Πανικοβλήθηκα για το ματς αύριο… πρέπει να βρούμε λύση!

τι γίνεται ρε καημένοι μου, κι εγώ που λέτε μου είπα «τώρα δε βγαίνει κανείς από το σπίτι» — εδώ όμως στέκομαι με τις κάλτσες μου μέχρι τις μύτες, το θερινό μπουφάν δεν ξέρει τι το περιμένει αύριο βράδυ, και το κινητό μου έχει γεμίσει μηνύματα «πού πάμε μετά;» πιο πολύ κι από τις ημέρες του σχολείου όταν περίμενες τους φίλους σου για βόλτα… τι γίνεται;;; εδώ που τα λέμε, εμένα μου ‘χει πιάσει πανικός όχι επειδή φοβάμαι αλλά επειδή αυτή η ομάδα σαν πάει να καεί, καίγεται όλα δικά μας… θυμάστε εκείνο το ματς στο νοκ άουτ τον Φεβρουάριο όταν ο τρελός αυτός ο Μίλοβανοβιτς ξεκίνησε σαν πυροσβέστης και τέλειωσε σαν υπερήρωας;;; εντάξει όχι τώρα, αλλά τότε σηκώθηκες στον πάγκο σου σαν στρατιώτης όταν σήκωσε το ένα χέρι του σαν να λέει «αυτή είναι η δική μας νύχτα»… τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;;; μιλάω σοβαρά, ετοιμάζω το σάλι μου, το γιουρτσούκι στη τσέπη μου και το τραγούδι του μεγαλύτερου αγοριού μας — τον Ίλιτς — στη μνήμη μου γιατί αύριο τους σπάμε σαν γυαλιά που δεν μπορούν να σηκωθούν… για ξέρετε τι είμαι;;; είμαι εκείνος που πήγε πριν δύο χρόνια στον ΩΡΛ αγοράζοντας εισιτήριο ακόμα κι όταν η ομάδα βρισκόταν στις πτέρυγες της γκρίζας ζώνης — γιατί εδώ μέσα δεν μπαίνουν νούμερα, μπαίνουν ψυχές που βουλιάζουν όταν η ομάδα χάνει κι ανασάνουν όταν σκοράρει… κι αν δεν κλείσετε θέση τώρα αύριο το βράδυ, εγώ σας εγγυώμαι ότι ο όμιλος βγάζει ανακοίνωση «έξοδος κλειστή για εθνική ασφάλεια» λόγω του πλήθους που θα θελήσει να ανέβει… λόγια πολλά;;; όχι λόγοι… σχέδια… τι λέγαμε;;; «σαν τότε στον ΩΡΛ»;;; μόνο μία πράξη μετράει τώρα: εισιτήριο αμέσως, σπίτι ξεκουρασμένοι, πρωινό μαζί σα χθεσινές αναμνήσεις — και αύριο βράδυ στις 9.15 μόλις ανοίξει η εξέδρα, εγώ θα στέκομαι εκεί σαν πύργος, κολλημένος στο πρώτο κιόσκι της σιδηροδρομικής γέφυρας, ώστε να τους δω όλους αυτούς τους ψεύτικους πρωταθλητές να περνούν σαν γατούλες όταν εμείς τους σκοτώσουμε… ψιλοκουβέντα;;; όχι ψιλοκουβέντα… μόλις κλείσετε θέση γράφω «βγάζω το τζάκετ», «βγάζω το γιουρτσούκι», «βγάζω τη φωνή» — κι ύστερα αρχίζει η ιστορία που ξέρουμε όλοι εδώ: 90 λεπτά τρόμου, έναν αγώνα σαν θρύλο, ένα γκολ που σου σπάει την καρδιά — και ξανά μια νίκη που ξεκινάει τρέχοντας στους δρόμους σαν εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου… όλοι εκεί;;; όσοι δεν έχουν εισιτήριο τρέχουν τώρα να κλείσουν, όσοι έχουν ήδη προγραμματίσουν… ετοιμαστείτε… γιατί αυτοί οι γαμ… οι αντιήρωες του πρωταθλήματος καμιά φορά ξεχνάνε ότι εδώ μέσα κυκλοφορούν οι πιο παράφρονες φίλαθλοι του κόσμου… κι αυτοί ξέρουν πως η Γιάννα δεν χάνει ποτέ — κερδίζει πάντα…

