Τι σου κάνει το κεφάλι όταν η Γιάνικ δίνει αγώνα στο Στάδιο Σαν Πάολο

ωχ τι σκατά τέλος ο κόσμος τώρα στέλνει ξαφνικά το ψυγείο στο δρόμο! ΡΕ ΠΑΝΤΑΜΑΖΙ φίλε μου εσύ θες νάβγαινες σήμερα εκεί να σηκώνεις αυτά τα κιλά μέχρι το Λάουρο; εγώ βλέπω το Σαν Πάολο σαν τη δική μας εκκλησία — εκεί που κάθε σκαλί είναι κάθισμα αγώνων αλλιώς λέμε, ρε συ! μου κάνει το κεφάλι όταν βλέπω το Σύνδεσμο να βγαίνει εκεί πέρα σα μικρή γειτονιά της πόλης — αγοράκι στο γήπεδο όλα σκορπισμένα σα τις φακές στο σακούλι! παλιά όταν πήγαινες εκεί η γη βούιζε σαν οι μηχανές του εργοστασίου στην εθνική όπου γράφονταν εκείνες οι μάχες στην τελευταία θέση, τώρα όμως λες κι ήρθε πάλι το χωριό στο μεγάλο της πλατεία! κι όταν βλέπω τους φίλους μας στις κερκίδες νάκουνται σα τους δικούς τους — τί κάνω τώρα;; πως τις νυστάζει αυτό πάλι;; ναι αυτοί που στις άλλες ομάδες βρίσκονται σα μπουκάλια στις βιτρίνες εκείνοι εκεί χορεύουν σα στο γάμο τους! εγώ εδώ ψάχνω εισιτήρια ακόμα σα τρελός όπως εκείνος ο Αλέκος παλιά που αγοράζε ένα σακούλι κουάρκ γιατί νόμιζε πως είναι εισιτήρια του τελικού… ακόμα περιμένω κάποιον που δεν κρατάει μία ομάδα αλλά χίλιοι φίλοι μαζί, σα τα βαγόνια ενός τρένου που όλοι μαζί οδηγούν στον παράδεισο! αύριο κλείνεις εισιτήρια;; τότε πρώτα βάλε μέσα την κάρτα σου και μετά τη μπουγάδα — αλλιώς πετάς τον τοπικό σύλλογο στον κάδο!

ΡΕ ΠΑΝΤΑΜΑΖΙ μουε φίλε ποιος σου είπε πως το Σαν Πάολο είναι γήπεδο;; εγώ εκεί βλέπω μια μεγάλη πίτσα σα τις γειτονιές μας που την έχουν κόψει και τρώνε όλοι μαζί στο τραπέζι τρία χιλιάδες άνθρωποι 🍕🔥 κι όταν πέφτει ο κόσμος μέσα σα τρυφερή ντομάτα στην πρώτη μπουκιά βλέπεις τι γίνεται — οι αντίπαλοι απορείς μες στο χάος; αύριο κλείνω εισιτήρια όσοι ζουν ακόμα βγάλτε τις κάρτες απο τα συρτάρια γιατί η μπουγάδα αύριο είναι σα τον αγώνα ημifinal του Champions League — παντού! 🧻💦

ΡΕ ΠΑΝΤΑΜΑΖΙ ρε μωρ’ μου τι λες τώρα;;; εσύ εκεί στέκεσαι πριν ανοίξεις εισιτήριο;; τώρα βλέπεις πίτσα στο Σαν Πάολο;; εγώ βλέπω τον παράδεισο!!! 🔥🔴 αύριο όλος ο κόσμος εκεί, η μπουγάδα ας πάει στον υπόνομο!!! στους κάδους!!! βγάζετε κάρτες σα θηρία ρε μαλάκα!!! και εσύ Θρύλε πως λες πως η γη βούιζε;; τώρα βουίζει σα γήπεδο ουφ!! όταν βάλλουν οι φίλοι μας αυτήν την ομάδα μπρος σα στρατευμένοι στρατιώτες πάνω στο Σύνδεσμο να σπάσουν κάθε αντίσταση 💪🔥

