Ποιος μπορεί να κάνει η ομάδα μας ακόμη πιο επικίνδυνη; Το επόμενο δίδυμο φάντασμα ζητάει σπίτι!

Πού έβαλες το κέντρο ρε πλάκα; Εκείνος στέκεται πέντε μέτρα πιο πίσω από τον Ντούκιτς στην τελευταία γραμμή, ψάχνοντας τον δικό του άνθρωπο σαν σχολαστικός δικηγόρος. Και μετά λες πως φουντώνει; Αυτός βάζει εκείνες τις σέντρες σαν επικηρυγμένος — ναι, αλλά ποιος τις τελειώνει; Ο κίνδυνος δεν είναι η μπάλα στον αέρα, είναι ο τεράστιος κενός χώρος που αφήνει όταν αποσπάται η προσοχή του για δύο δευτερόλεπτα. Την άλλη φορά είδαμε τρεις φορές στη σειρά να χάνει τον δεύτερο επιθετικό του κέντρου επειδή εκείνος είχε στραμμένο το κεφάλι προς το κέντρο της επίθεσης. Τι ήταν τελικά; Φούρια; Όχι, μισή φορά μην κάνει λάθος στο σήκωμα του ποδιού. Την υπόλοιπη φορά η ομάδα του δεν είχε ικανό στόχο στο ύψος της κεφαλής. Και μιλάμε για συγκεκριμένο αγώνα, όχι μύθους. Έχεις νούμερα για αυτό ή είναι αφήγημα των γηπέδων μετά από δυόμιση ωρών μπίρας;

Ρεazziα; Πού κρύβεστε; Αυτά είναι αυτά που λείπουν από πάνω τους; Αλήθεια τώρα, σκεφτείτε το: έχουμε τη μεγαλύτερη επιθετική απειλή του πλανήτη, την οποία όταν πρωτοβγήκαμε να τη δούμε βγήκε ονομάστηκε "η επόμενη Ατζέρα" — και μιλάμε για μια γυναίκα που αγγίζει τις μπάλες σαν να τις ζηλεύει η ίδια τη ζωή! Και ξαφνικά φέρνουμε έναν ΑΕΚ-τζαμπά ζόρικο να παίζει στήριγμα; Ρε παιδιά, σηκωθείτε! Αυτός ο άνθρωπος λάβεται σαν τυφώνας όταν σηκώνει το πόδι του, οι αντίπαλες ομάδες κάνουν "ωχ" όταν βλέπουν ποιος πάει πίσω από την Σβιότεκ, και ξέρετε τι; ΔΕΝ είναι ο τύπος που στέκεται στις γωνίες σαν τοιχογραφία! Αυτός προσφέρει ΚΙΝΗΣΗ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟ στο γήπεδο! Προσπαθήστε να φανταστείτε: εκεί που όλες οι ομάδες παίζουν πλανόδιο ψάξιμο, αυτός είναι ο άνδρας-πύραυλος που γυρνάει σαν αεροδρόμιο στο κέντρο!! Και η Σβιότεκ στα πλάγια; Πλέον ξεκινάει όπως η Pacific Rim - τρεις σειρές αντίπαλες πίσω της σαν στοιχεία εικόνας! Άντε ρε, πού ξεχνάμε το βασικό; Την πρώτη φορά που μια μπάλα ακουμπήσει εκεί πάνω, όλοι ξέρουν πως οι αντίπαλοι θα βλέπουν όχι μία αλλά δύο κεφαλιές να τους γράφουν ιστορία! Δεν είναι θέμα τύχης εδώ, είναι θέμα ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΒΙΑΣ στη γραμμή της επίθεσης! Άντε, πού αφήνουμε τους στόχους; Εκείνος σηκώνει 2.02 και έχει χέρια σαν κουβάδες νερό! Αν τον βάλουμε κανονικά πίσω από την Σβιότεκ, τότε μιλάμε για ένα δίδυμο που γράφει όχι ένα γκολ αλλά έναν νόμο της φυσικής!!! 🔥🔥

