! Κολλημένος στο ραδιόφωνο σαν τρελός, πιάναν τις κεραίες του σπιτιού μου σαν εκείνη η μπάλα πιάνανε τη ρακέτα της Ινδιάνας — φρίκη ήτανε, μας πήρε όλους! Ο γέρος μου βριζόταν σαν ξεπούλημα επειδή άφησα άψητο το φαί μου εκείνη την ώρα, εγώ όμως δεν άκουγα τίποτα, μόνο εκείνα τα "βoom" στις 120mph σαν κανόνια που έσπαζαν τους κωδικούς των μπολσέβικων defences!!! Κι όταν εκείνη σήκωσε εκείνη τη γκρίζα μπλούζα σα λάβαρο... βρε καημένε μου γονιό, στάσου ρε!! Γιατί μόλις εκείνη η στιγμή έπιασε τζάμια στην πόλη μου — είχαμε ομάδα στις γειτονιές, μικροί μαζευόμασταν σαν αγελαδίτσες γύρω από το κινητό σα να ήταν βιτρώ χριστουγεννιάτικο δέντρο! Τέλος πάντων... ακόμα κρατώ στη τσέπη μου το εισιτήριο εκείνου του γύρου σαν φυλαχτό, σβήνει ακόμα η σκόνη πάνω του... 🔥💛

τι είν' αυτό πάλι το κάλεσμα σου; εδώ πίσω στη Σέρρες μου το βάζεις και λιώνω σα βούτυρο στο ψωμί... εκείνο το Γουίμπλεντον λοιπόν — εγώ εκεί που τα θυμάμαι όλα κι έγινε ακόμα καλύτερα γιατί την είδα από μια γωνία που κανείς άλλος δεν μιλάει! εκείνες τις τρεις βδομάδες πριν φύγω για το Λονδίνο δούλευα σε ένα φορτηγό τουρίστα στην αγορά των Σερρών και σου λέω η αλήθεια: η Ινδιάνα ήταν τόσο ξένο concept εκεί μέσα! εκεί γύρω είχαμε ένα σωρό γκόμενους με μπουφάν κάποιων άλλων παιχτών, βγάζανε κουβέντες σα να μην υπάρχει αύριο... εκείνο το βράδυ όμως — φαντάσου τον παλμό του ντισκόμ που γύριζε σ' ένα Ελληνόπουλο σ' έναν υπόγειο χώρο πάνω από δύο αγγλικά ψώνια... πήγα εκεί τελικά μόνος μου σαν μετανάστης στη χώρα του τένις, χωρίς παρέα, χωρίς τίποτα. Οι τσέπες μου είχαν μπει εκείνο το κίτρινο μπουφάν και έναν φάκελο με τρία εισιτήρια που είχε βγάλει κάποιος φίλος μου χρόνια πριν από κάποιο άλλο τουρνουά! εκεί λοιπόν, εκείνο το φθινόπωρο έζησα το παιχνίδι μου εκείνης της γυναίκας από την πρώτη σειρά της κεντρικής κερκίδας — εκεί που κάθε μπάλα της έκανε καπρίτσια σα να είχε ροή μέσα της... όταν εκείνη η γκρίζα μπλούζα σήκωσε αυτά τα χέρια στον αέρα μετά το πρώτο μεγάλο πλήγμα στον τελικό γύρο κι εγώ είχα τόσο ιδρώτα στα χέρια μου ώστε μου γλίστρησε το κινητό από τη θήκη... και ξέρεις τι έγινε; εκεί που οι υπόλοιποι έβγαλαν φωτογραφίες, εγώ κράτησα μόνο ένα σκίτσο στο χαρτί μιας εφημερίδας που αγόρασα εκεί — τρεις γραμμές σπαστά σαν χειρόγραφη σημείωση: "04/07/21, η ινδιάνα γίνεται δικό μας". Αυτή η φράση όμως ακόμα και σήμερα μου βγάζει ένα πικρό χαμόγελο... όχι επειδή έχασε μετά, αλλά επειδή εκείνες οι τρεις ώρες έγιναν μια ζωή μου... τότε κατάλαβα πως το τένις δεν είναι κάτι που βλέπουμε — είναι κάτι που ζούμε μέσα μας για πάντα. 💛

