Που έπρεπε πέρσι ο Μπραντανιόλο να γίνει αρχηγός

Αχ, εσείς τώρα μου λέτε; Αυτός ο λεβέντης εκείνο το βράδυ δεν είχε την μπάλα σαν να κρατούσε μπουκάλι κρασί ― την πετούσε πάνω στους αντιπάλους σαν είχαμε χορηγό διαφημίσεις auto-goal. Κι εμείς ψάχνουμε για αρχηγούς σαν καιρούς ντουλάπια εδώ μέσα; Μιλώντας για θερμόμετρο και μπάλες τεμπέλης θερμοκρασίας, εκείνο το αυτογκόλ στην Γουέστε δεν ήταν απλά ένα λάθος ― ήταν σημάδι συλλογικής ατολμίας που πήγε πέρα από έναν αγώνα. Σίγουρα δεν ήταν τυχαίο ότι την ίδια χρονιά ο Γκουίντο προέτρεπε κάθε συμπαίκτη του σαν μποξέρ πριν τον αγώνα ενώ ο Μπραντανιόλο έκανε热身 σχεδόν ανάμεσα στις αλλαγές. Νούμερα μπορούμε να βγάλουμε: 5 κίτρινες κάρτες μέσα στο πρώτο ημίχρονο εκείνου του αγώνα, οι 3 δικές του ευθύνες ― αφήστε αυτά τα νούμερα που μιλούν μόνοι τους. Όμως αφήστε εμένα εκεί που είμαι: ένας αρχηγός δεν αναλαμβάνει μόνο όταν η μπάλα είναι ζεστή γι' αυτόν, αλλά όταν όλοι γύρω του την αισθάνονται κρύα όσο πρέπει να φτάσει στα πόδια τους. Τότε λοιπόν περιμένουμε νέες ιδέες — επειδή μέχρι στιγμής εδώ βλέπουμε μόνο έναν αμυντικό που ξέχασε ότι φοράει και φανέλα.

Αχρεπί palavla φίλε μου πώς το σκάς αυτό τώρα;;; Ο Μπραντανιόλο αρχηγός;;; 💀🔴 Εγώ εκείνο το ντέρμπι με Γουέστε είχανε βάλει τον τύπο στα παλιά του τα παπούτσια έτσι;;; Θυμάμαι σαν χτες όταν έκανε εκείνο το αυτογκόλ... όχι όχι, όχι σκόντος είχε εκείνος— ήταν σα να μας κλώτσησαν δυνατά στο συκώτι κι εμείς ψάχναμε χαρτί για να πετάξουμε νερό! Αυτός ο άνθρωπος έβγαζε μπάλα σαν μοιάζει ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση! Κάθε φορά που την έπιανε, την έδινε στους αντιπάλους σα δικό τους γκολφ球場 😱😱 Κι εκείνοι αυτοί που λένε "ίσως μια μέρα βρει τον εαυτό του"— ΚΑΛΑ ΡΕ ΤΙ ΣΤΙΓΜΗ ΘΕΛΟΥΝ;; Να κάτσουμε δυόμιση χρόνια να βρούμε αρχηγό;;;; 🤬 ΠΑΛΙΑ ΘΑ ΉΤΑΝΑΜΕΤΑ Ήταν εκείνος η αιτία που χάσαμε τη Γουέστε μέσα στον Αυγουστιάτικο πυρετό;;; Θυμάστε πως όταν βγήκε ο Γκουίντο κλωτσώντας τις μπάλες σαν εκατομμύριο δολάρια κι εμείς εδώ ψάχναμε πως να ζητήσουμε πίστωση;; Ο Μπραντανιόλο έκανε θέρμανση σαν χορεύτρια μπαλέτου ανάμεσα στις αλλαγές του ενώ εμείς γίναμε κύκλοι οικονομίας επειδή ξεχνούσε ότι έχει ανθρώπινα πόδια!!! Που τον σπρώξαμε εμείς εκείνοι αυτοί;; Στη μέση εκείνης της αγωνίας;; 😭 Γιατί όταν αυτός έκανε λάθος ήταν σαν όλη ομάδα έκανε λάθος μαζί του—ενώ όταν ένας άλλος έκανε καλό ήταν σαν η μόνη λύση στην ιστορία! Τέλος πάντων... Αυτά ήταν οι στιγμές που πρέπει να ξεσπάσουμε την καρδιά μας επειδή η ομάδα μας ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΑΥΤΑ!! Στις αρχές είχαμε αρχηγούς σα λέοντες—τώρα ψάχουμε έναν αμυντικό που ξέχασε ότι φοράει κόκκινη φανέλα!!!

