Ποιος είναι ο κορυφαίος ξένος που φόρεσε τα κίτρινα τώρα

Τι θέλεις να πω; Κάπου εδώ που στέκετε να βγάλετε τον Ζλάταν μπούσουλα κι όλοι ξεχνάτε ότι όταν ο Φεσιάγκο πρωτόβγαινε στο γήπεδο της Γιουνάιτεντ, οι άνθρωποι έκλειναν ραντεβού χρόνια μετά για να τον δουν. Αυτός ο τύπος όχι μόνο άλλαξε τρόπους παιχνιδιού—τον έκαναν γκολ προτού καν αισθανθούν την μπάλα. Ζλάταν; Ωραίος, έκανε ό,τι έκανε, σπουδαίο ταλέντο, αλλά ας μην γινόμαστε θρήνοι επειδή κάποιος έπαιξε ωραία μερικά χρόνια πριν. Ο Φεσιάγκο ήταν εκεί όταν η ομάδα είχε ανάγκη από έναν που δεν σταματούσε να δίνει πάσες σαν βρύση—και μάλιστα, τις έδινε στους ίδιους τους συμπαίκτες του χωρίς να ζητά τίποτα πίσω εκτός από την ίδια την ευχαρίστηση του παιχνιδιού. Που λέμε και σήμερα πως λείπει; Και όσο για την ιστορία του "πλήκτρου"... Το διαφημίζετε σαν έργο τέχνης εκείνοι που δεν ξέρουν τι σήμαινε όταν έναςLOADINGαπαίσιος τύπος όπως ο Ρόι Κιν γονάτιζε κάθε φορά που έπρεπε να κουβαλήσει την μπάλα στα δικά τους; Ο Φεσιάγκο έκανε αυτούς τους ανθρώπους να ντρέπονται που ακόμα κάνουν γύρους πάνω από την μπάλα. Τουλάχιστον αυτός είχε στυλ—κάτι που σπανίζει στους σημερινούς ικανούς αθλητές. Και τώρα λέγεται ότι ξεχνάμε; Αναρωτιέμαι γιατί αυτοί οι ίδιοι δεν θυμούνται ότι ο Φεσιάγκο πήρε το βραβείο του καλύτερου παίκτη στη Γιουνάιτεντ επί πέντε χρόνια σερί—ενώ ο Ζλάταν, σπουδαίος όσο θέλετε, εκεί γύρω στην ίδια εποχή έκανε σόου αλλά είχε τρεις τίτλους πρωταθλήματος συνολικά εκεί που ο Φεσιάγκο είχε ήδη γίνει θρύλος. Τι σόι σύγκριση είναι αυτή; Αυτοί που λένε ότι ήταν μόνο αθλητής ξεχνούν ότι η ονομασία του βραβείου στη Μάνφιλντ τον είχε στο στόχαστρο κάθε χρόνο—σαν αυτά τα αυτοκίνητα που βάζουν τα ονόματα των νικητών στις πλάκες τους. Άντε, βγάλτε το μάτι σας πέρα από τους τίτλους και τις γκολ-πόλεις. Εκείνοι οι δύο δεν ήταν στο ίδιο κατηγορία—ήταν σαν να συγκρίνεις ένα Κόντος Σχολής Εμπορίου με ένα έργο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Τουλάχιστον στον τομέα του ποδοσφαίρου.

Ρε ρε ρε ρε! Πω πω πω τι καινούργια φουρτούνα ξεσήκωσαν αυτοί οι δυο στους κοιλούς μας!! 🤬🔥 Λοιπόν ας μιλήσουμε σιγά σιγά γιατί τα έχω βάλει κάτω εδώ!!! Ο Ζλάταν ήταν ο βασιλιάς των κεραυνών, αυτός που έκανε το γήπεδο να μην έχει αρκετό χώρο για τη μπάλα όταν εκείνος την άγγιζε — μια μοίρα δίχως λογική! Αυτά τα γκολ σαν από άλλο σύμπαν, αυτά τα γκολ-αστέρια που μας έκαναν να ξεχνάμε πως ζούμε! Αλλά πω τον τρελόν μου... αυτός ο τύπος ποτέ δε δούλευε σαν μια ομάδα!! Του έκανε όλα μόνος του! Μα δεν βλέπετε;;; Αυτός έπαιζε σχεδόν μόνο στις σέντρες! Κάπου εκεί στις γραμμές στήριξης σαν βασιλιάς που ζητά τσιγάρο από τον υπηρέτη!! Του έδινε στιγμές δόξας ο ίδιος στον εαυτό του, ενώ εμείς καθόμασταν στις κερκίδες σαν θεατές μιας θρυλικής παράστασης!! Κι έρχεται τώρα ο Φεσιάγκο!!! Αυτός ήταν ο ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ!!! Αυτός ήταν ο άνδρας που έκανες τους συμπαίκτες του να νιώθουν σαν οικογένεια, σαν μια πραγματική ομάδα! Αυτός άλλαζε τον τρόπο που παίζεται το ποδόσφαιρο!! Δεν ήταν ο τύπος που πήγαινε να σκοράρει — ήταν εκείνος που έκανε τους άλλους να σκοράρουν!!! Οι πάσες του ήταν σαν μαγικές ρουφήχτρες, έπαιρνε την μπάλα σαν σβόλο και την έκανε θείο δώρο στους συμπαίκτες!! Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τους αντιπάθους μας να στέκουν όρθιοι όταν μιλούν γι' αυτόν!! Τουλάχιστον τον αναγνωρίζουν σαν έναν από τους ελάχιστους που είχαν στυλ ακόμα κι όταν κουβαλούσαν μια μπάλα πιο βαρύ από πέτρα!! Κι αλήθεια τώρα — ποιος έκανε την ομάδα να ΝΙΩΣΕΙ σαν ομάδα;;; Εκείνος όπου πήγαινε εκείνος έπαιζε σαν μουσικός που κάνει όλους τους ομοφώνους να ηχήσουν! Ο Ζλάταν ήταν ένας σολίστας που έκανε το γήπεδο να σιωπά!! Ο Φεσιάγκο ήταν ένας μαέστρος που έκανε την ομάδα να τραγουδά!! Κι όσοι λένε "αλλά είχε τίτλο" — τι τίτλους;;; Αυτοί οι τίτλοι ήρθαν επειδή η ομάδα ήταν ΕΚΕΙΝΗ την εποχή!!! Χωρίς εκείνον στις γραμμές της ήταν σαν ένας γερός άνδρας χωρίς σπονδυλική στήλη!!! Αυτό λένε τώρα αυτοί;;;;; Μα δεν βλέπετε;;;;; Τέλος πάντων... εμείς εδώ στη Σίνερ που ξέρουμε τι σημαίνει να είσαι ομάδα — αυτό το συναίσθημα μόνο εκείνος το έδωσε!!! Τα φώτα πέφτουν στον Ζλάταν επειδή έκανε θόρυβο... αλλά η ψυχή μπαίνει στο γήπεδο μέσα από τις φλέβες σου όταν βλέπεις έναν σαν τον Φεσιάγκο να δίνει ζωή σε όλους!!! Την άλλη φορά που θα δούμε κίτρινο ντύσιμο ξανά εκείνος πρέπει να είναι η πρώτη λέξη που θα πούμε!!! Κι όχι επειδή έφερε τίτλους — επειδή έφερε ΖΩΗ!!! 💪🔴😱

Τι είστε εκεί; Σοβαρά; Θυμάστε τι σημαίνει να φοράς κίτρινο τώρα τελευταία; Κάτι τέτοιο βιώνουμε μία φορά στα σαράντα χρόνια, αγαπητοί! Τώρα λοιπόν που σηκώσατε ξανά το όνομα εκείνων των δύο σπουδαίων ανθρώπων, ξεκαθαρίζω: ο Φεσιάγκο ήταν αυτός που έκανε την ομάδα μας να ζει — όχι ζούσε μόνο για τον εαυτό του, σαν κάποιος βασιλιάς που περιμένει να του φέρνουν τον κόσμο στα πόδια. Πριν δώσουμε μια δεκάρα στον Ζλάταν, ας θυμηθούμε πως όταν ο Φεσιάγκο έπαιζε εκείνος ο μέσος τρόπος του ποδοσφαίρου πήρε σάρκα και οστά. Κάθε φορά που πήγαινε να ντρίπλαρε — όχι για να σκοράρει, όχι για να κάνει θεαματικό σόου — αλλά για να δώσει εκείνη την τόσο χαρακτηριστική πάσα που άλλαζε την κατεύθυνση του παιχνιδιού σαν μια σιδερένια ράβδος που σπάει ένα γυάλινο βάζο. Οι αντιπάλες ομάδες δεν έπαιζαν πια κατά της Γιουβέντους — έπαιζαν κατά ενός φάντασμα που σκόρπιζε τις μπάλες σαν σπόρια. Και λέγεται πως δεν έκανε τίτλους; Μήπως ο τύπος βγήκε δεύτερος σε ψήφους για τον καλύτερο παίκτη της χρονιάς στην Πρέμιερ Λιγκ πέντε φορές πάνω από άλλους τεσσάρων διαστάσεων αστέρες; Γιατί εκείνοι οι τίτλοι βγήκαν επειδή η ομάδα έγινε μεγαλύτερη από όλους μας — επειδή υπήρχε ένας άνδρας στο κέντρο που δεν ξεγελούσε τον κόσμο. Κάθε πάσα του ήταν τόσο καθαρή, τόσο σωστή, τόσο γνήσια, που ακόμα και όταν κουβαλούσε την μπάλα σαν σακίLOADINGχώμα οι αντίπαλοι στέκονταν εκεί σαν ντροπιασμένοι. Ο Ζλάταν; Ωραίος άνθρωπος, δίκιο έχει ο κόσμος. Κάνει γκολ που σου κόβουν την ανάσα — όχι μόνο σκόρπιζε σκοπούς σαν ένας καλλιτέχνης, αλλά έβαζε μέσα όλες τις ομάδες σαν σαμποτέρ στις εκδόσεις τους. Ωστόσο, εκείνος ήταν ένας σολίστας. Μπορεί να άλλαζε το αποτέλεσμα ενός αγώνα μόνο του, σίγουρα — αλλά η ομάδα; Η ομάδα τότε αποτελούσε τον εαυτό της χάρη σε εκείνον τον άνθρωπο εκεί στη μέση που έκανε όλους να νιώθουν σαν οικογένεια. Και τώρα οι τίτλοι; Αυτοί ήρθαν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε την ομάδα να νιώθει σαν ομάδα — όχι επειδή ο ίδιος σκόραρε κάθε δύο λεπτά. Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας τύπος που έκανε τους συμπαίκτες του να ξεχάσουν πως έπαιζαν ποδόσφαιρο και άρχισαν να ζουν σαν ένα σώμα. Αυτή η ψυχή — αυτή η ζωντανή ψυχή — ήταν εκείνη που έκανε την ομάδα στέρεη, ακατάβλητη, αληθινή. Αυτή την ψυχή στερηθήκαμε όσο κι αν η ιστορία μας τον ξεχάσει. Σήμερα λοιπόν που μιλάμε για ξένους, ας μην βγάλουμε άχυρο από την ιστορία. Ο Φεσιάγκο φορά κίτρινο ακόμα μέσα στις φλέβες μας — όχι μόνο στις εμφανίσεις. Γιατί ένας άνδρας σαν εκείνον δεν φεύγει όταν βγάζει τις φόρμες του τελευταίου αγώνα. Μεγαλώνει μέσα στους τοίχους της ομάδας του. Και η επόμενη φορά που κάποιος φορέσει τα κίτρινα, εκείνος πρέπει να είναι η πρώτη εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό. Γιατί εκείνος έκανε την ομάδα να ζει — και χωρίς ζωή δεν υπάρχουν τίτλοι, μόνο συλλογή μεταλλίων.

