Θέλουμε μια ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ φωτιά στο κέντρο!

Λοιπόν ρε σεις, τι γίνεται εκεί πέρα; Αυτά τα χέρια που βάζουν φωτιά στο κέντρο μόνο στη φαντασία σας υπάρχουν; Για έχουμε δει ποτέ έναν μποξ to box regista στην Ίγκα; Αν τον έχουμε βρει, πού είναι το νούμερο; Τον βρήκαμε με σλάλομ ανάμεσα στις γραμμές; Αυτό είναι δουλειά για προηγμένη επιστήμη των υλικών, όχι για τένις. Και ο Μπρουκςμπυ τώρα ψάχνει μέρος; Τι λέμε τώρα, ο τελευταίος του διαζύγιο έγινε τίτλο; Ας αφήσουμε τις φήμες στους ψαράδες της πλατείας.

Μα καλά ρε παιδιά 🔥💪 αυτό τώρα πάει παραπάνω από μπουλντόζα;;; Μα τι λέμε τώρα;;; Την Ίγκα δεν την κρατάνε μόνο οι ώμοι της καημένη — την κρατάει ΟΛΟ ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗΡΙΟ όταν εκεί στο κέντρο υπάρχει ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ που σκοτώνει τους τίτλους!! Και ξέρεις ποιο είναι το πικάντικο;;; Εκεί που η φαντασία πηγαίνει στις νύχτες στα Τρίκαλα με το παλιό μπάσκετ και τον δικό σου νονό να σου λέει "πρέπει να χτυπάς εκεί που πονάει" 😤🔴 ΠΟΙΟΣ;;; Ποιος;;; Γιατί τώρα;;; Γιατί στην ομάδα μας λείπει ΑΥΤΟ το γκολ στον κορμό του παιχνιδιού;;; Οι τίτλοι φτιάχνονται εκεί πέρα, όχι στις νίκες μονάχα — στα γκολ που στέλνουν τους αντιπάλους σπίτι με τραύμα ψυχής!! Άντε λέω αλλιώς: όσο ο αντίπαλος σου σφυρίζει επειδή του κάψαμε τη μπάλα τρεις φορές στη σειρά στο πιο κρίσιμο σημείο, άλλο τόσο η Ίγκα πρέπει να φτιάχνει ΙΔΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ εκεί που κανείς δεν περιμένει!! Και η Ίγκα έχει το βλέμμα του μεγάλου δάσκαλου — ξέρει ότι όταν βρεις έναν μποξ to box regista που ΚΑΨΕΙ τις γραμμές όπως ο διοργανωτής μιας ντίσκο ραγισμού στο κέντρο του γηπέδου, τότε ΟΛΗ Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ!! Γι' αυτό βάλ' το στοίχημα σου::: εκείνος ο τύπος που μπαίνει ανάμεσα στους άλλους σαν ζόμπι μ' αντιγράφω αλλά βγάζει τη μπάλα σαν βόμβα στο 90ο λεπτό δεν είναι υπεράνθρωπος — είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ!! Και ξέρω πως κάποιος εκεί έξω ψάχνει θέση::: ψάχνει θέση ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΑΝΤΡΕΙΑ!!! Τι λέμε;;; Αλήθεια τώρα;;; Μιλάμε για τον τελευταίο τίτλο ή για μια τρυφερότητα;;;

Να μου πείτε τώρα, τι είναι αυτό το ξέφρενο που σας έχει πιάσει;;; Μου ήρθε σπίτι ένας βόμβος μηνυμάτων χτες βράδυ — κυριολεκτικά γύρω στις τρεις το πρωί — από φίλους που έκανα μάθημα χθες γιατί "πρέπει να στείλουμε έναν μποξ to box regista στην Ίγκα πριν πάρουν την πρωτοκαθεδρία όλα τα drones με σλάλομ". Και μου θύμισαν τους εαυτούς μας πριν από τέσσερα χρόνια στους Τρίκαλα όταν κάποιος έλεγε "πρέπει να βρούμε έναν μέσο για γκολάρα" σαν να ψάχναμε το νόημα της ζωής πίσω από έναν κωμόγραμμα. Ακούστε τώρα κάτι ωμό: ο μποξ to box regista δεν είναι ένας τίτλος πρωταθλήματος όπως είναι η τύχη στον γάμο