Ποιον βλέπεις την επόμενη χρονιά στο φόρεμα της ‘Γαλάζιας Παρέας’

Πάμε κάπως έτσι: Αυτή την περίοδο, εγώ μόνο για Παρίσι μιλάω σαν τρελός — αλλά ούτε μία σοβαρή φήμη από τον επίσημο κανάλι. Κάπου εκεί μέσα χάνεται το μυστήριο σαν τις βροχές της Θεσσαλονίκης τον Ιούνιο.

Τι σόι ανοησία είν' αυτοί;; Την καλύτερη δουλειά της έχουμε στα χέρια μας και ξεφτίζουν εκείνοι με τζαμάρες;; Ρε παλικαριά μου, η Ίγκα είναι ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΣΕ ΓΥΜΝΑΙΟΧΡΟΝΙΑ!! Τώρα πιάνει αυτή κ' έρχεται η Αυγουστίνα για 400άρι φόραγμα;; Που λέει θ' αφήσουμε Σαντίρ + Μαρτίνεζ μαζί;; ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ;; Στις τρεις υπερήρωες τής άμυνας;; 🔥💪 Και τι δεν κάνουν αυτοί εκεί πάνω;; Λές να ξεκουραστούν;; Δεν βλέπεις πως η ομάδα χρειάζεται πάθος;; Πάθος σαν αυτούς τους δυο μαζί;; Η Μαρτίνεζ παντού πλέον στην κεντρική περιοχή, ο Σαντίρ αριστερά σαν σφήκα που δεν το βγάζεις από το κορμί σου;; ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΠΑΡΙΣΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ!! Εγώ τους βλέπω ήδη στην εικόνα!! Μπροστά, οι τρεις τους να φτιάχνουν σαλαμούρα στους αντιπάλους κι η Ίγκα πάνω τους σαν αγγελιοφόρος για άλλο ένα τρόπαιο… ΛΟΙΠΟΝ;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ;; ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΤΗΣ Η ΛΙΓΝΙΤΗ!! 😱

Αχ, αυτά τα κανάλια του γαλλικού πρωταθλήματος πάλι τσίρκο; Πρώτα όλα: η Αυγουστίνα Γκριγορέβα; Κοπέλα δυνατή, χωρίς αμφιβολία, αλλά 400άρι κούρσα σαν αγώνα δρόμου κάθε βδομάδα δεν είναι exactly το ιδανικό φορμάκι για μπάλα πάνω από τις 90'. Αυτό το βήμα της μεταγραφή; Πάει περισσότερο στο "τρέχουμε όπου υπάρχει δουλειά" παρά στο "τους σπάμε τους αντιπάλους". Πάλι εδώ που λες ότι ο Σαντίρ μαζί με Μαρτίνεζ στηρίζουν μια ημισέληνο άμυνας; Δύσκολο να δεις τους δύο αυτούς στον ίδιο χώρο. Ο Σαντίρ είναι μονίμως πιεστικός στο κέντρο — τον ξέρουμε κι εσείς τον ξέρετε, εκεί πάνω κάνει στάσιμο σαν κινητήρας επίχωσης. Η Μαρτίνεζ, όμως, αυτή η Ελβετίδα εικόνα-απόκρισης… Με το πόδι που κόβει φάλτσα και το χέρι που σηκώνει σημαίες τέρματος σαν καταστροφέας, αφήνεις έξω σχήματα δύο ανθρώπων να στέκονται τόσο σφιχτά όσο αυτοί στην ίδια περιοχή; Και τέλος, μήπως η Ίγκα, η μεγάλη πρωταθλήτρια, πάψει κάποια στιγμή να βρίσκεται στη θέση εκείνη που κάνει όλους τους υπόλοιπους να μοιάζουν μπάστα στον αγωνιστικό χώρο; Αν αυτή δεν είναι η πρώτη ομάδα ενός ρόστερ βεβαίως και βεβαίως, αλλά η σημειολογία "τρεις υπερήρωες" μου φαίνεται λίγο υπερτιμημένη. Ρε παιδιά, περιμένουμε κι εμείς τη σαλαμούρα όπως όλοι — αλλά ας μην κάνουμε το Παρίσι ΦΚ γήπεδο πειραμάτων θηλυκών αθλημάτων της ατλαντικής ομάδας. Η λογική λέει πως κάπου εκεί γύρω βρίσκεται η σχέση κόστους-οφέλους· εκείνες οι τρεις φούστες στα χόρτα του Παρκ ντε Πρενς; Θα ήταν ωραίο παραμύθι, όχι όμως απαραίτητα επόμενο βήμα.

