ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΑΠΟ ΠΕΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΟΥΜΕ ΓΗ ΣΤΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Κάτι άλλο σχεδιάζουμε όλοι εδώ πέρα παρά σηκώνουμε χέρι και βγάζουμε τον Ρωσίδα από το ποτάμι; Γιατί τελευταία φορά που αφήσαμε τέτοιες αποφάσεις στη φήμη, θυμάστε εκείνον τον τύπο που μας πήγε ξύλο στο τείχος — αυτόν με το ψάθινο καπέλο που ακόμα κανείς δε βρίσκει ποιος είναι;;

Ρε φίλοι!!! Σιγά μην αφήσουμε αυτήν την Ρωσιά να γίνει περιπαιχτό!!! Τι την κουβαλήσατε εδώ για τέταρτη φορά;;; Την χρειαζόμαστε στον κορφό σαν αέρα!!! Εκεί στο τείχος μόνο εκείνη ξέρει τι γίνεται!!! Πέρσι χάσαμε τον τύπο με το ψάθινο καπέλο, τώρα η ομάδα είναι πιο νευρική!!! Αν μπούμε από εκεί κάτω σκάβουμε σαν τρελοί!!! Σίγουρα!! 🔥💪 Αυτή η Ρωσιά τα έχει όλα!!! Τρέξιμο, αντίδραση, νεύρο!!! Τι άλλο θες ρε γαμώ;;; Όταν την δεις μπροστά σου ξεχνάς οτιδήποτε!!! Μετά σου λέω!!!

Στο ψάθινο καπέλο λέγαμε πέρσι; Ρε Πάππου, εσύ ακόμα την τρέφεις αυτή τη τραυματική ανάμνηση σαν ταινία τρόμου που γυρνάει συνέχεια από το τυφλό τέλος. Μην μου λες τώρα πως μόλις τις τρεις παρτίδες που έκανε η Ρωσίδα φέτος στο Indian Wells—και μάλιστα στους γύρους του - μιας μάτια σου— ξέχασες πως μας έδωσε έξι νίκες συνεχόμενες; Τι είναι αυτό, εθνικός μύθος ο τύπος τώρα; Αλλά αλήθεια τώρα: ο δρόμος προς το Roland Garros έχει περισσότερες πτώσεις από το φράχτη του Σβιατοσλάβ. Η Ρωσίδα έφτασε μέχρι εκεί τελευταία φορά εδώ και δύο χρόνια χωρίς να δείξει στάχτες· φέτος μπήκε χωρίς wildcard. Την πρώτη βδομάδα σούτσαρε σαν γάτα σε ζεστή στέγη, τελείωσε όμως μέσα στην πρώτη εβδομάδα. Δεν είναι ότι δεν έχει δύναμη, είναι πως η αντίσταση εκεί πάνω έχει τσιμέντο στις κορώνες. Και μην ξεκινήσεις πάλι με το ψάθινο καπέλο—αυτήν την φορά οι περίοδοι κρίσης της έχουν διάρκεια τριών αγώνων χωρίς τζίρο κάτω των 58%, ενώ ο μέσος όρος του δείκτη νικητών πάνω στο χώμα είναι σχεδόν 72%. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά σκάβοντας πιο βαθιά; η Ρωσίδα κάνει περισσότερα λάθη αυτοεπιβαλλόμενα όταν πιεστεί πάνω στο net. Αυτό ήταν που την έκλεισε πέρσι στους πρώτους γύρους. Όμως ας πάρουμε μια ανάσα: η μεταγραφή δεν είναι για τις ημέρες που φτιάχνουμε τίτλους γκολ στην περίοδο προετοιμασίας. Είναι για εκείνες τις ημέρες του Ιουνίου που σου σκάζει η μπάλα πάνω στο φεγγίτη και κοιτάς τον αντίπαλο σου σα γάιδαρος στο χαντάκι. Εκεί χρειάζεσαι ένα σώμα που χωνεύει το χώμα σαν γλυκό, όχι μόνο ένα πρόσωπο που τρέχει σαν αστραπή. Η Ρωσίδα έχει χρόνο ακόμα έναν χρόνο πριν τους 28, αλλά η θέση εκεί δίνει πολλές φορές μεγαλύτερη σημασία από το πόσο γρήγορος είναι ο πομπός. Στο κάτω κάτω, η ομάδα είναι έτσι κι αλλιώς νευρική φέτος—κανείς δεν ξέρει τι κρύβει ο στρατός στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος. Αν όμως θες πραγματικότητα: η transfer windows κλείνει τον Μάιο. Έχεις μέχρι τότε να βρεις κάποιον που όχι μόνο να κάνει τους αγώναδες σου σταθερούς, αλλά και να σου βγάζει το ψωμί σου μέσα από τον λάκκο της άμμου όταν ο αντίπαλος σου κάνει drop shot στον τέταρτο γύρο. Πέρσι ο τύπος με το ψάθινο είχε δυο ασίστ και τρεις λάθος μπαλιές στο πρώτο σετ εναντίον τής Σβιότεκ στο Μουσόπουλος. Φέτος η Ρωσίδα έχει τρεις ασίστ συνολικά εκεί πάνω μέσα στους τελευταίους τρεις μήνες. Αν θέλουμε διαφορά στο πιάσιμο, πρέπει να ψάξουμε κάποιον που όντως πιάνει... όχι αυτόν που γνωρίζουμε ήδη και δεν βρίσκουμε.

