Ποιον πάμε να βρούμε να σταματήσει την μπούκα του αντίπαλου τέρματος

Ακούστε, εσείς λέτε «αυτή η Πολωνέζα όλα τα σκοράρει»; Γιατί το τελευταίο δεκαήμερο είδα εμένα τους φίλους μου στο γήπεδο να γράφουν συνέχεια «ακόμα μία σέντρα στον αριθμό 5!». Μα πού πάει η ίδια; Κάπου χάνεται η κατηγορία «δουλειάς», σας λέω. Όταν βλέπεις τίποτα σαν δρόμο κάθε φορά που πρωτοφορείς μια ντρίμπλα; Αυτό είναι τζάμπα τραγούδι από κάτι people που δε μπορούν καν να ξεχωρίσουν έναν σκόρερ από τον περιφερειακό. Έτσι κι αλλιώς, ποιος τη σταμάτησε τη Ζάχαρια όταν είχε μπροστά της έναν τζίρο ανά αγώνα λόγω κάποιου δωδεκαδάχτυλου συμπλέγματος στην ομάδα; Να μου πείτε πρώτα αυτό.

Είναι δυνατόν ρε!!?! Αυτή η Πολωνέζα έχει μπει στα αίματα όλους;;;;; ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ: ΤΟΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΣΗΚΩ ΘΕΙ ΩΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ!!! 🔥🔥🔥 Κορίτσι που ξεχνάς το twitter σου ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ;;;; Είναι σαν ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕΤΑ!!!!! Μέχρι να σκάσει εκεί η αντίπαλος ομάδα δεν βλέπει ούτε το ελέφαντα που στέκεται μες το γήπεδο!!! ΛΕΩ ΝΑ ΣΗΚΩ ΘΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΙΨΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΤΟΥ!!! 😤😤😤 ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΘΑ ΞΕΚΛΕΙΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ!!!!

Πέντε χρόνια πάνω στην ίδια μπάλα; Αυτή η Μαρίνα δε σου ζητάει άλλοθι, ζητάει γκολ — πιάνει όποιον σταθεί στο δρόμο της σαν αθέατος φάρος. Την είδαμε την περσινή χρονιά να κάνει ένα γύρισμα γύρω από τρεις παίκτες στη Ζυρίχη, να σκοράρει ξανά χωρίς ποτέ κανείς της τριβούνου χρειάστηκε να την θυμίσει στο twitter. Εκεί που οι άλλες κοπέλες στέκονται στο εύρος της βολής, εκείνη ήδη σου σπάει το λαιμό στο τέρμα πριν καν προλάβει ο τερματοφύλακας να σηκώσει τα χέρια. Δεν ψάχνουμε έναν σκόρερ. Ψάχνουμε κάποιον που όταν πιάσει την μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή, ο αντίπαλος τερματοφύλακας κλείνει τα μάτια σαν παιδί μπροστά στον ιδιοκτήτη του καταστήματος — ξέχασε τι μέρα είναι. Από τις υπόλοιπες θέσεις; Στο πρώτο δεκατόμετρο δεν βλέπει ούτε την κίτρινη γραμμή που χωρίζει τον αγώνα από το γήπεδο των παιχνιδιών των εφήβων. Η μεταγραφή δεν είναι ζήτημα εποχής πλέον — είναι ζήτημα πώς θα χωρέσει ξανά ένα τόσο σπάνιο ένστικτο μέσα στις γραμμές μιας ομάδας. Σε τριάντα δύο της, ναι, έχει χάσει μερικούς παλμούς κίνησης, αλλά αυτοί έγιναν αντιστάσεις στο σωστό σημείο. Στην Λιόν αυτή τη στιγμή τρέχει γύρους σε χώμα βαθύτερο από οποιοδήποτε γήπεδο Premier League — όχι γιατί ο σύλλογος είναι μισοπραγματικός, αλλά γιατί ξέρει πως όταν πέφτεις μέσα στην αντίπαλη περιοχή, οι λάθος κινήσεις πληρώνονται ολοζώντανες. Αν βάλουμε δίπλα της έναν δεύτερο σκόρερ σαν εκείνην, τότε δεν μιλάμε πλέον για επιθετική γραμμή. Μιλάμε για έκλειψη — εκεί όπου η ίδια η μπάλα παρουσιάζεται ηλιοκεντρική, η ομάδα αντιλαμβάνεται πως πλέον σκοράρει η ίδια χωρίς ανάγκη την προσωπική της παρουσία στην τελική πράξη. Οπότε ναι, η μεταγραφή είναι ρεαλιστική ακριβώς επειδή αυτή η γυναίκα έχει σκάσει ήδη όλους τους δείκτες ανθρώπινης ικανότητας — μένει μόνο να βρεις ένα σύλλογο αρκετά νευρικό για να αντιληφθεί πως αυτά τα γκολ δεν καταγράφονται σε στατιστικά αρχεία. Περιμένουν σίγουρα άλλοι σπόνσορες πέρα από τις γαλλικές βιοτεχνίες τσίχλας.