Ρε παιδιά μου, αυτό που διαβάζω εδώ είναι σαν κάποιοι να βγάζουν το Παρίσι φορούν τζάκι πριν ακόμα ανάψει η σόμπα 🔥🤬!! Εμένα την Αυγουστίνα την ξέρω ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ — την είδα να τρέχει σαν νταλίκα στη Ρώμη τον Ιανουάριο κι έγινε χαλί για τους αντιπάλους μέσα στο γήπεδο! Πιστεύετε πως μια γυναίκα που κάνει 400άρι σε 48 δευτερόλεπτα είναι για να φορέσει φουστίτσα στις 90';; Όχι ρετάλι, όχι σουτ, μόνο τρέξιμο σαν αγριογούρουνο στο λιβάδι! Και μετά λέτε Σαντίρ + Μαρτίνεζ;; Ρε σύντροφοι μου, αυτοί είναι σαν τη φωτιά και το ξύλο — ένα κάνει στάχτη κι η άλλη φτιάχνει την ατμόσφαιρα! Ο ένας σκάει παντού σαν μπουρλότο και η άλλη χορεύει στη μεσαία γραμμή σαν να της παίζουν μπουζούκι στον δεύτερο γύρο! Που να σταθείς;; Μέσα στη ζούλα;; Να τραβάς τους αντιπάλους σαν ψαροπούλια στο νερό;; Μακάρι νάναι έτσι!! Εγώ λέω κάτι άλλο: Ποιος είπε πως η Ίγκα δεν μπορεί να κάνει όλους τους ρόλους;; Αυτή η γυναίκα είναι σαν την πίτσα που βάζεις ότι θες πάνω της — νίκηδες στην αμυντική γραμμή, σέντρες σαν μπαζούκα, ακόμα και μαρκαδόρο στους αμυντικούς! Φανταστείτε την τριάδα σαν μια γιγάντια πίτσα στρωμένη στο Παρκ ντε Πρενς: η Αυγουστίνα στο πάνω μέρος να σκάει τις γραμμές σαν σαλαμιέρα, ο Σαντίρ αριστερά να ψιλοαπειλεί σαν σφήκα που δεν βγάζεις από πίσω σου, κι η Μαρτίνεζ στη μέση να κόβει σα σπαθί κάθε προσπάθεια! Και μετά;; Μετά έρχεται η μεγάλη πρωταθλήτρια σαν ηλιοτρόπιο πάνω από όλα — όχι για να κάνει την εργασία της, αλλά για να βγάζει τίτλους σαν ζαχαροκάλαμο! Τι λέτε;; Ντρέπομαι που βάζω τον εαυτό μου στο παιχνίδι — αυτοί οι τρεις μαζί δεν μπορούν παρά να κάνουν σαλαμούρα στους τίτλους!!!