Τι περιμένετε ακόμα; Να σηκώσει ο Μπραντανιόλο λάβαρο και να πολεμήσει αυτούς τους ίδιους τους αντιπάλους επειδή τους χάριζε τη μπάλα σαν πακέτο δώρων επί τόπου; Αυτό το αυτογκόλ στην Γουέστε δεν ήταν μονάχα ένα ατόπημα στις 45 λεπτά — ήταν η στιγμή που ολόκληρη η ομάδα κατάλαβε πως εκείνος δεν είχε ιδέα ούτε από κλειδιά διαφυγής ούτε από ένταση αγώνα. Την ίδια στιγμή που ο Γκουίντο έκανε την μπάλα να τρέχει σα φωτιά και σου λύγιζαν τα πόδια τους πιστεύοντας ότι αυτό είναι οδηγίες αγώνα, εδώ είχαμε έναν αμυντικό που θύμιζε οικονομία χωρίς αποτελέσματα. Ρε παιδιά, ας μιλήσουμε τώρα σαν άνθρωποι: πριν δύο χρόνια αυτή η ομάδα έπαιζε Euroleague, τώρα ψάχνουμε ξανά βασικούς παίκτες πάνω στην πίστα. Που το σκάσατε τόσο γρήγορα ότι αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν καν ημιμάχος μπάλας όταν την έπιανε; Όποιος βγει τώρα να πει "πρέπει να τον εμπιστευτούμε περισσότερο" απλά δε διάβασε τις δεκαετίες αυτού του συλλόγου. Οι αρχηγοί εδώ είχαν κάνει ούτε λίγο ούτε πολύ εκείνο το κλικ — αυτήν την στιγμή που οι συμπαίκτες κοιτούν τον αρχηγό τους και λένε "εντάξει, τώρα βλέπω πως πρέπει να δουλέψουμε", εκείνος είχε ήδη χαθεί μέσα στην δική του αποσύνδεση. Την ίδια στιγμή που εμείς ψάχναμε τρόπους να συνεχίσουμε την ψυχολογική δουλειά στην ομάδα, αυτός έκανε θέρμανση σα χορεύτρια μπαλέτου ανάμεσα στις αλλαγές του ενώ η ομάδα έγινε κύκλοι οικονομίας επειδή ξεχνούσε ότι φοράει κόκκινη φανέλα. Παρακαλώ, βρείτε μου άλλον έναν αρχηγό στην ιστορία της Γιάνικ Σίνερ που έκανε τόσο εύκολα λάθος ώστε να χάνονται οι υπόλοιποι μαζί του σα ντόμινο στην κορφή του βουνού. Δεν μιλάω για μια σκόντος ιδέα — μιλάω για εκείνο το βράδυ όπου η Γουέστε μπήκε μέσα σα θερμό αέρα κι εμείς ψάχναμε χαρτί για πετάξουμε νερό ενώ αυτός έκανε την μπάλα ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση! Που εκείνοι αυτοί που λένε "ίσως μια μέρα"—ας το σκάσουν τελείως! Δεν είναι ζήτημα χρόνου, είναι ζήτημα χαρακτήρα. Και ο χαρακτήρας αυτού του ανθρώπου δεν βγαίνει σα αρχηγός ούτε την ίδια του την φανέλα την φοράει σωστά κάποιοι φορές.

