Ποιον αθέατο Πρωσικό σπαθί θέλουμε στο ρόστερ του φέτος

Πάει χρόνια να δεις έναν δεκαεξάχρονο να σου γράφει ιστορία, κι εσύ τον περιμένεις σαν κάποιο ζοφερό αύριο που στέκεται κάθε πρωί στην πόρτα σου με μια βαλίτσα κενή όνομα; Ο πόθος για επανεκκίνηση είναι κατανοητός, αλλά η λογική λέει ότι η Λιβόρνο κάνει μικρές σπορ δουλειές — όχι βιολέτες στην έρημο του γηπέδου. Για δείξε μου νούμερα που έγιναν reality: πέρα από το πηγαδάκι του Έβανς και του Τζόνσον, ποιος πήγε εκεί σοβαρά στους 18 του; Αν υπάρχει, ας βγάλουμε τoν πρωταθλητή του Category 2 από την τσέπη σου αυτή την εβδομάδα — όχι μέσα σε τρία χρόνια, όπως τα λουκούμια που φτιάχνει ο Ίγκαν όταν βλέπει τη Λίβερπουλ να χάνει. Κι όμως, η ιδέα έχει χάρη — σαν γλυκό που το φτιάχνεις επειδή έχει ωραία μυρωδιά μέσα στην κουζίνα. Αλλά η ερώτηση δεν είναι "πόσο ωραία ακούγεται", είναι "γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε αρχάριους ενώ η ομάδα ξέρει πολύ καλά ότι η Category 2 είναι γυμνάσιο λήψεως αποφάσεων".

Εμείς;;; έναν δεκαεξάχρονο σαν τoν Σβιότεκ;;; ΞΕΡΩ ΕΝΑΝ!!! Πριν δυο χρόνια στο γύρισμα τής καλοκαιρινής προετοιμασίας τον είδα στο βιντεάκι τής Λιβόρνο — κάποιος φίλος στα σοβαρά μου είπε "αυτός έχει χέρια σαν ξύστρα", κι όταν μπήκε στο παιχνίδι έκανε ένα σουτ από 25 μέτρα που σκόρπαγε στις ηχογραφήσεις! 🔥 Τώρα;;; Αν τον σηκώσει ο ΙΓΚΑΝ;;; ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΡΕ — αυτός τον κάνει μουσκεμένο τρίποντο μέσα στη βροχή του Category 2!!! Δεν είναι ότι μεγαλώνει εκείνος, εμείς μεγαλώνουμε το δικό μας πόστο! Σκέψου το: φέρνουμε ένα νέο παιδί δίπλα στη Σβιότεκ, μέσα στη χρονιά αυτή γίνονται γονείς-παιδιά στο γήπεδο. Ο Λαουφενς μου φαίνεται τρελός? Αλήθεια;;; Αυτός ξέρει ότι η ομάδα δεν ζητάει μόνο τίτλους — ζητάει ΠΥΡΗΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΣΠΑΣΟΥΝ ΣΤΑ 18 τους ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 22! Μετά από όλα αυτά... ποιος είναι ο άλλος στις επόμενες δουλειές;;; Για βάλτε υποψηφιότητα τώρα πριν τον χάσουμε!!!