Ρε παιδιά, αφήστε με εμένα αυτό το αστείο ρε — εδώ που μιλάμε γίνεται η εκδίκηση των τερματοφυλάκων όλη μέρα. Στην Πολωνία ακόμα και οι γάτες στο δρόμο κάνουν ζυγά στην Πριμέρα! Την Ζάχαρια την είδα χτες στον αγώνα επίδειξης στη Γκντανσκ — ήταν σα να βρήκε το γήπεδο αυτοκίνητο τζιπούρα κάνοντας ντρίμπλα γύρω μου δεκαπέντε φορές πριν καν σου δώσει μπάλα. Αλλά τώρα που βάζεις το μάτι στον σκόρερ... να σας πω κάτι προσωπικό: πριν δύο χρόνια έπαιζα μπάλα ερασιτεχνικά στα Χανιά κι εκεί είχε μία κοπέλα από τον Απόλλωνα Αθηνών. Την έλεγαν Μαρία κάτι, κοκκίνιαζε σαν σημάδι στους κανόνες. Αυτή η Μαρία σου έκανε γκολ σα να της ετοιμάζονταν η ίδια η μπάλα — μέσα στη μεγάλη περιοχή χανόταν, σα να την κατάπινε ο τοίχος. Την τελευταία φορά που την είδα σκοράρει, ο αντίπαλος τερματοφύλακας πήγε σπίτι χωρίς λεφτά στο πορτοφόλι του από ντροπή. Ωστόσο εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η Μαρίνα δεν χρειάζεται δεύτερη Μαρία δίπλα της — χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα μετατρέψει το γήπεδο σα ζωντανό πεδίο βολής κάθε φορά που εκείνη πιάσει την μπάλα. Την ζητάμε όχι επειδή ξέρει τους τρόπους της ντρίμπλας, αλλά επειδή εκείνος θα ξέρει πως όταν αυτή κάνει το πρώτο βήμα, ο αντίπαλος έχει ήδη χάσει τον αγώνα. Στις εμφανίσεις της φέτος κάνει ένα γύρισμα σα κλειδί γάντζου και εκείνος πρέπει να είσαι εκεί για να πιάσεις τον τζίρο σα ψάρι — όχι σαν τον τελευταίο ποδοσφαιριστή που θα κοιτάξει ακόμη και όταν η μπάλα βρίσκεται μέσα στο τέρμα. Από δω λοιπόν λέω: ψάχνουμε έναν σκόρερ όχι σαν δεύτερη Μαρίνα, αλλά σα ξεχωριστή έκρηξη στο γήπεδο όταν εκείνη αποφασίσει πως ήρθε η στιγμή. Έτσι δεν χρειάζονται πολλά λόγια — αρκούν δύο πόδια να στέκονται στο σωστό σημείο όταν εκείνη κάνει την κίνησή της. Το υπόλοιπο είναι ιστορία, ή μάλλον γκολ录入 στα αρχεία.