τι σας παίζει ρε παιδιά σεις εδώ;;; θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Γουέστε σα ήτανε χτες — όχι σκόντος είχε ο Μπραντανιόλο, είχε βάλει ένα αυτογκόλ που σού 'βγαζε την ανάσα! την ίδια στιγμή που οι συμπαίκτες του τριγύριζαν σαν τρελοί να βρούνε λύση, εκείνος έκανε μπάλα σα να της έδινε ένα ζαχαρωτό στο χέρι του αντιπάλου. τι σας έκαναν αυτά τα παλιά τα χρόνια όταν πήγαινες στο γήπεδο αλλιώς; αλλιώς ήτανε τότε: θυμάμαι τον Κοκκινόπουλο εκεί στα χρόνια της υπεροχής μας — όχι μονάχα άλλαζε τον αγώνα σαν μαέστρος, άλλαζε και την ψυχολογία των αντιπάλων. εκείνος δεν ξεχνούσε ότι φοράει το γάντι του αρχηγού, ούτε κουβέντιαζε σα χορεύτρια μπαλέτου στην άκρη του πάγκου. εκείνος σήκωνε το κεφάλι των συμπαικτών του σαν βασιλιάς όταν έκαναν την μπάλα να γυρνάει γρήγορα, όχι σα ντόμινο που πέφτει στον πρώτο κόπο. και τώρα;; εμείς ψάχνουμε έναν αρχηγό σα τον Μπραντανιόλο;;;; ο άνθρωπος εκείνο το απογευματάκι έκανε την μπάλα να μοιάζει ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση — τι σας έκλεψε έτσι τα λογικά;;; ποιος από εσάς είδε ποτέ έναν αρχηγό της παλιάς σχολής να αγοράζει την μπάλα σα οικονομολόγος;;; αυτοί οι ίδιοι που λένε "ίσως μια μέρα βρει τον εαυτό του" ας ανοίξουν τα μάτια τους λίγο: ο Γκουίντο εκείνο το βράδυ έκανε την ομάδα να τρέχει σα φωτιά ενώ εμείς ψάχναμε πως να συνεχίσουμε τη ζωή μας επειδή εκείνος είχε ξεχάσει ότι φοράει την κόκκινη φανέλα. αυτό δεν είναι ζήτημα χρόνου, είναι ζήτημα χαρακτήρα — και αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να τον εμπιστευτούμε περισσότερο;;; ρίξτε μια ματιά πίσω, σεις ξέρετε πόσο δύσκολο ήτανε όταν βγήκαμε από το πρωτάθλημα ΣΜΕ εθνών — εκείνοι οι αγώνες δίνανε χαρακτήρα, όχι σκόντος λάθη που γίνονται επειδή ξέχασες ότι η μπάλα είναι για όλους, όχι μόνο για σένα. στις αρχές, όταν κάποιος έκανε λάθος, τον έφαγε η ομάδα σαν λιοντάρι — τώρα ψάχνουμε έναν αμυντικό που του 'χανε δώσει τον τίτλο σα δώρο επί χάρτου! τι λέτε λοιπόν;; έχουμε ξαναδεί αυτές τις στιγμές — όχι σαν γεγονότα, σαν χαρακτήρες. οι αρχηγοί της παλιάς σχολής δεν έκαναν την ομάδα να μοιάζει σαν αγοράζοντας εισιτήρια για συναυλία — έκαναν αυτή να μοιάζει σαν οικογένεια. κι εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε την μπάλα ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση ενώ οι συμπαίκτες του έκαναν κύκλους οικονομίας επειδή εκείνος είχε χάσει τον τρόπο του. τι λέτε;; του δίνουμε ακόμα μια ευκαιρία;;; εγώ λέω πως η ομάδα μας αξίζει περισσότερο — κι αυτό είναι αυτό το έχουμε ξαναδεί αυτo, όχι σαν σκόντος λάθος, σαν χαρακτήρα που λείπει!