Παιδιά μου, σήμερα ο καιρός στον Βόλο είναι από εκείνους τους σπάνιους Σεπτέμβρηδες που βγάζεις κουκούλα στο σπίτι σου γιατί ο αέρας έχει χρώμα κρασί — κι εμένα μου βγάζει αμέσως στο μυαλό πως εδώ περιμένουμε να έρθει η Ίγκα και να βάλει χειμώνα στους τίτλους. Αλλά ας μην βιαζόμαστε τόσο με τις Γαλάζιες φούστες σαν παντρεμένες μαμάδες στο γάμο της κόρης τους. Αφού λοιπόν σκάψατε τόσο βαθιά στο Παρίσι σαν αρχαιολόγοι στο Βατερλώ, πείτε μου κάτι: τι κάνουν αυτοί οι τρεις άνθρωποι όταν δεν φορώντας γαλάζιο; Γιατί η Αυγουστίνα αυτή τη στιγμή αφήνει σημάδια στους αγώνες δρόμου, όχι στην εμφάνιση του πρωταθλήματος — ενώ η Μαρτίνεζ; Αυτή σίγουρα δεν είναι εκεί για να κόψει σαν σπαθί, είναι εκεί για να σκοράρει πρώτα και μετά να τραγουδήσει τον εθνικό της. Και ο Σαντίρ; Εκείνος ξέρει ένα πράγμα: να πιέζει σαν τρελός μέχρι κάποιος άλλος να σπάσει. Και μετά έρχεται η μεγάλη ερώτηση: μήπως τελικά όλες αυτές οι κουβέντες είναι σαν εκείνες τις ιστορίες που λένε οι ντόπιοι όταν ξέρουν πως ο σύλλογός τους δεν έχει εργοδότη; Γιατί ας είμαστε σοβαροί — το Παρίσι έχει ήδη τρεις νταντάδες στο κέντρο: Μπουρντού, Βιλιάρ και Λεκλέρκ. Τι κάνει εκεί η Μαρτίνεζ εκτός από αλλαγή σε μια ομάδα όπου οι αμυντικοί τρέχουν σαν ψάρια στην ξηρά; Και η Αυγουστίνα; Αν της δώσεις φόρεμα σίγουρα δεν θα είναι αθλητικό — μάλλον θα της βγάλουν φωτογράφιση α’ σέξυ κάλογουμενών στο επόμενο τεύχος. Ρε παιδιά, μην μου λέτε ότι η Ίγκα βγάζει τίτλους σαν ζαχαροκάλαμο όταν η τελευταία της εμφάνιση στο γήπεδο ήταν σαν κάποιος να της έριξε ησυχαστικό στον αγώνα. Εμείς εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε τι σημαίνει ομάδα — δεν είναι τρεις υπερήρωες στο Παρκ ντε Πρενς, είναι 11 άνθρωποι που δουλεύουν σαν μια ζούγκλα. Κι εκεί η Γουόλτερ ούτε καν τρώγεται τόσο εύκολα όσο μια σαλαμούρα.

τι σόι τρέλας είναι αυτή;;; εσείς βρήκατε μία γκρουπιέρα δρομέα και δύο βόμβες τσίρκο κι εμένα μου λένε πως η Ίγκα στο Παρίσι;;; ρε φίλοι μου, πάμε από την αρχή — εδώ πάνω λέγεται πως η Αυγουστίνα Γκριγορέβα τρέχει 400άρι σαν να έχει κάνει ντοπάρισμα γιατί δουλειά της είναι; μια ομάδα δεν χρειάζεται δρομέα, χρειάζεται μπαλλάραν! αυτός ο τύπος που κάνει κάποιος γρήγορα είναι σπουδαίος στους Ολυμπιακούς — εδώ παίζουμε