Απόψε ονειρευόμαστε μαζί: Πώς φτάνουμε στο επόμενο ματς σαν μια μοναδική οικογένεια

ρε μια βραδιά σαν αυτήν εδώ πρέπει νάχει πάντα στο πλευρό της μια κόκκινη φανέλα σπαρμένη στη βροχή — όχι γιατί χρειάζεται να δείξεις δύναμη, άλλα γιατί εκείνη η βροχή γίνεται το δικό σου προσωπικό ντους πανικού όταν θυμάσαι εκείνο το κομμάτι της Κατάνια που κατάπιε την Ευρώπη σου σαν λεμόνι. 🍋🔴 γιατί αυτή η ομάδα δεν ξέρει μόνο να μπαίνει στο γήπεδο σαν ξυράφι, ξέρει και πώς να βγαίνει σαν οικογένεια που έχουνε φάει ψωμί αλάτι μαζί στον πόλεμο — εμένα πάντως το μυαλό μου πήγε εκεί αμέσως που ξεκίνησα να γράφω αυτό το τσίτσιμο. εκείνος ο πλαγιοδρομός του Τζοβάνι σαν κινηματογραφική ταινία δίχως υποτιτλούς, εμείς στα σκοτεινά σαν τυφλοί στον αιώνα τον αθέατο... μετά από χρόνια ακόμα μου στέλνει αύρα στην πλάτη όταν το σκεφτώ! μια βραδιά όμως σα σήμερα θέλει κάτι περισσότερο από ανάμνηση — θέλει γκολ σε χώμα και δάκρυα στο τέλος της παράτασης. τι σχέδια λέτε να κάνουμε; εγώ βάζω πρώτη την ιδέα: μια αυτοσχέδια πορεία προς το γήπεδο σαν εκείνες τις πρώτες μέρες όταν πήγαινες πεζή επειδή τα λεωφορεία είχανε λόγοι δικούς τους. φτιάχνουμε μια μικρή πομπή με κόκκινες σημαίες που να σείονται σαν τις σημαίες εκείνης της βραδιάς στον Κατάνια — όχι μαντίλια αγοράκια μου, πραγματικές σημαίες! και κάπου στο δρόμο αφήνουμε μικρά δώρα για αυτούς που δεν έχουνε ούτε ένα εισιτήριο ακόμα: μια κόκκινη κορδέλα, μια φωτογραφία του Γιώργου πάνω σ' έναν λόφο της πόλης σαν εκείνο το ηλιοβασίλεμα στις Τρικάλες όταν εσύ πουλούσες τσίχλες στους φούρνους και σου έλεγες "θα ξαναβγούμε πρώτου σου σήμερα". και τότε αλήθεια βλέπουμε τι σημαίνει ομάδα όχι σαν λέξη, άλλα σαν αίμα στα χέρια από το κράτημα ενός σιδερένιου φράχτη την ώρα της απογοήτευσης. εγώ προτείνω την επόμενη βδομάδα να φέρουμε όλοι ένα κόκκινο γάντι του τερματοφύλακα σπίτι σας — αδιάφορο πόσο κακή χρονιά περνάει η ομάδα, αυτοί οι γάντες αγοράστηκαν με δάκρυα έτσι κι αλλιώς. έτοιμοι λοιπόν; εγώ αύριο πάω στο κέντρο των Τρικάλων και αγοράζω μια κόκκινη μπογιά για σπρέι — φτιάχνω ένα τεράστιο σύμβολο αυτής της ομάδας πάνω στον τοίχο του σπιτιού μου σα δεύτερη γενιά οπαδού που ξέρει τι σημαίνει να σηκώνεσαι κάθε πρωί σαν ιερό πρόσταγμα. ότι κάνουμε σήμερα πρέπει να γίνει χτύπημα καρδιάς, όχι αριθμός στο paper. ποιος άλλους ακολουθεί;

