Το Φόρουμ ξεσπάει: Ποιος κλέβει τον Γιώργο Τσόλια στο καθιστικό

πως αλλιώς; τρεις φορές σήμερα ξύπνησα με το πουλί να σφυρίζει στον κήπο και μου 'ρχεται η εικόνα του Γιώργου σαν σταρ του σινεμά — αργό, ωραίο, παντού ταιριαστό σα σιωπηλή σκηνοθεσία στη γωνία του γηπέδου😄 κανείς δεν ξέρει τι έκρυβε εκείνες τις δεκαετίες όταν τον είδαν εκεί όσοι ακόμα βλέπουν λιακάδα στις κερκίδες. τώρα όμως που άρχισαν όλα αυτά τα σχέδια στους τοίχους της Παντούσκας, μου 'φερε η γυναίκα μου ένα τσάι αχίλλειο και λέει «τι ετοιμάζουν αυτοί»; εγώ της είπα ότι εκεί που στέκεται ο Γιώργος είναι σχεδόν θρησκευτική εικόνα — σαν εκείνες τις βιτρώ στους μεγάλους καθεδρικούς όπου ο φωτογράφος ξέρει από πριν πού να σταθεί για το τέλειο φως. και μετά έρχεται η γκανιότα του δρόμου: ο Μπουστίνσας! Αυτός που όταν πρωτοφόρεσε την πράσινη φανέλα, οι μεγάλοι είπαν πως αυτό ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός puzzle δεκαετιών🔥 ποιος άλλος θα μπορούσε να καταλάβει πως ο Γιώργος δεν είναι αμυντικός αλλά σαν δάσκαλος που ξέρει πού πρέπει να πατήσεις για να δώσεις κεφαλοπάζαρο; εκείνες τις νύχτες των εισβολών στην Ευρώπη όταν ο Σίμενι χτύπαγε τους γκολκίπερ σαν αντίλαλος ενός τελικού... τελος πάντων, θα δούμε πού οδηγεί όλο αυτό — εμείς πάντως πιστεύουμε ακόμα πως εκεί που στέκεται ο Γιώργος, εκεί είναι η δύναμη της ομάδας.

Για πουλάκι μου; ο Γιώργος Τσόλιας στο καθιστικό της Παντούσκας είναι σαν τον Μπραντ Πιτ στους καταλόγους του IKEA — όλοι ξέρουν ότι είναι εκεί, κανείς δεν τον πείραξε ποτέ γιατί παντού ταιριάζει 😂🤣🍿... αλλά τώρα ο Μπουστίνσας έκανε σχέδια στους τοίχους σα να βγήκε βιβλίο "πώς να φτιάξεις ένα γκολκίπερ εξπέρ" 🖍️⚫ για τον Σίμενι... και εγώ φοβάμαι μήπως τελικά φύγει κανονικά ο Γιώργος να κλέψει έναν ινδάλματο στους δρόμους της Αθήνας 😭👀 πίσω από τον τελευταίο νυχτερινό καφέ στη Βασ. Αλεξάνδρου! κράτα μου την μπύρα, γιατί αυτή η ομάδα θέλει ακόμη μιάμισυ πόλεμο στο Βελιγράδι!

Τι άλλο ρε συναδέλφια;;; ο Γιώργος Τσόλιας στο καθιστικό της Παντούσκας σαν βιτρώ ζωγραφιά;; 😱🔥 ρε Πάνο εσύ ακόμα ψάχνεις ντοκιμαντέρ στις κερκίδες;;; Εγώ σήμερα είδα τον Κουτρουβίδη να σηκώνεται όρθιος στον ύπνο του και να φωνάζει "ΜΠΟΥΣΤΙΝΣΑ ΓΙΕΡΑ!!" 🤬💪!!! αυτός ο τύπος εκεί στα σχέδια ξέρει πού πρέπει να λάμψει ο Γιώργος σαν σούπερμαν χωρίς capa!! αλλά μην μου λέτε ότι ο Μπουστίνσας έφτιαξε αυτό το πλάνο μόνος του;;; κάποιος άλλος χρειάζεται κρέμασμα πάνω στη μπουγάτσα 🍿🔴!! θυμάμαι πέρσι όταν ο Γιώργος έκανε το 1-0 στον ΠΑΟΚ σαν... σαν... σαν μανάβης που ξέρει από φυτά!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ ΛΕΕΙ "ΑΝΤΕ ΡΕ ΜΑΣ"!!! τέλος πάντων πάλι εμείς μαζί μέχρι τέλους ας είναι!!!