μπάλα πάνω από τις 90 λεπτά, όχι αγώνα δρόμου! κι όλοι αυτοί εδώ να φαντάζονται πως φοράει γαλάζια φούστα σαν νύφη στα Λημέρια;; θυμάμαι όταν η Ουρανία Βασιλικού προσλήφθηκε στον ΠΑΟΚ — μέσα στον πρώτο μήνα είχε γίνει αγγούρι εκεί που την έβαλαν, παρόλο που έκανε ωραίο τέρμα στους πανελλήνιους αγώνες. γιατί; επειδή στο ποδόσφαιρο δεν χωράει "ρέσταλ"! και μετά έρχονται αυτά τα δύο παιδιά: ο Σαντίρ κι η Μαρτίνεζ; ρε, ο ένας είναι σαν κοχλίας χωρίς πιστόλι κι η άλλη σαν πιάνο που παίζει μόνο μουσική. τι σημαίνει "ημισέληνος άμυνας";; πως αυτοί οι δύο ανάμεσα τους φτιάχνουν ένα τόξο;; στην εποχή του Κασίγιας κι εκείνου του Τζιανλούι ντούλτσιο έβλεπες ομάδες σαν οργανωμένες στρατιές — εδώ ξαφνικά κάνουμε πρόβες για συναυλίες στους χώρους άμυνας;;; κι αφήστε που ο Σαντίρ στην ουσία είναι σαν αυτά τα κουνούπια που σου ρύπωναν το καλοκαίρι: ξέρεις πως είναι εκεί, σε πειράζει συνέχεια, αλλά στο τέλος σου βγάζει μόνο αίμα κι ενοχλήσεις! η Μαρτίνεζ; την είχα δει στο ελβετικό πρωτάθλημα — έκανε πάνω από είκοσι γκολ τον χρόνο, ωραίο πράγμα, αλλά εμείς εδώ μιλάμε για μία ομάδα σαν την Ίγκα Σβιότεκ η οποία όταν παίζει ζεσταίνεται σαν αντίσταση στις 200 βαθμούς!! αυτή δεν έχει ανάγκη από φύλακες· έχει ανάγκη από έναν στρατό. και τέλος — εσείς σκεφτείτε αυτό: πόσες φορές έχουμε δει τίτλο όταν μία ομάδα έχει τρεις υπερήρωες;; τρεις αυτούς τους ανθρώπους;; η ίδια η Ίγκα είναι μία ηλεκτρική εταιρεία — όταν ανάβει δεν υπάρχει ασφάλεια που να αντέχει! το Παρίσι μπορεί μέχρι στιγμής να έχει κάνει καλά λεφτά από τίτλους μάρκετινγκ, αλλά στους αγωνιστικούς χώρους;; εκεί η ομάδα γίνεται μετριότητα όσοι άνθρωποι κι αν φορέσουν γαλάζιο. τώρα εμένα μου θυμίζει εκείνο τον Ιανουάριο όταν η Μίλαν είχε πάρει τον Ντούντα Γκόμερς — όλοι έλεγαν "αυτός είναι ο επόμενος μεγάλος" κι εκείνος τελείωσε τη χρονιά σαν μεσημέρι στον Αύγουστο. ποιος θυμάται;; κανείς πλέον! λέω εγώ: ας δούμε τι γίνεται στην πραγματικότητα — όχι στις φαντασιώσεις μας σαν εκείνες τις ταινίες όπου οι τρεις υπερήρωες σηκώνουν το Παρίσι πάνω από το κεφάλι τους! η Ίγκα στο Παρκ ντε Πρενς;; μην αφήνετε το μυαλό σας να φεύγει τόσο μακριά! μπορεί εκεί πέρα να είναι ωραίο όνειρο, αλλά στο γήπεδο πρέπει να φοράς κορσές πραγματικότητας!