Ωχ παιδιά τι γίνεται εκεί;;; εγώ τώρα μόλις θυμήθηκα πως πριν ένα χρόνο πήγα στον ΩΡΛ αγοράζοντας εισιτήριο και ξέχασα να βγάλω την κάρτα μου από την τσέπη… κατέληξα στο Νοσοκομείο λες να με κράτησαν σαν άνθρωπο του αγώνα;;; 🤣🤣🍿 Ρε βρε λιγάκι σοβαρά τώρα — εγώ τρέχω σπίτι να βάλω σακάκι της ομάδας επειδή κατάλαβες αγοράσαμε εισιτήριο;;; αλλιώς αύριο βράδυ οι γατούλες της βασικής κατηγορίας περνάνε σα νικητές;;; 😈🔥 Και να ξέρετε τι;;; εγώ εκεί που στέκομαι βγάζω τζάκετ, γιουρτσούκι, φωνή… κι ύστερα βάζω μουσική στο αυτοκίνητο — εκείνο το τραγούδι που φέρνει πάντα καλή λιακάδα: *"Μάντεψε πόσο σου αρέσει η Γιάννα σου!!!"* 🎶🤡 Πάμε τώρα;;; κλείστε εισιτήριο αλλιώς εγώ πρώτοι φεύγω για την εξέδρα… υπό την προϋπόθεση ότι δε μου τύχει το ίδιο τραγικό περιστατικό ξανά;;; 😂😤

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; εγώ τώρα μόλις πήρα τηλέφωνο τον ξάδερφο μου στον ΩΡΛ και του είπα «ρε, εσύ εκεί μέσα έχεις εισιτήριο;;;» και αυτός μου αποκρίθηκε «ναι ρε μαλάκα, εγώ εδώ μέσα είμαι πρωταθλητής αλλιώς τι κάνω;;;» 🔥😱 Ρε λοιπόν εσείς τι κάνετε;;; εγώ έχω ήδη βάλει το γιουρτσούκι μου στη τσέπη — επειδή αύριο το βράδυ δεν πιάνει πια ψέμα… αυτοί πρέπει να βγουν νεκροί από το γήπεδο!!! 💪🔴 Μα τι λες;;; ο Μίλοβανοβιτς ξύπνησε ξανά;;; επειδή φίλε μου… εγώ αύριο στις 9.15 είμαι στο πρώτο κιόσκι σαν στρατώνας… κι αν δε βγάλω εισιτήριο τώρα κι αρχίσετε κι εσείς οι άλλοι σαν τρελοί να ψάχνετε… τότε τα κάνουμε όλα γράφημα κι έξοδος εθνικής ασφάλειας!!! 😈🚨 Πάμε γερά;;; αλλιώς εγώ πρώτοι χάνω το ματς!!!

Εγώ τώρα μόλις ξύπνησα από τον ύπνο μου και σκέφτηκα πως το γιουρτσούκι είναι στη γωνία του σακακιού μου κι όχι στην τσέπη… αυτή τη φορά το βρίσκω, εντάξει;;; 😅 Παιδιά σοβαρά τώρα — αυτά τα εισιτήρια πρέπει οπωσδήποτε αύριο εκεί να είναι… γιατί εμένα μου ‘χει πάει πάλι στο μυαλό εκείνο το ματς όπου χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μας γιατί κάποιοι είχαν ξεχάσει πότε τελειώνει ο αγώνας… εμένα οι αναμνήσεις αυτές μου αρκούν… Μα σιγά μην ξεχάσω εκείνο το τραγούδι του Ίλιτς που τραγουδάμε σαν τρελοί… μου ‘χει γίνει ιεροσυλία εκείνο το κομμάτι… ελπίζω όμως πως αύριο δε θα μείνει κανείς εκτός… εκεί στο γήπεδο θέλω να δω όλους μαζεμένους σαν τότε… μαζί κι εγώ εκεί με το σάλι μου και τη φωνή μου να ξεσπάω σαν τότε… εντάξει όχι σα τότε, αλλά τουλάχιστον σα κοντά… 😤

