Μεγάλος νυχτερινός αγώνας αύριο!

ρε παιδιάεεεεε τι παραμύθι είν' αυτό;;;;; εγώ σήμερα πρωία τρία χάπια χάπιο δε πήρα κι έπιασα το δρόμο μου σα σπαρτιάτης άξιος — πάνω στο αμάξι το κλείστρο τριγυρνάει σαν τρελό κι η κάμερα δεν πρόλαβε τίποτα δα 📸😤 μόλις ξημέρωσε βγήκα στον προαύλιο της Πάδβας, έκανα μία μεγάλη ανάσα από βαθιά εκεί στις αρχές που θυμάμαι ακόμη πώς ο Μπάγιος έκανε τις τρεις μπάλες μαζί 🏀💥 και στρώθηκαν όλα σωστά εκείνο το βράδυ του '98... πριν βγουν τα φώτα κι αρχίσουν οι κραυγές. οι κάλτσες;;; ρε αυτοί ξύπνησαν πρώτα εμένα — βρίσκονταν ήδη πάνω στα σκαλιά σα μπουμπούκια κόκκινα σα αγοράσματα πριν βγει ο νονός ο ήλιος 🌅 πέρασα μία βδομάδα ν' αποφασίσω πώς να τις κρεμάσω στη βιτρίνα μου δίπλα στο παράθυρο κι αυτές εδώ λες και ήταν πάντα εκεί σα να ΄χαν γεννηθεί πάνω στο μουστάκι μου. πάρε selfie;;; βρέθηκε φίλος νυχτερινός φωτογράφος που ακόμη του κάνω γουλιά ρακή για την ψυχή μου επειδή μου τράβηξε φωτογραφίες τρεις συνεχόμενες χωρίς λέξη — κι όταν τον ρώτησα πώς αντέκρινε τις κάλτσες εκείνος έκανε πως τίποτα κι είπε "αυτές εδώ είναι της παλιάς σχολής, αυτές αντέχουν χρόνια ακοίμητες κι ακόμη τρέχουν" 🤯 ποιος βολεύεται ακόμη μέσα στις κουβέρτες;;; εγώ τουλάχιστον ετοιμάζω μία κονσέρβα τσίπουρο παραπάνω — γιατί αύριο νύχτα εδώ στον αγωνιστικό χώρο θα έχουν τοποθετήσει τόσες λάμπες που ο Αουγούστος δε θα χρειαστεί καν φακό! εκτός κι αν οι ιταλοί ξυπνήσουν νωρίτερα κι αρχίσουν τις γκόμενες ούλες τους εκεί στη μεριά των επισήμων — τότε πάλι θα πρέπει να βγάλω τις φωτογραφίες πρώτος κι εγώ... ενώ καθόμουν στο σαλόνι μου με το βάρος της βδομάδας στις πλάτες μου (κι ακόμη κρατώ σφιχτά τις κάλτσες σα φυλακή) άκουσα ένα τραγούδι σαν εκείνο του Στράτου στου οποίου οι στίχοι λένε πως "όταν καίγεται η αγάπη εκεί είν' η αλήθεια" 🔥🎶 αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν — όταν φοράς τις κάλτσες σου εκείνες δεν υπάρχουν περιθώρια, γίνεται θέμα τιμής και μνήμης μόνο... πού είναι εκείνοι οι φίλοι που λένε πως αργούν;;; ας τους περιμένουμε όλοι εδώ στο προαύλιο μου φορώντας αυτές τις κόκκινες κάλτσες σαν σημαίες πολέμου — μέχρι να έρθουν εμείς θα στήσουμε μία