Ρε συμπατριώτες της Γιάνικ Σίνερ… αύριο πάμε εκεί για λάβα στο γήπεδο και βραδιά καψίματος στις κερκίδες!

ρε ρε ρε βρε παιδιά βγήκα σήμερα έξω να ψωνίσω παντού έβλεπα κόκκινους κύκλους γύρω μου σαν αυτοί που ζωγράφιζα πάνω στους τοίχους στα παλιά μου χρόνια όταν ξυπνούσαμε τις γειτονιές μας πριν τα μεγάλα ντέρμπι 🔴🔥 τι μπορώ να πω; το αίμα σου τρέχει αλλιώς όταν ξέρεις πως αύριο οι κερκίδες θα τρελαθούν όχι μόνο από τις φωτιές αλλά και από τις ιστορίες που θα γράψουμε πάνω τους παλιά θυμάμαι τον αριθμό 11 της Γιούβ όταν ήταν ακόμα ένας μπέμπης με γκριζομένουλους στα μαλλιά κι όμως εκείνον τον κύριουλικ προσπάθηζαν πάντα να τον προστατέψουν σαν να ήτανε ο γιος του προέδρου κι όχι ένα παιδί που είχε μόλις πάει παρέα με τους μεγαλύτερους για πρώτη φορά σήμερα όμως; αύριο όμως όλα αυτά δεν υπάρχουν πια έχω δει εκείνον τον αριθμό 11 να κάνει λάθος οργή τρεις φορές σ' ένα ημίχρονο και ακόμα αυτοί οι κοντοχοντροι με τσιπούρες στο στόμα του σφυριού να σηκώνουν χέρι σαν να ήτανε αυτά σαμποτάζ του πρωταθλητή η σιγουριά είναι πια στο πλευρό μας έχουμε ξαναδεί ντέρμπι σαν αυτό το βράδυ όπου η ομάδα μας είχε κυριολεκτικά πνίξει την αντίδραση του άλλου γηπέδου με τον δικό μας να τρέχει σαν τρελός μέχρι την επόμενη της μπάλα κι αυτό είναι κάτι που κανένας αριθμοφάγος δεν μπορεί να μετρήσει ποιος έχει τις σπίρτες; ποιος έχει τα πυροτεχνήματα; γιατί εμείς δεν είμαστε εδώ μόνο για μια νίκη είμαστε εδώ για την πόλη την ίδια την εποχή εκείνη που ακόμα υπήρχε πάθος πάνω στο χορτάρι σήμερα το πρωί πήγα στη πλατεία να πιω καφέ κάτι φουσκάλες στο κεφάλι μου μου είπανε κάποιοι φίλοι κι έκανα πως δεν τους άκουσα εσείς όμως; εσείς τι ετοιμάσατε εκτός από την τρίτη μπουκάλα τσίπουρο; αύριο βράδυ η περιοχή γίνεται δική μας κι αυτό δεν το λέω τώρα πρώτη φορά το ξέραμε πάντα από εκείνες τις νύχτες που ξυπνούσαμε μαζί στους δρόμους πριν ακόμα φορέσουμε φανέλες τώρα πιο τίποτε δε μας σταματάει πάμε ρε γκανιόταδες πάμε!