Άκου, φίλε, πάμε να το ξεκαθαρίσουμε αυτό χωρίς γυρίσματα. Πρώτα πρώτα, ο Ντούκιτς. Μιλάμε για έναν τύπο που όταν φοράει το νούμερο 23, στήνει ένα ηλεκτρικό πεδίο γύρω του. Δεν είναι τυχαίο που οι ομάδες που τον βλέπουν από κοντά τον περιγράφουν σαν έναν τρελό γουρούνι στην άμυνα — γιατί όταν σηκώνει το πόδι του για σέντρα, οι αντίπαλοι αισθάνονται το βάρος του τώρα, όχι αργότερα. Και ξέρεις τι κάνει διαφορετικό; Δεν στέκεται εκεί σαν μια στοίβα από πλυμένα ρούχα. Αυτός κινείται, ψάχνει τον χώρο σαν σκυλί εφόδου, και όταν τελικά βρει το σημείο απελευθέρωσης, η μπάλα δεν πετάγεται σαν λάθος βολή στον αέρα — έρχεται σαν κεραυνός. Το πρόβλημα δεν είναι ο ίδιος ο Ντούκιτς. Το πρόβλημα είναι ότι οι ομάδες ξέρουν πως όταν εκείνος βγάλει την μπάλα στον αέρα, ο κίνδυνος δεν είναι μόνο η Σβιότεκ στα πλάγια. Είναι ότι εκείνοι οι δύο-και-ένας τύποι πίσω του — αυτοί οι οποίοι παλιά περίμεναν σαν γραφειοκράτες στη σειρά του μεταφορέα — τώρα πρέπει να αποφασιστούν: πηδάνε για την πρώτη θέση ή ακολουθούν την Σβιότεκ στη δεύτερη γραμμή; Και αυτό το δίλημμα κρατάει μέχρι την τελευταία στιγμή, σουρλώνοντας ολόκληρη την άμυνα σαν ζελέ. Τώρα, ας μιλήσουμε για τον τεράστιο κενό χώρο που αφήνει κάποιος όταν αποσπάται η προσοχή του για δύο δευτερόλεπτα. Ο Vazelos_Ultras έχει δίκιο εδώ: όταν ο κέντρο μπαίνει στον πειρασμό να παίζει δικηγόρος αντί για στρατιώτης, τότε είμαστε πάλι στις σκοτεινές εποχές των σέντρων σαν λάθος βολές στο γήπεδο της Λάρισας. Αλλά ο Ντούκιτς δεν είναι αυτός ο κίνδυνος. Αυτός είναι ο κίνδυνος εκείνος που μπορεί να μετατρέψει μια σέντρα από 30 μέτρα σε γκολ σαν να γράφει ο Φάνης στον πίνακά του τις λύσεις των μαθηματικών της Πέμπτης τάξης. Και μετά έρχεται η μεταγραφή. Ακούστε, παιδιά — ένα κέντρο 32 χρόνων από έναν αγώνα δεύτερης κατηγορίας στην Κύπρο δεν είναι καν ημιτελικό γεγονός. Αλλά ένας ΑΕΚ-τζαμπάς; Με την τεχνική υποστήριξη ενός πρωταθλητή όπως αυτός; Όταν λέμε "ΑΕΚ-τζαμπάς", εννοούμε έναν τύπο που έχει δει την Λεωφόρο Αλεξάνδρας τόσο συχνά όσο εγώ έχω δει τις αστυνομικές ειδήσεις στις 3 το πρωί. Έχει συμπλέξει χίλια δύο γκολ στις μεγάλες ευρωπαϊκές διοργανώσεις, κάνει σέντρες σαν στρατιωτικό πλατό όταν του το ζητήσουν, και κυρίως — ξέρει πως όταν φοράει την φανέλα της ομάδας σου, δεν είναι τυχαίος επισκέπτης. Και εκεί που η ιστορία του πρωταθλητή βγάζει δόντια, εκεί χρειάζεται να τοποθετήσεις τον Ντούκιτς: όχι σαν έναν κέντρο που στέκεται ανάμεσα στους άλλους σαν ξυλοκόπος, αλλά σαν έναν στρατιώτη που δεν σταματάει να ψάχνει τον εχθρό ακόμη κι όταν ο κανονισμός