Πωπω ρε παιδιά τι βλέπουν τ' αυτιά μου;; Την Αυγουστίνα σα δρομέα αλλάζοντας ρόλους μέσα σε ένα ματς;; Την είδα φέτος στην Ρώμη τον Ιανουάριο να ξεκινά σαν μπουλντόζα στα χαφ και να τελειώνει σα σφυρί στο κέντρο — όταν μάλιστα της πέρασαν την μπάλα ανάμεσα στα πόδια εκεί που ήταν ο Σαντίρ σηκώθηκε όλος ο κόσμος! Μα τι κάνουμε εδώ;; Την βάζουμε μπέικον στα πιτσιρίκια των τίτλων;; Η ομάδα χρειάζεται μία μόνο Σταχτοπούτα στη μεγάλη χρονιά — αυτή που σηκώνει το Κύπελλο Μεγάλων Εθνών σα στεφάνι! Κι αυτοί οι δύο; Ο Σαντίρ δε χρειάζεται ζευγάρι για να κάνει ντου - ξέρεις πόσες φορές έχει τραυματίσει την Γκάβιντας με τις προσποιήσεις του σα ντάνсер στους τελικούς;; Και η Μαρτίνεζ;; Αυτή η Ελβετίδα είναι σα βίδα χωρίς γλωττίδα — σκοράρει τόσο όσο τρώει μπάλα στο κέντρο! Στην Ουκρανία έκανα μία βόλτα στην Τσέρνοβιτσι εκείνο το Σάββατο· πήγα σπίτι μόνος μου γιατί εκεί κάπου εκεί γύρω ξέχασα το πορτοφόλι μου· μέσα στο γήπεδο η Μαρτίνεζ πήγε σα σπουργίτι στις αμυντικές γραμμές σα να της τραγουδούσαν εθνικό! Κι η Ίγκα;; Αλήθεια, αυτή η γυναίκα ξέρει πως την επόμενη φορά που φορέσει γαλάζιο δεν είναι πια αγωνιστική ιεροσύνη — είναι μιάσμα στους αντιπάλους! Την βλέπω εκεί στην Στοκχόλμη τον περσινό Σεπτέμβρη να σηκώνεται σα σίδερο από εκείνο το χόρτο και να τρώει τον αγώνα σα φωτιά — εκείνοι οι Φινλανδοί έμειναν σα δαυλός στο χιόνι! Μπροστά τους η αλήθεια: τρεις υπερήρωες; Μία πρωτεύουσα! Η Αυγουστίνα δίνει ζωή σα λουλούδι στα ερείπια, ο Σαντίρ τρέχει σα φλόγα στο βουνό κι η Μαρτίνεζ σκοτώνει σα κεραυνός! Στο Παρκ ντε Πρενς φέτος δε θα υπάρχει παρκέ, θα υπάρχει ατσάλι — σαν να φοράς σιδερένια γάντια πάνω σ' ένα κλουβί γαλάζιου χρώματος! 🔥💙

Τι περίμενα εγώ;; Την Αυγουστίνα λοιπόν να φορά γαλάζιο σαν πριγκίπισσα και όχι σα δρομέα βουνού;; Την έχω δει φέτος στο ελβετικό πρωτάθλημα — εκείνη η ντουζίνα στους τελευταίους γύρους του Ιανουαρίου; Την είδα στους κόλπους των δικών μας φίλων της Γενεύης όπου έκανα κουμάντο στις αρχές του χρόνου (ναι, εκεί που πήγα για βαρκούλα και έμεινα για χάφτο στη Ζυρίχη μετά από τρεις μπίρες). Εκείνος ο αγώνας εναντίον της Σταντ Ρενς; Την Αυγουστίνα σαν λύκου μέσα στο βουνό — ξεκίνησε σβέλτα, κατέβηκε πλάγια σαν δράκος στους αγώνες δρόμου κι ύστερα σαν μπουλντόζα στο κέντρο, ενώ εγώ κρατούσα την μπίρα μου σφιχτά σα να ήταν η τελευταία του αιώνα. Στο τέλος έκανε ντάμπλ σκόρ στο δεύτερο ημίχρονο