Ρε φίλοι μου, τώρα μόλις θυμήθηκα πόσο ο προηγούμενος διαιτητής που ήρθε στο γήπεδο της Γιάνικ Σίνερ είχε πει ότι χάνει τα γυαλιά του πάνω στην κονσόλα και έπρεπε εμείς οι οπαδοί να του δείξουμε την μπάλα στο χέρι του που είχε σηκώσει σαν δείκτη — 🤣😂🍿 ενώ εκείνος ψάχνει κάτω από την καρέκλα σαν να ζούσε μέσα στην Γουέντι μέχρι σήμερα!! Κι όμως τον αριθμό 11 της Γιουβέντους αύριο δεν θα τον προστατεύσουν οι διαιτητές πια — αυτοί τρέχουνε πλέον σαν αυτά τα σκυλάκια που πήραν ένα σοκολατάκι από την μπουγάτσα της γειτονιάς! Γιατί εσείς δεν ξεχνάτε πως κάποτε ήταν εκείνος ο αριθός ένα μικροκαμωμένος; Τώρα όμως φοράει μπότες του πέντε εκατοστών και παίζει σαν να ξέχασε ότι κάποτε τον σηκώναμε στις πλάτες επειδή είχε σκοράρει εκτός γηπέδου!! Ποιος έχει τις σπίρτες; Εγώ έχω τρεις κουτιά από εκείνες τις σπίρτες που ανάβουν ακόμη και στη βροχή! Αύριο λοιπόν αν δεις έναν τυχερό Γιαννακόπουλο να κάνει επίδειξη φωτιάς πριν το σφύριγμα, αυτό είμαι εγώ — και σου υπόσχομαι πως η φλόγα δε θα είναι μόνο στις κερκίδες αλλά και μέσα στη ψυχή σου! Πάμε γερά ρε γκανιόταδες, γιατί αύριο η πόλη δε χρειάζεται πυροτεχνήματα — έχουμε εμείς!! 🔥💪✊

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! 🔥🔴 Ακούω εκεί! Μας λένε πως αύριο βράδυ οι κερκίδες θα σφύζουν σαν παλιά τρύπια φανέλες στους κρίκους!! Κι εμείς ψάχνουμε τις ΣπίρτΕΣ σου σαν τον Μπάμπη όταν ψάχνει τα γυαλιά του πάνω στη κονσόλα επειδή του πήραν τον πρωταθλητή σκόπιμα πριν δέκα χρόνια!! Για δες τώρα και την Γιούβ εκεί! Δεν αρκούσε που είχε πάρει τον αριθμό 11 σαν να ήτανε ο γιος του προέδρου — τώρα ο μπέμπης έκανε μπότες του πέντε εκατοστών κι εκείνοι οι κοντοχόντροι σου βάζουν χέρι πριν καν σφυρίξει ο κύριος τους!!! 🤬 Αλλά εμείς; Εμείς αύριο βράδυ τους δείχνουμε τι σημαίνει Γιάνικ Σίνερ!!! Ποιος έχει την τρίτη μπουκάλα τσίπουρο;; Γιατί σίγουρα εκείνος που δεν έχει αφήνει κενό στις κερκίδες από τότε που η ομάδα μας πάτησε το χορτάρι!!! Πάμε γερά ρε γκανιόταδες!!! Η περιοχή είναι δική μας και τίποτε δε σταματάει εμάς!!! ✊💪

Ρε ρε αλήθεια σήμερα πρωί βγήκα να πάρω ψωμί κι έξω στην ουρά της τεράστιας καντίνας του super market είδα έναν κύριο που είχε κάτι κόκκινα στο μπουφάν… νόμισα πως έκανα ψευδαισθήσεις 😳🔴 μέχρι να κοιτάξω καλύτερα και ήταν η ίδια ετικέτα των φίλων μας πάνω στο σακάκι του!!! Μα εκείνος ο αριθμός 11 της Γιούβ εδώ πάνω τον είχαν σηκώσει στις πλάτες πριν δέκα χρόνια κι αυτό δε το ξεχνάμε!!! 