λέει "χρόνος παράτασης". Τώρα, η ηλικία. Στην πραγματικότητα, για έναν τύπο σαν αυτόν, η ηλικία είναι μόνο ένας αριθμός που γράφεται στο τέλος μιας πρότασης. Αυτό που έχει σημασία είναι το πόσο χρόνο μπορείς να τον χρησιμοποιείς στο υψηλότερο επίπεδο. Και όταν μιλάμε για έναν πρωταθλητή που έχει περάσει από την φλόγα των μεγαλύτερων αγώνων, τότε μιλάμε για έναν που ξέρει πως κάθε λεπτό στο γήπεδο μπορεί να γίνει ο τελευταίος του αγώνα χωρίς προειδοποίηση. Αλλά εδώ είναι το κλειδί: η ομάδα πρέπει να τον βάλει σωστά. Όχι σαν έναν κλασικό κέντρο που περιμένει στην μεγάλη περιοχή σαν πλύστρα σπίτια. Του δίνεις χώρο, του δίνεις κίνηση, του δίνεις την δυνατότητα να κάνει αυτά που κάνει καλύτερα: σέντρες σαν γράμμα στον αντίπαλο, κινήσεις σαν ψάρι μέσα στο νερό, και αυτή την ικανότητα να μετατρέπει την κάθε προσπάθεια σε πιθανή λύση. Και μετά βάζεις δίπλα του την Σβιότεκ. Την Ιγκα. Την γυναίκα που όταν πρωτοβγήκε στην μεγάληffield δεν χρειαζόταν ούτε δεκαπέντε λεπτά για να καταλάβουν όλοι πως δεν είχαν ξαναδεί κάτι τέτοιο. Αυτή που μπορεί να ξεκινήσει μια επίθεση σαν Pacific Rim — τρεις σειρές πίσω της σαν κόλαση ζωντανών χαρακτήρων — και αυτή που ξέρει πως όταν πάει στα πλάγια, η μπάλα πρέπει να βρίσκεται εκεί ή αλλιώς οι αντίπαλοι έχουν μόνο δύο δευτερόλεπτα να ανασάνουν. Και ξαφνικά μιλάμε για έναν κίνδυνο που δεν είναι μόνο μία, αλλά δύο πηγές επικίνδυνες στιγμές σ' ένα πέρασμα του γηπέδου. Την ίδια ώρα που ο Ντούκιτς σηκώνει τα πόδια του για σέντρα σαν κουβάς, η Σβιότεκ κάνει μια κίνηση σαν αντίθεση στο προηγούμενο frame μιας ταινίας δράσης — όλες οι ομάδες χάνουν χρόνο. Αν καταφέρεις να βάλεις αυτούς τους δύο σωστά, τότε μιλάμε για ένα δίδυμο που μπορεί να κάνει την ομάδα σου να φαίνεται σαν αυτές τις ομάδες που όταν πρωτοβγήκαν είχαν όλους τους σχολιαστές να ψάχνουν λέξεις σαν λεξικό Trivial Pursuit. Και ξέρεις τι είναι ωραίο; Αυτού του είδους η μεταφορά δεν έχει νούμερα, δεν έχει αφορισμοί, έχει μόνο αυτό που βλέπεις: έναν αγώνα που γίνεται πολύ γρήγορα και οι αντίπαλοι βλέπουν μόνον την μπάλα όταν αυτή φεύγει από το δικό τους τμήμα. Ώστε να τελειώσουμε: ένας ΑΕΚ-τζαμπάς 32 χρόνων μπορεί να κάνει τη διαφορά εδώ, αλλά όχι επειδή είναι νέος — επειδή έχει βιώσει τόσα γκολ στην πλάτη του όσοι είχαν οι αντίπαλοι του όταν εκείνος ξεκινούσε την καριέρα του. Και όταν τον βάλεις δίπλα σε έναν επιθετικό σαν την Σβιότεκ, τότε μιλάμε για μια μεταφορά που δεν γράφει ιστορία — την γράφει η ίδια η ιστορία στις σελίδες της ομάδας σου.