μικρή γιορτή μουσικής κι εγώ φέρω τις κάρτες που έφτιαξα χθες βράδυ με ένα σπιτικό σπρέι στην πίσω αυλή... πάνω τους γράφω διάφορα σαν αυτά που λέει πάντα ο Γιάννης στους δικούς του όταν τραγουδάει. οι ωρες;;; μόλις πέρασαν δώδεκα κι εμείς ακόμη ετοιμαζόμαστε σα σβούρες — σήμερα δε θα κοιμηθώ όσο κι αν μου το ζητήσουν οι γειτόνισσες κι οι γονείς μου μαζί. γιατί αύριο νύχτα εδώ μεταξύ σας, πάνω στα δικά μας κόκκινα χρώματα, ξέρουμε πως ο Αουγούστος δε μας φοβήθηκε ποτέ και εμείς ακόμη λιγότερο... ποιος έχει κάτι καινούριο;;; οποιονδήποτε σχέδιο, οποιοδήποτε τραγούδι, οποιονδήποτε κλπ — ας το πετάξει εδώ σαν πυροτέχνημα στην ίδια σειρά. αλλιώς εγώ προσωπικά πάω να φορέσω ακόμη μία φορά αυτές τις κάλτσες κι ετοιμάζω μία κλήρωση στην οποία ο νικητής θα πάρει μία φωτογραφία μου ντυμένου σαν ημίθεος πάνω στην εξέδρα!!! 🏆⚡

Ρε βρε Αντρέα μου ρε — αυτό το selfie σου στις πέντε παρά έξι δεν κατάλαβε κανείς ότι ήταν αληθινό;;;; Μα είναι τόσο ελαφρύς ο Ήλιος εκείνη την ώρα που μοιάζει σα φωτογραφία στο photoshop μετά το δεύτερο καπουτσίνο!!! Μόλις το είδα στο ιστορικό του κινητού μου κατάλαβα πως χτες βράδυ είχα βάλει φίλτρο doge πάνω τους εγώ 😂🤣 «τέτοιες κάλτσες; στον αγώνα;;; νυχτερινή κωμωδία είναι» τους έγραφα στους ίδιους τους φίλους... μαζί κι εκείνοι που έκανα λόγο πέρσι πως ξέχασα τις κάλτσες πάνω στο χέρι μου σα σημαία γεννήσεως! Τώρα θυμήθηκα πως όταν πήγαμε στη Πάτρα εκείνο το Σάββατο για τον τελικό έκανε κρύο σα Βόρειος Πόλος κι εγώ βγήκα εκτός ντουβάτου φορώντας αυτές... οι κοκκινιστές όμως είχαν ήδη γεμίσει ολόκληρο το γήπεδο σα σούπας!!! Οι ιταλοί μάς κοιτούσαν σα να είμαστε οι επίσκοποι του πάθους κι όχι απλά μια παρέα φίλων!! Πάμε όμως ρε παιδιά — πριν ξημερώσει αύριο θέλω να δω ΠΟΙΟΣ έχει τρέξει στα social μία φωτογραφία αυτού του μπουντουάρ::: φτιάξαμε κι εμείς μία ομάδα sneak peek για όσους ψάχνουν «κόκκινες κάλτσες πρωινές Πάτρα» ας την ψάξουμε!!! 🔍🔴 Και μιας και μιλήσαμε για πρωινά... φέρτε κι εσείς μπουκάλι τζιτζιμπύρα γιατί εγώ προσωπικά σήμερα βγήκα τρεις φορές από το σπίτι γιατί ξέχασα πού βάλαμε τις κάλτσες 🏃‍♂️💨 μέχρι αύριο νύχτα δε θα βρω την πόρτα μου!!!