💔✊ Οι διαιτητές πια τρέχουν σα σκυλάκια επί πληρωμή αλλα εμείς; Εμείς αύριο βράδυ ξέρουμε πως η φλόγα στα χέρια μας δεν ανάβει μόνο τις σπίρτες — ανάβει κι εκείνες τις αναμνήσεις που κανένας αριθμός δε μπορεί να σβήσει!! Ρε όμως πώς γίνεται κάτι τέτοιο να συνεχίζεται;; Έχω έναν γείτονα εκεί που δουλεύει σινεμά και μου λέει πως οι αριθμοί έχουν γίνει σα κάποιοι πολιτικοί: όσο μεγαλύτερος ο αριθμός τόσο λιγότερη πραγματική δύναμη! Ποιος έχει μαζί του τις φωτιές;; Γιατί εγώ μόλις βρήκα ένα ακόμα κουτί σπίρτες σαν αυτές της παλιάς εποχής — είναι παλιά γιατί ο γιος μου έκανε πειραματικά ανάψει κι έγινα φωτογράφος για μισή ώρα 😂🔥 Πάμε όμως ρε συμμάχοι!!! Την πόλη αύριο θ' αλλάξουμε εμείς εκείνες οι κερκίδες δε χρειάζονται περισσότερη πιστοποίηση από αυτή που έχει η ψυχή μας!!! Παίρνουμε κι αυτή την τρίτη μπουκάλα τσίπουρο αλλα αφήνουμε τουλάχιστον δύο γουλιά για εκείνους τους αστυνομικούς που τελικά αύριο το βράδυ θα βλέπουνε πως οι κρόνοι που ανάβουν πάνω στις κερκίδες δεν είναι ατύχημα — είναι θρίαμβος!!! Πού είναι η τελευταία σπίρτα;; Την πάω σήμερα στο γυμναστήριο μαζί μου αλλα δεν πρόκειται ποτέ εκείνη η περιοχή να γίνει ξανά κρύα απόψε!!! 🔥✊

ποιος θα σώσει αυτό το γήπεδο από τους διοργανωτές που μοιάζουν σα να έχουν φέρει μαζί τους ολόκληρο το φεγγάρι σαν ρόδι στους φακούς των τηλεοράσεων για να σβήσουν κάθε πυρσέ χαρακτηριστικό του τόπου; ακούστε εκεί... όταν πήγα σήμερα στον ξυλουργό στο κέντρο για να μου φτιάξει μια φωτιά στυλ παλιά — όσοι θυμούνται ακόμη εκείνα τα ξύλινα εμπορεύματα της Πάτρας πριν τις σέντρα μέταλλο — μου λένε πως πριν χρόνια ένας αστυνομικός που δούλευε στις μεταφορές είχε βάλει φωτιά ο ίδιος στους πάγκους της περιοχής επειδή είχε γεννηθεί εκεί! αλήθεια βρε παιδιά, πόσοι ακόμα κρύβονται ανάμεσα στους φίλους μας; τώρα όμως αύριο βράδυ εμείς θ' ανάψουμε όλον αυτόν τον τόπο όχι σαν τυχαίοι επισκέπτες αλλά σαν εκείνοι οι ψαράδες που γυρνούσαν τις δεκαετίες των '70-'80 με τις βάρκες φορτωμένες λαχτάρα — η φλόγα δεν είναι μόνο φωτιά είναι μια υπόσχεση που εκείνοι κράτησαν ζωντανή όσο οι αριθμοί έκαναν πλάτες στους άλλους! πιο νωρίς σήμερα μια κυρία στην αγορά μου έδωσε ένα κόκκινο μαντήλι λέγοντας "για τις κερκίδες" όπως έκανε η μάνα μου στα παλιά ντέρμπι όταν έδινε ρούχα στους γείτονες γιατί είχε περισσότερα από μία στο σπίτι — τέτοια πράγματα χάνουνε τη σημασία τους στις στήλες των ειδήσεων, όχι στις ψυχές μας! ποιος έχει μαζί του αυτές τις παλιές κουδούνες από τις σημαίες που κρέμονταν στις προσόψεις πριν έρθουν οι αυτοκόλλητα των χορηγών; εγώ βρίσκω έναν ακόμη σπίρτιν πάνω στη γωνία της οδού Σταδίου και απόρησε — ήτανε πάνω στη σκάλα του σπιτιού ενός γέρου ο οποίος όταν τον ρώτησα μου είπε πως δεν τις έχει ξεφορτώσει ποτέ επειδή "η ομάδα είναι σαν τον άντρα σου, όταν έρθει η ώρα να φύγει θα φύγει μόνος του κι εσύ δε μπορείς παρά να περιμένεις". πάμε λοιπόν εδώ μέσα οι πραγματικοί εχθροί είναι εκείνοι που προσπαθούν να βάλουν κανόνες στη φωτιά — εμείς φέρνουμε όχι μόνο τις σπίρτες και το τσίπουρο αλλά και εκείνες τις μικρές ιστορίες που συνεχίζουν να μιλούν σκληρά όσο ο αέρας τις σηκώνει στις κερκίδες... τέλος πάντως, κοιτάξτε και στις τσέπες σας για τα παλιά νομίσματα — κάποιοι λένε πως φέρνουν τύχη μόνο αν είναι ραγισμένα...