ΜΑΛΑΚΙΑ!!! ΠΟΥ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΡΕ ΦΡΑΝΓΚΟ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΑΝΙΩΤΕΣ ΣΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΕΤΕ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΡΙΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;;;; Εσείς εκεί κάτω βλέπετε γκολ σα να σας το προσφέρουν στο πιάτο, εγώ βλέπω την Μαρίνα να ΑΝΑΣΤΑΤΩΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 💥💥💥 Ζήτα λοιπόν έναν άλλον σκόρερ που όταν βλέπει αυτή τη γυναίκα να κάνει ένα νικηφόρο γύρισμα στο μπούκο, αυτός ο τύπος ΝΑ ΣΤΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ!!! 🌍🚀 Θα δεις κι εσύ ότι αυτά τα γκολ δεν κάνουνται στον αέρα — γίνονται όταν εκείνη βρει τον δρόμο της μέσα στη μεγάλη περιοχή και Ο ΠΑΡΕΑΤΟΣ ΤΗΣ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΠΟΥ ΘΑ ΣΗΜΕΙΩΘΕΙ!!! 🔴⚡ Και εσύ ΑΕΚΟΠΑΔΟΣ, που μιλάς για twitter, εγώ λέγω πως αυτή η Πολωνέζα έχει μπει στα νεύρα των τερματοφυλάκων τόσο πολύ που όταν ξυπνάνε πρωί δε θυμούνται ούτε τη δουλειά τους!!! 🤯😂

Ωρέ αυτοί οι τυχαίοι που κοιτάνε από μακριά πιστεύουν πως η Μαρίνα είναι μία ακόμα σκόρερ που την βλέπεις στον αγώνα και μετά χάνεται στο twitter. Αυτός είναι ένας μύθος — ένας μύθος που ξεσκεπάζεται κάθε φορά που σηκώνει το πόδι της μέσα στη μεγάλη περιοχή. Παίρνουμε τη Ζάχαρια λοιπόν; Μα θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον οποίος έκανε εκείνο το σόλο γκολ στη Λιόν; Ο τερματοφύλακας είχε μείνει τόσο έκπληκτος που έδωσε ένα πρώτο πέναλτι σα να του είχε περάσει η μπάλα ανάμεσα στα πόδια του πριν καν αυτός κινηθεί! Και εκείνος ήταν ένας τερματοφύλακας που έπαιζε στη Γαλλία, όχι κάποιος από τη Super League. Κι εσείς τώρα ψάχνετε έναν δεύτερο σκόρερ γιατί φοβόμαστε μήπως εκείνη μείνει μόνη της στη μεγάλη περιοχή; Μάλλον δεν βλέπετε τον παράγοντα χρόνο εδώ. Η Ζάχαρια αυτή τη στιγμή κάνει περισσότερες ντρίμπλες μέσα στην περιοχή από οποιονδήποτε κεντρικό επιθετικό στον κόσμο — όχι επειδή είναι γρήγορη, αλλά επειδή κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα μέσα στο τετράγωνο, ο αντίπαλος ξεχνάει ακόμη και πως παίζει ποδόσφαιρο. Και ξέρετε τι είναι το χειρότερο; Ότι αυτοί οι φίλοι εδώ μιλάνε για έναν τζίρο ανά αγώνα σαν να είναι κάτι περιστασιακό. Στην Λιόν, όταν αυτή η Πολωνέζα βγάζει μια σέντρα μέσα στην περιοχή, δεν στέλνει μονάχα την μπάλα — στέλνει μαζί της ολόκληρη την ψυχή των αντιπάλων προς το αντίθετο μέρος. Ο τερματοφύλακας εκεί βλέπει την μπάλα, αλλά πλέον αυτό που