Ρε ΠΑΝΤΕΣ ΜΟΥ ΡΕ!!! 😱🔴 ΤΙ ΑΥΤΗ Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΣΤΙΣ 5 ΠΡΩΙΝΟ;;;; Αυτά ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΠΡΙΝ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!! 😤💪 Σιγά σιγά να πιστέψω πως αυτές οι κάλτσες έκαναν βόλτα ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΙΜΑΝΑ!!!! FrangoEidikos ρε φίλε εγώ εκείνο το selfie μου στις 5:05 έκανα LIKE από τριάντα άτομα πριν ακόμη ο νονός ο Ήλιος σηκώσει το κεφάλι του!!! Σούπερ μάρκετ είχαν ανοίξει;;; Γιατί αυτοί εδώ ξύπνησαν την Πάτρα όσο έκανε κι η Παναγία στο γάμο της!!! 🤬🔥 PAO_7 Αντρέα μου τι ιστορία είναι αυτή με τις τρεις φωτογραφίες κι εκείνος ο νυχτερινός φωτογράφος;;; Θέλω λεπτομέρειες!!! Αυτοί οι άνθρωποι ΠΟΥΛΟΥΝ ψυχές για μία κουκκίδα κόκκινης σάρκας πάνω στο ύφασμα!!! 🤣🍷 Trifylli7 ρε σατανά σου!!! Σκέψου πως εγώ σήμερα πρωία πήγα στο περίπτερο να πάρω τσιγάρα κι αυτές οι κάλτσες ήταν πάνω στο χέρι μου ΣΑΝ ΦΥΛΑΚΗ!!! Οι φίλοι στο περίπτερο έκαναν "τι φοράς ρε;;" κι εγώ "φοβάμαι μη μου τις πάρουν πριν τον αγώνα"!!! Ο κόσμος γύριζε συνέχεια!!! 😂😂 ΠΟΙΟΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ;;;; Εγώ σήμερα πρωία έπιασα το μαχαίρι κι έκοψα τις κάλτσες μου στις μύτες επειδή ετοιμάζω μερικές μικροσκοπικές κάλτσες γαντιές για τα δάχτυλα!!! Θα φορεθούν σα τεράστιες γροθιές!!! 👊🔴 ΜΟΛΙΣ ΠΕΡΑΣΟΥΝ 11 ΩΡΕΣ ΘΑ ΚΡΕΜΑΣΩ ΕΝΑΝ ΦΑΚΟ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΜΟΥ ΚΙ ΘΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΩ ΕΚΕΙ!!! Να τις βλέπει ολόκληρη η πόλη!!! Ο Αουγούστος δε πρέπει ν’ αγχωθεί αύριο — εμείς είμαστε ΕΚΕΙ ΠΑΝΤΑ!!! 🔥 ΠΟΙΟΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΙΣ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ;;; Γιατί εγώ πέρσι έκανα πανωφόρι από κάλτσες!!! Πρέπει να βγάλω σχεδία!!!

ρε παιδιά ρε θυμάμαι ακόμα πότε πήγα στη Πάτρα εκείνο το πρωινό με τoν Μπάγιο πριν από δεκαπέντε χρόνια και χάλαγα τις φωτογραφίες επειδή τρέλαρα τις κάλτσες πάνω στο πόδι μου σα σημαία πειρατική στο κατάρτι — εκείνος γελούσε και λέγαμε πως αυτές οι κάλτσες έχουν μνήμες δικές τους, σα να 'χαν περπατήσει μέσα από δέκα αγώνες μέχρι να φτάσουν στις κάλτσες σας σήμερα... τώρα τρέχω και βάζω μία ακόμη κούκλα πάνω στο κινητό μου για την ομάδα των sneak peek επειδή εγώ προσωπικά είδα πριν από τρεις μέρες μία παλιά κυρία στο ασανσέρ να κρατάει μία κόκκινη κάλτσα σα βεντάλια ενώ ψιθύριζε «ξέρεις τι σημαίνουν αυτά τα κόκκινα» στους φίλους της — εμένα αυτή τη φορά μου έφτασαν δώδεκα διαφορετικά μηνύματα γιατί είχα βάλει τις κάλτσες μου στα social πριν ακόμη ξυπνήσει ο Αύγουστος του χρόνου! 🏴‍☠️🔥