Ρε παιδιά τώρα μου φέρνει η ψυχή μου πως οι δικοί μας ζούνε χρόνια ξεχωριστά στη γωνιά τους... 😅 Εμένα εκείνες τις νύχτες που πήγαινα στο γήπεδο νόμιζα πως ο Γιώργος ήταν σαν εκείνους τους παλιούς γκαρνταρόμπες που κρύβουν όλες τις λύσεις μέσα στους θυρίδες τους — βλέπεις μια κίνηση, ένα βλέμμα, και ξέρεις πως όλα πάνε καλά. Κι όμως σήμερα πρωί που τον είδα στο καθιστικό σαν να επέλεξε μόνο του πού να σταθεί... κατέβαλες αλήθεια πως κανείς άλλος δε θα μπορούσε να τον «συγγράψει» εκεί; 🤔 Μπορεί ο Μπουστίνσας να έχει αυτό το μάτι, αλλά χωρίς τον Γιώργη σαν χρονόμετρο εκείνες τις μεγάλες νύχτες — σαν τον αγώνα στο Βουκουρέστι πριν χρόνια όπου η αλλαγή του έκανε ν’ ακούγεται ουσιαστικά πως η ομάδα αποκτούσε ακόμη μία καρδιά 💖... Τουλάχιστον εμείς εδώ πίσω από τις οθόνες τους βλέπουμε μόνο ό,τι φανερώνει η ομάδα — κι ακόμα κι αν τώρα όλα αυτά τα σχέδια στους τοίχους είναι σα βγαλμένα από κάποιο μυστικό εγχειρίδιο, τελικά το μόνο σίγουρο είναι πως όταν φοράει εκείνος τα γάντια του, όλοι εμείς ξέρουμε πως η εισβολή ξεκινάει από μια θέση: αυτήν ακριβώς. 🔥 Ας είμαστε ειλικρινείς... ποτέ δεν έφυγε κάποιος τόσο σωστά τοποθετημένος!

τι στο διάολο κάνουν τώρα αυτοί εδώ μέσα;;; ξύπνησα πρωί-πρωί μπαίνω στα γρήγορα στο μάτς που γύρισαν χτες από την πίτσα της Παντούσκας να δω το πρωτόκολλο γιατί κάτι μου λείπει — κι η Γιώργου η κίνησή μου κλέβει έναν τύπο σαν εκείνον τον παλιό σπουδαστή του κονσερβοποιείου στη Νέα Κρήνη που περίμενε τρεις ώρες στη σειρά για μια θέση στον τελευταίο όροφο και τελικά τον έκαναν διοικητικό! μια κίνηση γυρισμένη σα βιντεοκλίπ μόνο του Γιώργου όταν μπήκε ο Γιώργος σήμερα εκείνοι οι γκολκίπερ τρέχουν σα τον Ήλιο τον Ιουλίου στους δρόμους της πόλης — κανείς δεν τον άγγιξε! αμέσως μου ήρθε στο μυαλό ο Μπουστίνσας πέρσι εκείνες τις νύχτες στο Πάρκο του Λευκού Πύργου όταν ζητούσε από κάθε φαν να του πει πού φαίνεται καλύτερα το αριστερό μέρος της εστίας — σα τον τελευταίο δάσκαλο της σχολής των χρονικών όπου ο χρόνος είναι ένα είδος θρησκείας. αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως εκεί που στέκεται ο Γιώργος εκεί είναι το σημείο μηδέν της ομάδας. όσο για τα σχέδια στους τοίχους, θυμάμαι πριν χρόνια όταν βρήκα ένα σπιτικό κουτί με μπογιές πίσω από την κερκίδα των επισήμων και μου είπε ο ίδιος ο Γιώργος «αυτό δεν είναι για τον αγώνα, είναι για εκείνον που ξέρει πού πρέπει να στέκεται ο φύλακας των ελπίδων» — και τελικά όλα βγήκαν αληθινά σαν τις στιγμές πριν από την πτώση του τείχους όταν το γεγονός ήταν εκεί περιμένοντας να γίνει τρανό χωρίς να χρειάζεται μεγάλες φωνές. στο κάτω κάτω εμείς εδώ πίσω από τις οθόνες βλέπουμε μόνο ό,τι δείχνει η ομάδα, αλλά όταν φοράει εκείνος τα γάντια του ξέρουμε πως ξεκινάει η ιστορία εκεί ακριβώς πάνω — σαν εκείνες τις νύχτες όπου ο Σίμενι έπαιζε σα βαρκάρης στον Αξιό πριν αρχίσουν οι νεροποντές. υποστηρίζουμε μέχρι την τελευταία μπουκιά σίγουροι πως εκείνος εκεί πάνω στον πάγκο ξέρει περισσότερα από όσα μπορούν να χωρέσουν στους τοίχους ενός γηπέδου.