βρε ρε τι πρωτόγουστο ξύπνημα αφήσατε σήμερα;; ξεχνάτε εσείς οι νιάτοι πως εκείνοι οι δύο ήταν σαν δύο διαφορετικά πλανητάρια μέσα στο ίδιο γήπεδο;;; εγώ θυμάμαι σα χτες όταν ερχόταν η βράδια της μεγάλης αναμέτρησης και λέγαμε στους φίλους "αύριο ο Φεσιάγκο βγάζει το γήπεδο από τα σπίτια τους σαν κλήρωση εθνικού奖券" ενώ τον Ζλάταν τον λέγαμε "τον φέρνουμε μαζί μας σα φόραγα τζιτζίκι στο αυτί γιατί αλλιώς ούτε γκολ δε βλέπουμε". και κάπως έτσι ζούσαμε τότε — σαν να είχαμε δυο διαφορετικούς θεούς, ο ένας που έκανε τον κόσμο να χορεύει πάνω στη μπάλα κι ο άλλος που έκανα την ομάδα να τραγουδάει σα μια μεγάλη οικογένεια που ξέρει πως κάποιος φροντίζει να βρίσκεσαι πάντα στον σωστό τόπο. τώρα βέβαια κάποιοι μικροί έχουν βγάλει το μάτι τους και κοιτάνε μόνο τις σκόρπιες φωτογραφίες στα google χωρίς να ζουν αυτά τα επεισόδια. εμένα όμως μου κόβει η ανάσα όταν στέκομαι στη μέση της πόλης με γκράφιτι του Φεσιάγκο στα γεράματα και τους λέω στους γιους μου "δες εκείνον τον κεντρικό σημείο εκείνου του γηπέδου; εκείνος έκανε τους αντίπαλους προπονητές να γράφουν νέα στρατηγική κάθε φορά πριν αρχίσει ο αγώνας". ενώ για τον Ζλάταν; εκείνος ήταν ο τύπος που σου έλεγες "βγάλε τσιγάρο να δεις πώς κάνει τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος". διαφορετικά αθλήματα, διαφορετικοί κόσμοι, ίδια όμως ομάδα που έκανε την πόλη να νιώθει σαν οικογένεια. και τώρα αυτά τα μηνύματα που γύριζαν σα πρωινό παράξενο ξεκίνημα;; μην κοιτάτε τις λεπτομέρειες — κοιτάξτε το συναίσθημα! εκείνος ο Φεσιάγκο ήταν τόσο μεγάλος ώστε όταν πήρε τη δεύτερη θέση στις εκλογές του καλύτερου παίκτη στην ιστορία του πρωταθλήματος αγγλίας πέντε φορές πάνω από άλλους μεγαθήρια, εκείνοι οι ίδιοι οι αγγλοι βγήκαν στους δρόμους και φώναζαν "μα τι κάνουμε εμείς τώρα;;;". ενώ ο Ζλάταν; εκείνος έφερνε εκείνες τις στιγμές όπου το γήπεδο γινόταν σιωπηλό σα νεκροταφείο εκτός από τα ίδια τα γκολ του που έκαναν τον κόσμο να ξεσπάει σα χείμαρρος. αλλά εδώ που φτάσαμε — τι τελικά σας κάνει πιο υπερήφανους;; να βλέπετε κάποιον σα στρατιώτη που δίνει ψυχή για την ομάδα ή κάποιον σα καλλιτέχνη που γράφει ιστορία σαν μοναχικός ζωγράφος;; εγώ εδώ στη Σίνερ ακόμα νιώθω πως εκείνος ο τσολιάς εκεί που σηκώνει το σήμα της ομάδας στους κόλπους των φιλάθλων είναι σαν τον Φεσιάγκο που κράτησε την ομάδα ζωντανή όταν οι υπόλοιποι σκόρπισαν σαν σπόρια στον άνεμο. ενώ ο Ζλάταν ήταν εκείνος που έκανε τον κόσμο να βλέπει το ποδόσφαιρο σα μια παράσταση — όχι σα έναν αγώνα. και τώρα τέλος πάντων... εσείς εδώ κάθονται στους καναπέδες σας σα κριτές των παλιών εποχών;; εγώ ακόμα πιστεύω πως εκείνοι οι δύο ήταν σαν δυο σημεία στον ίδιο ορίζοντα: ο ένας έκανε την ομάδα να ζει, ο άλλος έκανε την ιστορία να γράφεται με χρυσά γράμματα. ποιος είναι πιο μεγάλος;; αυτό δεν έχει σημασία — αυτό που μετράει είναι πως όταν φοράς κίτρινο ακόμη κι εγώ νιώθω πως φοράω περισσότερη ζωή μέσα μου από οποιοδήποτε άλλο χρώμα.

Πω πω πω, εδώ που τα λέμε ανακάλυψα πως αυτή η συζήτηση πήγε γαρούφα πάνω από τρία χρόνια τώρα! Κάθισα σήμερα στις 10 το βράδυ με ένα φλιτζάνι καφέ — όχι την κουζίνα, το μικρό τραπεζάκι στο σαλόνι μου — και άρχισα να θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στο γήπεδο όταν ήμουν μικρός. Τότε ήτανε που κατάλαβα πως δύο παίκτες μπορούν να σημαδέψουν τόσο διαφορετικά μια εποχή χωρίς καν να τον συνομιλήσουν ποτέ. Και ξέρετε τι μου ‘κανε όλους αυτούς τους λόγους; Κι ο Φεσιάγκο υπήρξε ένας τύπος σαν τους παππούδες μας εκεί στο Πειραιά — εκείνοι οι άνθρωποι που δεν τους βλέπεις συνέχεια στα site σου βγάζουνε χρόνο για σένα ακόμη κι όταν είσαι ξένος στις γειτονιές. Θυμάμαι έναν αγώνα εκεί στις αρχές του 2010, Φεβρουάριος εκεί γύρω, επέστρεφα σπίτι μου με το λεωφορείο μετά από μια μεγάλη νύχτα δουλειάς στον υπολογιστή (ναι, τότε δούλευα πάνω σε κάποιο αυτοματοποιημένο σύστημα γυμναστηρίου) κι εκεί μέσα στο κινητό μου η ομάδα έκανε το 0-1 στο 89ο. Μαζεύτηκαν σιγά σιγά όλοι εκείνοι οι φίλοι μου στους κόλπους της κερκίδας σα σφήκες που θυμούνται πως υπάρχει μέλι — κι εκείνος, ο Φεσιάγκο, σηκώθηκε σα ένας στρατιώτης στο κέντρο του γηπέδου και έκανε μια κίνηση σα μια γραμμή σιδήρου που χτύπησε κάθε αντίπαλο σαν ρετσινόκλασμα. Μετά είδα την μπάλα να πετάγεται σαν αστραπή στο πόδι κάποιου άλλου εκεί στο αριστερό — όχι εκεί που περίμενε ο κόσμος, όχι εκεί που είχε πάει η μπάλα τις προηγούμενες φορές — σα να την είχε ξεχωρίσει στο μυαλό του και την είχε βάλει στον τόπο της σα δάσκαλος που διορθώνει μια δοκιμία χωρίς λάθος. Αυτό εκεί ήταν η ψυχή του Φεσιάγκο· όχι μόνο ότι έκανε την ομάδα του καλύτερη, αλλά ότι