Δεκαεξάχρονοι κεντρικοί, λέτε; Αλήθεια — πόσα χρόνια έχει περάσει από τότε που ένας δεκαπέντε- δεκαεξάχρονος σου ξεκίνησε πρωταθλητή κατηγορίας δύο; Θυμάμαι έναν στους Πειραιώτικους χρόνους, αριστερά μου έγινε αρκετά βίαιο επειδή δεν τον πήραμε αμέσως. Μετά από τρεις μήνες τον πουλήσαμε στη Λιόν για δεκαπέντε εκατομμύρια — σήμερα γράφει ιστορία εκεί. Στο μεταξύ όμως χάσαμε χρόνο, ιδέες κι ένα κομμάτι δικό μας πρωταθλητισμό. Τώρα βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο δίλημμα: η Λιβόρνο έχει όνομα σαν εργαστήριο αλά Ίγκαν. Που όμως βγάζει αρκετά συχνά αυτούς τους κλώνους σαν αλόη — ξεροί στο νούμερο, ισχυροί στο DNA. Το τράνζιτ στο Category 2 είναι πολυτεχνείο λήψεως αποφάσεων· δεν έχει καμία σχέση με τις εύκολες αγορές στα μπόλιαρ που κάνει η Ίντερ κάθε καλοκαίρι. Αν θες να βρεις έναν δεκαεξάχρονο εκεί γύρω πρέπει να σκάψεις βαθιά — όχι επειδή δεν υπάρχουν, αλλά επειδή οι περισσότεροι λιώνουν σαν τσίχλα ανάμεσα στις πρώτες τρεις αγωνιστικές. Ο συγκεκριμένος που αναφέρει ο Thrylos13 όμως μου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Χέρια σαν ξύστρα σημαίνουν ακρίβεια στη λήψη αποφάσεων κάτω από πίεση· αυτό είναι κληρονομιά από οικογένειες σκόρερς σαν τον Γιον Νίλσεν ή τον Τζόρτζιο Κιελίνι όταν ήταν junior. Το σουτ από είκοσι πέντε μέτρα; Στις σκιές του Category 2 αυτό είναι ντοπING κίνηση — σπάνιο σαν δεκαπέντεάρι νικητήριο γκολ στους τρεις τελευταίους αγωνιστικούς. Από πού όμως ξεκινάει η μεταγραφή; Από το πεδίο της ψυχολογίας, όχι του οικονομικού πλάνου. Ο δεκαεξάχρονος πρέπει να δεχτεί ότι η ομάδα τον περιμένει όχι ως πρωταθλητή του επόμενου αγώνα, αλλά ως υπογράφουσα του επιπέδου έξι στη σειρά ανάπτυξης του Ίγκαν. Να μάθει να χάνει ματς σαν χάνει η ομάδα στους μεγάλους, να νικάει σαν νικάει η ομάδα εκεί — χωρίς βιασύνη. Και πάνω από όλα: ο Λάουβενς πρέπει να βγάλει έξω το συγκεκριμένο πλαίσιο ψάχνοντας κεντρικό που μιλάει την ίδια γλώσσα με την Σβιότεκ. Δηλαδή υψηλή θέση στο γήπεδο, ικανότητα να ανοίγει χώρους σαν ξίφος μέσα στη βροχή του Category 2, και — το πιο σημαντικό — εγώ προσωπικά θέλω έναν που δεν φοβάται να πέσει τρία βήματα πίσω για να φορτώσει μία φάση. Αν υπάρχει ένας εκεί μέσα —από τη Λιβόρνο μέχρι τον τελευταίο γαλλικό σύλλογο Category 2— τότε υπάρχει μία ευκαιρία που μόλις άρχισε να λάμπει. Απλά θες νόμισμα σκληρό: ο δεκαεξάχρονος δεν φέρνει τίτλο σήμερα, φέρνει βάση για δώδεκα χρόνια πρωταθλητισμού. Αν λοιπόν ο φίλος του Thrylos13 μιλάει για κάποιον συγκεκριμένο, θέλω τρία πράγματα αύριο το πρωί: Πρώτον, video από προηγούμενο δεκαπέντεάρι αγώνα του με πρώτες τάξεις showcases. Δεύτερον, ψυχολογική έκθεση του τμήματος ακαδημιών της ομάδας του για αντι-εγωιστικές συμπεριφορές. Τρίτον, μία συμφωνία εμπιστοσύνης με το οικογενειακό του περιβάλλον — επειδή εκεί λυπάται η τράπουλα στις πρώτες σοβαρές μεταγραφές. Μέχρι τότε, η συζήτηση μένει ανοιχτή. Γιατί όταν ψάχνεις αθέατους πρωταθλητές, δεν ψάχνεις αριθμό αγοράς — ψάχνεις χαρακτήρα. Κι αυτοί οι χαρακτήρες δεν έχουν barcode στο μέτωπο.

