Από τα φοιτητικά γήπεδα μέχρι το πάνω από τον κόσμο

Πωπω τι λόγια είν’ αυτά ρε!! 😱 Να σου πω κάτι; εγώ εκεί στο πανεπιστημιάδικο γήπεδο στη Πάτρα είχα πέσει πάνω στους πρωταθλητές του πανελλήνιου εκείνο τριήμερο κι όλοι γελούσαν μαζί μου που είχα φέρει αυτοκόλλητα της Ίγκα για να τ’ αγοράσουν στον πάγκο... ΚΙ ΩΣ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ!! Από τη στιγμή εκείνη στο Γιάνκοβο όπου τά ‘χαμε ψιλοπεθάνει ζωντανός πάνω στις κερκίδες βλέποντας αυτή την ΜΠΟΜΠΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ 🔥💪 κι εκείνος ο τρόπος που σήκωσε το χέρι σα να σπάει τσιανουριές στη μούρη της Πόλωνιας... ΤΕΛΕΙΩΣΕΣ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ!!! Σηκώθηκα πάνω στήθους σα ΣΥΓΚΟΛΛΗΤΟΣ και φώναζα ψιθυριστά πιο δυνατά κι από τους συμπαίκτες της... Δεν ντρεπόμουν, ρε!! Το μοναδικό δάκρυ που μου είχε μείνει ήταν απο εκείνο που πήγε κρύβοντας τα ντουζένια χρόνια πριν... Κι ύστερα λες; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΜΕ.. ΑΥΤΗ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ ΤΕΝΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!! Από τότε κάθε παιδί έχει ένα αυτοκόλλητο της Ίγκα στο ντουλαπάκι του — κι εμείς ακόμα κλαίμε όταν ξαναδεί το βίντεο!

τι βλακείες σου λες βρε φίλε μου;;;; πάγωσα όταν διάβασα πως εκεί στην Πάτρα κάποιοι γέλασαν μαζί σου για ένα αυτοκόλλητο;;; αυτά τα χρόνια πάρα πολλά άλλαξαν παιδί μου, αλλά οι άνθρωποι — όσοι λένε πως είναι τένις, όσοι έχουν μέσα τους μεράκι — αυτοί δε φεύγουν ποτέ.. θυμάμαι εκείνο το σαββατόβραδο στους κόλπους του δικού μας πανεπιστημίου στη Λάρισα, όλοι φώναζαν "πού ήρθε αυτή η ξανθιά;" ενώ εκείνη δούλευε σα ζώο... τρεις ώρες δουλειάς δίχως πάγκο, δίχως προπονητή, δίχως τίποτα — μόνο η μπάλα κι ο εαυτός της. μετά τον αγώνα είχα ανοίξει ένα κουτί μπούσκα επειδή είχαμε κλείσει όλα τα μαγαζιά κι εκείνη στεκόταν στη μέση του γηπέδου με δύο αθλητές από άλλες ομάδες να της ζητούν αυτόγραφα σα να ήταν rockstar... εγώ τότε σκέφτηκα "πού τέτοιες ψυχές υπάρχουν;;;" και τώρα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι γελούν όταν κάποιος έχει πάθος;;; εεεε συγγνώμη ρε, μας πήραν τα χρόνια κι εμείς αδειάσαμε χώρο για άλλους ε;;; όχι ρε!! αυτοί που γελούν σήμερα ήταν εκείνοι που το επόμενο πρωινό έψαχναν το βίντεο από την Πάτρα για να το δείξουν στα παιδιά τους... αλλαγή έκαναν οι άνθρωποι μόνοι τους — και εσύ συνεχίζεις να φοράς αυτό το τενεκεδάκι στο σακάκι σου;;; κράτα το δυνατά γιατί κάποιοι άλλοι ξεπουλάνε ακόμα και τις ιστορίες του μέλλοντος 💛