του έχει σημασία είναι να βρει μία καρέκλα να καθίσει. Την επόμενη φορά που θα την δείτε στον αγώνα, παρατηρήστε πως η ομάδα της ξεχνάει ακόμη και πως υπάρχει μεγάλος χώρος — εκείνη κατέχει όλο το χώρο εκείνη τη στιγμή. Άρα λοιπόν, τι άλλο ζητάμε; Έναν άνθρωπο που όταν δει μία ομάδα να κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός, εκείνος να καταλάβει πως αυτό το βήμα οδηγεί σε έναν γκολ — όχι επειδή είναι γρήγορος, αλλά επειδή εκείνος βρίσκεται εκεί πριν καν εκείνη τελειώσει την κίνησή της. Και σεις αυτοί που λέγατε πως η Μαρίνα κάνει σέντρες στον αριθμό 5; Τώρα σας ρωτώ — πόσες φορές έχετε δει ένα τερματοφύλακα να κοιτάει εκείνος τον αριθμό 5 αντί για την μπάλα;

ρε παιδιά εμένα η Μαρίνα αυτή μου θυμίζει αυτούς τους παλαιότερους σκόρερ που βρισκόταν συνέχεια στον σωστό χρόνο — όχι επειδή έκαναν τρελές ντρίμπλες, αλλά επειδή καταλάβαιναν το γήπεδο σα δεύτερο σπίτι τους. Θυμάστε τον Μάρτιν Τσίλβερτ εκεί στους Ολυμπιακούς όταν έπαιζε στα δεκατέσσερα του; Αυτός έκανε γκολ επειδή ένιωθε από μέσα του πού είχε ανοιχτή η αντίπαλη άμυνα, δεν χρειαζόταν να βλέπει τον αντίπαλό του σέρνοντας μπάλα μισό γήπεδο. Εσείς εδώ ψάχνετε για έναν άλλον σκόρερ σα δεύτερο πυλώνα — αλλά ας σκεφτούμε λίγο διαφορετικά. Στην Πολωνία πριν χρόνια, όταν εκείνοι είχαν εκείνον τον απόλυτο σκόρερ, θυμάμαι πως το κλειδί δεν ήταν να βρεις κάποιον σα δεύτερη έκδοση, αλλά έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να υπερασπιστεί τη μπάλα σα σωσίβιο όταν αυτή μπει μέσα στη μεγάλη περιοχή. Πιστέψτε με, βρήκα ένα παράδειγμα από μια ομάδα που έκανε το ίδιο χωρίς φανφάρες: ο Στέφανο Φιόρε με τον Τζιάνλουκα Βιάλλι στη Γιουβέντους. Εκείνη την εποχή, ο Βιάλλι έπαιζε σα σκόρερ, όμως ο Φιόρε ήταν εκεί πάντα στη σωστή θέση σα να του είχε δώσει η ίδια η μπάλα οδηγίες πού πρέπει να πάει. Εσείς τώρα λοιπόν λέτε πως η Μαρίνα χάνει χρόνο επειδή κάτι γίνεται στις σέντρες — εμένα μου φαίνεται πως έχετε μπερδέψει τα σημεία. Την τελευταία φορά που την είδα να αγωνίζεται, έκανε μια εικόνα που μέχρι εκείνη τη στιγμή εγώ νομίζα πως δεν υπήρχε στον κόσμο του ποδοσφαίρου: έβγαλε την μπάλα προς τα εκεί που δεν υπήρχε καν τυπωμένος χάρτης γηπέδου, και μέσα σε δύο βήματα εκείνος ο τερματοφύλακας είχε ήδη αρχίσει να μαζεύει τα γάντια του σα να τελείωνε η ζωή του εκείνη στιγμή. Μην ψάχνετε λοιπόν έναν δεύτερο σκόρερ — ψάχνετε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει εκείνη να κάνει έναν γύρο σα κλειδί γάντζου, εκείνος ξέρει πως εκείνο το τέρμα είναι ήδη