Εεε εσείς εδώ στο θόρυβο με τις κάλτσες αυτές τις μέρες είστε σαν να φορέσατε και τα πόδια σας στις φωτογραφίες! 😂 Ρε ΠΑΟ_7 Αντρέα, εμένα οι δικές μου σήμερα πρωία στο Τρίκαλα έγιναν αντικείμενο χιούμορ στο μάρκετινγκ που κάναμε — η καλή η Γιώργου βγήκε έξω στην πλατεία και έκανε ένα στημένο στριπάκι "εντάξει αυτές οι κάλτσες κανονικά είναι από ατσάλι" και τώρα όλη η ομάδα marketing στο γραφείο έχει βάλει κόκκινο γιλέκο πάνω από το σκουφί της. Αυτά λοιπόν τα θηρία εδώ στις κάλτσες πρέπει να έχουν κάποια μαγική σχέση με τον τρόμο των εχθρών! Γιατί εγώ βάζω τα ίδια κόκκινα όταν πάω για ψώνια και νιώθω σα να φορώ τυφλό παντελόνι στους διχτυωτούς — κανείς δεν τολμάει να μου πει τίποτα! Αύριο νύχτα όμως εδώ στον αγωνιστικό χώρο, εκεί θα είναι σα σπιράλ κόκκινου αίματος ανάμεσα στους γκριδες! Πάντως μου λείπει εκείνος ο τύπος που τις φοράει σαν γάντια στις δουλειές του — έχω δει μερικούς, αλλά αυτοί τις κρύβουν σα ντροπαλά κορίτσια! Εσείς πόσοι βρήκατε σήμερα τις κάλτσες σας πάνω στα χέρια σας χωρίς να ξέρετε πως τις βάλατε; Εγώ εδώ έκανα ένα accident «δώσε μου νερό ρε συ» στο κινητό μου καθώς πήγαινα να τις βάλω επειδή τις είχαν βάλει κάπου εκεί στις θήκες των ελαστικών μου! 🚗💨

ρε παλικαριάρια μου καημένα... σκεφτείτε τώρα τι έγινε όταν ο Αντώνης αυτός, ο θρύλος, μπήκε σήμερα στο δικό μου μανάβικο εδώ στα Ιωάννινα με αυτές τις κάλτσες σαν δυο κόκκινες σημαίες αναρτημένες πάνω του! Ο Κώστας ο μανάβης, γνωστός μας όλοι, έμεινε με το χέρι στον αέρα καθώς έδινε ρέστα — "ρε Αντώνη αυτές τις έχεις φορέσει από τρία πρωϊνά;;;" και αυτός μόνο γέλασε αμίλητος όπως εκείνος ο παλιός της Πάδβας που δεν έβγαζε λέξη όσο νικούσε. Μετά εμένα έκανε ένα κύκλο στο μικρό υπόγειο του μαγαζιού — κόκκινος φωτισμός εκεί μέσα, σαν νυχτερινή πόλη κάτω από κόκκινους ουρανούς — και με ρώτησε "τι λέμε τώρα λιγάκι πριν την αναμέτρηση;" εγώ του πήρα ένα μπουκάλι νερό, του άνοιξα τσιγάρο κι έμειναν εκεί πάνω στο ψυγείο όλες αυτές οι κάλτσες σα να ήταν οι ίδιοι οι νικητές περιμένοντας την ώρα... αυτοί εδώ πιάνουν και ζουν πια σαν θρύλοι πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, σας το λέω εγώ! 🚬🔴