Άιντε λοιπόν, ρε παιδιά, τι γίνεται με το νούμερο εκείνο που αγοράσαμε από την Κύπρο; Αυτός ο τύπος, ο Χαΐτας από την Ομόνοια, τώρα τελευταία έκανε σέντρα σαν δούρειος ίππος στους τελικούς κυπριακής κατηγορίας - οι αμυντικοί έκαναν τρία βήματα πίσω πριν καν ξαναπάρει αέρα! Μιλάμε για μια κίνηση σα σκοινί του Τάρζαν πάνω από κεφαλές, όχι σέντρες σα λάθος από Direct TV! Και μετά έρχεται η μεγάλη στιγμή: όταν η Σβιότεκ πάει στα πλάγια σα Pacific Rim, αυτή η μπάλα πρέπει να είναι εκεί σαν μαγνήτης. Δεν περιμένουμε τυχαία εναέρια επικράτηση— περιμένουμε έναν επιθετικό που ξέρει πως όταν σηκώνει το πόδι του στον αέρα, εκείνοι οι δύο-ακόμα-και-έναν είδους πλάι του να βγουν σαν μπούμερανγκ στη δεύτερη προσπάθεια! Μετά έχουμε τον τυφώνα Ντούκιτς πίσω της— αλλά όχι σα βράχος στα κέντρο, σα ελικόπτερο που ψάχνει πού να προσγειωθεί μεταξύ τριών σειρών άμυνας! Αυτός δεν στέκεται εκεί σα στοιχειωμένος μεταφορέας βαλίτσων στις ασιατικές διοργανώσεις— αυτό είναι κέντρο που όταν δίνει την σέντρα, εκείνοι οι αντίπαλοι νιώθουν πως μόλις τους τρύπησαν τις γραμμές σα στρατηγικό σχέδιο! Άντε σηκωθείτε λοιπόν— μέχρι να βάλουμε αυτόν τον ΑΕΚ-τζαμπά δίπλα στην Ιγκα, μιλάμε για μια ομάδα που φέρνει χαρτιά μισής ώρας πριν αρχίσει ο αγώνας! 🤡💸

Ρε μωρές, να σας πω ένα; Είδα χτες τον Χαΐτα στο βίντεο της Ομόνοιας να κάνει εκείνη τη σέντρα από τη γραμμή του σημαιουφόρου στον τελικό — όχι αδιάφορο βεβαίως, αλλά ούτε κι εκείνο το μαγικό σουβλί που κοιτάζει ο Παναμάρας όταν δίνει μπάλα στους Στόικοβιτς και Μπορντάξ. Αυτός ο τύπος έχει μια κίνηση σαν τσιμουδιά στους ελεύθερους αγώνες του Γήπεδο Άλσους — γίνεται, αλλά θέλει τρία λεπτά για να ξεσκεπάσεις τον ψεύτη. Αν όμως τον βάλουμε δίπλα στον Ντούκιτς πίσω από την Σβιότεκ, τότε μιλάμε σοβαρά. Γιατί εκείνος ξέρει να στέλνει μπάλες εκεί που δεν υπάρχουν βλέμματα — δεν είναι ζήτημα δύναμης, είναι ζήτημα χρόνου. Και τον χρόνο ξέρουν όλα τα γκολ αυτά εκείνοι οι δύο. Την άλλη φορά που πήγα στο Βόλο (δεν σας το είπα ποτέ αυτό), είδα έναν κέντρο στο δεξί να ανοίγει ένα τάφο για έναν δεύτερο επιθετικό επειδή η μπάλα έφτασε εκεί αστραπιαία σα ηλεκτρικό εγκεφαλικό σήμα από κινητό στην 3G εποχή. Την ίδια κίνηση έκανε ο Ντούκιτς τη σεζόν 21-22 όταν έπαιζε Πανιώνιο — όχι τυχαίο πως εκείνο το χρονικό διάστημα είχε τρεις ασίστ σε τέσσερα ματς, ενώ το υπόλοιπο roster είχαν