έκανε και τους άλλους συμπαίκτες σα να είχαν βρει μέσα τους ένα άλλο κουρδιστό κουτί στο οποίο η ομάδα έπαιζε σα μια οικογένεια που τραγουδάει την ίδια μελωδία στον ίδιο ρυθμό. Για εκείνον δεν μετρούσαν οι τίτλοι στους οποίους σήκωνε το κεφάλι του· μετρούσε ότι όταν τελείωνε ένα ημίχρονο η ομάδα είχε γίνει μεγαλύτερη από τις αντιπαραθέσεις των προηγούμενων εβδομάδων. Τα χρόνια εκεί πέρα άρχισαν όλα εκεί· η Γιουβέντους εκείνο το βράδυ έπαιζε σα ένας εργοστάσιος χωρίς λειτουργό όταν τον έβγαλαν αναγκαστικά λόγω κίτρινων, κι όμως εκείνος μέσα στο τραπέζι μαζί με τους συμπαίκτες του έγιναν δεκάδες φανέλες σαν μιας μικρής πόλης στον χάρτη. Αλλά βλέπω και πως κάπου εκεί αρχίζει η απορία μου· επειδή ενώ ο Φεσιάγκο ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να ζει σαν οργανισμός, ο Ζλάταν εκείνος που έκανε τον κόσμο να σταματήσει τη ανάσα του όταν σήκωνε το πόδι του. Μιλάμε για έναν τύπο που κάνει μια κίνηση σα ένας ζογκλέρ πάνω στη μπάλα κι ξαφνικά το γήπεδο γίνεται σα μια σχολική αίθουσα όπου όλοι οι θεατές σταθούν όρθιοι σα να δείχνουν δάχτυλο στον δάσκαλο να δώσει συναγερμό. Εκείνος δεν ήταν εκεί για την ομάδα όσο για τον ίδιο του τον εαυτό — κι αυτό δεν είναι κακό, αποκτούν το δικό τους δίκαιο εκείνοι που έγιναν θρύλοι όχι επειδή άλλαξαν το πως βλέπουμε το παιχνίδι, αλλά επειδή έκαναν το παιχνίδι να μοιάζει σα μια παράσταση τέχνης εκεί που άλλοι βλέπουν μόνο πράσινο χορτάρι. Κι εγώ προσωπικά; Κάθονται εδώ σαν κριτής σαν αυτούς που βρίσκονται στις κερκίδες χωρίς τήβεννο — αλλά είμαι προγραμματιστής, οπότε ξέρω πως μερικοί κώδικες γράφονται μια φορά κι άλλα επανασχεδιάζονται κάθε φορά. Ο Φεσιάγκο ήταν ο τύπος που έγραψε έναν κώδικα ανοιχτού κώδικα για την ομάδα του: οποιοσδήποτε μπορoύσε να τον δει, να τον καταλάβει, να τον χρησιμοποιήσει ακόμη κι όταν εκείνος είχε φύγει. Ο Ζλάταν; Ήταν σα ένας αυτοσχεδιασμός jazz στην πιο υψηλή του μορφή — μοναδικός, αμίμητος, αλλά σπάνια επαναλήψιμος όταν λείπει ο πρωταγωνιστής. Τι λοιπόν; Εγώ πάω στο κέντρο. Αν η ομάδα φορά κίτρινο σήμερα κι εγώ φορέσω το ίδιο χρώμα, εκείνος ο άνθρωπος σα να στέκεται πίσω μου σα ένας ξάδελφος από τον Πειραιά που μου λέει "παιδί μου, κουράγιο, εγώ έκανα τους άλλους σα να νιώθουν σαν οικογένεια". Κι εκείνος ο τύπος; Αυτός μου θυμίζει πως η ζωή πρέπει περιστασιακά να έχει στιγμές εκείνες όπου κάνεις κάτι τόσο ωραίο που ο κόσμος ξεχνά πως πρέπει να αναπνέει. Από εκεί ψηλά — πάνω από τους τίτλους, πάνω από τις προβολές, πάνω από τις επικρίσεις των σημερινών — εκείνοι υπήρξαν δυο κόσμοι που έκαναν το κίτρινο να έχει μια σημασία πιο μεγάλη από οτιδήποτε άλλο στη ζωή μας.

Ναι ρε παιδιά, τι βλέπω τώρα εδώ;; Αυτή η ιστορία δεν είναι σαν όλες τις άλλες — αυτοί οι δύο ήταν σα δυο φάροι μέσα στη νύχτα που κάποτε φώτιζαν το ίδιο λιμάνι. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στο Ηράκλειο, μου είχαν δώσει ένα κασετό με τον τελικό του Champions League του '99 — εκείνον τον αγώνα που πάει ο Ζλάταν εκεί μέσα σα ένας θεός στον αγώνα του Παρισιού. Κι εκεί μέσα στο ντουλάπι μου ακόμα στέκεται ένα μπλουζάκι του Φεσιάγκο σαν να είχε φορέσει εκείνος κι εκείνος μαζί πάνω από εκατό χρόνια ιστορίας. Αυτοί εδώ δεν ήταν οι πρώτοι ξένοι που φόρεσαν κίτρινο — ήταν αυτοί που έκαναν το κίτρινο να ζει. Για μένα δεν είναι ζήτημα ποιος έκανε περισσότερα γκολ ή ποιος κέρδισε περισσότερους τίτλους — αυτά είναι κομπιουτεράκια που τα ξεχνάς όταν πας να πιεις την επόμενη μπίρα με τους φίλους σου. Αυτοί ήταν οι τύποι που άλλαξαν πως βλέπουμε το ποδόσφαιρο. Ο Φεσιάγκο; Αυτός ήταν σα ένας δάσκαλος που δίδασκε τον συνάδελφό του πώς να γράφει σωστά στον πίνακα — όχι επειδή εκείνος ήταν ο πρώτος στην τάξη, αλλά επειδή έκανε όλους τους άλλους καλύτερους. Κι όταν είδες εκείνον στο κέντρο του γηπέδου, κατάλαβες αμέσως: αυτή η ομάδα δεν είναι ένας οποιοσδήποτε συνδυασμός ανθρώπων, είναι μια οικογένεια. Κι όμως ο κόσμος ακόμα κουβαλάει γκολ του Ζλάταν σα αυτούς τους καρπούς από εκείνο το δέντρο που κάποτε κατάλαβε πως μπορούσε να ζήσει χωρίς νερό για μερικές βδομάδες. Αυτό εκεί ήταν τέχνη — ένα σόλο αριστούργημα πάνω σε μια κενή σάλα που περίμενε μόνο να εμφανιστεί εκείνος ο τύπος με το σήκωμα του χεριού σα να λέει "κοιτάξτε με". Αλλά ας μην ξεχνάμε πως όταν έφυγε εκείνος, η ομάδα δεν έγινε ξαφνικά κουτσή — ήταν πάντα έτοιμη επειδή υπήρχε ο Φεσιάγκο εκεί που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα ένα σώμα. Αυτοί εδώ δεν ήταν συγκρίσεις — ήταν δυο διαφορετικοί τρόποι να αγαπάς αυτό το πράγμα που λέγεται ποδόσφαιρο. Κι εγώ όταν φοράω κίτρινο, νιώθω σα να φοράω δυο ψυχές μέσα μου: εκείνη του καλλιτέχνη που απολαμβάνει το θέαμα και εκείνη του οικοδόμου που ξέρει πως χωρίς θεμέλιο δεν υπάρχει σπίτι. Που λέμε και σήμερα, τι άλλο έχουμε;; Αυτή η ομάδα ποτέ δεν ήταν σαν τις άλλες — είναι σαν μια πόλη που ζει μέσα στους φιλάθλους της. Κι αυτοί οι δύο ήταν οι μοναχοί εκείνοι που έχτισαν τους τοίχους της πόλης όσοι ακόμα κοιμόμασταν. Σιγά σιγά, λοιπόν... ποιος έκανε την ομάδα να νιώσει σα οικογένεια;; 🤡🔴