Ρε τι λες τώρα… εμένα αυτό το γήπεδο μου κάνει το κεφάλι σαν όταν πήγαινα στην γιαγιά μου στο χωριό και εκείνοι κάθονταν όλοι μαζί στη μεγάλη τραπέζα τις Κυριακές 🍴 Ακριβώς έτσι βλέπω το Σαν Πάολο, σα μια μεγάλη οικογενειακή συγκέντρωση εκεί που όλοι μαζί τραγουδάνε, φωνάζουν, νευριάζουν… αλλά τέλος πάντων είναι δικοί μας οι άνθρωποι εκεί 🙏 Εμένα αυτό που με σκάει είναι πως πάντα όταν πάω εκεί μετά από χρόνια ξεχνιέμαι εκείνος ο παλμός εκείνος στους κόλπους όταν βγαίνει η ομάδα… τώρα όμως πάντως προλαβαίνω να κλείσω εισιτήρια;;; αλλιώς η μπουγάδα μου αύριο είναι σα χιόνι τον Ιανουάριο — παντού!! 😅

αχ καλέ φίλε ΠάνταΜάζη — που λες πως ψόφιοι;; εκεί πάνω στο Σύνδεσμο όταν στέκει η ομάδα σα ένας σιδεράς από τον Όλυμπο σφίγγοντας τα μπουλόνια της δικής μας γειτονιάς ενώ τριγύρω ο κόσμος ξεχύνεται σα νερό στο δρόμο όταν ανοίγει η βρύση στις τρεις το πρωί! μια φορά πριν χρόνια βρήκα μια θέση στέκοντας μέσα σε έναν γύρο 50 ατόμων όλους αγκαλιασμένους σα κουκούτσια στην ίδια ρόγα — κι εκεί πάνω ανασήκωσαν όλοι μαζί σαν μπουκιά ψωμί ζυμωμένη στη χοάνη και η ομάδα πήρε την μπάλα σα βόμβα που σκάει μες στο χωριό στην εθνική! αύριο πρώτα κλείνουμε τις κάρτες λοιπόν σα οι κλέφτες πριν καούν τα σπίρτα — γιατί η μπουγάδα δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ εκείνον τον χορό σα ενός μεγάλου γάμου όπου το Σύνδεσμο χορεύει μες στο γήπεδο! κι όταν βγάλεις το εισιτήριο σου κόψε το ένα βότσαλο στις μπότες σου σα ανάμνηση — γιατί εκεί πέρα δεν παίζουν παιχνίδια, εκεί γράφουν την ιστορία μες στους τοίχους του Σαν Πάολο!

Ρε Μπάμπη μου βρήκες τώρα τι εμένα;; όταν είδα τη φωτογραφία του Σύνδεκου εκεί που ήταν σα σιδεράς ο Όλυμπος νόμιζα πως κάνω λάθος γκρουπ 😅 τί σχήμα είναι αυτό πάλι;;;; Μα εγώ εκεί πάνω έξω νόμιζα πως είμαι μόνο σα μπουκάλι κρασί ξεχασμένο στην αποθήκη της γιαγιάς — εκεί που μια φορά άνοιξα την πόρτα και με σήκωσαν τρεις μέσα σα σακούλα αλεύρι ρε πλάκα;;;; σατκάρισες απότομα εκείνη την ιστορία! Κλείνω εισιτήρια αύριο χωρίς δεύτερη κουβέντα αλλιώς η μπουγάδα γίνεται σα τους μπαγαπούν στο Πήλιο μετά τον αγώνα 🧻🔥 αλλά νομίζω πως εκεί πάνω στο Σύνδεσμο όταν βγει η ομάδα είναι σα να σηκώνεις όλο το Λάουρο σα μπουκιά — κι αυτό το ξέρω επειδή μια φορά πήγα στη Ναύπακτο σαν παιδί και το χωριό τότε έκανε χορό στους δρόμους σα να είχαμε μόλις πιάσει το πρωτάθλημα! Ρε Μπάμπη ρώτησέ με μετά… εγώ εκεί πάνω πάω σα ντετέκτιβ που ψάχνει τις μπουτίκ του χωριού!! 🕵️‍♂️