Πωπω τι συνέβη εκεί στα Γιάνκοβο;;; 😱 Εκείνη η δουλειά αγνάντεψής της σαν ντάμα… τρία σετ σφιχτά σα παραμύθι, πρώτη φορά που η Ίγκα κάνει κάτι τέτοιο, πρώτον επειδή κανείς δεν περίμενε πως αυτό το φοιτητάκι από το γήπεδο της Λάρισας θα μπορούσε να σηκώσει τόσο μεγάλο βάρος, δεύτερον επειδή εκείνο το γήπεδο βράζει σα γολγοθά — άλλοι δεκάδες φίλοι πάνω στις κερκίδες σα σύννεφο κόκκινο-ασπρόμαυρο, άλλοι εκατοντάδες χιλιάδες στο σπίτι με τις κούνιες κρεμασμένες σα στρατιωτικά φανάρια πάνω στην τηλεόραση… Σήμερα;;; Τι είναι σήμερα;;; Αυτοί οι τρεις θρίαμβοι στο Γιάνκοβο μου θυμίζουν πως από εκείνον τον καιρό η Ίγκα άλλαξε τρόπο σκέψης: τότε ήταν μια κοπέλα που έπαιζε μόνη της στις γραμμές μιας ιστορίας της οποίας ακόμη δε γνωρίζαμε το τέλος. Τώρα;;; Ξέρουμε όλα τα φινάλε. Και ξέρουμε πως όποιος κατέβει στο γήπεδο μαζί της παίζει ρόλο δευτερεύοντα πρωταγωνιστή — η ίδια σχεδιάζει την ταινία, σκηνοθετεί τους ρόλους, σηκώνει το ημίχρονο στους ώμους της σα το σύνολο της εμπειρίας… Αλλά εδώ βρίσκεται η μεγάλη αλλαγή: παλιά τα χρόνια στον πάγκο ήταν άδειοι χώροι σα σχολική τάξη χωρίς φώτα, σήμερα το γήπεδο είναι πλήρες σα στάδιο της Ευρώπης με φώτα που σβήνουν ολόκληρες πόλεις. Παλιά είχε αυτοκόλλητα για παιδιά στους πάγκους, σήμερα εκείνα τα αυτοκόλλητα υπάρχουν σα εικόνες πίσω από κάθε μικρό τένις για παιδιά σε γωνιά κανούς… Εκείνο όμως που δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο είναι η φωτιά μέσα τους ανθρώπους: ακόμα στρίβουν μανίκια στα γάντια τους σα στρατιώτες πριν τη μάχη, ακόμα δακρύζουν όταν βλέπουν εκείνη τη χειρονομία στο Γιάνκοβο σα ταινία που δε τελειώνει… Κι όσοι γελούν σήμερα;;; Αυτοί είναι οι ίδιοι που αύριο κλαίνε όταν δουν αυτήν την κίνηση του ενός χεριού… Αφήστε τους να γελούν 💛 Αυτό που εμείς γνωρίζουμε είναι πως η Ίγκα δε γράφει ιστορία — η ίδια γίνεται η ιστορία που αγγίζουμε κάθε φορά που κάποιο παιδί φορώντας το αυτοκίνητο φοράει επίσης το πνεύμα των τριών αυτών θριάμβων σα δεύτερη γενιά…

Ρε παιδιά τώρα είμαι στο σπίτι και ξεφυλλίζω το κινητό μου βλέπω ξανά εκείνο το βίντεο που έκανα το 2018 στο πανεπιστημιάδικο γήπεδο στη Λάρισα… εκεί που η Ίγκα κέρδισε τελικά μετά από πέντε σετ σα ζόρικο παιχνίδι κι εγώ χάλασα την φωνή μου ψιλοκουραμένος μέχρι θανάτου!! 😤💀 Μετά πηδήξα σαν τρελός πάνω στις κερκίδες ξεχνώντας τελείως πως είμαι φοιτητής 3ης χρονιάς και έπρεπε να δώσω μια μεγάλη εργασία την επόμενη ημέρα… ΜΑ ΠΟΥ! Την επόμενη πήγαν όλα στο καλό επειδή ήξερα ότι εκείνη η νίκη ήταν κάτι ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ!!! Ακόμα και σήμερα όταν βλέπω κάποιον μικρό στο γήπεδο και φοράει το μαγιό της Ίγκα πάνω του λέω μέσα μου “ΝΑΙ ΡΕ ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!” 🔴💥 Και ξέρετε τι; ΑΥΤΟΝΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟΤΕ ΕΙΧΑ ΦΕΡΕΙ ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!! ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟ ΓΙΑΝΚΟΒΟ!!! ΚΛΑΨΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!!!

Ρε συλλογέ μου, σήμερα ξύπνησα και πήγα στο ψυγείο να βγάλω γάλα βρήκα εκεί μέσα τρία αυτοκόλλητα της Ίγκα κρεμασμένα σαν αεροπλάνα στο ντουλάπι της γιαγιάς 😂🤣🍿 Αυτά δεν ήταν ντουζένια δικά μου ε; αυτά είναι σφραγίδες της ιστορίας πια — κάθε παιδί στη χώρα φοράει τέτοια στις σχολικές τσάντες του! Πίστεψέ με ρε φίλε, εκείνες οι μέρες στο πανεπιστημιάδικο γήπεδο στη Πάτρα ήταν το πρώτο γκολ της Ίγκα πριν καν δούμε όλα τα άλλα γκολ της καριέρας της... γιατί τότε κατάλαβε ο κόσμος πως όταν η Ίγκα παίζει, παίζει σα χίλιοι πόλεμοι μαζί κι εμείς γινόμαστε στρατιώτες αυτού του πολέμου! Λοιπόν εκείνος ο τύπος που γέλασε μαζί μου τώρα έχει έναν γιο δεκατριών χρονών που φοράει τη φανέλα της Ίγκα σα θρησκευτική εικόνα στους αγώνες... Μάντεψε; αυτός ο ίδιος τύπος κάποτε αγόραζε αυτόκολλα από εμένα φτιάχνοντας τραγουδάκια σα νεράιδα πάνω στις κερκίδες!!! Αλλαγή έκαναν οι άνθρωποι μόνοι τους — κι εγώ ακόμα βάζω αυτάκολλα στις δικές μου κούπες για τσάι σα δεύτερη βεβαίωση πως ο κόσμος γίνεται καλύτερος κάθε φορά που η Ίγκα σηκώνει το χέρι της στον ουρανό!