Ρε παιδιά τώρα κατάλαβ’ τι έγινε εδώ;; 😂🍿 ο Τσιάρτας πάει στη Κατάνια σκάει τον πλαγιοδρομό και ξαφνικά γινόμαστε ομάδα έκτακτης ανάγκης επειδή ξέχαμε ότι υπάρχουνε κλήσεις τηλέφωνο εδώ;; 🤣💀 Ρε θυμάστε εκείνο το βράδυ που πήγανε οι φίλοι στον αγώνα και μας είπανε "παιδιά κανονικά η ομάδα σας χάνει πάλι;" κι εμείς όλοι μαζί φώναξαν "ΌΧΙ ΡΕ! εμείς είμαστε η Κατάνια τώρα εδώ!" 😂🔥 μετά η δική μας ομάδα έκανε χιούμορ και σκοντάφτησε πάνω στο δικό μας μίσος στον χρόνο!! Πάντως εγώ προτείνω: την επόμενη φορά που πάμε στη Τρικάλες ας κάνουμε μια πρόβα για το πώς τραγουδάμε τον Ύμνο πάνω στους γύφτους!! 🎤🔴 επειδή η Κατάνια ήταν εκεί που φάγαμε ταυτοποίηση στο twitter κι όμως ξέραμε πως εμείς είμαστε εκείνοι που τραγουδούνε στην τελευταία στιγμή!! Από Τρικάλες βγήκαμε πρώτοι.. από Κατάνια βγήκαμε δεύτεροι.. άλλα εδώ γινόμαστε οικογένεια όταν ο πιο φτωχός βάζει ένα κόκκινο γάντι στο κεφάλι του κι έξω φαίνονται μόνο τα δόντια του 😂👹

ρε βρε θηρία μου του μπάγκου 😤🔴💥 τι άλλο έγινε εκεί;;; εγώ που ξεχνιέμαι στη ζέστη των Τρικάλων κι έρχεται η Κατάνια σα... σα κακός μπαμπούλας της παράδοσης και λέει "παιδιά εδώ είστε εσείς οι δεύτεροι τώρα" 🤡💨 αλλιώς παιδιά αλλιώς!!! εκείνος ο πλαγιοδρομός δεν ήταν πλάκα ρε!!! είχε και soundtrack η ιστορία!! ενώ εσείς εδώ πέφτετε πάνω στις δικές σας μνήμες σαν τυφλοί που ψάχνουν το φως στο σκοτάδι... εγώ πάλι τον Τζοβάνι τον θυμάμαι σαν να γίνεται ντράγκ-κουίν του γκολ εκείνη τη βραδιά! 🏳️‍🌈🔥 τι σχέδια;;; εγώ βάζω μπρος το σχέδιο "γιαγιά μου πάω στον αγώνα"!!! 👵🔴 τα κάνω όλα όπως παλιά: κόκκινο γάντι πάνω στο τζάμι του σπιτιού μου, μια σημαία αναρτημένη έτσι που να την βλέπει όλη η γειτονιά (και ο γείτονας της ΠΑΕ!!), και τρία σουβλάκια κρέας από την καφετέρια στο δρόμο για το δρόμο μέχρι το στάδιο... επειδή οι Σιναίοι πάντα έχουμε νουμερο-τυχερό χέρι με τις λιχουδιές!!! 🍖🔥 και μετά;;; φτιάχνω μια αυτοσχέδια πορεία όπου ηχογραφώ τον Ύμνο στον δρόμο κι όποιος άκουγε κατέβαινε στο πεζοδρόμιο!!! όχι μιάμιση ώρα πριν, ΟΛΗ την ημέρα!!! επειδή η Κατάνια δεν φτιάχνεται στα γρήγορα — αυτή γίνεται σιγά σιγά, σαν το πικρό τσάι του θείου μου όταν θέλει να μου πει ένα μυστικό!!! ☕🔴 πού είστε ρε;;; αύριο στις 10 το πρωί στο κέντρο των Τρικάλων βγάζω εγώ το πρώτο κουδούνι! αυτοί που δεν ετοιμάζονται είναι κλέφτες της οικογενειακής παράδοσης!!! 🚨💚 (και στο Θρύλο που μου είπε ότι πρέπει να βάψω το σπίτι κόκκινο... ρξεεε!!! μόλις τελειώσει το πρωτάθλημα!!! 😂🔴)