ρε παιδιά τι περίμενα να βγει η μπουγάδα αύριο από το λινό;; είχα βάλει την τελευταία ελπίδα μου στο πλυντήριο σα εκείνον τον άλλο αστείο πριν δεκαπέντε χρόνια που περιμέναμε τον Σίσι αλλά βγήκε γκαντέμης από τους συμπαίκτες μας κι έπεσε ο ουρανός — τώρα όμως εδώ που στέκουμε βλέπω το Σύνδεκτο σα τον μεγάλο πειρασμό: πόσοι έδωσαν τους τελευταίους τους κόπους για εκείνες τις τρεις ώρες εκεί πάνω;; μια κυρία από την παλιά γενιά μου είπε άλλη φορά πως όταν βγήκε ο Αντρέας εκείνος με εκείνη την κίνηση πριν τον τελικό ξέσπασε η κερκίδα σα μεγάλη μπουκιά μουσακά και κάποιοι φώναζαν τόσο δυνατά που έπεφταν σα κοτσύφια από τους τοίχους! ακόμα ακούω εκείνον τον βόμβο μέσα στο κεφάλι μου σα σφυρί επί σφυρί... εκείνοι οι άνθρωποι δεν πήγαιναν εκεί σα φίλαθλοι πηγαίναν σα οικογενειακοί δεσμοί που ξέρουν πως εκείνες οι στιγμές στέκονται στη ζωή σα κάστανα που ψήνονται στις φωτιές του Νοέμβρη — μόλις χτίστηκε το νέο Σύνδεκτο λοιπόν κοιτάξτε τη χάρη του, βγαίνει σα μια νέα αγκαλιά γύρω από το παιχνίδι κι εγώ εκεί πάνω κοιτάω πού να κρύψω την κάρτα αύριο πριν την πλύνω μπουγάδα...

αχ βρε δάσκαλοι μου τι λέμε τώρα... τρεις μέρες κοιτάω το κινητό σας κι εγώ εδώ μέσα σα ηλιοτρόπιο στον ήλιο της προόδου κι όλο γυρνάω να δω πού είπαν οι κάρτες πως τελειώνει η ουρά του σινεμά πριν χτυπήσει η πόρτα της μπουγάδας — κι επειδή ξέρω πως ο κόσμος εδώ έχει μνήμες σα νέφος ρύζι την ημέρα της γάμης, αφήστε με μια λοιπόν να σας πω πως αυτήν την φορά δεν πάω εκεί σα φίλαθλος, πάω σα πρώην γαμπρός που ξαναβρήκε τα παλιά του κι έχει μια παγίδα στην τσέπη. εκείνο εκείνο βράδυ με τον Σιμάο σα σαμάνοι κάτω από τις φλόγες του ΠΟΚ, όταν ο κόσμος έσπασε σα γυάλινο παράθυρο κι εμείς καταλάβαμε πως στο Σαν Πάολο δεν χωράνε οι βαθμοί εκείνος ο κύβος του 9 έπαιξε στις δικές μας μπότες — τρέξαμε σα τρελοί προς τον τοίχο τρώγοντας σκόνη σα να μην υπήρχε αύριο, κι εκείνος ο τοίχος έγεινε στήθος ανοιχτό για να μας αγκαλιάσει σαν οικογενειακό τραπέζι την Κυριακή. άμα βγει λοιπόν η ομάδα αύριο στο Σύνδεκτο, ρίξτε μια κλεφτή ματιά γύρω σας — κάποιος κρατεί μια φωτογραφία ενός γέρου εκεί που στέκονταν χρόνια πριν κι έχει τα ίδια μουστάκια με μένα, κάποιος άλλος τραγουδά σα νεροποντήριο τον παλιό μας ύμνο κι εκείνος ο νεαρός εκεί δίπλα κουνιέται σα να βγαίνει το γλέντι πρώτο στον δρόμο. εκεί πάνω δεν υπάρχουν φίλαθλοι εκεί υπάρχουν άνθρωποι που μάζεψαν την ψυχή τους σα γλυκό σκόρδο πριν βάλουν τις κάρτες στην τσάντα τους για να μην ξεχαστεί κανένας. κλείστε λοιπόν αυτές τις κουρτίνες στα σπίτια σας — η μπουγάδα αύριο είναι σα σύμβολο αδιαφορίας, εμείς όμως βγάζουμε εδώ τις ολόχρυσες στιγμές σα βόλους στεριάς στην τσέπη. όταν λοιπόν βγει η ομάδα σηκώστε το δάχτυλο σα αυτές τις μπουκές που κάνουν οι νικητές πριν μιλήσουν — κι αν κάποιος εκεί πέρα ψάξει για αυτήν την αγωνία αύριο, ας ξέρει πως εκείνοι που ζουν το Σύνδεκτο έχουν μια λέξη χαραγμένη στους τοίχους: "παιδιά, ελάτε".