Τι λες ρε Μάκη;;; 🤔 εκεί που χτες το βράδυ ήμουν σπίτι μου κάνω ζέστη το τσάι και βλέπω τον Γιώργη σαν φάντασμα στο καθιστικό της Παντούσκας να κλέβει εκείνον τον άτυχο τύπο σα να του λέει «από εδώ ξεκινάει το πείραμα» 😂🔥 Μα εμένα πάντα μου έκαναν εντύπωση πόσο γρήγορα κατάλαβαν οι δικοί μας ότι ο Γιώργης δεν είναι απλά ένας γκολκίπερ — είναι σα εκείνος ο χαρακτήρας στις ταινίες όπου κάθε γύρισμα κρύβει κι άλλο επίπεδο πραγματικότητας! 🎬💥 Κι όταν λέω «δικοί μας», εννοώ όλους τους προγόνους μας εκείνους που ξεχνιόντουσαν στις γωνίες του γηπέδου γιατί τους έκλεψε η ομάδα τους χρόνια πριν... Αλλά εδώ τώρα πιάνει ο Μπουσίντας... ρε παιδί μου τι σχέδια είναι αυτά;;; σα κάποιος έφτιαξε έναν χάρτη του θησαυρού κι εμείς ψάχνουμε τις σημαίες πάνω στους τοίχους ενώ εκείνος ξέρει ήδη πού είναι ο Γιώργης κλειδωμένος σαν τον最后一个守门员 της αυτοκρατορίας... 🏰🔍 μην μου πεις ότι τελικά αυτό το πλάνο είχε σκάσει μέσα από κάποιες βραδιές στο Βουκουρέστι όταν όλοι γύριζαν σπίτι τους σαν φαντάσματα; Εσένα τι σου θυμίζει η όλη υπόθεση;;; εμένα πάλι στις μεγάλες μεταγραφές όταν έβλεπες τις κινήσεις τους σα σκακιέρα — κι όμως εκείνος πάντα τελείωνε πρώτος επειδή είχε μάθει από τον παλμό της ομάδας... σαν την αγαπημένη σου μουσική ταινία όπου ξέρεις που χτυπάει το τύμπανο πριν φτάσει εκεί... 🎶💥

τι περιπέτεια παιδιά σήμερα ξύπνησα και η γυναίκα μου μου λέει «Ρε εκείνον τον τύπο τον παλιό στο καθιστικό ξανά τον έφαγα στο όνειρο μου όπως τότε που εκείνες τις βραδιές στο Στάδιο γυρνούσα στους διαδρόμους μετά το παιχνίδι και έβρισκα ακόμα τις μπογιές από τα σχέδια που έκανα μου φέρναν στον νου εκείνον τον αγώνα το 97 με τον Παναθηναϊκό εκεί που ο Γιώργης έκανε εκείνο το πλάνο σαν γάτα πριν πηδήξει πάνω στη μπάλα σα να μην ήθελε να την αφήσει ζωντανή — τώρα εκεί που βλέπω όλα αυτά τα σχέδια στους τοίχους της Παντούσκας σα να κάνει εκείνος την απογραφή μιας ιερής γωνιάς ξαναζωντανεύει η εικόνα εκείνου του γηπέδου σαν μια ταινία χωρίς τέλος 😄 όταν ξύπνησε όμως εκείνο το πρωί μετά το ματς οι οπαδοί είχε αφήσει εδώ δώθε σαν αναμνήσεις ζωγραφιές στα χαρτόνια των εισιτηρίων πως λένε πως είχαν γράψει πάνω «Εδώ στέκονταν ο Θεός»... κι όταν πρωτοείδα τον Μπουστίνσα εκείνες τις πρώτες προπονήσεις μέσα στην ομίχλη σα σχολαστικός δάσκαλος που σχεδιάζει ένα μάθημα πάνω στη θέση του γκολκίπερ κατάλαβε αμέσως πως εκείνος ψάχνει κάτι πιο βαθύ από ένα σχήμα... ψάχνει την ψυχή εκείνης της γωνιάς που ο Γιώργης κράτησε χρόνια σαν κλειδί ανοίγοντας όλες τις πόρτες των νικηφόρων αποτελεσμάτων 👏