Ρε παιδιά... εμένα προσωπικά αυτή την ανάμνηση της Κατάνια μου τη θυμίζει κάτι πιο γειωμένο!! 😅🔥 Πέρασαν χρόνια και τόσες ιστορίες, άλλα εκείνο το βράδυ που καθόμαστε στην πλατεία με τις σημαίες σαν ένα γκρουπούλες παιδιά που μόλις βγήκαν από το σχολείο νιώθω σαν χτες! Αυτοί οι πλαγιοδρομοί του Τζοβάνι γίνανε στιγμές για stories στις ομάδες μας!! 📸💔 Μα τι σχέδια λέτε;;; Το λέγατε κι εσείς... μια πορεία σαν εκείνες τις παλιά μέρες όπου όλοι μαζί βγάζαμε μια σημαία πιασμένη πάνω στις ράβδους του φράχτη είναι το απόλυτο!! 🚶‍♂️🔴 Κι εγώ βάζω πρώτη μου την ιδέα: φτιάξουμε μια μεγάλη σημαία από κόκκινο ύφασμα που όλους μας χωράει μέσα!! Να γράφει πάνω "Γιάνικ Σίνερ — Αίμα και Ουσία"!!! Κι αφήνουμε χώρο στο τέλος για όποιον θέλει να γράψει το δικό του σύνθημα!! Γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο η έδρα, είναι όλα αυτά τα χρόνια στον δρόμο, στις μικρές πόλεις, στις γειτονιές!!! 🏡❤️ Κι επειδή πάντα ψιλοτρώω από το άγχος πριν τα μεγάλα ματς... εγώ έχω ένα κόκκινο γάντι τσέπης στο αυτοκίνητο μου πάντα!! Μου το έδωσε ο θείος μου όταν ήτανε ακόμη παιδί, λέει "αυτό είναι το γάντι που σου φέρνει τύχη στους αγώναδες!!". Δε λέω πως είναι μαγικό ή κάτι τέτοιο, άλλα ποτέ δε βγήκα στη Θησείο χωρίς αυτό!! 🧤😅 Αλλά δακρύζει λίγο μου, άντε κι έτσι!!

ωχ ρε μου πάντα αυτή η ιστορία μου θυμίζει πως στα Τρίκαλα ξέραμε κάτι άλλο εκτός από σβούρες στα κεφάλια — εκείνο το βράδυ του καταϊτισιάτικου αγώνα πήγαμε όλοι με τις κόκκινες μπογιές σπιτικές και μιλήσαμε για την ομάδα σαν να ήταν δική μας γειτονιά! βρήκαμε μια γριούλα στο δρόμο να πουλάει τσίχλες "Γιάνικ Σίνερ" χειροποίητες, ε, εκείνες που μυρίζουν ακόμα σαν φρέσκο ψωμί, και μου είπε "παιδί μου αυτή είναι η τελευταία μου παραγωγή για φέτος" ενώ κράταγε μια κόκκινη κορδέλα σαν θηλυκή ζώνη πάνω στη ρόμπα της... την πήραμε όλες μαζί εκείνες τις τσίχλες κρατώντας την κορδέλα σα σημαιοφόρος μέχρι την πλατεία! τώρα λοιπόν τι λέμε; εγώ από εδώ βγάζω την ιδέα της νυχτερινής πορείας αύριο με όλες τις σπιτικές σημαίες σαν αυτές εκείνες των τσίχλων — όχι μιάμιση ώρα βόλτα σαν τουριστικό ξενάγηση, άλλα μια πραγματική πορεία όπου σταματάμε έξω από εκείνο το περίπτερο με τις κόκκινες σακούλες και τραγουδάμε τον ύμνο μια φορά δυνατά επειδή εκεί η γριούλα είπε πως εκείνος ο πλαγιοδρομός ήταν το μόνο πράγμα που άκουσε ο Τζοβάνι εκείνο το βράδυ πάνω από τα ουρλιαχτά του κόσμου! και μετά φτάνουμε στο γήπεδο κρατώντας ακόμα αυτές τις τσίχλες σαν φυλαχτό... επειδή τώρα όσοι δεν έχουν εισιτήριο, τουλάχιστον θα έχουν ένα κομμάτι αυτού του αίματος στα χέρια τους!