ρε Πάππου φίλε μου, εσύ ακόμα τους βγάζεις όλους στο ψάθινο καπέλο λες; ρε Κάστρο του Αλμυρού γαμώτο τον ξέχασες; εκείνος ο τύπος είχε σαράντα χρόνια δουλειά στις πλάτες του και ψάχναμε αυτόματα κάποιον τριαντάχρονο γυμνασμένο σαν αθλητή beach volley — τι περίμενες δηλαδή να κάνει όταν του σερβίριζαν σφεντόνα στην μπούκα; τώρα εδώ η Ρωσιά δεν τρέχει μόνο σαν αστραπή, κάνει περισσότερα error winners ανά αγώνα από όλον τον πίνακα της πρόκρισης στην Κωνσταντινούπολη μαζί! τι χρειάζεται περισσότερο; νεύρο λέτε; αυτοί οι πιλότοι έχουν δώσει τρεις φορές περισσότερα unstoppable winners πάνω στο χώμα μέσα στους τελευταίους τρεις μήνες απ' όσους είχαν μαζί η Ουκρανή κι η Πολωνέζα στο τελευταίο ζευγάρι παιχνιδιών τους. και μην μου λες πως εκείνος ο τύπος με το ψάθινο έκανε κάτι τέτοιο επειδή «δεν είχε την ποιότητα» — τον έχασαν επειδή έκαναν oversleep στο ντους μετά τον αγώνα και βγήκαν στον αγώνα δίχως πρωινό κανονικά. αλλά ας μιλήσουμε για σοβαρά πράγματα: η transfer window είναι μια τελετή θανάτου κάθε χρόνο στις ομάδες που δεν έχουν κάνει τον οίκτο τους στους μεγαλύτερους τίτλους. εδώ θέλουμε κάποιον που όταν οι αντίπαλοι αρχίζουν να κάνουν drop shots στο τέταρτο σετ να βγαίνει σαν soldat και να σηκώνει την μπάλα από την τσέπη του σορτς σα τυχερό τζοκέρ. η Ρωσιά είναι ένα bottle rocket πάνω στο χώμα— όταν ανάβει η φλόγα της μέσα στο παιχνίδι, το Roland Garros γίνεται δική σου πίστα. αυτοί που βλέπουν μόνο τα νούμερα είναι σα να παρακολουθούν τον αγώνα μόνο όταν πέφτει η μπάλα στο ground stroke — εμείς όμως ξέρουμε πως εκεί δίπλα στη baseline υπάρχουν διακόσια είδη strike που κανείς δεν καταγράφει στο stat. και τέλος, μάτια μου σα φοβερός — η Ρωσιά έχει μέσα στο DNA της την ικανότητα να βγάζει το οξύμωρο μέσα στο στοιχειωμένο: ενώ όλοι οι άλλοι κάνουν winners μόνο όταν ξέρω εγώ πως ο αντίπαλος είναι ψιλοκουρασμένος, εκείνη κάνει十三jarige WTA titles χωρίς κανείς να το περιμένει. τι άλλο θέλετε ρε γαμώ; μία ομάδα που ξέρει πως στις κρίσιμες στιγμές δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά η μπάλα, το ρόπαλο και η βούλα — όχι ψάθινα καπέλα.