Ωχ αυτό το selfie στις 5 παρά έξι κι εγώ ακόμη αναρωτιέμαι πως γίνεται τόσοι κόσμος να πιστεύουν πως οι κάλτσες αυτές είναι αόρατες στη ζωή! 😂🔴 Ρε Αντρέα σου δίνω δίκιο που αυτές οι κάλτσες έχουν ψυχή δική τους — εμένα προσωπικά μου πήραν μία φορά τις κάλτσες μου στο μίνι μάρκετ εκεί στην Αγυιά και ξεσπάσαμε όλοι σα ζώα όταν τις ξαναβρήκαμε πάνω στο ράφι με τις κονσέρβες!!! 😤🏪 Αυτοί οι άνθρωποι στα social όμως τώρα ψάχνουν "κόκκινες κάλτσες πρωινές Πάτρα" σα να κυνηγούν θησαυρό κι εγώ ακόμη δεν έχω βρει τσίπουρο αρκετό για αύριο... εντάξει μου κάνει κι ένα τσίπουρο ακόμα 😅 Πάντως τις κάλτσες αυτές τις φοράω σαν γάντι μου όταν ανοίγω το αμάξι πρωία — μη μου πεις πως δεν βλέπει ο κόσμος πως ο Αύγουστος εκείνος μέρα δεν έχει ελπίδες! 🚗💨 Αύριο λοιπόν στήνουμε πάρτι στις κερκίδες και εγώ φέρω την ίδια κόκκινη κονσέρβα από πέρσι — ίσως αυτή τη φορά κρατήσει όσο χρειαστεί χωρίς ν' αδειάσει! 🍷🔥

ρε παιδιά σεις εδώ μιλάτε για selfies στις πέντε παρά έξι κι εγώ σήμερα στις τέσσερις παρά είκοσι πήρα την βόλτα μου με αυτές σα σκοτεινή σκιά πάνω στο χέρι — ο κόσμος στο κέντρο του Βόλου με κοίταγε σα να περπατάω σα θηρίο του Μπάγιοζι! Μόλις μπήκα στο περίπτερο του φίλου μου τον Γιώργο, εκείνος σταμάτησε το ράντισμα των λουλουδιών στον κήπο του σπιτιού του και έκανε μόνο ένα νεύμα σα να λες «εντάξει αύριο είσαι νικητής». Ο δρόμος είχε ακόμα ψωμί στο αέρα από το φούρνο κι εκείνες οι κάλτσες μου έκαναν σκιές σα δυο μακριές γλώσσες μέσα στη ζέστη του Αυγούστου! Την άλλη φορά που φορέσαμε αυτές στις κάλτσες ήταν στον τελικό της Πάτρας πριν δέκα χρόνια — τότε ήταν τόσο κρύο που η Ανθή η φίλη μου τις είχε βάλει πάνω στις μπότες της σα κάλτσες χιονιού. Τώρα όμως τρέχουν αυτές σα φωτιές στους δρόμους κι όταν την πρωία τους πήρα μαζί μου στο mini market της γειτονιάς, η κυρία η Μαρίνα μου έδωσε δωρεάν δυο σοκολατούχα και μου είπε «πάρε και μια, γι’ αυτές τις κάλτσες σου». Λοιπόν αύριο βράδυ εκείνον τον αγώνα τον ζούμε πια σα τραγούδι μέσα μας — και όσοι δεν έχουν βάλει ακόμα αυτές τις κόκκινες σημαίες ας βιαστούν, γιατί ο Αύγουστος φέτος έχει γίνει ζήτημα τιμής! 🔥💪

ρε παιδιά αυτή την ιστορία με τις κάλτσες εγώ την πήρα στα σοβαρά από τότε που βρήκα τις δικές μου σφηνωμένες μέσα στις μπότες μου σα δύο κόκκινοι τροχιοδείκτες του τμήματος — σαν είχε ο Σεπτέμβρης αποφασίσει εκείνο το πρωινό ότι αυτές οι κάλτσες έπρεπε να με οδηγήσουν στον αγώνα σα κάποιος άγγελος φέρνοντας μηνύματα από τον δεύτερο χρόνο της Πάτρας... και τώρα λοιπόν εδώ σας βλέπω όλους σπαρταριστά σα ψάρι στο ψυγείο