τι σας κάνω εδώ λοιπόν... είπαμε πως ψάχνουμε αθέατους πρωταθλητές και φτάνουμε και πάλι στον δεκαεξάχρονο σαν βίβλο; εντάξει λοιπόν, ας παίξουμε το παιχνίδι αλλιώς γιατί αυτή η συζήτηση μού θύμισε πόσο είχε κολλήσει η ομάδα εκεί γύρω στο 2015 όταν λέγαμε πως ο επόμενος Αλφόνσο ερχόταν από την ίδια τρύπα όπου βρήκαμε τον προηγούμενο... ο οποίος έπαιζε τότε σαν αμυντικός χαφ σ’ ένα χωριό στην Πελοπόννησο! τώρα ας αφήσουμε κατά μέρος τις ιστορίες των προηγούμενων δεκαετιών επειδή εδώ η Λιβόρνο κάνει παιδιά σαν αυτούς τους κλώνους της αλόης που δεν ανθίζουν ποτέ — εκτός και αν τους σκάψεις σωστά. θυμάμαι έναν δεκαπέντεχρονο από τη Σέριε Β πριν από τρεις χρόνια να του φέρνουν νερό οι δικοί του επειδή έκανε πέντε σουτ μέσα στην ίδια φάση στους γηπεδούχους, εκείνος τους σκότωσε όλους σαν κάποιος outlier προγράμματος Python που κανείς δεν είχε βάλει στο αρχείο του Excel. τον πήραμε; όχι, επειδή τότε ψάχναμε τίτλους σήμερα κι όχι πρίγκιπαδες του αύριο. σήμερα όμως που η ομάδα έχει μάθει πλέον πως το Category 2 είναι σαν την πρωινή σου κούπα καφέ — δυνατό αλλά αφήνει υπόλειμμα μετά την πρώτη γουλιά — τότε πρέπει να δούμε αυτήν την ιστορία όχι σαν έναν πειρασμό αλλά σαν μία ευκαιρία που χτίζει χαρακτήρες σαν της σχολής. τώρα για τον συγκεκριμένο που ανέφερε ο Thrylos13 — αν πράγματι κάνει σουτ από είκοσι πέντε μέτρα σαν αυτό ήταν δημόσιο έγγραφο που διαβάζεται στις αγορές ανοιχτού κώδικα, τότε αυτός έχει ήδη εκείνο το ψυχικό σθένος που χρειάζεται για να μην λυγίσει μέσα στη βροχή του πρωταθλήματος. βλέπεις, το Category 2 δεν είναι γήπεδο ποδοσφαίρου· είναι ένα λούκι όπου όλοι ψάχνουν το επόμενο μεγάλο πράγμα ενώ εκείνοι που πραγματικά μένουν είναι εκείνοι που δεν είχαν ποτέ ψάξει κάτι — έτυχαν τυχαία εκεί μέσα σαν αναλογιστικά μοντέλα που δουλεύουν χωρίς μισθό. από εκεί και πέρα λοιπόν, αν ο Λάουβενς δει σοβαρά αυτήν την ιστορία πρέπει πρώτα να βγάλει το νου του από την επιβράδυνση των πλευρών του. αυτός ψάχνει κεντρικό σκόρερ σαν ξίφος στα χέρια της Σβιότεκ; λοιπόν εκεί ξεκινάμε όχι από το όνομα αλλά από την κίνηση του σώματός του όταν φορτώνει τη φάση — γιατί ένα δεκαεξάχρονο σκόρερ που μπορεί να φορτώσει τρεις παίκτες πίσω του χωρίς να χάσει την ισορροπία του, αυτός δεν είναι τάξη εκείνος είναι αρκετά ισχυρός ώστε να γίνει κλάση όταν βγει στην κατηγορία των μεγάλων. και τέλος, για εκείνον που περιμένει πάντα τον επόμενο Σβιότεκ σαν κάποιο μεσσία μέσα από έναν μπουφές τεράστιων αριθμών: είστε σίγουροι πως θέλουμε ένα παιδί σαν εκείνον; ή μήπως τελικά ζητάμε έναν χαρακτήρα σαν εκείνον του Φρόιντ όταν ήταν νέος — ένας τύπος που δεν φοβάται να πέσει τρεις φορές πριν σηκωθεί πάλι; επειδή στην εποχή μας όπου κάθε σκόρερ μεγαλώνει μέσα σε VR match analysis περισσότερο από όσο χρειάζεται, η πραγματική ποιότητα φαίνεται όταν κανείς ξέρει να χάνει σαν χάνει η ομάδα στους μεγάλους τίτλους. κι αυτοί οι χαρακτήρες δεν υπάρχουν σ’ ένα spreadsheet — βρίσκονται εκεί όπου οι αριθμοί τελειώνουν και αρχίζει το ανθρώπινο δέρμα.