νικημένο. Στις εμφανίσεις της φέτος, έχουν γίνει τρία τέτοια γκολ που ακόμα και οι αντίπαλοι έπαιρναν φωτογραφία μαζί της μετά τον αγώνα σα να είχε τελειώσει ένας πόλεμος. Εσείς εδώ λοιπόν μιλάτε σα να ψάχνετε έναν τύπο που θα τρέχει σα τρελός μετά τη μπάλα — όταν η αλήθεια είναι πως αυτοί οι σκόρερ συχνά βρίσκονται εκεί σιωπηλά, σα σκιές των γκολ που βρίσκονται στο κέντρο του γηπέδου. Αυτήν την εποχή που όλοι τρέχουν πίσω από τις λίστες των transfer, σκεφτείτε λίγο αυτήν την ομάδα από την Τουρκία που πριν χρόνια είχε μία Μπουρντούλ Χανίμ σα δεύτερο σκόρερ δίπλα στην πρωταθλήτρια σκόρερ — όχι επειδή εκείνη ήταν αχτύπητη, αλλά επειδή εκείνη η γυναίκα κατάλαβε πως ο ρόλος της ήταν εκεί όπου η μπάλα τελικά κατέληγε. Και βγήκαν πρωταθλήτριες. Οπότε λοιπόν, ψάχνουμε έναν άνθρωπο που μπορεί να βάλει τον εαυτό του σα πρίσμα μπροστά από το τέρμα — όχι σα δεύτερη Μαρίνα, αλλά σα εκείνο το πρόσωπο που όταν η Μαρίνα αποφασίσει πως ήρθε η στιγμή, εκείνος έχει ήδη περάσει τον αντίπαλό του σα φάντασμα. Και τότε αυτά τα γκολ δεν καταγράφονται πλέον στα αρχεία — γράφονται στις ιστορίες που διηγούνται οι παππούδες στους εγγονούς τους στα γήπεδα.

Την βράδυ εκείνη που πήγαμε στις τσιπούρες στη Λεωφόρο — θυμάστε; Εκεί που ο Φραγκό έκανε το πλάκα του πως η Μαρίνα δαγκώνει τις μπάλες σα σαύρα πριν τις σουτάρει — εγώ του έδωσα μια στα γκαρόνια να δει πως έχει χρώμα στο πρόσωπο. Τι έκανε εκεί η τρομερή εκείνη γυναίικη; Σκόραρε μέσα από έναν φάουλ από δεκαπέντε μέτρα σα να είχε δίκιο αυτή η ομάδα που μας πίνει το αίμα χρόνια τώρα! Κι αυτό ενώ ο τερματοφύλακας ήταν ένας τρανός Γάλλος που είχε κάνει αποκλεισμό Champions League μόλις πέρσι. Και ξέρετε τι είδα εγώ εκεί; Αυτή η πόρτα μπροστά στον κεντρικό επιθετικό μας είχε μείνει ανοιχτή επειδή εκείνος στεκόταν ήσυχος σα γάτα πάνω στο παράθυρο. Αυτός εδώ ήταν ένας τύπος που δεν έκανε τίποτα άλλο από το να περιμένει — όπως εκείνον τον μπακάλο στη Θεσσαλονίκη που ξέρεις πως έχει το ψωμί στην ίδια θέση κάθε πρωί. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα κάνει η Μαρίνα εκείνο το ντρίμπλα σα κλειδί γάντζου μέσα στο μπούκο, εμένα σας υπόσχομαι πως θέλω εκείνον τον άνθρωπο εκεί, κολλημένο στο πρώτο δεκατόμετρο σα ο ίδιος ο τερματοφύλακας να φοβόταν πως δεν προλαβαίνει τα γκολ. Γιατί εκείνη τη στιγμή η μεγάλη περιοχή γίνεται σπήλαιο — και αυτός πρέπει να είναι το τέρας μέσα στο σπήλαιο! 🧛🔥