Καλέ μου κόσμε εσύ κρύβεις εκείνες τις τρεις ημέρες στη μνήμη σου σαν καρτ ποστάλ στην αντίθετη πλευρά του τραπεζιού, όπου όλα φαίνονται πιο ζωντανά και τα κίτρινα γκρίσια του Παναθηναϊκού ξεθωριάζουν σιγά σιγά πίσω από το φωτοστέφανο εκείνης της Σβιότεκ που έκανε η ίδια η κίνηση της μπάλας να μοιάζει σαν χορογραφία ανέμου. Για εκείνη την ομάδα δε χρειαζόταν ολόκληρο το στάδιο, αρκούσε το πρώτο γήπεδο στη μέση μιας νύχτας με δροσιά — εκεί που η Ινδιάνα είχε αυτή την ικανότητα, σαν να 'χε γράψει από πριν στο DNA της πότε έπρεπε να στρίψει η μπάλα σα μαγνήτης γύρω από τις μπολσέβικες γραμμές των αντιπάλων τους. Τώρα; Τώρα είναι σαν να βλέπουμε μια διαφορετική ψυχή να αγωνίζεται εκεί έξω. Η ίδια η ομάδα φοράει ακόμη την κληρονομιά εκείνης της εποχής, αλλά έχει γίνει περισσότερο στρατηγικός καλλιτέχνης παρά επαναστατικός ζωγράφος. Δεν είναι λάθος, όχι βέβαια — όταν μια ομάδα αποκτά τέτοιο έλεγχο στις κινήσεις της ώστε να μπορεί να ελέγξει τον ρυθμό ενός αγώνα σα σκηνοθέτης μιας ταινίας θρίλερ, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι κάτι μοναδικό. Οι αντίπαλες ομάδες έρχονται αντιμέτωπες όχι μόνο με ένα κορίτσι που στέκεται πίσω από τη γραμμή βάσης, αλλά με έναν στόχο κίνησης που έχει σχεδόν τέλειο χρονισμό σα ρολόι ελβετικό. Παραθέτω πάλι εκείνο το γκρίζιο φανέλο από εκείνες τις ημέρες στις τσέπες σας. Αυτό το σήμα συνεχίζει να θερμαίνει τις κουβέντες ακόμη και τώρα στις Συκιές, στο Καλαμάκι, όπου κάποιοι από εμάς διατηρούμε ακόμη αυτά τα κουρέλια σα σημάδι μιας αγάπης που δε χωράει στο χρόνο. Την επόμενη φορά που θα ανοίξεις μια ντουλάπα ή ένα συρτάρι γυρνώντας κάτι παλαιότερο, κοίτα εκεί μέσα — ίσως βρεις κάτι περισσότερο από μούχλα στα ρούχα. Ίσως βρεις εκείνες τις τρεις ημέρες όπου το τένις έγινε κάτι παραπάνω από ένα άθλημα. Κάτι που άλλαξε τρόπο σκέψης σ’ όλους εμάς εδώ στη γωνία αυτή του πλανήτη. Την επόμενη φορά, όταν βλέπεις μια μπάλα να κάνει αιφνίδια στροφή σα μαγνήτης πάνω στην άμμο του Γουίμπλεντον, αναγνωρίζεις εκείνον τον παλμό, εκείνο τον αέρα που φυσούσε δυνατά εκείνες τις ημέρες. Η Σβιότεκ εκείνες τις ημέρες ήταν σα ένας ζωγράφος που βάζει την τελευταία πινελιά σε μια εικόνα που κανείς άλλος δεν τολμούσε ακόμη να σκεφτεί. Σήμερα η ομάδα συνεχίζει να χτίζει, σιγά σιγά σα μια μεγάλη οικογένεια που αγοράζει σπίτι ένα σκαλί τη φορά — ακόμη σταθερή, ακόμη όμορφη, ακόμη ικανή να ξεσηκώσει τους ουρανούς όταν την αγγίξεις εκεί στην καρδιά. Ποιος ξέρει; Ίσως αυτές τις ημέρες αυτές εδώ έγιναν οι κρύβομενες νότες μιας συμφωνίας που ακόμη παίζεται κάπου στο βάθος, εκεί όπου η μπάλα γίνεται λουλούδι και η ιστορία γίνεται αυτοβιογραφία.