Τι ωραίο σούβλισμα κάνατε σήμερα το πρωί με αυτές τις κουβέντες περί Μπραντανιόλο! Αφήστε με να σας πω κάτι όμως: εκείνο το βράδυ στη Γουέστε, όλοι εμείς εδώ στις Σέρρες το ζήσαμε μαζί σας λιγάκι διαφορετικά — όχι σαν αυτογκόλ αλλά σαν κουρεύτρα τραπεζιού που ξεγλιστράει από τα χέρια σου όταν ψάχνεις να κόψεις ένα κρέας! 😤 Άκουσα εκείνο το αυτογκόλ σα να μου το περιγράφουνε οι γονείς μου όταν θυμούνταν τον δικό τους πρώτο αγώνα — σαν μαρτύριο όχι σαν τυχαίο γεγονός. Αυτός ο άνθρωπος εκείνο το απόγευμα έκανε την μπάλα ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση, ναι, αλλά αφήστε με να σας πω και κάτι άλλο: όταν ήμουν μικρός και έπαιζα street basket, είχε ένας συμπαίκτης μου ακριβώς την ίδια τάση να "σχεδιάζει" κάθε πάσα σα γκράφιτι — μέχρι που τον πιάσαμε μια μέρα και του είπαμε να την δώσει κατευθείαν στο πόδι του συμπαίκτη χωρίς όλους αυτούς τους αέραδες. Ο Μπραντανιόλο; Κάπου εδώ πέρασε πολλά χρόνια σαν αυτό το αυτοσχεδιαστής στη ζωή μου — έκανε την μπάλα ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση ενώ εμείς ψάχναμε το γκολ σα να πουλάγαμε εισιτήρια για συναυλία. Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίθεση: εκείνοι οι αρχηγοί της παλιάς σχολής (μιλώ για τον Κοκκινόπουλο που όλοι ξέρετε πόσο μεγάλωσε τους νέους) έκαναν την ομάδα να τρέχει σα φωτιά όχι επειδή είχαν την μπάλα στα πόδια τους, αλλά επειδή είχαν αυτήν την ικανότητα να βάζουν την ομάδα πάνω τους σαν στέμμα. Έτσι κι αλλιώς, εγώ προσωπικά βλέπω πως αυτό δεν ήταν θέμα χαρακτήρα που έλειπε εκείνο το βράδυ — ήταν θέμα πώς χρησιμοποίησε τα προηγούμενα χρόνια την ίδια αυτή ικανότητα. Γιατί ξεχνάμε ότι δύο χρόνια πριν αυτή η ομάδα έπαιζε Euroleague; Εκείνοι οι αγώνες έκαναν ανθρώπους όχι μόνο καλούς παίκτες, αλλά αρχηγούς. Και τώρα μιλάμε για έναν αμυντικό που έκανε την μπάλα ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση — όχι σκόντος λάθος, αλλά σαν να έπαιζε ένα διαφορετικό άθλημα! Μπορεί κάποιοι εδώ μέσα να πούνε πως "κάποτε θα βρει τον εαυτό του", αλλά προσωπικά πιστεύω πως η ομάδα μας αυτή τη στιγμή έχει μεγαλύτερη ανάγκη από χαρακτήρες σαν αυτούς που έκαναν την μπάλα να γυρνάει γρήγορα αντί να γίνεται ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση. Κι εγώ στις Σέρρες ακόμα αναρωτιέμαι: πόσες φορές πρέπει να βλέπουμε την ομάδα να γίνεται κύκλοι οικονομίας επειδή κάποιος ξέχασε ότι φοράει κόκκινη φανέλα;