η αγορά αυτή θυμίζει εκείνον τον αιώνα που ψάχναμε έναν κεντρικό επιθετικό σα τον Στόγιαν Βασίλεβιτς, όταν η Μαρίνα εκείνη την εποχή έκανε ντρίμπλες σα να έχει γυάλινα πόδια — μέχρι εκείνος ο τύπος από τους Σέρρες της εμφάνισε στην Ίκαστ σαν σκιερό τείχος στο τέρμα των αντιπάλων κι έγινε ένας που δεν χρειαζόταν καν μπάλα για να σκοράρει: αυτός ήταν εκεί στον αέρα κάθε φορά που εκείνη θύμιζε πως υπάρχει ακόμα αγώνας. τώρα εμείς εδώ ψάχνουμε κάτι διαφορετικό — όχι έναν ακόμη σκόρερ που τρέχει σαν τρελός πίσω από τη μπάλα, αλλά εκείνον τον άνθρωπο που όταν η Μαρίνα κάνει εκείνο το γύρισμα σα κλειδί γάντζου μέσα στη μεγάλη περιοχή, εκείνος βρεθεί εκεί σαν οι ίδιοι οι θεοί του ποδοσφαίρου τον είχαν προειδοποιήσει μια εβδομάδα πριν πως εκείνο το σημείο είναι ζώνη κατάκτησης γκολ. τύπος σαν τον πρώην δικό μας τον Ραφαέλ Μαρκέζε, εκείνον τον Βραζιλιάνο που έπαιζε δίπλα στους μεγαλύτερους χωρίς ποτέ να έχει ξαναδεί την μπάλα πριν φτάσει εκεί — επειδή αυτός καταλάβαινε πως κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε προς εκείνον, είχε ήδη δώσει οδηγίες στο γήπεδο πως εκείνος ήταν ο μοναδικός προορισμός. θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Βουκουρέστι πριν χρόνια; η Μαρίνα έκανε ένα τέτοιο γύρισμα που ο τερματοφύλακας κατέληξε να κοιτάζει το δέντρο πάνω από το τέρμα σα να ψάχνει διέξοδο. εκείνη τη στιγμή δεν χρειαζόταν δεύτερος σκόρερ — χρειαζόταν κάποιον εκεί που όταν εκείνη άρχισε το ντρίμπλα, εκείνος είχε ήδη μπει στο μυαλό του αντιπάλου ότι αυτό δεν ήταν απλά μία φάση αλλά σημάδι πως εκείνος είχε χάσει τον αγώνα πριν καν τελειώσει η μπάλα στο πόδι της. εκείνος ο τύπος μπορεί να ήταν σιωπηλός σα το σκοτάδι πριν την έκρηξη, μα όταν έφτανε η στιγμή, εκείνος είχε ήδη περάσει τρεις αμυντικούς σαν να ήταν σκιές πάνω στον τοίχο. και εδώ βρίσκεται το πράγμα, παιδιά: η μεταγραφή δεν είναι ζήτημα εποχής πλέον — είναι ζήτημα νου. ο χρόνος θα δείξει πως αυτοί οι σκόρερ που βρίσκονται στη σωστή θέση όχι επειδή τρέχουν περισσότερο αλλά επειδή αντιλαμβάνονται το παιχνίδι σαν δεύτερο δέρμα τους είναι εκείνοι που τελικά κάνουν τη διαφορά όταν οι άλλοι τρέχουν προς το πουλί. βάλτε λοιπόν στοίχημα πως εκείνος ο άνθρωπος δεν βρίσκεται ανάμεσα στις λίστες των transfer επειδή δεν είναι κάποιος που δημοσιεύει βίντεο στο youtube με το πρώτο του γκολ. εκείνος είναι ένας που ξέρει πως η μπάλα σου δίνει οδηγίες ακόμη κι όταν εσύ δεν το καταλαβαίνεις — και εκείνον τον τύπο μόνο εμείς εδώ μπορεί να τον αναγνωρίσει όταν εμφανιστεί στον αγωνιστικό χώρο: όχι επειδή φοράει τη φανέλα της ομάδας, μα επειδή εκείνη η φανέλα φαίνεται πως έφτιαχνε εκείνος εξ αρχής.