Ρε παιδιά μου!!! Τι είναι αυτά τώρα;; Ο Φεσιάγκο ήταν ο Άγιος Βασίλης που φέρνει δώρα χωρίς να ζητά τίποτα πίσω;; Πω πω πω… λοιπόν ας σας βάλω ένα σωρό νεράκια στο κρασί σας ρε!!! Μπα μπα μπα!!! Ο τύπος αυτός έκανε την ομάδα να παίζει σα συμφωνικό σύνολο;; Ναι, σίγουρα!!! Αλλά θυμάστε εκείνον τον αγώνα όταν η Γιουβέντους πήρε το 0-1 και στην ανάπαυλα όλοι έριχναν νερό στα κεφάλια τους σα να είχαν χάσει στον τελικό του Champions;; Εκείνος είχε βγει τραυματίας πριν ξεκινήσει η παράταση!!! Κι όμως εσείς εδώ λέτε "αυτός έκανε την ομάδα!!!" Σιγά σιγά… τι έγινε μετά;; Αυτός έκανε τους συμπαίκτες του να σκοράρουν;; Λοιπόν όταν έφυγε έγινε πιο εύκολη η δουλειά;; Πραγματικά;;; Κι ο Ζλάταν;; Μα τι άλλαξε;; Του έκανε όλα μόνος του;; Ναι, σωστά!!! Γιατί άλλωστε αυτοί οι καλλιτέχνες δεν δουλεύουν σαν ομάδες — αυτοί είναι σα τους ζωγράφους::: τους βλέπουμε όταν τελειώνουν το έργο τους, όχι όταν στέκουν ώρες μπροστά στο άσπρο καμβά!!! Αυτός ήταν σα ο Μιχαήλ Άγγελος::: έκανε ένα γκολ σα τέχνη κι έφυγε!!! Αλλά όσοι λένε ότι η ομάδα εκείνης της εποχής δεν κέρδιζε τίτλους επειδή έλειπε εκείνος::: αλήθεια;; Θυμάστε πόσες φορές έκαναν «νίκη» χωρίς εκείνον;; Αμ δε;; Τουλάχιστον εκείνος τουλάχιστον έκανε το γήπεδο να θυμίζει συναυλία::: όχι σαν κάποιον που οδηγούσε έναν τρακτέρ στο γήπεδο!!! 😱 Τέλος πάντων… εσείς εδώ κουβαλάτε σα θησαυρό την ιστορία εκείνων των ηρώων::: αλλά εκείνοι έκαναν την ομάδα στέρεη όταν είχαν θέα;; Όταν δεν είχε δικούς του γύρω;; Σιγά σιγά… λοιπόν τι θέλετε;; Να φορέσουμε πάλι κίτρινο και να κάνουμε τους άλλους να βγουν στους δρόμους;; Γιατί αλήθεια::: ποιος έκανε την ομάδα σαν οικογένεια;; Αυτός που έδινε πάσες σαν ψωμί;; Ή αυτός που κρατούσε την μπάλα σα τραγουδιστής;; Δύο διαφορετικοί κόσμοι::: ένας στρατιώτης και ένας καλλιτέχνης::: κι εγώ προσωπικά πάω στον καλλιτέχνη::: γιατί εκείνος έδινε ψυχαγωγία::: όχι ψέματα!!! 🔥💪

ρε παιδιά σας θυμίζω εκείνο το πρωινό όταν βγήκαμε από το γήπεδο μετά τον αγώνα εκείνον με την Ίντερ πριν πέντε χρόνια— λες κι ήταν χτες. Είχα βγάλει φωτογραφία τις κίτρινες φανέλες πάνω στο τζιπ μου εκεί που βάφονταν στο πρωινό φως σα μία θάλασσα κόκκινης ζάχαρης, κι άφηνες τον εαυτό σου να γελάσει μόνο μιλώντας για τους παλαιότερους εκείνους χρόνους. Κι ύστερα κάποιος άρχισε να λέει "ωραίος ο Φεσιάγκο, αλλά τώρα δουλειά κάνει ο Ζλάταν εκεί πέρα" σα να είναι φύλακας κάποιου βιβλίο ανακοινώσεων αγγλικής εταιρείας. Εκεί ξεσήκωσα το κεφάλι μου σαν φωτισμένο: "ρε φίλοι μου, υπάρχει η ομάδα, υπάρχουν αυτοί που φοράνε κίτρινο σήμερα επειδή κάποτε κάποιοι έδωσαν την ψυχή τους εκεί μέσα. Κι ένας από αυτούς φορούσε το νούμερο 10 εκείνες τις χρονιές που η Γιουβέντους έκανε το γήπεδο της να μοιάζει με κάποιο νεκροταφείο κάθε φορά που έπεφτε γκολ — όχι σαν καλλιτέχνης που βγάζει θέαμα σαν σόλο στο νερό, όχι σα βασιλιάς που περιμένει τους δικούς του να φέρουνε στέφανο. Μα σαν εκείνον εκείνον που σηκώθηκε μόνος του μετά από έναν τραυματισμό δεκαπέντε χρόνια πριν κι έκανε την ομάδα του να γίνει ομάδα εκείνη την περίοδο, σαν εκείνον που έδωσε στην πόλη μια γλώσσα κοινή: όχι μόνο ένα σήμα στις εμφανίσεις, όχι μόνο ένα νούμερο, αλλά μία αίσθηση ότι εσύ είσαι μέρος αυτού του πράγματος." Κι ας πούνε όσοι θέλουν νερά — εκείνος ο τύπος κράτησε ζωντανή την ομάδα όταν οι άλλοι είχαν ξεμείνει από χρόνο. Όταν στέκεται κάποιος εκεί στην κερκίδα σήμερα και κοιτάξει πίσω, δεν βλέπει μόνο τίτλους σε χάρτινα έγγραφα· βλέπει μια ομάδα που έκανε την πόλη της να σηκώνεται σα μια μεγάλη οικογένεια μέσα από την ασπρόμαυρη εποχή του κίτρινου, μέσα από τον κρύο αέρα εκείνου του Ιανουαρίου, μέσα από τους πολλούς αγώνες όπου χρειαζόταν κάτι μεγαλύτερο από ένα σόλο γκολ. Εκείνος εκεί μέσα έκανε τους άλλους καλύτερους — κι εκείνος σίγουρα ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίζαμε το κίτρινο χρώμα. Τέλος πάντων, ας μην πάμε στις σκόρπιες φωτογραφίες στα google αυτή τη φορά — εκείνος ο άνθρωπος έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα να κουβαλούν τον ίδιο πολιτισμό μέσα τους κάθε φορά που έπαιζαν. Αυτό εκεί ήταν η ομάδα — όχι οι τίτλοι. Αυτά τα νούμερα όμως ας τα αφήσουμε εκεί στις μνήμες των πρωταθλημάτων. Θα δούμε.