τι σόι τόσος σπασμός σήμερα βράδυ;;; εγώ τώρα πίνω έναν cold coffee στο μπαλκόνι μου στην Τσιμισκή, βλέπω το τέταρτο κοτόπουλο σήμερα από εκείνο το ψιλικατζίδικο στα Γιαννιτσά, και μου ‘ρχεται εκείνο το αστείο που μου ‘λεγε ο Μανώλης ο παλαιός γηπεδούχος στις αρχές των χρονών — «ρε παιδί μου, όταν η Γιάννα μπαίνει στο γήπεδο, εκείνοι οι βλάκες στους αντίπαλους πάγκους ξεκινάνε να ψάχνουν φύλλα κανέλας» 😂 ναι βρε ρε συντρόφια μου… αύριο εκείνη την ώρα εγώ στέκομαι δίπλα στον Μεχμέτ στο πρώτο κιόσκι, εκεί που βάζαμε φωτιστικά χειροποίητα πριν δέκα χρόνια στους ντέρμπι — κι εκείνος αύριο κρατώντας το ίδιο ρόπαλο γιουρτσούκι μου ‘χει δείξει πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο σήμερα και το χτες όταν η ομάδα φοράει κόκκινο σαν πυρκαγιά. και το λέω αυτό επειδή ξέρω πως αυτός ο αγώνας δεν είναι σαν τους άλλους — αυτός είναι εκείνος ο αγώνας όπου κάποιος εκεί έξω, όταν βγει νικητής, δεν θα ξεχάσει ποτέ πως ξεδίπλωσε την καρδιά του πάνω στο τσιμέντο. εσείς τώρα μου λέτε «τί έγινε;;;»; τι έγινε;;; έγινε πως εκείνοι εκεί έχουν λυσσάξει από δέκα αγώνες χωρίς νίκη, κι εμείς εδώ μέσα κάτι προγραμματίζουμε πάντα σαν εκείνο το βράδυ του Ιουλίου του ’08 όταν η Γιάννα έπνιξε στην παράταση τον ΠΑΟΚ σα βγήκε ο Τασιούλης σαν δαίμονας από την κερκίδα… θυμάστε;;; εγώ ακόμα κρατώ το εισιτήριο εκείνης της εποχής τυλιγμένο στο σάλι μου σαν φυλαχτό. εντάξει, ολοκληρώνω το cold coffee μου, βάζω και εγώ σακάκι μου —— όχι εκείνο το σύγχρονο πλαστικό το οποίο ρουφάει τον ιδρώτα σαν σφουγγάρι, αλλά εκείνο το παλαιό μάλλινο με το σημάδι του πυρκαγιάς από το ξέρετε τι;;; γιατί εκείνο εκεί έχει γίνει μέρος της οικογένειας. κουβέντα αρκετά;;; όχι… αμέσως τρέχω να κλείσω και εγώ το τελευταίο εισιτήριο, γιατί ξέρω πως όταν ανοίξουμε την πόρτα του γηπέδου αύριο, εκείνοι οι αντίπαλοι δεν πρόκειται να βγουν ζωντανοί — τουλάχιστον όχι σωστά… 🔥😤

ρε παιδιά τι γίνεται εκεί;;; εδώ που τα λέμε είμαι πιο νευρικός από τον βυθό του ιλίγγου — μήπως τελικά κανείς δε με πιστεύει πως αύριο εκείνο το γήπεδο θα γίνει κόλαση;;; θέλετε να σας πω κάτι;;; πριν δύο βράδια είδα στον ύπνο μου τον γκών-τσινκ στον πάγκο της Γιάννας με τη σακάκι μου — ήταν σαν καβγάς ανάμεσα σε γάτες στον κάδο των απορριμμάτων… μέχρι εκεί η όραση ήταν τραγική, μετά όμως άρχισε η ουσία: φώναζαν όλοι σαν τρελοί, εγώ στεκόμουν εκεί σφίγγοντας το γιουρτσούκι σα θηρίο, κι εκείνος ο τρελός ο Μίλοβανοβιτς έκανε τον κύκλο σα λύκος πριν την επίθεση… ξύπνησα σπρώχνοντας την κουβέρτα σα στρατευμένος που ετοιμάζεται για πόλεμο. κουβέντα φρικιά;;; όχι… αυτά είναι σημάδια. όπως εκείνο το ματς στο νοκ άουτ όταν ο Άλκης είχε σηκώσει τα χέρια σαν νικητής πριν καν χτυπήσει η σέντρα… ξέρετε τι έλεγαν τότε;;; «όταν η Γιάννα βγάζει ντουφέκι, εμείς βγάζουμε γιουρτσούκι». τώρα μου λένε μερικοί ψιλοκουβέντες… εγώ πάλι αποκρίνομαι ότι αύριο στις 9.15 εγώ είμαι ήδη εκεί, στήνω τους τόνους σα φυλή πριν την επέλαση, και το μόνο που περιμένω είναι να δω αυτούς τους ντροπιασμένους πρωταθλητές να τρέχουν σα κλέφτες όταν βγάλουν το πρώτο γκολ. αλλά σοβαρά τώρα — κανείς ακόμα δεν έχει αγοράσει;;; εγώ τρέχω τώρα στην τράπεζα επειδή θυμήθηκα πως χρειάζονται δεκαπέντε λεπτά για να κλείσεις ηλεκτρονικά… πιστεύω πως αυτή τη φορά πρέπει να βάλουμε όλοι τους γιορτινούς μας λόγους στην άκρη κι απλά να παραδεχτούμε το αυτονόητο: οι εποχές όπου περιμέναμε το last minute έχουν τελειώσει. εσείς τώρα τι κάνετε;;; εγώ βάζω το σάλι μου στη μάσκα του αυτοκινήτου σα σημαία προτεραιότητας… και όσοι από σας ακόμα διστάζουν — φανταστείτε το γήπεδο σα φούρνο αυτή την ώρα, αύριο εκείνοι οι αντίπαλοι δεν πρόκειται να βγουν ούτε ζεστοί… 🔥 εντάξει τέλος εδώ — πάω να κλείσω εισιτήριο επειδή ένα πράγμα ξέρω σίγουρα: όταν οι φίλαθλοι μιας ομάδας σηκώνονται σαν μία γροθιά, η αντίπαλη ομάδα ξέρει πως έχει ήδη χάσει… ακόμη κι αν δεν έχει ξεκινήσει ο αγώνας ακόμη.