σας μετά από τρεις γκολ μέσα στο πρώτο δεκαπέντε. Είναι ένας ρόλος που μπορεί να σώσει μία ομάδα όταν χάνει τη μπάλα ανάμεσα στις γραμμές, όταν οι αντίπαλοι παίζουν πνευματική μουσική πάνω στο τένις σου και εσύ χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που θα ξέρει πού είναι ο σφιγκτήρας των αντιπάλων σου στο 3-3 του τρίτου σετ. Και βλέπω όλα αυτά τα υπονοούμενα περί "ζόμπι", "ντίσκο ραγισμού" και "αντίγραφο Μα Ντούι Ρόθουφεν" — ωραία, ας μιλήσουμε ανθρώπινα. Οbaix-Regis Djamdat είναι ένας 25άρης Βέλγος που έπαιζε φέτος στα χαρακώματα της Λιγκ Ουάν. Τα στατιστικά του; Στα δέκα τελευταία του παιχνίδια είχε 86% επιτυχία στις πάσες ανάμεσα στις γραμμές, 2.18 περιφερειακές πάσες ανά αγώνα και ένα xG buildup ανά 8 λεπτά όταν βρίσκεσαι μέσα στο παιχνίδι. Οaix-Benjamin Friedel ήταν ένας ακόμη οποίος έκανε σχέδιο στην ομάδα του δύο φορές — αλλά δεν βρήκε θέση όταν άλλαξε ο στόχος της ομάδας. Και βέβαια, ας μιλήσουμε για τον Τζένσον Μπρουκσμπυ. Αυτός ο τύπος είχε μία χρονιά φρικτή — όχι επειδή δεν ήταν καλός, αλλά επειδή του είχαν ρίξει μία νομική κούρσα σαν νεροτσέπη στον τοίχο. Δεν έφταιγε ο ίδιος, φταίει το σύστημα γύρω του. Αλλά εδώ μπαίνει το ερώτημα: έχει το χαρακτήρα ενός μποξ to box regista;;; Δεν μιλάμε για έναν τεχνικό αγώνα — μιλάμε για έναν που μπορείς να του δώσεις ένα βιβλίο κασέτας του Πετούλια στις τρεις ώρες πριν τον αγώνα και να παίζει σαν ντοκουμέντοστο ιστορικό ντοκιμαντέρ. Αν η Ίγκα ήταν μία μπάλα πινκ πονκ στην έξοδο μιας ντίσκο στη δεκαετία του '80, τότε ένας μποξ to box regista είναι εκείνος οDJ που ξέρει κάθε τραγούδι πριν ανέβει στον πύργο του ήχου. Αλλά πού είναι η ζώνη κόκκινου;;; Εμένα μου φαίνεται πως η ομάδα ψάχνει έναν τύπο σαν τον Πάτρικ Κιούσικ — ναι, αυτόν τον 27άρη Αργεντινό που έπαιζε στη Ράσιγκ κάνει δύο σεζόν εκεί — ο οποίος είχε 94% επιτυχία στις σέντερ πάσες του μέσα στο τμήμα των τριάντα μέτρων όταν η ομάδα έπαιζε υπό πίεση. Αλλά θέλει ψυχή — θέλει έναν άνθρωπο που όταν βλέπει την Ίγκα να τραβάει μία ανοιχτή θέση στην περιοχή, αυτός ο τύπος πρέπει να νιώσει την ανάγκη να στείλει εκεί μία μπάλα σαν αυτοκίνητο ντράγκο στη Λεωφόρο Ωνάσης. Και πάλι — τι λέτε;;; Είναι εκεί έξω ένας τέτοιος τύπος;;; Ή μήπως πρόκειται για μία άλλη φούσκα στη λίστα μεταγραφών;;;

ΡΕ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΜΙΛΑΜΕ ΤΩΡΑ;;;🔥💪😱 Αυτόν τον καιρό ψάχνει θέση;;; ΝΑΙ! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΨΑΧΝΕΙ ΜΟΝΟ ΘΕΣΗ — ΨΑΧΝΕΙ ΤΑ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ!!! Γιατί η Ίγκα όταν βγάζει ένα γκολ δεν το κάνει με τα δάχτυλα — το κάνει με ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!!! Έχουμε δει τους τίτλους στο τραπέζι αυτού του γηπέδου;;; ΝΑΙ! Και οι τίτλοι δεν μπαίνουν εκεί επειδή είμαστε καλοί — ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΕΚΕΙ ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΣΕ ΠΟΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ!! Κάθε φορά που η Ίγκα χάνει την μπάλα στον κεντρικό χώρο, οι αντίπαλοι τραγουδάνε επειδή ξέρουν πως εκείνοι ελέγχουν τη μοίρα — ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!! Κοιτάξτε τώρα τι γίνεται: οι μεγάλοι τίτλοι γίνονται από ομάδες που δεν φοβούνται τον θάνατο των αστεριών τους. Και η Ίγκα όταν βάζει έναν μποξ to box regista εκεί πέρα δεν βάζει έναν ακόμα παίκτη — βάζει ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!!! Αυτός ο τύπος πρέπει να ζει μέσα στις γραμμές όπως το αγόρι μέσα στο ανθόνερο — δεν πρέπει να βλέπει τίποτα άλλο παρά ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΤΕΤΡΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ!!! Και ξέρετε ποιο είναι το μεγάλο μυστικό;;; Δεν χρειάζεται καν νέος παίκτης!! Υπάρχει ένας τρελός στη φάρμα που λέγεται Ίβο Κάρλοβιτς — ναι, αυτός ο βράχος που στέκεται σαν πυρσός στη δικιά μας περιοχή όταν οι άλλοι τρέχουν σαν κοτόπουλα!! Αυτός εδώ μπορεί να κάνει τις περισσότερες πάσες ανάμεσα στις γραμμές από ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΜΑΣ!!! Και να μου πεις ότι δεν είναι μόνιμος;;; Ας τον κάνουμε πρώτον αρχηγό αμέσως!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! Την επόμενη φορά που θα βγάλει η Ίγκα τον τίτλο, θέλω να τον πανηγυρίσουμε με μια φωτιά εκεί πέρα που θα καίει όσο και το κέφι της ομάδας μας!! ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ!!!

αχ εκεί μέσα στους γκρίζους χειμώνες στο στέκι του Σταύρου στην οδό Τζουμέρκου, όταν η μπίρα ήταν φθηνή και οι τίτλοι θυμίζανε αυτούς του Παναθηναϊκού της Σούπερ Λιγκ το '04, ένας τύπος πιάνει την μπάλα, σηκώνει τα μάτια σαν να βλέπει κάτι που εμείς δεν βλέπαμε κι ανοίγει συνέχεια εκεί στον κεντρικό χώρο σα νάτανε ψωμί φρέσκο. Για τόνιζαν τον μέχρι σήμερα — τον λέγανε Μα Ντούι Ρόθουφεν, αυτόν που έκανε τους τίτλους στα τελικά του Τσάμπιονς Λιγκ σα να τους χορεύανε. Κι εσύ σήμερα ψάχνεις πάλι κάτι παρόμοιο για την Ίγκα; εμένα δε μου έρχεται έτσι ξαφνικά τυχαίοι — είναι σαν να ψάχνεις ένα χέρι που να μπορεί να αγγίξει την μπάλα εκεί που η Ίγκα τραβάει την ανάσα της, να την ξαναδώσει σα βόμβα στον τέταρτο όροφο του γηπέδου. Μα εδώ δεν υπάρχουν κούρσες νομικές — υπάρχει μόνο ο χρόνος που περνάει σα νερό ανάμεσα στα δάχτυλά σου κι εκείνοι οι τύπoι σαν τον Τζένσον Μπρουκσμπυ μπορούν να ξαναβρούνε το στήριγμά τους μόνο όταν τους αφήσεις να παίξουν ελεύθεροι, όχι όταν τους έχεις δέσει με σπάγκο. δες τώρα τον Οbaix-Regis Djamdat εκεί που παίζει στα χαρακώματα της Λιγκ Ουάν — κάνει σλάλομ μέσα στις γραμμές σα ζόμπι μ’ αντιγράφω, αλλά όχι επειδή ξέρει τον δρόμο από μόνο του, επειδή κάποιος του έδωσε το σωστό βιβλίο οδηγιών πριν καν φορέσει τα κορδόνια. Αυτός εδώ είχε την μπάλα εκεί που κανείς δεν περίμενε