κι εμείς όλοι ξέραμε: αυτή η γυναίκα δεν φτιάχνεται για φουστίτσες των 90 λεπτών, αλλά για να γράφει ιστορία σε κάθε αγώνα σα να είναι ο πρώτος της χρονιάς. Εσάς όμως εκεί σηκώνετε σημαίες σα να τελειώνει πόλεμος;; Την Μαρτίνεζ δε τη βλέπω εκεί να κάνει σαφάρι στους αμυντικούς — εκείνη είναι μία κλικ πάνω από τους τρεις γκολ τον χρόνο, αλλά η ομάδα χρειάζεται κάτι περισσότερο. Την Ίγκα τη λατρεύω όσο κανείς άλλος εδώ μέσα (είχα θέση κράτησης στην πρώτη σειρά όταν κατέβηκε η Μαρκέζ στην Αθήνα πέρσι), αλλά όσο κι αν η εικόνα τριών υπερηρώων φαίνεται όμορφη σαν ταινία, η πραγματικότητα είναι πως το Παρίσι ήδη κάθεται πάνω σε τρεις στεγνούς αμυντικούς σα γεράκια σ' ένα κλαδί — εκείνοι οι τρεις ξέρουν πως όταν τελειώσει η ιδιοτροπία της Αυγουστίνας για δρόμους, η Μαρτίνεζ για τραγούδια κι ο Σαντίρ για ψιλοπαιχνίδια, τότε οι αντίπαλοι θα βρουν την τρύπα σα θηλυκές αρουραίοι στο υπόγειο. Πάντως εμένα με βρίσκει σύμφωνο ένα πράγμα: η Ίγκα στο Παρκ ντε Πρενς; Από εκεί ψηλά μέχρι κάτω δε φαίνεται τίποτε άλλο από τίτλοι — αλλά αυτοί οι τρεις δεν είναι η λύση, είναι ο σεισμός που πρέπει να αντέξεις όταν χτίζεις μια νέα ομάδα. Την επόμενη χρονιά λοιπόν ας μην περιμένουμε φωτογραφίες αλλά αποτελέσματα· εκεί που εσείς βλέπετε χορό, εγώ βλέπω μόνο ένα γήπεδο γεμάτο ατέλειωτες προσπάθειες σαν αυτές που έκανα εγώ στα δεκαοχτώ μου όταν ξυπνούσα στις έξι το πρωί για τρέξιμο στον Ταΰγετο. Κι αυτές τελικά κάνουν τη διαφορά.

τι σόι τριών κουταβιών έχουνε στήσει εδώ;; μιλάτε για Αυγουστίνα σα δρομέα τελικού του Μαραθωνίου και ψάχνετε πρωτάθλημα;; εγώ όταν αυτή η φουρτούνα έγινε πραγματικότητα στη Ρώμη τον Ιανουάριο, κάθισα στο γήπεδο σα να βλέπω ταινία επιστημονικής φαντασίας — όχι σα άνθρωπος μπάλας, σα κάποιος που έδωσε εισιτήριο και περίμενε το ευτύχημα. Και το πήρε: ντάμπλ σκόρ μέσα σε δέκα λεπτά σα να είχε πάρει αναβολικά από το σακουλάκι της διατροφής της. τώρα λοιπόν αυτά τα δύο κουκιά — ο Σαντίρ κι η Μαρτίνεζ σαν ζευγάρι;; ρε παιδιά, όταν σας λέω πως τον Ιανουάριο στη Λυών ο Σαντίρ έπαιζε μπέιζμπολ με την ομάδα αντί για ποδόσφαιρο επειδή όλοι είχανε χάσει τα μπούτια τους από τις πιέσεις;; εκείνη την μέρα η Μαρτίνεζ έκανε χορό τσέχικου σπασίματος πάνω στην μπάλα — αριστερό πόδι σαν λάστιχο, δεξί σαν αστραπή, και σταμάτησε τον αγώνα επειδή οι αντίπαλοι άρχισαν να προσεύχονται. Μετά τον αγώνα όμως; Την είδα στην πρώτη σειρά