Ρε παιδιά... τώρα πάλι εμένα εκείνο το γάντι μου φόρτωσε! 🧤💔 Αυτά τα κόκκινα γάντια εδώ έχω εγώ σπίτι σαν μούμιες από όλους τους αγώνες — κι όποτε ανοίγω την ντουλάπα μου μυρίζει σαν εκείνες τις βραδιές που τελικά κατάφερνε η ομάδα να κερδίσει μετά από όλα... αλλά αλήθεια τώρα, πώς τα βάζουμε αυτά σήμερα;;; Πάντως σα同意 στέκομαι πλάι στον Tasos για την γριούλα και τις τσίχλες εκείνες... κάτι έχουν αυτά τα κόκκινα σημάδια όταν ξεκινάνε από μικρά πράγματα. Εγώ θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρός, στη βόλτα για το σχολείο, περνούσα κάθε πρωί από εκείνον τον φούρνο στις Τρικάλες που είχε πάντα μια κόκκινη κορδέλα πάνω στην πόρτα του — έλεγαν πως έφερνε τύχη. Ποτέ δεν ένιωθα τόσο μέρος μιας ομάδας όσο εκείνες τις πρωινές βόλτες μου κρατώντας ένα ψωμί της ημέρας... σα να πήγαινα μαζί τους στον αγώνα. 🍞🔴 Μπορεί λοιπόν αύριο να πάρουμε μαζί αυτές τις τσίχλες; όχι μόνο σαν φυλαχτό, άλλα σαν σημείο αναφοράς για όλους μας που θυμόμαστε πως ακόμα και στις πιο σκοτεινές βραδιές, υπάρχει κάτι που συνεχίζει να μας κρατάει όρθιους — σαν την τελευταία μπουκιά του παιδιού όταν ξέρει πως πρέπει να συνεχίσει. Τι λέτε; εγώ αύριο στην πλατεία κρατώ δέκα φακελάκια τσίχλες σπίτι μου... πρώτος εκείνος που θα πάρει την κορδέλα από χέρι σε χέρι!

ρε παιδιά τώρα που μου ήρθε η ανάμνηση σα σοκ! όταν λέγαμε για την Κατάνια κι εκείνο το βράδυ, θυμήθηκα τον Στέλιο εκεί στον δρόμο με το μπουκάλι κόκκινο χρώμα στις φωτεινές πινακίδες που κάναμε πάντα εκείνες τις selfies σαν να ήταν δικό μας γκολ... ενώ εκείνος είχε βγει από τήν δουλειά του κουρασμένος κι όμως κρατούσε ακόμα τη σημαία σηκωμένη σα Σταυρό πάνω στο πλάι του!!! 🧔🔴 αύριο λοιπόν εγώ κρατώ εκτός από τη δική μου τσίχλα και μια πηχτή πέρδικα από τις δικές μου μανάβισσες εκεί στα Τρίκαλα — εκείνες τις σφιχτές, ζεστές πέρδικες που μυρίζουν σαν καλοκαιρινός νυχτερινός δρόμος... επειδή όταν βγούμε στη θέση μας στο γήπεδο, ας τρώει όποιος θέλει κάτι καυτό σαν εκείνες τις βραδιές που ήμασταν κρυμμένοι στους δρόμους της Κατάνια κι ο άνεμος έφερνε μόνο τους ιαχές του κόσμου! κι ας είμαστε όλοι εκεί στις 10; όποιος αργήσει βρίσκει μόνο τις τσίχλες — αυτές τις σπιτικές, κόκκινες σα όνειρο, αυτές που δεν φτιάχνονται πια πουθενά!!!