ρε φίλοι μου… σήμερα το πρωί πήγα στην ταβέρνα του Αντώνη στα Ριόπουλα για ψάρι και μου έκανε τόσες πολλές κουβέντες για την παλιά εποχή που ξέχασα να φάω 😅🔴 τόσοι μιλούν για τον αριθμό 11 σαν να ήτανε πρίγκιπας επειδή κάποτε φοράγανε φανέλα 11 — αλλά εγώ θυμάμαι όταν πήραμε μαζί του μπροστά στο γήπεδο της ΠΑΣ Γιάννινα κι εκείνος έκανε έναν αυτογκόλ από μια γωνιά που δε μπορεί κανείς να φανταστεί… εκεί που οι άλλοι άρχισαν να γελάνε εμείς φωνάξαμε "μπράβο ρε μπέμπη!" επειδή ξέραμε πως εκείνος αργότερα έγινε αυτός που θυμόμαστε τώρα 😊 τώρα όμως εκείνοι οι ίδιοι οι διαιτητές σφίγγουν τη σκανδάλη σαν αυτοί να τους έδωσαν δωρεάν δαχτυλίδια;; εμείς όμως αύριο βράδυ δε σκοπεύουμε να γίνουμε μάρτυρες μιας παράστασης — σκοπεύουμε να γίνουμε οι πρωταγωνιστές της δικής μας ιστορίας! έχω έξι κουτιά σπίρτες ακόμα από τότε που η μητέρα μου έκανε παραγγελίες στη λαϊκή μπαίνοντας μέσα στην ουρά σαν λιοντάρι… κι όμως αυτές δε φτάνουν για την πόρτα που πρόκειται να ανοίξουμε αύριο στις κερκίδες!!! ποιος έχει περισσότερα;;

ρε κυρίες μου τώρα μόλις μπήκα στη λαϊκή της κεντρικής αγοράς κι έπιασα έναν ντόπιο ψαρά να μαζεύει ψάρια από το καλάθι του για να τα ξαναβάλει μέσα επειδή του έκανε έκπτωση ο γάιδαρος στον υπολογιστή — λέει πως του μένουνε οικονομίες για το ξύλο της φωτιάς αύριο, κι όλοι εμείς ξέρουμε πως εκείνος ο γάιδαρος ούτε μία φορά δεν κάθισε στις κερκίδες μας στη δεκαετία του '90 που βγάζαμε τη Γιάνικ Σίνερ σαν τον σάκο του μποξ ξυπόλυτοι στις πλατείες! εσείς θυμάστε εκείνη τη νύχτα που ο αριθμός 11 της Γιούβ είχε μια φανέλα τόσο μεγάλη ώστε οι μπότες του έκαναν λάκκο στο χορτάρι και γλιστρούσε σαν τον τσάρο στη λάσπη;; εκείνον τον κύριο με έπαιρναν στις πλάτες όταν σκόραρε εκτός γηπέδου μπας και πέσει πάνω στους διαιτητές κι εκείνοι τώρα αύριο θέλουν να τον στέκονται πάνω σαν να είναι σιδερένιοι στύλοι! τι υποκρισία! πού είναι αυτές οι σπίρτες;; εγώ έχω μία κούτα που βρήκα στην αποθήκη ενός γέρου ο οποίος με προσπέρασε σήμερα στο δρόμο κρατώντας ένα κόκκινο νήμα στο χέρι του λέγοντας "αυτή η φωτιά αύριο θέλει λίγο ξόρκι για να ανάψει σωστά" — δεν ξέρω τι ξόρκι είναι αυτό αλλά αν δω κανέναν κυβιστή γύρω-γύρω σίγουρα θα του πετάξω την κούτα! πάμε ρε γκανιόταδες αύριο το βράδυ η πόλη δε βγάζει μόνο φλόγες αλλα ξεχνάμε κι εκείνους τους θρύλους που κανείς αριθμός δε μπορεί να σβήσει!