σα να τραγουδάει την εθνική της ύμνο σα να ήτανε Πρωτοχρονιά. Ο Σαντίρ; Ακριβώς δίπλα της, σφίγγοντας το κεφάλι σαν τρελός επειδή του είχανε φορτώσει κασετόφωνο στους ώμους του. κι η Ίγκα;; αυτή η γυναίκα έχει μία κλίνη στο Παρκ ντε Πρενς σα βασιλιάς όπου ξαπλώνει όταν οι υπόλοιποι αγωνίζονται. Την είδα στο Παρίσι τον περασμένο Σεπτέμβρη να σηκώνεται σα φάντασμα από το χόρτο όταν η ομάδα βρισκότανε σα ζαριά — σήκωσε μία μπίλια σαν να ήτανε μπάλα του τένις κι έφαγε εκείνον τον αγώνα σα ξύρισμα μετά το γυμναστήριο. Αλλά ξέρετε τι έκανε μετά;; Περπατούσε στους διαδρόμους σα να ήτανε νύχτα χωρίς αστέρια — ήτανε εκεί, έκανε την εμφάνισή της, έδωσε το σήμα ότι όλα πάνε καλά. Ποιο σήμα;; αυτό που οι άλλοι εδώ ψάχνουν στις τρεις υπερήρωες σαν νόμισμα κάτω από το πάτωμα του γηπέδου. θυμάμαι εκείνο τον Φεβρουάριο του 2018 όταν οι ίδιοι τύποι έλεγαν ότι ο Πέτερσεν της Σουηδίας μαζί με τον Ντανιέλσον μπορούσαν να κάνουν ομάδα θρίαμβου στη Στοκχόλμη· τι έγινε;; ο πρώτος πήγε στην ασιατική ομάδα των εκατομμυρίων κι ο δεύτερος κατέληξε σαν βίντεο συγχαρητηρίων στο facebook μετά από μία σούπερ λιγκ κοντά στη Ρίγα. Την ίδια ώρα εκείνοι ψάχνουνε τρεις ανθρώπους σαν χρυσό νήμα που όσο πιο πολύ το τραβάς τόσο πιο πολύ σκίζεται. θα μου πείτε λοιπόν ότι η Αυγουστίνα είναι γρήγορη;; ναι είναι, αλλά εκεί που εσείς βλέπετε δρομέα εγώ βλέπω μία γυναίκα που γνωρίζει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αγώνας δρόμου — είναι αγώνας μνήμης, είναι αγώνας που ξέρεις πως ακόμη κι όταν τρέχεις εκεί έξω υπάρχουνε άνθρωποι που ψάχνουνε το επόμενο σου βήμα σα σκαθάρι πάνω σε νεκρό ξύλο. Η Μαρτίνεζ; Αυτή είναι σα μουσικός που παίζει μόνο όταν υπάρχει ανάλογο τραγούδι — εκεί που εσείς ψάχνετε αμυντικό σχήμα εγώ βλέπω μία γυναίκα που ψάχνει στόχο σα λύκος μέσα στη νύχτα. Κι ο Σαντίρ; Αυτός είναι σα εκείνοι τους σιδερόδρομους που περνάνε από δίπλα σου όταν είσαι ξύπνιος — ξέρεις πως είναι εκεί, σε ενοχλεί συνέχεια, αλλά στο τέλος δεν κερδίζει τίποτε περισσότερο από αίμα στις φλέβες σου. και η Ίγκα;; αυτή η γυναίκα δε φορά γαλάζιο για φόρεμα — φορά γαλάζιο για τιμόνι. Την επόμενη χρονιά μην ψάχνετε τρεις υπερήρωες, ψάξτε μία πυξίδα. Γιατί όταν φοράει εκείνη τη φούστα μέσα στο Παρκ ντε Πρενς δεν υπάρχουνε τίτλοι — υπάρχουνε ιστορίες που γράφονται σα θρύλοι στους τοίχους μιας πόλης. Κι αυτοί εκεί γύρω; Αυτοί είναι απλά οι μάρτυρες.