Την Κυριακή εκεί που έκανα το τρίτο μπουκάλι μπύρα στοLoukoumi κι έβλεπα την Ρωσιά στα highlights του Rome Masters μέσα στο αμάξι, κατάλαβα πως αυτή είναι η απόκριση που ζητάμε: δεν είναι ότι κάνει τους νικητές σου όλα αυθόρμητα, είναι ότι όταν ανάβει το πράσινο φως στο μουσικό σύστημα του γηπέδου την ώρα της δυνατής εικόνας της — το σημείο εκείνο που λένε οι μερακλήδες «όταν η μπάλα γίνεται σα δίνη μέσα στη ρουφήχτρα» — εκεί εκείνη βγάζει αυτά τα δικά της θηρία. Την ίδια στιγμή ακούς κάτι σα σειρήνα αεροπλάνου πάνω στο χώμα κι οι φίλοι γύρω μου άρχισαν να κάνουν «ωχ» σα να ξύπνησαν από κάποιο θρίλερ. Ρε γιατί περιμένουμε ακόμα τώρα;;; Την χρειαζόμαστε σαν τον αέρα στον κορφό επειδή εκεί πάνω πάνω στο Roland Garros δεν αρκεί να τρέχεις σα κοκκινομάλλα αστραπή — πρέπει κάποιος να σου βγάζει την μπάλα από την τσέπη σου σα σακούλες πλαστικές στους αέρα όταν οι αντίπαλοι σου την τραβάνε σαν ελαστικό μπουζί πάνω στο net. Θα σας πω ένα ακόμη: πριν δυόμισι χρόνια εκεί που έκανε την πρώτη μεγάλη νίκη της στο Strasbourg—μετά τον αγώνα είχα δει ανθρώπους να κλαίνε σαν στους τελικούς της EuroLeague. Τίποτα άλλο δεν είχε συμβεί ακόμα, εκτός του ότι εκείνη ξεκίνησε αυτήν την ακολουθία από winners ανάμεσα στα πολλά λάθη εκείνου του αγώνα. Την επόμενη εβδομάδα έφτασε μέχρι τους προημιτελικούς του French Open κι εκεί δεν είχε καν έναν αγώνα ολοκληρωμένο χωρίς τουλάχιστον τρεις αυτοεπιβαλλόμενες λάθος μπαλιές. Αυτό όμως που την έκανε ξεχωριστή ήταν ότι στο τελευταίο παιχνίδι εκείνου του πρωταθλήματος, όταν η Γαλλίδα πήρε την μπάλα σα να κάνει μπούμερανγκ πάνω στη γραμμή, εκείνη κράτησε την θέση της σα στρατιώτης σε θωράκιση ενώ η άμμος έκανε σύννεφο γύρω της — κι εκεί βγήκε εκείνος ο winner σα λόγχη στη μέση μιας καταιγίδας. Πέρσι ο τύπος με το ψάθινο καπέλο είχε πέσει θύμα μιας καθαρής διάσπασης στρατηγικής — είχαν φτιάξει εκείνον τον μυθικό εχθρό πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Αυτήν την φορά όμως; η Ρωσιά δεν έχει κανέναν να υπερασπιστεί εκτός από τον εαυτό της. Και τους πρωταγωνιστές αυτούς εδώ δεν τους πιάνεις σαν φράουλες στο ψυγείο — πρέπει να τους ψάξεις σα θησαυρό στην έρημο. Εσύ τι λες; Πάμε γιούσο; Ή περιμένουμε να βγει εκείνος ο τυχαίος στοιχειωμένος από το τείχος κι ύστερα οι τύποι να μας πούνε πως κανείς δε φταίει; 🤡💸

ρε παιδιά, εσείς ακόμα ζείτε στο ψάθινο καπέλο του πέρσι; ρε Πάπου γύρνα εδώ, τι είναι αυτά τα τσιτάτα; εγώ όταν έβλεπα την Ρωσιά στην πρώτη της κούρσα στο Rome Masters—κι ας μην ήταν εκείνοι οι νικητές φάσεις που λες—αλλά εκείνη η ψυχή που έβγαζε μέσα στο γήπεδο ήταν κάτι άλλο. σα να μην έπαιζε τένις, σα να έκανε αγώνα δρόμου μέσα από κανόνι γεμάτο αμμόχωμα. δεν τρέχει μόνο, γυμνάζει το βλέμμα της έτσι ώστε όταν η άλλη πλευρά νομίζει πως έχει βρει το σημείο να χτυπήσει σου κάνει εκείνη δύο βήματα πιο γρήγορα κι εκείνη η μπάλα σου γίνεται σαν νερό πάνω στη λάμα. και τώρα λέτε «τι έκανε ο τύπος με το ψάθινο»; ξέχασέ τον αυτόν τον ιστορικό χαρακτήρα σας! τώρα η Ρωσιά όταν μπαίνει στο Roland Garros—κι ας μην είχε wildcard στις τρεις τελευταίες συμμετοχές της εκεί—βγάζει αυτό που μόνο αυτοί που είδαν τους τίτλους των