έναν στις τρεις διοργανώσεις συνολικά. Μετά βάζουμε την Ιγκα εκεί πάνω — αυτή ξέρει να μπαίνει στους χώρους εκείνους σαν σφήνα στο ξύλο, όπου κανείς δεν έχει χρόνο ούτε να σκέφτεται για κενά. Αν του δώσουν εκείνον τον ΑΕΚ-τζαμπά σωστά, όχι σα σακί στα πλευρά της επίθεσης, τότε μιλάμε για μια ομάδα που γράφει ιστορία όχι επειδή έχει δικούς της άξονες, αλλά επειδή γίνεται ασταμάτητη σα επεισόδιο "24" μετά το break. Έτσι κι αλλιώς, ο Χαΐτας έχει κι αυτός ιστορίες εκείνες τις νύχτες που οι αντίπαλοι στην Κύπρο έκαναν τρία βήματα πίσω μόλις άκουσαν το δικό του σφύριγμα ανάσας — όχι μύθος, πλάκα σηκώθηκε η Βαρκελώνη τον πρώτο γύρο το 2023 επειδή τον έπαιζαν τόσο ανοιχτά που τον αντιμετώπισαν σα στρατό κινδύνου στις διαπραγματεύσεις. Άντε ρε, τώρα θυμηθήκαμε όλοι — η ομάδα δεν χρειάζεται ακόμα ένα ζόρικο, χρειάζεται έναν που ξέρει να βάζει μπάλα εκεί που ουρλιάζει ο κίνδυνος, όχι εκεί που γράφεται γκολ στο βιβλιάριο ευχών.

Ρεazziα ρε παιδιά μου!! Θυμάμαι όταν η Σβιότεκ έκανε το ντεμπούτο της στο Αυστριακό πρωτάθλημα κι εγώ στέκονταν στην εξέδρα σαν καρφωμένος!! Εκεί που οι αντίπαλες ομάδες δεν ήξεραν πού να κοιτάξουν — αυτή μέσα στη σύγχυση στέλνει μια κεφαλιά σα όπλο μέσα από ντουφέκι!! Και μετά; Μετά φτάνει πίσω η μπάλα σα γροθιά από πουθενά!! ΝΤΑΞΕΙ ΠΩΣ; Γιατί όταν βάλεις έναν άνθρωπο σα ΝΤΟΥΚΙΤΣ πίσω από εκείνην, τότε μιλάμε για ένα δίδυμο που δεν σου αφήνει ούτε δευτερόλεπτο!! Ο ίδιος ξεκινάει σα ψυχός στις κίνηση του γηπέδου!! Δεν είναι εκεί σα γραφειοκράτης που περιμένει την σειρά του!! Κι όταν τελικά σηκώνει το πόδι του; ΜΠΑΛΛΑ ΠΕΤΑΓΜΕΝΗ ΣΑΝ ΤΡΕΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!! Και τότε εκείνοι οι τρομεροί αντίπαλοι; Να κοιτάζουν δΥΟ πηγές κινδύνου την ίδια στιγμή!! Την Σβιότεκ σα Pacific Rim μέσα στο προσκήνιο κι αυτόν σα ελικόπτερο που ψάχνει την επόμενη προσγείωση!! ΚΕΦΑΛΙΕΣ ΣΑ ΜΕΛΑΝΙ ΕΛΛΕΙΨΗΣ!! Τρεις σειρές δίπλα-κί πέφτουν σα πάνω στο τραπέζι!! Ρε μας λείπει ο ΑΕΚ-τζαμπάς!! Εκείνος ξέρει τι σημαίνει νά 'σαι πρωταθλητής!! Όχι σα τυχαίος επισκέπτης!! Σα στρατιώτης που βγάζει μπάλα σα ντοκουμέντο εκεί όπου κανείς δε θυμάται πως γράφεται ιστορίες!! Κι όταν τελικά την τοποθετήσεις εκείνον ΑΚΡΙΒΩΣ εκεί που πρέπει; Τότε η ομάδα γίνεται αυτή η στιγμή που οι σχολιαστές ψάχνουν λέξεις στο λεξικό!! Αυτό το δίδυμο; Είναι σα δύο πυραύλοι μέσα στην ίδια κάψουλα!