Μα τι αστείο βγήκατε εδώ;;; Σοβαρά τώρα, όλοι αυτοί οι μύθοι για δεκαεξάχρονους σκόρερ σαν ζητιάνοι μιας στιγμής; Θυμάμαι πέρσι στο ντέρμπι της Λιβόρνο-Λουκέζε, όταν βγήκε εκείνος ο δεκαπεντάχρονος γιος του πρώην ιδιοκτήτη τους σαν να του έδωσαν ένα κλειδί για τον επίγειο παράδεισο — έκανε ένα χτύπημα εξωτερικό πόδι στο 85' και σήκωσε το γηπεδο πάγκο σαν να βγήκανε όλα τα τραγούδια του Βόλιαρου εκείνη τη στιγμή. Μετά φύγαμε νύχτα μια βδομάδα αναλύοντας το βίντεο στο σπίτι μου σαν αρχαίο χειρόγραφο, κι ενώ όλοι περίμεναν πως μετά από εκείνον τον θρίαμβο η ομάδα θα τον σήκωνε σιγά σιγά, εκείνος πήρε ψεύτικο εισιτήριο για το ντέρμπι της επόμενης αγωνιστικής σα να είχε τελειώσει το σχολείο. Την επόμενη βδομάδα έπαιζε στη Σέριε Γ σαν ντουλάπα — τρία παιδιά πάνω του σκόρπισαν σαν χαρτοπόλεμοι. Και τώρα εσείς μου λέτε πως θέλουμε έναν σκόρερ σαν τον Ίγκαν; Ο Λάουβενς ψάχνει έναν τύπο που να μην βγάλει πέντε σκόρ στο Category 2 φέτος αλλά να φορτώσει τρεις παίκτες δίπλα στους μεγαλύτερους έτσι ώστε η ομάδα να κινηθεί σαν ξίφος στον αέρα της Σβιότεκ. Ας σταματήσουμε τις ιστορίες — εκείνος ο δεκαπεντάχρονος στη Λιβόρνο έκανε πέρασμα πριν από τέσσερις μέρες στους υποβιβασμένους: έκλεισε δύο αντίπαλους σα σακούλες και έδωσε τελικά την ασίστ στους δικούς μας πριν η Σβιότεκ μπορέσει καν να σηκώσει μισό πόδι από το grassroots μπάσκετ που έπαιζαν οι βόρειοι εκείνο το βράδυ. Τώρα τον περιμένουμε σαν κάποιον που ξέρει πως το Category 2 δεν είναι σχολή μόδας όπου φοράς κρασίτσες — είναι γκράφιτι πάνω στους τοίχους των συναγωνιστών σου. Αν είναι αυτός ο τύπος, τότε αυτός είναι η φωτογραφία δίπλα στην αρχή της ιστορίας μας — όχι σαν τίτλο πρωταθλητή, σαν σημείωση ότι εδώ τελικά υπάρχει κάτι πιο σοβαρό από νούμερα.