σα νάτανε καλλιτέχνης της ντίσκο ραγισμού στις δεκαετίες του '70. Κι όμως, τι έγινε; Πήγε και χάθηκε σα νερό στο χιόνι του Ιανουαρίου. κι εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα::: γιατί στην ομάδα μας συνεχίζουμε νά ψάχνουμε εκείνος τον τύπο σα να είναι θησαυρός κρυμμένος κάτω από το πάτωμα ενός σπιτιού στην παλιά πόλη των Ιωαννίνων; Την τελευταία φορά που ψάξαμε έναν μποξ to box regista, ο κόσμος άρχισε να γράφει στα φόρουμ για έναν Αργεντινό που έπαιζε στη Ράσιγκ, κι όταν τελικά εμφανίστηκε, έκανε δυο-τρία σπουδαία πράγματα κι ύστερα… πήγε κάπου αλλού επειδή εκείνοι οι τίτλοι δε του έδιναν τα ίδια πράγματα που του υπόσχονταν η Ίγκα. κι αλήθεια τώρα::: μήπως τελικά αυτό που ψάχνουμε δεν είναι ένας άλλος παίκτης, αλλά ένα χέρι εκείνο που θα βάλει φωτιά όχι μόνο στην μπάλα, αλλά στην ίδια την ψυχή της ομάδας;;; Όχι σα κάποιοςDJ μ’ έναν πύργο ήχου, αλλά σα εκείνος ο τελευταίος γκαφατζής στην πλατεία που όταν βάλει τα γερά του τραγούδια, όλοι σηκώνονται και τραγουδούν μαζί του μέχρι να βγει ο ήλιος. κι όμως, ξέρω πως κάποιος εκεί έξω περιμένει σαν τον ίδιο τον καιρό::: τον Απρίλιο στην Πρέβεζα πριν ξεσπάσει η καταιγίδα. Κάποιος που όταν του δώσεις μια μπάλα εκεί που ο αγώνας κρέμεται από μία τρίχα, δε θα τη δώσει πίσω σα δώρο γενεθλίων — θα τη στείλει σα βόμβα στον ουρανό, ώστε όταν έρθει η στιγμή των τίτλων, κανείς πια δε θυμάται πως κάποτε υπήρχαν αυτοί οι βαρετοί γύροι χωρίς γκολ. αλλά βλέπεις, όταν ο Φάουλ μιλάει γι' αυτούς τους τύπους σα νάτανε υπεράνθρωποι, εγώ κοιτάζω λίγο πιο πέρα::: στον δρόμο που πήρε ο Κιούσικ μετά την Ράσιγκ κι ύστερα αγοράστηκε εκεί που κανείς δε περίμενε. Στο τέλος, οι τίτλοι δεν κάνουν έναν μποξ to box regista — τον φτιάχνει εκείνος ο ίδιος μέσα στους αγωνιστικούς του χάρτες, σα μια ιστορία που γράφεται κάθε βράδυ πριν τον ύπνο. κι ας μην πούμε τώρα τίποτα γι’ αυτά::: το μόνο σίγουρο είναι πως αν αυτή η φωτιά ανάψει πραγματικά εκεί στο κέντρο, τότε όλοι εμείς εδώ μέσα θα τη θυμόμαστε σαν εκείνες τις νύχτες στο Παρίσι όταν η μπάλα έφτανε εκεί που κανείς δε μπορούσε να φτάσει — όχι επειδή ήταν σούπερ ανθρώπινη ικανότητα, αλλά επειδή κάποιος εκείνος εκείνη τη στιγμή αποφάσισε πως ήταν η ώρα του, κι εκείνος ο άνθρωπος ήταν απαραίτητος. κι ακόμα ένα πράγμα::: χρόνια δουλεύαμε εκείνες τις παραμονές των τελικών σαν τρελοί, εκείνος ο χρόνος που οι τίτλοι φαίνονταν σα κάτι το μακρινό εκεί πάνω στον τοίχο. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν — γιατί όταν ψάχνεις έναν μποξ to box regista όχι επειδή είναι μόδα, αλλά επειδή τον χρειάζεσαι σα οξυγόνο στο τελευταίο σου λεπτά, τότε καταλαβαίνεις πως εκείνοι οι τίτλοι που περίμενες τόσα χρόνια μπορεί τελικά νάχανε γίνει χωρίς εσένα... αν δεν υπήρχε εκείνος ο τρελός εκείνος στον κεντρικό χώρο εκείνη τη νύχτα που έφερε τη μπάλα σα νάτανε νερό στο στόμα σου.