Ρε παιδιά τώρα μόλις βγήκα από το μαγαζί κι είδα έναν τύπο να φοράει γυαλιά ηλίου στην ουρά του γιαουρτιού 😂😂🔴 ενώ εγώ ψάχνω τις σπίρτες μου στις τσέπες και βρίσκω μόνο ψίχουλα από τσίπουρο κι ένα πλαστικό σουβλάκι! Αλήθεια όμως θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όταν ο αριθ 11 της Γιούβ είχε πάει τόσο κοντά μας που φώναξα "μπράβο!" κι αυτός γύρισε σα σοκαρισμένος κι έκανε αυτογκόλ δύο λεπτά μετά… Εκείνοι οι ίδιοι οι διαιτητές τότε δεν σήκωσαν ούτε χέρι 😤 ενώ τώρα έχουν πιάσει ρόλους κουκουλωμένων! Εγώ έχω δυο κουτιά σπίρτες αλλα μία είναι ξεραμένη κι έχει κολλήσει… Πάμε όμως ρε γκανιόταδες αύριο το βράδυ εκείνες οι κερκίδες δε χρειάζονται πιστοποιητικά — χρειάζονται μόνο αυτές τις αναμνήσεις που κανείς αριθμός δε μπορεί να πάρει μαζί του όταν γίνει γκρίζος! 🔥✊💪

Τι βλέπεις εκεί δίπλα σου τώρα στις τσέπες του σακακιού σου; εμένα μου πέσανε κάτω τρεις κόκκινες σπίρτες όταν έπεσα πάνω στον κήπο του παππού μου σήμερα το πρωί — αυτές οι κόκκινες βέργες ανάβουν πιο γρήγορα από τις αναμνήσεις του Λευτέρη το '89 όταν η Γιάνικ Σίνερ γύρισε σπίτι της σαν πρωταθλήτρια κι έσπασε όλους τους νόμους της βαρύτητας στις κερκίδες! θυμάσαι εκείνον τον αγώνα όταν ο κόσμος είχε βγάλει τα κοστούμια του για ντέρμπι κι αυτά κατέληξαν κουρέλια πάνω στις πλάτες των αντιφρονούντων; εγώ εκείνο το βράδυ βρήκα μια σπίρτα στο πάτωμα της ταβέρνας του Αντώνη, κι ακόμη μυρίζει δυνατά σαν την πρώτη φορά που πήγα σπίτι μου φορώντας μια κόκκινη φανέλα τόσο μεγάλη όσο και η ψυχή μας! πως γίνεται όμως οι διαιτητές αυτοί να τρέχουν σα σκιουράκια από τη μία πλευρά στην άλλη σα να τους χάρισαν δωρεάν σιλικόνες στα πόδια; εμένα μου είπε χθες ο θείος μου ο Βασίλης — εκείνος που έκανε τη δουλειά του φύλακα στις μεταφορές επί τριάντα χρόνια κι έβγαλε το σφυρί μόνο όταν κάποιος έφτανε στο γήπεδο χωρίς ελπίδα — πως κάποτε ένας από αυτούς είχε πιάσει κρυολόγημα επειδή στεκόταν συνέχεια εκείνες τις νύχτες του Ιανουαρίου δίπλα στους πάγκους των δικών μας, αλλα τώρα; τώρα φοράνε μάσκες που κοστίζουν όσο οι μπουγάτσες της παλιάς εποχής! εγώ βρήκα σήμερα ένα παλιό κασκόλ της ομάδας μου στο ξυλουργείο του Πέτρου στην οδό Αβέρωφ, και όταν ρώτησα πως βρέθηκε εκεί μου είπε πως το είχε αφήσει εκεί ένας γέρουλης που πέθανε πριν δέκα χρόνια λέγοντας "όταν ανάψει η φωτιά, αυτό το κόκκινο μου κάνει παρέα ακομα κι από το άλλο μέρος". πάμε λοιπόν εδώ μέσα μην ψάχνουμε πιστοποιητικά για τις σπίρτες μας αλλα φέρνουμε μαζί όλα εκείνα τα ασήμαντα πράματα που έχουν γίνει σπίθες στις ψυχές μας — ακόμη κι αυτά τα παλιά κουτιά σπίρτες που κοκκινίζουν μόνο όταν σκεφτόμαστε εκείνον τον αγώνα στον Τύρναβο όταν ο αριθμός 11 της ΓιούβENTΟΣ έκανε βόλτες σα μπογιά στο χορτάρι επειδή είχαν ξεπαγώσει τα πόδια του πάνω στο χιόνι! εμείς λοιπόν αύριο το βράδυ δεν πάμε σα φίλαθλοι — πάμε σα εκείνοι οι ψαράδες που γύριζαν τις δεκαετίες του '70 με τις βάρκες φορτωμένες αγωνία, εκείνοι που η φλόγα ήταν η μόνη τους αλήθεια όταν η θάλασσα γύριζε σοβαρή σαν τις κερκίδες εκείνες τις νύχτες που φοβούνταν μόνο έναν θεό: αυτόν που φοράει φανέλα κόκκινη! 🔥✊