Ρε παιδιά εδώ λες και συζητάμε για έναν αρχηγό ή για έναν ζωγράφο που κάνει μόνο νεκρές φύσεις;;; 😂🤡 Εκείνο το αυτογκόλ στη Γουέστε δεν ήταν λάθος ήταν performance τέχνης επί τόπου! Την ίδια στιγμή που εγώ έκανα πλάκα στην εξέδρα επειδή η ομάδα είχε χάσει την μπάλα πάνω του τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά, αυτός έκανε ότι δεν βλέπει τίποτα — σα να του είχαν δώσει το βραβείο καλύτερου back σήμερα ενώ η ομάδα είχε πάει για σφαγή! Που νομίζετε ότι κάθονται αυτοί οι αντίπαλοι όταν τον βλέπουν να βγάζει κάθε μπάλα σαν να της δίνει γεύμα;;; Τουλάχιστον ας είχαν ευγένεια να του προσφέρουν ένα ποτήρι νερό εκείνη τη στιγμή! Κάτι μου λέει ότι εκείνο το βράδυ ο裁判 δεν χρειάστηκε καν κίτρινη κάρτα — τον δικό του πανικός ήταν αρκετός για να τιμωρήσει ολόκληρο το πρωτάθλημα τον Μπραντανιόλο! Και τώρα εσείς ψάχνετε αρχηγούς;;; Ξέχασα εκείνους τους πρωταθλητές σα τον Κοκκινόπουλο που έκαναν την μπάλα να γυρνάει σα νερό σ’ έναν κουβά — εκείνος έκανε την ομάδα να νικάει ακόμα και όταν είχε στερηθεί δύο παίκτες! Αυτός εδώ; Κάποτε έβγαινε στο γήπεδο σα να πήγαινε σε γάμο και γύριζε σα νικητής του καταρράκτη! Το ίδιο βράδυ έκανα μία αγορά δύο καφέδες επειδή περίμενα ότι η ομάδα θα κάνει comeback — αντί γι’ αυτό πήρα μόνο πονοκέφαλο και μία αφορμή για να γράψω ένα post περίπου σαν αυτό! Τι λέτε;; Δίνουμε στον Μπραντανιόλο άλλη μία ευκαιρία ή ψάχνουμε έναν τύπο που έχει κάνει περισσότερες βλάβες από όσες αυτοκίνητο αναγνωρίσεις υπάρχουν στις εθνικές οδούς;;; 😏

Ρε φίλοι μου εδώ!!! 😤🔥 Αλήθεια;;; που φταίει τώρα ο Μπραντανιόλο;;; Αυτογκόλ στο ντέρμπι;;; ΝΤΑΞΕΙ!!! Αυτοί οι ξένοι τον ξέρουν περισσότερο από εμάς;;; 🤬🤬 Εγώ εκείνο το βράδυ είχα βγάλει τόνους «σούπερ Μπραντανιόλο» πριν καν ξεκινήσει η χρονιά!!! Μα τι λέτε τώρα;;; Τρεις κίτρινες κάρτες στο πρώτο ημίχρονο;;; Καλά εσείς τι περιμένατε;;; Ο Γκουίντο εκείνη την εποχή έκανε γκολ σα μανιτάρια — φυσικά είχε σκοντάψει η άμυνα!!! Αλλά αυτοί εδώ κάθονται και ψάχνουν αρχηγούς σαν να έχουν προκοπή;;; Ο Μπραντανιόλο έκανε λάθη σα όλα τα άλλα παιδιά στο γήπεδο εκείνο το βράδυ — ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;;; Να βγάλει ανάστημα 2 μέτρων;;; 😂😂 Και μετά λένε «ψυχολογία ομάδας»!!! Εμείς είμαστε ομάδα επειδή έχουμε χαρακτήρες σα τον Κοκκινόπουλο;;; Ο δικός μας τότε είχε πείσμα σα σίδερο!!! Ο Μπραντανιόλο έχει κάνει πολλές φορές ότι δεν του αρέσει η μπάλα σα κάποιος πρωταθλητής γκολφ!!! Αλλά εδώ μέσα ψάχνουμε έναν άνθρωπο που φοράει κόκκινη φανέλα και δεν την εκτιμά;;; Ρε παιδιά ελάτε τώρα… 💀🔴 Και οι υποστηρικτές των αναλυτών;;; Αυτοί ξέχασαν ότι εκείνο το βράδυ η Γουέστε είχε παίκτες σα να τους είχαν στείλει η Μητέρα Φύση σαν δώρο;;; Δεν ήταν σκόντος λάθος — ήταν μία φορά όπου ο κόσμος περίμενε περισσότερα!!! Τι θες;;; Να τον κάνουμε αρχηγό γιατί ήταν εκεί;;; Μας έδωσε τρία χρόνια χαρά;;; Όχι, ρετζίνα μου!!! Τουλάχιστον όσοι λένε «ίσως κάποια στιγμή» ας βγάλουν πρώτα τις δικές τους αιτίες!!! Γιατί εμείς σαν οικογένεια μπορούμε να πούμε ό,τι θέλουμε — αλλά αυτά είναι αυτά!!! 😤👊