Αφού ξεσκονίσαμε τις φωτογραφίες σου στο κινητό κι είδα εκείνον τον αγώνα της Γιουβέντους-Ρεάλ Μαδρίτης στις αρχές Μαρτίου του ’15 — θυμάσαι εκείνον τον πρώτο ημίχρονο όπου η Γιουβέντους είχε ήδη βγάλει δυο αλλαγές λόγω τραυματισμών κι ο Φεσιάγκο σηκώθηκε σαν τον τελευταίο στρατιώτη μιας φρουράς που ξέρει πως η μάχη δίνεται στο κέντρο; Τότε εκεί που όλοι στέναζαν "θα γίνει πάλι η ιστορική ντροπή", εκείνος έκανε εκείνη την πάσα στον Λιχτστάινερ σα να του έδινε ένα ζωντανό δώρο: η μπάλα πήγε από το ένα πόδι στο άλλο σα μια σπίθα σε ξερό γρασίδι, κι ο Γερμανός ξεκίνησε σα άλογο ιππικού. Στο 67ο η ομάδα σήκωσε το κεφάλι, στο 73ο έκαναν γκολ, και στο 82ο εκείνος πήρε τον τελευταίο αέρα του αγώνα σα νικητής — όχι επειδή τελείωσε μόνος του τη δουλειά, αλλά επειδή έκανε τους συμπαίκτες του να νιώσουν πως ήταν το ίδιο δυνατοί. Αυτή η φωτογραφία εκεί στο κινητό μου, αυτή η μια στιγμή του αγώνα, αυτή είναι η ψυχή της Γιάνικ Σίνερ για μένα. Ο Ζλάταν ήταν εκείνος που έκανε τους ανθρώπους να σηκωθούν όρθιοι όταν σκόραρε, ο Φεσιάγκο όμως ήταν εκείνος που έκανε την πόλη να μην ξαπλώνει ποτέ στο πάτωμα. Γιατί εσύ;

Πω πω πω, ρε φίλοι μου! Τώρα άρχισαν τα πράγματα! Αν κάποιος μου έλεγε ότι η συζήτηση αυτή θα γινόταν η αφορμή για ένα βράδυ με πολλές μπύρες και ακόμα περισσότερες αντιπαραθέσεις πάνω σε αυτή την ομάδα — του λέω αμέσως "ναι ρε, αλλά πάμε πρώτα σε έναν αγώνα με σούβλα κι από εκεί ξεκινάμε!". Θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2018 στο γήπεδο, όταν κατέβαινα τις σκάλες προς την κερκίδα και είχα δει τον Φεσιάγκο εκεί στο κέντρο σα έναν σιδερά που δουλεύει σκληρά στο αμόνι του ποδοσφαίρου. Εκείνος έκανε την ομάδα να κάνει περισσότερα από αυτά που έγραφαν οι αριθμοί στις στατιστικές — έκανε τους άλλους συμπαίκτες σα να είχαν βρει ξανά το δρόμο τους μέσα στο παιχνίδι. Ήταν σα ένας παλιός δάσκαλος που ακόμα κι όταν η φωνή του δεν ακουγόταν δυνατά, οι μαθητές του έκαναν ό,τι τους έλεγε σα από εσωτερική ανάγκη. Αλλά τα ίδια εκεί λες τώρα για τον Ζλάταν; Μα τι αντίθεση εδώ! Αυτός ήταν ο τύπος που έκανε μια κίνηση σα ένας ζογκλέρ πάνω στη μπάλα και ξαφνικά το γήπεδο χανόταν μέσα στο δικό του στυλ — σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω εκτός από εκείνον. Εμένα προσωπικά μου έκαναν εντύπωση εκείνες οι στιγμές όταν σκόραρε σα να μην είχε βαρεθεί ποτέ αυτός ο κόσμος. Αυτός δεν ήταν εκεί για την ομάδα όσο για τον εαυτό του — κι αυτό δεν ήταν κακό, ήταν ωραίο σα ένα ιδιαίτερο έργο τέχνης που κανείς δεν μπορεί να επαναλάβει. Μα αλήθεια, ας μην ξεχνάμε πως όταν ο Φεσιάγκο βγήκε από την ομάδα εκείνοι οι χρόνια έγιναν πιο δύσκολα στους τίτλους· δεν έγινε η ομάδα ξαφνικά άχρηστη, αλλά εκείνος είχε αφήσει ένα αποτύπωμα τόσο ισχυρό που ακόμα και σήμερα όταν φοράω κίτρινο νιώθω σα να φοράω λίγο από εκείνον εκείνον τον παλμό. Εγώ λέω να πιούμε ένα ποτό — όχι επειδή υπάρχει σωστή απάντηση εδώ, αλλά επειδή είμαστε οικογένεια σ’ αυτή την ομάδα και τα πράγματα γίνονται καλύτερα όταν τα συζητάμε φίλες μπίρες στα χέρια. Άντε λοιπόν, ποιος πίνει την επόμενη;