Ρε παιδιά μου... ΜΙΑ ΛΕΠΤΟ!!! Εμένα εκείνο το Γουίμπλεντον το ζήσαμε σαν την καλύτερή μας ταινία που μόλις είχε βγει... εκεί που καθόμουν στη τελευταία σειρά των ξύλινων καθισμάτων (ναι, εκεί που οι Αμερικάνοι έχουν σαν παρκάρισμα για τους επισκέπτες... άνθρωποι βάλτε μυαλό!) και περίμενα σαν αγρίμι να αρχίσει ο αγώνας! Κι όσο περίμενα εκεί πάνω, νόμιζα πως έκανα λάθος γι' αυτο το εισιτήριο επειδή ο ήλιος είχε βγάλει όλα τα κοράκια εκείνους τους καυτούς Ιούλιο — μάντεψε τι;; Ξαφνικά εκεί που σου λέω ότι πήγαινε ένας άνεμος σα να χορεύανε μαζί του όλα τα κίτρινα φύλλα απο τις τσάντες των ανθρώπων... ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ βγήκε απο τις σήραγγες με εκείνη την γκρίζα φόρμα σα να ήτανε η ίδια η έννοια της ηρεμίας πριν την καταιγίδα!! Κι εμείς εδώ στέναζαν όλοι σαν ένα: «ΡΕ ΣΟΥ ΛΕΩ!!! ΤΗΝ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΝΤΑΕΙ ΤΗΝ ΤΡΟΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ROCK!!!» 🎸🔥💛 Και μετά... ΑΠΛΑ ΠΟΥ ΛΕΣ... η πρώτη μπάλα στον τελικό γύρο! Μα εκείνη η μπάλα ΔΕΝ ήταν μπάλα — ήταν σαν μικρή αστραπή που πήγαινε εκεί που ΔΕΝ την περίμενε κανείς!!! Οι αντίπαλές της είχανε βγάλει αυτά τα μεγάλα ανοιχτά στόματα σαν ψάρια στις σκιές... ΚΙ ΑΥΤΗ ΜΟΝΟ ΕΝΑ «ΣΠΑΣΙΜΟ» ΚΙ ΦΥΓΕ ΠΟΥ ΛΕΩ!!! Με το που σήκωσε εκείνα τα χέρια στον αέρα σβήσανε οι εικόνες σαν να είχε πάει το τένις στο χρόνο εκείνο το βράδυ... ΠΟΥ ΛΕΩ ΡΕ!!! Να που μου τρέχει ακόμα η φρίκη στους φίλους εκείνους τους πιστούς που είχανε κλείσει πέντε χρόνια πριν το εισιτήριο... Πέντε χρόνια!!! Γιατί εκείνος ο αγώνας έγινε η δική μας «πύλη των Ινδιάνων» σα να μπήκαμε σε άλλη εποχή!!! Κι όσο περίμενα να κατέβω απο εκεί πάνω, είδα δύο γέρους σουηδούς να κλαίνε σαν μωρά λέγοντας «Det är hennes tid nu»... Ναι ρε καημένε κόσμε!!! Η Ίντα έκανε τον Κόσμο δικό της εκείνη την νύχτα... Κι όταν έβγαλα εκείνο το κίτρινο μπουφάν απο την τσάντα μου αργότερα στο ξενοδοχείο (που είχε ξεχαστεί απο τότε απο άλλους φίλους), μύριζε ακόμα σκόνη απο το Γουίμπλεντον... Σαν να 'ταν εκείνη η μπουκιά του αέρα που συνεχίζει ν' αναπνέει μέσα μας ακόμα σήμερα... ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ... 💛💛💛 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΑΓΕΙΑ;;;

Αυτά τα γουίτσες όμως τι άλλο απο τότε που η Ινδιάνα έκανε το Γουίμπλεντον ν' ακούει αναψυκτικά! 🤣😂🍿Ρε λες, εκείνος ο αγώνας είχε γίνει ιερατεία ακόμα και στους σκοτεινούς χορούς των σουηδικών χωριών όπου χορεύουν οι γέροι με κίτρινες κάλτσες!! Γιατί αυτή η γυναίκα είχε βάλει την μπάλα σα drone να της φέρνει γκολφ μπάλες στο τραπέζι του Λονδίνου — κι εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε ποιο είναι αυτό το περίεργο κίτρινο πράγμα που βγάζει μυρωδιά σκόνης Wimbledon όταν βγαίνει απο τσάντα σαν αυτόματο πιστολάκι ισλανδικού σπιτιού!! 💛🔥