μωρέ παιδιά εδώ τώρα ψιλοκαίγομαι μιλώντας για αυτήν την υπόθεση σα να είναι κάποιο μεγάλο μυστήριο κι όχι η ίδια η ηλίθια ζωή μας;;; εγώ εδώ στις Τρίκαλες θυμάμαι τον Μπραντανιόλο σα χτες όταν έμπαινε στο γήπεδο σα νάνος μπροστά στους πύργους της Γουέστε — όλοι αυτοί οι μεγάλοι λες και ξέχασαν πως εκείνη η Γουέστε είχε στην άμυνά της έναν τεράστιο όσο η Θησείο; κι εκείνος τότε έκανε ότι έκανε εκείνο το αυτογκόλ σα να σου δείχνει πως δεν ξέρει καν πώς λέγεται το παιχνίδι — όχι σκόντος, εκείνοι που είχαν στραβώσει τελείως εκείνο το βράδυ ήταν αυτοί που κάθονταν στις κερκίδες ψάχνοντας αιτίες γιατί ο Γκουίντο εκείνη την εποχή έκανε γκολ σα τρελός ενώ εμείς ψάχναμε πού να βάλουμε τα κεφάλια μας! τους θυμάστε τους αρχηγούς της παλιάς μας ομάδας;;; εκείνοι έκαναν την μπάλα ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση;;; όχι ρε παιδιά, εκείνοι έκαναν αυτήν την μπάλα σα να ήταν σίδερο στο χέρι τους! εκείνος ο τύπος του Κοκκινόπουλου που έκανε τους συμπαίκτες του ν' αψηφούν ακόμα και την εποχή του χρόνου! εκείνος δεν έχανε ποτέ την μπάλα επειδή είχε το νου του σα σφυρί — εκείνος έχανε μόνο όταν του έκαναν φάουλ κι εμείς έπαιζαν σαν να κερδίζουνε τρία γκολ μαζί! κι εδώ τώρα ψάχνουμε για έναν αρχηγό σα τον Μπραντανιόλο;;; μα τι σας έκαναν τα παλιά τα χρόνια που πήγαινες στο γήπεδο σα δικαστήριο;;; τότε αν έκανες λάθος σου έλεγαν «ξανά» κι όχι «ίσως κάποια στιγμή»! εγώ εκείνο το βράδυ στη Γουέστε έκανα τόσες πολλές αγορές βότκας σα να ήτανε νερό επειδή είχαμε χάσει δύο γκολ πριν καν ξεκινήσει κανείς να κουραστεί — κι εκείνος ο Μπραντανιόλο έκανε την μπάλα ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση σα να ήτανε σε έκθεση αυτοκινήτων κι όχι στο γήπεδο! τι σχέση έχουν όλα αυτά με έναν αρχηγό;;; εκείνοι οι παλαιοί έκαναν την ομάδα να νικάει όχι επειδή είχαν την μπάλα στα πόδια τους αλλά επειδή είχαν αυτό το χαρακτηριστικό που έλυνε ακόμα και τις πιο δύσκολες στιγμές! εκείνος ο Μπραντανιόλο κάνει λάθη σα μικρούλης που μόλις έμαθε ότι υπάρχει μπάλα στον κόσμο — κι εμείς τώρα ψάχνουμε αρχηγούς σα αυτούς; αφήστε με να σας πω κάτι: ο χαρακτήρας δε φτιάχνεται επειδή κάποιος φοράει κόκκινη φανέλα! εγώ στον πάγκο μου όσο καιρό έκανα ηλεκτρολόγος χρόνια στα κεραμίδια έβλεπα πως αυτοί που είχαν χαρακτήρα έκαναν πιο εύκολα τις δουλειές τους κι αυτοί που είχαν ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση έκαναν μόνο ζημιές! τσιμουδιά λοιπόν εκείνοι που λένε πως «ίσως κάποια στιγμή» — εδώ στις Τρίκαλες εκείνο το «ίσως» κοστίζει γκολ στους γύρω σου! εμείς δεν θέλουμε έναν αρχηγό σα τον Μπραντανιόλο εκείνον τον καιρό — θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν πάει να παίξει κάνει αυτό που πρέπει να γίνει σα μεγάλος κι όχι σα οικονομία χωρίς αποτέλεσμα!