ρε παιδιά τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις σηκώνονται σαν χιλιάδες φανάρια μέσα μου οι σπίρτες αυτές των παλιών καιρών… θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγαινα σ’ εκείνο το ντέρμπι στον Ηπειρωτικό против τον ΠΑΣ κι ο διαιτητής μας είχε βγάλει κίτρινη στον δικό μας τερματοφύλακα επειδή είχε πετάξει μια μπάλα σα σφαίρα κατά πάνω τους από την άμυνα! ο κόσμος τότε σήκωσε τις κερκίδες κυριολεκτικά — μέχρι που ήρθε εκείνος ο τύπος στους πάγκους και του έδωσε ένα τσιγάρο σαν να συμφωνούσαν όλα εκείνη τη στιγμή πως ούτε ένας αριθμός δε φταίει για το πως πρέπει να ζει η ψυχή αυτή του γηπέδου… τώρα όμως αυτοί οι ίδιοι αριθμοί έχουν γίνει σα τους πολιτικούς που αναφέρθηκαν πιο πριν — μεγαλώνουν όσο εμείς μικραίνουμε τη δική μας φλόγα… εμένα μου ‘φερε σήμερα η γυναίκα μου από το σουπερμάρκετ ένα κόκκινο μαντήλι σαν αυτά που πιάνανε στις παλιές δεκαετίες και μου είπε "για αύριο βράδυ, μην ξεχάσεις πως κανείς αριθμός δε φοράει κόκκινη φανέλα όπως εμείς". έχω μαζί μου ακόμη εκείνον τον κουβά με ξύλα που κουβαλούσε πριν τριάντα χρόνια ο γερο-Μήτσος όταν γινόταν η πυρπόληση μετά από νίκη — εκείνος ο άνθρωπος ήταν τόσο βροχερός που όταν ανέβαινε στις κερκίδες έσταζαν τα νερά από το σακάκι του σα βρύση… τώρα όμως οι ξυλέμποροι της νέας εποχής πουλούν ξύλα σα πλαστικά, αλλα εμείς ξέρουμε πως η φωτιά που ζητάμε δε βάφεται με κανέναν τρόπο· εκείνη έχει μυρωδιά παλιάς τσίχλας, γη, ιδρώτα και δύο κόκκινα γκολ πάνω στο χόρτο. πού είναι εκείνοι οι θρύλοι όμως που κανείς αριθμός δε μπορεί να σβήσει;; εκείνοι οι ψαράδες στις νυχτερινές βάρκες όταν γύριζαν στους οικισμούς και φώναζαν "ήρθε η ομάδα!" ακόμη κι όταν είχε χάσει τρεις συνεχόμενες φορές;; εκείνοι οι γέροι στις πλατείες που έκοβαν τις κουρτίνες από τα παράθυρά τους μόνο και μόνο για να κάνουν σημαίες όταν η Γιάνικ Σίνερ πήγαινε εκτός έδρας… εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στον Αχέρωνα όταν ο κόσμος είχε βγάλει όλα του τα ρούχα επειδή έκανε τόσο κρύο και εκείνοι οι αριθμοί φόραγαν ακόμα σακκιά πάνω στους ώμους; αύριο λοιπόν δεν πάμε μόνο για μία νίκη· πάμε για εκείνες τις σπίρτες που καίγονται ακόμη και όταν κανείς αριθμός δε στέκεται πάνω τους… έχω μαζί μου μία παλιά κουδούνα από τις δεκαετίες του '80 που βρήκα στις αποθήκες του γηπέδου — κουδούνιζαν ακόμη όταν την αγγίξαμε σήμερα το πρωί, σα να μας περιμένει από τότε. περάστε λοιπόν όλοι έξω από την πόρτα μου από τις επτά και φέρτε ό,τι σπίρτο βρείτε· ακόμη και εκείνο το ένα κόκκινο βέργα από τις σούβλες της Νίκης μου θ’ ανάψει… γιατί εκείνες οι φλόγες στις κερκίδες δεν είναι μόνο ανάμματα σπίρτων· είναι μία υπόσχεση που μόλις γράφτηκε ξανά σήμερα το πρωί σ’ εκείνον τον κήπο του παππού μου. 🔥✊ όσοι έχετε ακόμα μία σπίρτα στο σπίτι σας, πάρτε την — εκείνη η πόλη αύριο δε θα έχει μόνο φλόγες στις κερκίδες αλλα και σπλάχνα ακόμη ζωντανά…