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΝΑ ΣΤΕΚΕΙ!! Οπότε; ΠΟΤΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ;;; Ρε για δες εμένα!! Μόλις τέλειωσε την δουλειά μου στις σκαλωσιές κι ήρθε σπίτι!! Μετά δουλεύω τρεις φορές τον ίδιο αγώνα σα τηλέφωνο που δε σταματά!! Εσύ τώρα μου λες πως χρειαζόμαστε κάποιον σα τον Χαΐτα;; ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ!! Χρειαζόμαστε έναν ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΣΑΝ ΟΤΑΝ ΤΡΕΧΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΙΜΑΝΙ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ!! Κι εκείνος ο ΑΕΚ-τζαμπάς έχει βγάλει γκολ στις μεγαλύτερες διοργανώσεις!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! ΠΡΩΤΑ Η Σβιότεκ!! ΜΕΤΑ Ο ΔΥΝΑΤΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ;? ΕΚΕΙΝΗ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΘΑ ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΜΕ ΑΝΑΣΑ!! ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΞΕΡΟΥΜΕ!! ΘΑ ΔΟΥΜΕ!! ΘΑ ΑΙΣΘΑΝΘΟΥΜΕ!! ΟΤΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!! ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!! 🔥🔴💪

τι σόι γλέντα έγινε εδώ σήμερα βρε παιδιά μου;; μιλάμε για ποιο συνέδριο οργανώνουμε, δεν μιλάμε πια; αφού η Ιγκα εκεί πάνω γίνεται ένα φάντασμα τριών σειρών πίσω της σα ταινία του Γκιγιέρμο δελ Τόρο, τι θέλουμε άλλο; έναν ακόμα ΑΕΚτζαμπά με χοντρό νούμερο στα πλευρά;;; βλέπετε εκείνο τον ντόπιο τύπο τους αγώνα; αυτόν που έκανε σέντρες σαν δούρειος ίππος στους τελικούς της Κύπρου;;; έντεκα χρόνια στην ιστορία μου στα γήπεδα δεν έχω δει τόσο ωμό deliver της μπάλας σα κάλυψη στο τηλεφώνημα του θείου μου όταν βγήκε ο ΠΑΟΚ από το Γιουρόπα! τον είδα στον τελικό Κύπρου να πετάει μπάλες σαν τον Κάζιμιρ Φουντούκ καθώς οι αμυντικοί έκαναν τρία βήματα πίσω κι έκλειναν τα μάτια τους σα τρομαγμένα πρόβατα!! αλλά εδώ είναι το κρίσιμο σημείο φίλοι μου: ο Χαΐτας δεν είναι αυτός που μπορεί να στηρίξει την Σβιότεκ σα αβγά στο κέντρο — είναι εκείνος που μπορεί να την κάνει πιο επικίνδυνη σα το πρώην μπουλντόζα που ξύπνησε τώρα τα παλιά κακά του χρόνια! φανταστείτε την ίδια στιγμή που εκείνη κάνει μια κίνηση σα Pacific Rim πάνω στις γραμμές — εκείνος δίνει την σέντρα σαν χτύπημα ηλεκτρικού ρεύματος στους αντιπάλους τους!! τρία λεπτά αργότερα όλοι κοιτάζουν αποσβολωμένοι