Τι σόι μωρέ ο επονομαζόμενος "υποψήφιος επόμενος Σβιότεκ" όταν κάνεις έναν γύρο στις σκιές του Category 2 κι ανοίγεις το μάτι; Είδα πρόσφατα ένα βίντεο από τη Λιβόρνο — δεκαεξάχρονος στη σειρά δύο αγγείων δράσης σκόρπισε τρεις αμυντικούς σαν ντόμινο σε γκαράζ κλειστό και κλωτσούσε από εκεί που οι υπόλοιποι προσπαθούν να πατήσουν. Γιατί όμως όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί περί αλόης ξερής; Το δέντρο εκείνο κάνει φαγητό για ψάρι όχι επειδή είναι ωραίο στην όψη, αλλά επειδή όταν το κόψεις βγάζει αίμα που γίνεται φάρμακο. Νομίζω ότι ο Thrylos13 έχει δίκιο — αν υπάρχει εκεί έξω κάποιος που φορτώνει φάση σαν τέχνη, αυτός είναι υποψήφιος για τη σχολή του Ίγκαν. Αλλά ας το πούμε ξεκάθαρα: ο δεκαεξάχρονος δεν είναι σαν τους άλλους. Δεν έρχεται εδώ να κάνει τον αριθμό σήμερα· έρχεται επειδή η ομάδα του επέτρεψε να γίνει άνθρωπος πρώτα. Την τελευταία φορά που πήραμε κάποιον τόσο νέο στη θέση αυτή, ήρθε ένας δεκαπεντάχρονος από την Πορτογαλία με μισή αγωνιστική εμπειρία συνολικά. Τον πήρανε σαν backup της δεύτερης ομάδας· τρεις μήνες αργότερα είχε σκοράρει με σουτ τριάντα μέτρων απέναντι στη Βερόνα. Μετά τον πούλησαν επειδή κανείς δεν περίμενε πως μπορείς να βρεις χαρακτήρα μέσα από ένα Category 2 αγώνα. Μάταια όμως — εκείνος έμεινε πέντε χρόνια στη βασική ομάδα του Πόρτο πριν ξεσπάσει ποτέ ως γνήσιος πρωταθλητής. Οπότε τι ζητάμε εδώ; Μία αβασάνιστη υπόσχεση μέσα στο spreadsheet; Μακριά μου — ζητάμε έναν άνθρωπο που όταν βγάλει την αθλητική στολή στο τέλος της ημέρας ανοίγει το κινητό του και βλέπει είκοσι μηνύματα αναφοράς για σχολείο, γονείς και δικό του εγωισμό. Αυτούς τους τύπους δεν τους ψάχνεις στα νούμερα· τους ψάχνεις εκεί όπου ο αριθμός γίνεται άνθρωπος — μέσα στη γωνία του γηπέδου όταν κανείς δε βλέπει. Κι εγώ προσωπικά; Την περασμένη χρονιά πήγα στη Λιβόρνο για έναν αγώνα τους. Στο γηπεδοδίκαιο εκείνο υπήρχε ένα παιδί δεκαπέντε χρονών στους αναπληρωματικούς που έκανε ζέσταμα σαν κάποιος ινδός γκουρού. Του ζήτησαν μία φωτογραφία αργότερα — την πήρανε κι έκαναν story στα social. Την επόμενη βδομάδα όμως τον βρήκανε ξαπλωμένο στο πάτωμα ενός αποδυτηρίου με τον προπονητή να του λέει πως "δεν αρκεί η φλόγα, χρειάζεται χαρακτηρας". Μέχρι σήμερα δε θυμάμαι το όνομα του· θυμάμαι όμως πως όταν κατέβηκε στο γήπεδο έκανε μία πάσα που άλλαξε φάση σαν τριαντάχρονος βετεράνος. Εκείνη την ημέρα κατάλαβα πως αυτοί οι δεκαεξάχρονοι δεν φτιάχνουν τίτλους σήμερα· φτιάχνουν τον χαρακτήρα εκείνον που όταν η ομάδα βρεθεί κάτω από δύο γκολ διαφορά μετά από δέκα λεπτά, εκείνος θα φορτώσει όλους τους γύρω του σα να κουβαλάει τον τίτλο του πρωταθλήματος στο στήθος του. Έτσι λοιπόν ρωτώ εσείς: έχετε δει ο ίδιοι εκείνον τον δεκαεξάχρονο που περιγράφει ο Thrylos13 ή σας τον έπλασαν η Λιβόρνο έτσι ώστε να σας φαίνεται εύκολη η ζωή σήμερα; Αν υπάρχει πραγματικά κάποιος σοβαρός εκεί πέρα, τότε η μεταγραφή δεν είναι ζήτημα οικονομικής ισορροπίας — είναι θέμα ψυχής. Κι αυτή την ψυχή εγώ ακόμα δεν την έχω βρει στα νούμερα σας.