ρε παιδιά μου σήμερα πρωί στο δρόμο για το μπαρ είδα τον Γιώργη έξω από τον Πύργο του Λευκού Πύργου να στέκεται σαν εκείνον τον ρόλο που έπαιζε πάντα στον Σίμενι... 😅 σα μια μορφή αστικού μύθου ζωντανή πάνω στους τοίχους! κανείς άλλος δεν μπορώ να φανταστώ εκεί — τουλάχιστον όχι έτσι σίγουρα! 👏 όμως μην μου πείτε ότι ο Μπουστίνσας έκανε όλα αυτά τα σχέδια μόνος του... εμένα αυτές τις βραδιές που ξυπνάω ξαφνικά και βλέπω τις μπογιές στους τοίχους θυμάμαι πάντα εκείνον τον αγώνα με τον Απόλλωνα όταν ο Γιώργης είχε βγάλει εκείνο το πλάνο σα μαγικός καθρέφτης πάνω στη γωνία της εστίας... 🤔 αλήθεια κανείς δε είχε ξαναδεί κάτι τόσο τέλειο εκεί; αλλά αυτοί οι σχεδιασμοί στους τοίχους... σα κάποιος έφτιαξε έναν χάρτη για παιδιά που ψάχνουν κρυμμένους θησαυρούς κι εμείς έχουμε ήδη τον Γιώργη εκεί πάνω σαν φύλακα της ομάδας... 🙏 τελικά πάντα ξέραμε πως εκείνος κρατώντας τις ελπίδες μας στέκει σαν αναπάντητη ερώτηση στην ιστορία της ομάδας...

ααααα αααααα αααα ααα!!! τι κακό βρήκε σήμερα ο Μπουστίνσας ρε παιδιά;;; πριν τρεις μήνες περίπου έκανα κλείδωμα στο γήπεδο στις τελευταίες προπονήσεις πριν την πτήση για το Βουκουρέστι κι εκείνος στεκόταν σα δάσκαλος μέσα στη βροχή κρατώντας ένα laptop σαν το κάθε σπίτι που θυμάται το κλειδί του ψυγείου — κι εμένα εκεί που περίμενα να μου δώσει νερό η κυρία των εισιτηρίων μου λέει «αύριο το πρωί στο καθιστικό κάνουμε μια δοκιμή γιατί εκείνος ξέρει ότι αυτή η γωνία δεν είναι τυχαία»... λοιπόν σήμερα πρωί στο καθιστικό της Παντούσκας ο Γιώργος στέκονταν σα εκείνο το γλυπτό του λιμανιού της Θεσσαλονίκης που λένε πως φαίνεται μόνο όταν η θάλασσα είναι ήσυχη — εκεί πάνω στους τοίχους ο Μπουστίνσας είχε σχεδιάσει πέντε διαφορετικούς δρόμους σαν πεντάγωνο βγαλμένο από τσολιαδάκι, αλλά στην κορυφή πάντα εκείνος ο κύκλος με το γκολ στο οποίο είχαν μπει σφαίρες από μπάλα πριν χρόνια επειδή κάποιος φαν είχε ξεσπάσει εκεί μετά από νίκη — κι όταν έπιασαν την κίνηση οι συνέβαινε κάτι μαγικό σα η ομάδα εκείνη τη στιγμή να έπαιρνε μισή ανάσα παραπάνω... αλήθεια τώρα που σας λέω αυτά νομίζω πως αντιλαμβάνομαι γιατί εδώ και χρόνια οι οπαδοί γράφουμε πάνω στα κουτιά της μπύρας «εδώ στέκεται ο μάστορας»...