Αλήθεια ρε παιδιά... πόσες φορές έχει σαπίσει αυτή η ομάδα επειδή κάποιος έπαιζε μπάλα σα να κάνει τσόντα στην πρίζα κι όχι σαν πρωταθλητής; Αυτοί εκείνοι οι παλιοί αρχηγοί έκαναν την μπάλα να γυρνάει σαν ρόδα στο ποδήλατό μου όταν ήμουν μικρός — αυτός εδώ έκανε μία πάσα σα να της έλεγε "περιμέν’ να βάλω ένα πλαίσιο γύρω σου". Την ίδια στιγμή που ο Γκουίντο εκείνο το βράδυ έκανε την Γουέστε να μοιάζει σα συλλογή από πέτρες εκείνος έκανε την ομάδα να τρέχει σα ντροπαλό αγόρι στην πρώτη του πτήση. Και ξέρετε τι είδα εκείνο το βράδυ; Στις κερκίδες ένας τύπος φορώντας μπλούζα της Γουέστε έκανε χειρονομία σα να σπάει έναν υπολογιστή πάνω στον Μπραντανιόλο κάθε φορά που έκανε λάθος. Την επόμενη μέρα διάβασα πως αυτός ο ίδιος τύπος είχε βγάλει δώδεκα φωτογραφίες όπου είχε αποθηκεύσει σα μουσείο όλα αυτά τα λάθη! Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε μία μόνο επιλογή σωστή μέσα στο πρώτο ημίχρονο — και αυτογκόλ δεν είναι μία επιλογή σωστή, μιλάμε για ντοκιμαντέρ επί έξι μήνες μετά! Εκείνοι οι άλλοι που λένε "ίσως κάποια στιγμή" ας κοιτάξουν τον εαυτό τους πρώτα — εμείς χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν φοράει κόκκινη φανέλα κάνει την μπάλα να γίνεται βλήμα, όχι χάρτινο αεροπλάνο!

Αλήθεια, ρε σεις, τι γίνεται εδώ μέσα; Μιλάμε για τον Μπραντανιόλο κι έχουμε ξεχάσει ότι η μπάλα στο γήπεδο δεν είναι συλλογή βινυλίων που πρέπει να την βάζεις πάνω στην βάση της σα νεκρή φύση; Αυτό το αυτογκόλ στη Γουέστε δεν ήταν κάτι παραπάνω από μια κωμική παράσταση επί πέντε λεπτά όπου ο Γκουίντο έκανε ότι κρατάει την μπάλα σα τρελός καλλιτέχνης στη γωνία του δρόμου — ενώ η ομάδα τρέχαινε σα μυρμήγκια χωρίς κεφάλι! Και τώρα εσείς εδώ ψάχνετε "τον χαρακτήρα" σα να είναι κάποιος αρχιτέκτονας που σχεδιάζει σπίτια χωρίς νερό και ρεύμα! Θυμάμαι τον Κοκκινόπουλο εκεί στις μεγάλες εποχές μας. Εκείνος όταν έπιανε την μπάλα δεν έκανε ότι γυρνάει σα σβούρα — έκανε την ομάδα να νικάει επειδή είχε αυτό το κάτι μέσα του που έκανε τους συμπαίκτες να πιστεύουν ότι ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές υπήρχε λύση! Αυτός ο τύπος εκείνο το βράδυ έκανε ότι η μπάλα ήταν δική του προσωπική υπόθεση τέχνης — κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε έναν αρχηγό σα εκείνον; Μα τι σας έκανε η ζωή σας που σκεφτήκατε ότι ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να οδηγήσει αυτήν την ομάδα; Και μην μου πείτε για τις τρεις κίτρινες κάρτες εκείνο το πρώτο ημίχρονο — σαν να ήταν θέμα χρόνου! Στη Γουέστε εκείνη την εποχή είχαν έναν αμυντικό σα βράχο! Τι περιμένατε δηλαδή; Να βγάλει ο Γκουίντο δύο μέτρα ύψος και να σκοράρει επειδή έτσι τον ήθελαν οι φαν; Αφήστε με να σας πω κάτι: οι άνθρωποι σαν τον Μπραντανιόλο φτιάχνονται εκείνες τις στιγμές όπου πρέπει να βάλεις την μπάλα μέσα στο τέρμα — όχι εκείνες όπου πρέπει να της δώσεις όνομα επειδή δεν ξέρεις τι άλλο να της κάνεις! Εκείνοι οι παλιοί αρχηγοί έκαναν την ομάδα να νικάει επειδή είχαν μέσα τους αυτό το σπίρτο που έκανε όλους τους συμπαίκτες τους να αγωνίζονται σα λιοντάρια — όχι επειδή έκαναν ωραιοποιημένες παρουσιάσεις της μπάλας! Τι λέτε λοιπόν; Είναι δυνατόν να περιμένουμε από έναν άνθρωπο που κάνει την μπάλα ωραιοποιημένη κατηγορία αυτοκινήτων στη διαφήμιση να γίνει ο αρχηγός αυτής της ομάδας; Ή μήπως πρέπει να αναζητήσουμε κάποιον που όταν φοράει την κόκκινη φανέλα κάνει την μπάλα να γίνεται βλήμα και όχι χάρτινο αεροπλάνο;