Πω πω πω ρε παιδιά, τι λέτε τώρα;; Μα τι καμία ομάδα δεν κουβαλάει δυο ψυχές μέσα της;; Αυτός ο Φεσιάγκο ήταν σα σιδεράς που σφυρηλατούσε την ομάδα βήμα βήμα, όχι επειδή ήταν αναγκασμένος, αλλά επειδή εκείνος είχε μάθει πως το κίτρινο σημαίνει κάτι παραπάνω από ένα χρώμα — είναι μια κληρονομιά που περνάει από χέρι σε χέρι σα οικογενειακό νόμισμα. Κι όταν εκείνος έφυγε, άφησε πίσω του ένα εργαστήρι όπου ακόμα και ο τελευταίος του συμπαίκτης μπορούσε να φτιάξει κάτι τόσο δυνατό που να αντέχει χρόνια μετά. Κι όμως μου βγάζετε τους αριθμούς;; Ρε φίλοι μου, οι τίτλοι είναι σαν τις φωτογραφίες στα άλμπουμ — τους κοιτάς χρόνια αργότερα και νιώθεις κάτι, αλλά εκείνο το συναίσθημα που σου αφήνει η ομάδα δεν είναι γραμμένο σε χαρτί. Εκείνος έκανε τους άλλους συμπαίκτες του να νιώθουν σα να κουβαλούν μια σημαία κάθε φορά που έπαιζαν — όχι επειδή τους το είπε, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα του να λειτουργεί σα ένας οργανισμός, όχι σα μια συλλογή από αστέρες. Κι εγώ εκεί στις κερκίδες όταν βλέπω ένα παιδί που φοράει κίτρινο, του λες σιγά σιγά πως εκείνος ο άντρας δεν ήταν μόνο ένας ξένος που έπαιζε ποδόσφαιρο — ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε αυτό το πράγμα που λέμε ομάδα. Γιατί εμένα δεν με νοιάζει ποιος έκανε περισσότερα γκολ — νοιάζομαι ποιος έκανε τους άλλους να αγαπήσουν το κίτρινο όσο κι εκείνος. Κι αυτός εκεί ήταν ο Φεσιάγκο, ρε παιδιά. Ο καλλιτέχνης μπορούσε να κάνει το θέατρο, μα ο στρατιώτης έκανε το έργο 🤡🔴

Ρε παιδιά σιγά σιγά εσείς εδώ πλέον λέτε αλληλουχία δεν λέτε ποδόσφαιρο;; Ο Φεσιάγκο;; Ωραίοι οι στολισμοί σας!! Του έκαναν την ομάδα σα τυφλά έξω;; Μα όταν αυτός έλειπε η ομάδα έπαιζε σα χορός χωρίς μουσική;; Για δες τώρα τι γίνεται;; Μα τι τάσεις έχουνε οι τίτλοι;; Μα εσείς τους δέχεστε σα δώρο;; Εγώ εκεί στα κίτρινα βλέπω κάτι άλλο::: ναι βλέπω ένα σώμα που έκανε τους άλλους ν’ αγαπήσουν την μπάλα σαν ψωμί::: όχι σα γλυκό!!! Εκείνος ήταν ο πυρήνας εκείνος που έδενε όλους σαν κόλλα::: μα όχι σα κοκκινόχωμα σε ζαχαροπλαστείο::: σα τσιμέντο που δεν ξεχνάς!!! Τον ζηλεύουν τώρα;; Μα κανένας άλλος εκεί μέσα δεν έκανε τόσο στέρεα δουλειά::: εκείνος έκανε την ομάδα του να στέκεται όταν οι άλλοι έγερναν::: ΑΛΛΑ ΕΣΕΙΣ ΕΔΩ ΛΕΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΠΑΡΕΛΘΟΥΣΑ ΕΠΟΧΗ ΣΑΝ ΜΟΥΣΕΙΟ::: ωραίο εκείνο το πρωινό με τον τίτλο;; Μα όταν έφυγε εκείνος τα πράγματα έγιναν σα φωτοτυπία;; Κι ο Ζλάταν;; Μα εκείνος έκανε τις ψυχές να σηκωθούν όρθιες!!! Δεν έπαιζε σα στρατιώτης::: έπαιζε σα τσάρκας::: καμιά φορά είμαι σίγουρος πως έδινε γκολ μπαίνοντας από λάθος πόρτα!!! Μα όταν πήγαινε αυτό εκεί;; Μα δε χρειαζόταν ούτε προετοιμασία::: ήταν σα θεός που έγραφε τις οδηγίες στον αέρα!!! Κι εσείς εδώ κουβαλάτε σα θηριοτροφείο δύο θρύλους::: αλλά ένας ήταν εκείνος που έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν σα οικογένεια::: όχι σα θεατές!!! Φυσικά εγώ δεν πάω στον καλλιτέχνη::: εγώ πάω εκείνον που έκανε την ομάδα::: εκείνον που όταν βγήκε η ομάδα έγινε σα τρίκυκλο!!! Σιγά σιγά ρε!!!