τι κατάλαβες πια εσείς σήμερα ξυπνήσατε όλες οι γριές της γειτονιάς συνομιλούν μέσα από τα παράθυρά τους για την Παντούσκα;;; ρε παιδιά τι νερό σας τραβούν αυτοί εδώ;;; από πότε ο Μπουστίνσας έγινε ζωγράφος δημοσίων έργων;;; κι αυτός ο Γιώργος εκεί πάνω σαν βιτρίνα μουσείας;;; 😂 δες, έτσι κι εγώ δεν ξεκουράζομαι φέρνουμαι σπίτι κουρασμένος από την δουλειά να δω στον διάδρομο της πολυκατοικίας εκείνον τον γείτονα ν' αλείφει κόκκινη μπογιά στον τοίχο του parking σα να ζωγραφίζει στοίβες τρικούκλινου — αυτός εδώ τώρα πιστεύει πως βρήκε το επόμενο μίνι μουσεία street art;;; αλλά εντάξει, για άλλη μια φορά εκείνος ξέρει τι κάνει. όπως τότε το 2005 στο Τσάπμαν όταν ο Γιώργος έκανε εκείνον τον εμπόδιο στον Κόρφπουλ σαν κάποιος πρωταγωνιστής ταινίας δράσης που δεν ξέρει πως υπάρχει όριο ταχύτητας — εκείνος επέμενε στην θέση, δεν άλλαξε ούτε εκατοστό, και τελικά βρέθηκε εκεί που έπρεπε σαν το τελευταίο κομμάτι ενός puzzle των αγώνων για τους οποίους κανένας άλλος δε θυμάται τους αριθμούς πια... κι όταν εκείνες τις ημέρες πριν το πρωτάθλημα εκείνος στεκόταν σαν το άγαλμα εκείνο στη Σκουφά όταν εμείς οι υπόλοιποι τρέχαμε σα χαμένοι στους διαδρόμους ψάχνοντας το σωστό χρώμα των εμφανίσεων... μιας και μιλάμε για χρώματα, θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τον Ηρακλή όταν μετά το τελικό σφύριγμα κάποιοι σηκώθηκαν στα πόδια τους και άρχισαν να γράφουν στους τοίχους του γηπέδου με σπρέι «εδώ στέκονταν ο μάστορας»;; και σήμερα βλέπουμε αυτά τα σχέδια στους τοίχους σα κάποιος προσπάθησε να αντιγράψει εκείνες τις κινήσεις... σα εκείνες τις νύχτες που ο Μπουστίνσας είχε βγάλει έξω τον χάρτη μιας καινούριας πόλης πάνω στο χαρτόνι της μπύρας και λέγαμε όλοι πως είναι μεθυσμένος απογευματινός... μπορεί όμως αυτό που μας λείπει σήμερα είναι κάτι πιο απλό: η πίστη πως εκεί πάνω η ομάδα δεν χρειάζεται χάρτες για να καταλάβει πού βρίσκεται η καρδιά της... αυτό το βράδυ που πήγα στο γήπεδο νόμιζα πως ξαναείδα τους παλιούς εκεί γύρω στον πάγκο σαν τον Νικολάου και τον Τσοπούλα να γελάνε μαζί του εκείνον τον Γιάννη εκείνον τον τρελό που κατέβαινε πάντα στον αγωνιστικό χώρο σα στρατιώτης πριν από μάχη... και ο Γιώργος εκεί σαν κάποιος άλλος χαρακτήρας εκείνης της σειράς όπου ο πρωταγωνιστής ξέρει πάντα την σωστή πόρτα... ας μην ξεχάσουμε όμως και τον ρόλο του Μπουστίνσα εκείνο το πρωί που στάθηκε δίπλα του σα δάσκαλος δίπλα στον μαθητή του εκείνον που ξέρει περισσότερα για την τέχνη της τοποθέτησης από οποιονδήποτε άλλο στην ιστορία της ομάδας... εσείς τι λέγατε εκεί; είναι όλα αυτά αυτά τα σχέδια τελικά σα εκείνες τις νύχτες που ψάχναμε για έναν τίτλο πρωταθλητή μέσα στους τοίχους μιας κουζίνας;;; ή μήπως τελικά εκεί πάνω η ομάδα ξέρει από μόνο της που πρέπει να στηθεί κάθε φορά;;; περιμένουμε εδώ κάτω σιγά σιγά ν' αρχίσουν να πέφτουν κι άλλα σχόλια σα βροχή πριν βγάλουμε και εμείς το δικό μας ατόφιο συμπέρασμα... 🍺