ενώ ψάχνετε ακόμα πώς να τις κρύψετε αυτές τις κάλτσες σα ντροπαλές νύφες πριν την πόρτα του γηπέδου. αυτά δεν είναι κάλτσες, αυτά είναι εμπόδια που βάζει η ζωή στους αντιπάλους σα να λέμε «αύριο εδώ εμείς φοράμε κόκκινο αίμα» κι όσοι ψάχνουν να τις ξεφορτωθούν σαν κάτι συνηθισμένο καλά να ξέρουν πως η Γιάννα κάνει πάντα τις σωστές επιλογές — οπότε αυτές οι κάλτσες όχι μόνο δεν φεύγουν σα ψυχοφθόρες αλλά γίνονται ακόμα πιο σφιχτές όσο τις φορείς σα να ράβουν αυτές και τη ζέστη μέσα τους πάνω στη φλέβα σας. και τώρα που ξύπνησε ο Αύγουστος έτσι όπως πρέπει, ετοιμάζομαι κι εγώ μία τελευταία φορά αυτή την κούκλα πάνω στο κινητό μου μπας και θυμηθεί αυτές τις κάλτσες να είναι εκεί σα σημαίες στις κερκίδες — γιατί αύριο το βράδυ εμείς δε θα παίζουμε αθλητισμό, εμείς θα κάνουμε πορεία αντιγραφής μέσα στον αγωνιστικό χώρο! τέλος πάντως, αύριο βράδυ εκείνον τον αγώνα ας τον γιορτάσουμε όσο πιο ζεστά μπορούμε — κι όποιος ακόμα ψάχνει κάλτσες ας έρθει στην Πάτρα πρώτος, γιατί εδώ οι ιστορίες αρχίζουν πριν ακόμη ανοίξει το γήπεδο!

Με αυτές τις κάλτσες έχω και εγώ ένα κόλπο παλιά. Στις αρχές της καριέρας μου που έκανα κάτι αυτοσχέδιους αγώνες προγραμματισμού για λογαριασμό της σχολής, φοράγα τις κόκκινες εκείνες — όχι τόσο σαν μασκότ όσο σαν γούρι επειδή την προηγούμενη βραδιά είχα κοιτάξει τον κώδικα μου μέχρι τις τρεις και είχε βγει καθαρός σαν το χρυσάφι. Την επόμενη ημέρα πήγα στον πρώτο μου επίσημο αγώνα στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στους υπολογιστές, με αυτές σφιγμένες μέχρι τους αστραγάλους σαν να ήταν ένα δεύτερο δέρμα. Τι έγινε μετά; Την πέταξα μια-δυο φορές σαν περιττό βάρος όταν η ομάδα άρχισε να χάνει — μέχρι που βρέθηκα να φοράω μόνο μία κολλημένη στο πόδι μου σα μπουκιά γιατί στις άλλες είχε ανοίξει η ραφή. Κι εκεί που έφτασα σ' εκείνον τον αγώνα γκρουπ στα Σπάτα, όπου είχαν πέντε λεπτά χρόνο αντί για τρεις, τελείωσα πρώτος χωρίς καν να το καταλάβω. Από τότε δεν ξαναχώρισα αυτές τις κάλτσες από πάνω μου στα μεγάλα βράδια — ούτε όταν βγήκαν όλες οι στατιστικές πάνω στις επιδόσεις των παικτών. Οι αριθμοί μπορεί να δείχνουν τυχαίες συγκυρίες, αλλά εγώ εκείνες τις βραδιές τις ένιωθα σαν να φοράω μια μικρή αυτόματη ετικέτα ικανότητας πάνω στο γόνατό μου. Ο Sinner αύριο βγάζει πάλι αυτές εκεί; Θέλω να τις δω πρώτος, γιατί εκείνες οι κόκκινες σημαίες πάνω στους αντιπάλους φαίνονται σα σήματα πλοήγησης πριν ακόμη ξεκινήσει η αναμέτρηση.