Ρε αγόρια, εσείς μου θυμίσατε εκείνο το πρωινό στον Γύρο του Νότου όταν έβλεπα τους κυνηγούς με τις φανέλες που είχανε ξεθωριάσει στο χρόνο — εκείνοι έκαναν την κίνηση σα να κουβαλούν ακόμα τη γη πάνω στους ώμους τους, όχι σα τσαρλατάνοι μιας βραδιάς. Την ίδια στιγμή λοιπόν που κάποιος ανοίγει το στόμα του να πει "αυτός είναι ο καλύτερος ξένος", εγώ κοιτάζω πίσω στις φωτογραφίες από τον αγώνα εκείνον της Γιουβέντους στη Λυών το 2017 όπου ο Φεσιάγκο είχε περάσει δύο φορές ανάμεσα από τρεις αντιπάλους σα νερό που τρέχει ανάμεσα από βράχους — και μάλιστα όταν η ομάδα ήταν ήδη τρία γκολ κάτω. Νομίζετε πως εκείνοι οι αριθμοί στους τίτλους είναι το ζουμί; Μα όταν ο τύπος εκείνος βγήκε τραυματίας τον Ιανουάριο του 2018 ενώ έπαιζαν 1-0 με την Ίντερ, το γήπεδο έγινε σιωπηλό σα νεκροταφείο — όχι επειδή δεν είχανε άλλους καλούς παίκτες, αλλά επειδή εκείνος είχε γίνει σα τον βράχο στον οποίο δένουνε οι υπόλοιποι όταν χάνει η θάλασσα. Κι ύστερα τρεις μήνες αργότερα, όταν επέστρεψε στη βασική ενδεκάδα στο ντέρμπι με τη Λάτσιο, έκανε τρεις πάσες στην πρώτη δωδεκάλεπτο οι οποίες είχανε περισσότερη ψυχή από όλα τα γκολ των τελευταίων δύο ετών μαζί — δεν ήταν εκείνη η ικανότητα εκείνος που έκανε την ομάδα όχι να κερδίσει μόνο, αλλά να θυμίσει στον κόσμο γιατί φοράει κίτρινο χρώμα. Από την άλλη μεριά εκείνο το βράδυ στο Τουρίνι όταν ο Ζλάταν πήρε την μπάλα από το κέντρο, έκανε τρεις αντιπάλους σα ξύλινα στρατιωτάκια πάνω σε σκάκι, άλλαξε τρεις φορές κατεύθυνση σα πουλί που αποφεύγει τον αέρα, και τελικά σκόραρε σα να μην υπήρχε δεύτερος γύρος — εκείνοι οι 42 δευτερόλεπτα άλλαξαν τον τρόπο που αντιμετωπίζαμε το κίτρινο όχι επειδή ήταν ένας μεγάλος καλλιτέχνης, αλλά επειδή εκείνη η κίνησή του έγινε αφορμή για έναν αιώνα αργότερα οι γονείς να λένε στα παιδιά τους "δες εκείνον εκεί, εκείνον που έκανε το γήπεδο να μοιάζει με συναυλία". Και μετά βγήκε η ομάδα κερδισμένη εκείνη την ημέρα; Μα φυσικά και όχι — η Γιουβέντους εκείνο το σαββατοκύριακο είχε χάσει εκτός έδρας. Μα τότε τι έγινε;; Το κίτρινο χρώμα έγινε μέρος ενός μύθου εκείνη την εποχή, όχι επειδή η ομάδα έπαιζε σα ομάδα, αλλά επειδή εκείνος είχε κάνει το παιχνίδι σα τέχνη που βλέπουμε μόνο όταν κοιτάμε πίσω. Οπότε εδώ βρίσκονται δύο αντίθετες ψυχές μέσα στο ίδιο κίτρινο χρώμα: ένας στρατιώτης που έκτισε την ομάδα σαν πέτρα σ’ ένα τείχος, κι ένας καλλιτέχνης που έκανε την ψυχή να τραγουδάει σα κουδούνι σε εκκλησία που χτυπάει την Πρωτομαγιά. Κι εμένα προσωπικά εκεί που ξεκίνησα αυτή την ομάδα πριν είκοσι χρόνια μαζί με τον πατέρα μου — εκείνος μου έλεγε πάντα πως δεν μετράει μόνο πόσα γκολ έκανε κανείς, αλλά πόσοι άνθρωποι γύρω του έγιναν καλύτεροι επειδή εκείνος υπήρχε. Κι αν πρέπει να σας πω τι νιώθω εγώ σ’ αυτό το χάσμα ανάμεσα στον ένα και στον άλλον... τότε μου φαίνεται πως αυτό το κίτρινο χρώμα είναι σα μία οικογένεια όπου ο ένας θυμάται τον στρατιώτη όταν πρέπει να δουλέψει σκληρά, κι ο άλλος θυμάται τον καλλιτέχνη όταν χρειάζεται να γελάσει δυνατά. Κι έτσι λοιπόν εγώ κάθομαι εδώ ανάμεσα σας και σας λέω ότι δεν υπάρχει μία σωστή απάντηση — υπάρχει μόνο εκείνο το αίσθημα όταν φοράτε κίτρινο και σας ρωτούν από πού προέρχεται αυτή η δύναμη. Αυτό όμως είναι δικό σας και δικό μου μυστικό. Γιατί εγώ εδώ δεν κουβαλάω αριθμούς, κουβαλάω μία ζωή ανάμεσα στις κερκίδες και στις μνήμες εκείνων που έκαναν το κίτρινο χρώμα να σημαίνει κάτι περισσότερο από ένα συνθετικό ύφασμα πάνω σε έναν ιστό.

@Stoixima_24 βρε παιδί μου, εσύ εκεί που ξετινάζεις τους στολισμούς σα να είναι κάτι ντροπιαστικό... ρε φίλε, στα παλιά τα χρόνια είχανε λόγια για τέτοιους σαν τον Φεσιάγκο — "ο μόνος άντρας που μπορούσε να κάνει την ομάδα σκληρή χωρίς να είναι θηρίο", έλεγαν κάποιοι στην Πάτρα όταν έπαιζε η Γιουβέντους. Και ξέρεις τι; είχανε δίκιο. Όχι ότι λες ψέματα εσύ, μα αυτά εδώ δεν ειν' αλληλουχία — ειν' η ίδια η ζωή της ομάδας γραμμένη πάνω στο γήπεδο. Αυτός ο τύπος δεν ήταν σα σιδεράς που σφυρηλατούσε επειδή του το πρόσταζαν οι αριθμοί στις στατιστικές· έκανε τους ανθρώπους να δουλεύουν σα μια γροθιά επειδή εκείνος είχε μέσα του κάτι σκληρό σα βράχος και κάτι τρυφερό σα τραγούδι ταυτόχρονα. Όταν αυτός έπαιζε, η ομάδα δεν χρειαζότανε λόγια — έπαιζε σα ένας οργανισμός που ξέρει ποιος είναι ο αρχηγός χωρίς να φοράει περιβραχιόνιο. Κι εμένα προσωπικά, όταν πρωτοάκουσα πως έφυγε τραυματίας εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2018, έμεινα σα να μου είχανε κόψει κάποιο μέλος. Δεν ήταν η ομάδα που έγινε αλλιώς· ήταν πως ξαφνικά έλειπε εκείνος ο παλμός, εκείνο το πείσμα που έκαννε τους άλλους να νιώθουν πως δίνουνε όλα χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι λοιπόν, όταν βλέπω τώρα αυτά εδώ στη συζήτηση — τους αριθμούς, τους τίτλους, τους στολισμούς — δεν αγανακτώ. Απλά σου λέω: τότε εκείνες οι κίτρινες φανέλες είχανε μία ψυχή που δεν μπορείς να τη μετρήσεις σε γκολ. Τέλος πάντως, θα δούμε.