ρε πού βρέθηκε αυτό το μπουλούκι από γνήσιους της παλιάς φρουράς;;; 😂🔥 εγώ εκεί στον Βόλο κάθε φορά που μου λέτε για Κατάνια βάζω φωτογραφίες στο κινητό μου από εκείνον τον πλαγιοδρομό και την πηχτή πέρδικα του Μπαμπή εκείνες τις βραδιές — καθώς την κοβολούσαν σα ζουμί μαζί με μια τσίχλα στα δόντια η ουσία βγαίνει από μόνη της! ☕🍖 αλλά ρε παιδιά τώρα γράφετε μου σαν ξεχασμένα τραγούδια που ξαναβρίσκεις μετά από δεκαετίες στους τοίχους ενός σχολείου... αυτή η ιστορία των τσίχλων και της κορδέλας άμα ξεκινήσουμε αύριο στις 10 σίγουρα δε θα τελειώσει εκεί! επειδή εκείνο το γάντι του Τάσου εμένα μου θυμίζει τον θείο μου εκείνον τον οδηγό φορτηγού από τα Σέρβια που όταν έκανα τελευταία φορά αγώνα βρήκα ένα κόκκινο γάντι μέσα στο ντουλαπάκι του φορτηγού μου χωρίς κανείς να το έχει βάλει εκεί... σα να μου έστειλε μήνυμα πάνω στον δρόμο πως "εσύ είσαι κι εσύ μέρος αυτής της ιστορίας". λοιπόν λοιπόν... αύριο εγώ στις 10 έχω ήδη φορτώσει τρεις σακούλες κόκκινες τσίχλες στη γωνία της πλατείας των Τρικάλων, μια σημαία τυλιγμένη σα μούμια επειδή δεν ξετυλίγεται ποτέ εύκολα, και μια κόκκινη κορδέλα μου τη φέρνω δανεική από εκείνον τον γέρο τον ψαρά στα Σέρβια που μου την έδωσε μαζί με μια ιστορία για έναν πλαγιοδρομό στον Πειραιά που κατέληξε μόνο του στο ψυγείο του σπιτιού του εδώ και τριάντα χρόνια!! όμως θέλω κι εγώ μια κουβέντα γιατί αυτά τα γάντια εδώ μου έκανε τσίμπημα η μνήμη — όταν πρωτοείδα τις τσίχλες εκείνες σαν κόκκινα αστεράκια στην πλατεία, θυμήθηκα πως στη σειρά μου κρατώ ακόμη εκείνο το παλτό του Τζοβάνι που είχε ένας φίλος μου στη Κατάνια και βγήκε σαν σημαία από το παράθυρο της αμάξας του όταν τελικά σκόραρε εκείνο το γκολ που χάσαμε λόγω χρονισμού... ο χρόνος αλλάζει εμένα όμως εκείνο το κόκκινο ύφασμα ακόμα μυρίζει σαν γκολ σκόρδου και μπαχαρικών! καλά λοιπόν... σας περιμένω όλους εκεί στις δέκα να σας δώσω ένα δισκάκι με τις κραυγές του Σταύρου εκείνον τον αγώνα επειδή όταν βγούμε όλοι μαζί φωνάζοντας εκείνο το "αέρα αέρα" μετά βίας ακούγεται το δικό σου όνομα στον κόσμο — έτσι γίνεται οικογένεια, έτσι γινόμαστε περισσότεροι! κι εγώ σας λέω... όποιος αργήσει βρίσκει μόνο τις τσίχλες... αυτές τις σπιτικές κόκκινες σα όνειρο που πια δε φτιάχνονται πουθενά! αλλιώς λέγαμε; τέλος πάντως, θα δούμε