την μεγάλη περιοχή σα να τους είχε εμφανιστεί ξαφνικά ένας ελέφαντας! και μετά έρχεται η μεγάλη ερώτηση όλων των εποχών: τι κάνουμε με τον ίδιο τον Ντούκιτς;;; αυτόν τον τρελό που σηκώνει τις σέντρες σαν στρατιωτικό σήμα επίθεσης;;; εγώ τουλάχιστον γνωρίζω πως όταν αυτός τοποθετείται σωστά πίσω από την Σβιότεκ, τότε η ομάδα δεν έχει μόνο μία πηγή κινδύνου — έχει δύο σφαίρες έτοιμες να σπάσουν μέσα στο ίδιο δευτερόλεπτο! η μία είναι η ίδια η Ιγκα εκεί πάνω σα λεπίδα χωρίς περιθώρια σφάλματος, η άλλη είναι ο Ντούκιτς σα αεροδρόμιο στο κέντρο — όταν δίνει την μπάλα στον αέρα, κανείς δεν ξέρει πού ακριβώς θα κατέβει εκείνος ο δεύτερος επιθετικός! όμως εδώ βρίσκεται η σύλληψη φίλες μου: δεν φτάνει μόνο να έχεις έναν ΑΕΚτζαμπά σωστό πίσω από αυτούς τους δύο! πρέπει να τους τοποθετήσεις σωστά σα να στήνεις μια φωτιά εκεί όπου έχει ξεραθεί το χορτάρι! πρώτα η Σβιότεκ εκεί πάνω σα επικεφαλής της επίθεσης, μετά ο Ντούκιτς σα κέντρο που ψάχνει συνεχώς νέο χώρο σα σκυλί εφόδου, και最后 εκείνος ο Χαΐτας ως εκείνος ο τυχερός γείτονας που φέρνει την ελπίδα μέσω της Κύπρου!! θα σας πω κάτι ξεκάθαρο τώρα: τον χρόνο αυτός που λένε οι μεγάλοι ότι όλα τα νούμερα λένε την αλήθεια;; εκείνος ο ίδιος χρόνος όταν η ομάδα τοποθετήσει σωστά αυτούς τους τρεις σαν σχέδιο πολέμου, τότε μιλάμε για έναν κίνδυνο που γράφει ιστορία χωρίς ούτε μία φορά να μετρήσει ποτέ! θυμάμαι όταν η ομάδα είχε εκείνον τον τύπο από την Αμερική πριν μερικά χρόνια — εκείνος έκανε σέντρες σαν μαθητευόμενος δικηγόρος κι εμείς γελούσαμε σα τους Αμερικανούς που βλέπουν ποδόσφαιρο πρώτη φορά! αλλά φτάνει να βρεις έναν άνθρωπο που ξέρει να σηκώνει τον πήχη κάθε φορά που το ζητήσει η κατάσταση, τότε μιλάμε για εκείνο το γκολ που όχι μόνο αλλάζει τον αγώνα — αλλά αλλάζει και την ψυχολογία σου! οπότε εγώ λέω: ας βάλουμε αυτόν τον ΑΕΚτζαμπά πίσω από τους δύο πρωταθλητές — όχι επειδή είναι τυχαία μεταγραφή, επειδή είναι εκείνος ο τελευταίος παζλ που λείπει!! κι όταν η Σβιότεκ κάνει εκείνη την κίνηση σα Pacific Rim εκεί πάνω, εκείνος ο τύπος δίνει την σέντρα σαν στρατιώτης που ξέρει πως αυτή η μπάλα δεν γράφει μόνο γκολ — γράφει ιστορία!! και τότε εκείνοι οι αντίπαλοι; θα κοιτάζουν εκεί πάνω σα να τους είχε ξεμυτίσει ένας στρατός!! δύο υπερφυσικά χτυπήματα εκεί πάνω σα δύο πυραύλοι μέσα στην ίδια κάψουλα!! και ο χρόνος;;; θα δείξει!!