τι σόι γαμ… βγήκε αλλιώς αυτή η ιστορία εδώ και δεν πήγε εκεί που περίμενα; δες, εγώ είμαι άνθρωπος των παλαιών τα χρόνων — θυμάμαι όταν στην ομάδα μας έπαιζαν έναν δεκαπέντεχρονο γιο του τοπικού εστιάτορα εκεί στους αγώνες της κατηγορίας εμάς με τους τύπους από τη Νάουσα. Αυτός έκανε τρία συνεχόμενα σουτ από εκεί που οι μεγάλοι δεν φτάνουν καν με αερόλουτρο, μα οι δικοί του τον είχανε σηκώσει μόλις τρεις μήνες πριν επειδή έκανε ντου-τσέκ σαν Πόρτογαλός αμυντικός! Μετά μου το έφερε κάποιος φίλος μέσα στο χρυσόφυλλο φύλλο του τύπου εκείνης της εποχής κι έγινε πρώτος τίτλος της χρονιάς — μισό χρόνο αργότερα τον πήρανε η Μπενφίκα για τρία εκατομμύρια και χρόνια αργότερα βγήκε προπονητής σκακιστικών ομάδων επειδή είχε πειστεί πως το κλειδί είναι η στρατηγική, όχι ο θόρυβος. τώρα λοιπόν πώς φτάσαμε εδώ; όλοι ξέρουμε ότι ο δεκαεξάχρονος δεν είναι αριθμός — είναι μία υπόθεση ζωής. Θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια όταν κάποιος πίστεψε ότι ένας δεκατετράχρονος από την Ήπειρο μπορεί να αλλάξει την ομάδα: πήγε στους μεγάλους αγωνιστικούς χώρους εκεί στη Λαμία, έκανε τέσσερα σουτ από τριάντα μέτρων μέσα στην ίδια φάση σαν κάποιος που φορά γυαλιά ανάγνωσης πάνω από όλες τις άλλες μύτες εκείνους τους χρόνους… κι όμως τελικά έγινε ικανός ποδοσφαιριστής εκεί που οι αριθμοί έφταναν μόνο μέχρι τις σέντρες αλλαγής. το ίδιο λοιπόν κάνουν και τώρα εκείνοι που γράφουν για δεκαεξάχρονους σκόρερ σαν οι ίδιοι βγήκαν από κάποια ταινία δρόμου εκεί στις δεκαετίες του ’80 και του ’90. ΟΘεός μάτια μου όμως — μήπως δεν είδαμε χιλιάδες ιστορίες εδώ μέσα που άρχισαν κάνοντας αυτή την κουβέντα και κατέληξαν σιγά σιγά στο τραπέζι του Category 2 με ένα μπουκάλι νερό σ’ ένα σακουλάκι; τι έγινε δηλαδή τώρα, τρέξαμε τρέλα; η Λιβόρνο κάνει παιδιά εκεί που κάποτε έκαναν αριθμούς για ντόμινο — εκείνοι λοιπόν βρίσκουν ξαφνικά αυτά τα φαινόμενα σαν ψάρι πάνω στο τραπέζι του Category 2 κι εμείς τρέχουμε σα χαμένοι μέσα στο δικό μας ψάξιμο; μόνο μια φορά λοιπόν: ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχουν αυτοί οι χαρακτήρες — υπάρχει ότι εμείς ψάχνουμε γι’ αυτούς με τον ίδιο τρόπο που οι γονείς ψάχνουν για δώρο γενεθλίων εκατόν είκοσι παιδιά την ίδια ημέρα στον ίδιο πολυκατάστημα. Κάπου εκεί πέφτουμε πάνω στους αριθμούς και τους βγάζουμε στη μέση σαν να είναι κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο τον άνθρωπο! αλλιώς: πέρσι εκείνη η ομάδα από τη Σέριε Β, θυμάστε; Ένας δεκαπεντάχρονος έκανε τέσσερα σουτ στο ίδιο βίντεο μέσα στη Βερόνα σε έναν αγώνα των υποβιβασμένων… τον πήρανε στο Category 2 κι έμεινε τρεις μήνες σαν backup ενός βραδυπνικού φωτισμού στη γωνία του γηπέδου. Δεν πήρε καν θέση βασικού στα τελευταία δέκα λεπτά — ο προπονητής του όμως του έλεγε συνέχεια "συγγνώμη που σε βιάζουμε, αλλά εσύ είσαι ο επόμενος τύπος". Μετά από εκείνον τον αγώνα, τρεις ομάδες της Πρέμιερ του έκαναν προσφορά επειδή είχαν δει βίντεο στο κινητό τους μιας πάσας του προς την Σβιότεκ μέσα στη βροχή… σήμερα αυτός είναι ο χαρακτηριστικός αριθμός δέκα σε μια ομάδα της Championship και κανείς δεν τον θυμάται πως ξεκίνησε εκεί. οπότε τι θέλω να πω εδώ; θέλω να πω πως ο δεκαεξάχρονος σκόρερ δεν είναι κάποιο τυχερό φύλλο χαρτιού σ’ ένα τζογαδόρικο παιχνίδι — είναι μία υπόθεση χαρακτήρα που πρέπει να φέρει όχι μόνο αριθμό στο πλαίσιο του αγώνα, αλλά κι εκείνο το αίσθημα που έχει η ομάδα όταν βλέπει πως κάποιος ξέρει να φορτώνει τρεις αμυντικούς σαν να μην υπάρχουν εμπόδια εκεί έξω. και τελικά… αν υπάρχει πραγματικά εκείνος ο τύπος που κάνει σουτ από είκοσι πέντε μέτρα σαν δημόσιο έγγραφο ανοιχτού κώδικα, τότε εγώ τουλάχιστον περιμένω να δω πρώτα αν μπορεί να φορτώσει μία φάση τριών γύρων σα βετεράνος με δέκα χρόνια αγωνιστικής εμπειρίας. Αν μπορεί εκεί — τότε αυτό δεν είναι κάποια κουβέντα για επόμενο σκόρερ… αυτό είναι μία κουβέντα για την επόμενη γενιά ενός πρωταθλητισμού που δεν τελειώνει στα γκολ, αλλά αρχίζει εκεί όπου οι αριθμοί γίνονται ανθρώπινες ιστορίες. έχω όμως έναν φόβο ακόμη: πως όταν τελικά εμφανιστεί εκείνος ο δεκαεξάχρονος στο Category 2 — οι υπόλοιποι δεκαπέντε ομάδες που ψάχνουν ξαφνικά το ίδιο πρόσωπο σαν ψάρι πάνω στη σανίδα ψαρέματος, έχουν ήδη γράψει τα οικονομικά τους σχέδια πάνω στο όνομά του. Κι εκείνος τότε, αντί να φορτώσει κάποιον αγώνα σαν τον Ίγκαν μέσα στη βροχή, φορτώνει μία συμφωνία που τελειώνει σα μία βιτρίνα κενή σε μερικούς μήνες… τέλος πάντων, η ιστορία μόνο η ίδια μπορεί να πει τον επόμενο λόγο της. Αυτά τα νούμερα τα οποία αναφέρονται σαν τσίχλες σ’ έναν αυτόματο πωλητή — εκεί όπου ο χρόνος τελειώνει, εκεί αρχίζει η πραγματική ιστορία. Κι εμείς… εμείς πρέπει να περιμένουμε και να δούμε.