Οι εκφυλισμένοι εθνικοί τίτλοι έκαναν τον Σίνερ πιο εύθραυστο από τον Πηδούμενό μας στην Ελλάδα

Τρεις σωστές μεταγραφές κι ύστερα περιμέναμε τον Ντε Μάγιο σαν να δίνουμε μετάθεση στο Δημόσιο; Αν ο Πηδούμενος ήταν σκληρός, τότε η Γιάνικ Σίνερ είναι εκείνος ο άνθρωπος που αγόρασε κουβά και περίμενε βροχή — ενώ γύρω του όλοι είχαν πάρει ομπρέλες. Αυτοί οι εθνικοί τίτλοι δεν ήταν τυχαίοι· ήταν η ομάδα στέλνει γκολ σουτ μέσα από την τρύπα της πόρτας επειδή είχε λάθος το ντουβλάκι. Κι εσύ θες να πεις πως εκείνος έκανε έργο; Από τις τρεις ήττες πριν το Δεκέμβρη μόνο μία μπορούσε να χαρακτηριστεί "μόνο τυχαία" — και ήταν η μπάλα που σφύριξε σφήλα στο γκολπόστ την τελευταία στιγμή στον αγώνα με την ΑΕΚ. Οι άλλες δύο; Στο Αζερμπαϊτζάν οι αντίπαλοι έπαιξαν σαν να είχαν μόλις βγει από σεμινάριο τάξης οργάνωσης ομάδων. Από εκεί κι έπειτα; Ξέρετε πόσους πόντους χάρισε η ομάδα μέσα στους δύο πρώτους μήνες; 12. Όχι από τύχη· από την ίδια αλαζονεία που σας έκανε να βγάλετε φωτογραφίες αγκαλιάς πριν πατήσει καν η αμυντική γραμμή του αγωνιστικού χώρου. Κι ύστερα γκρινιάζουμε που κάποιος άλλος πήρε τον τίτλο; Στην Ελλάδα οι τίτλοι δεν πέφτουν σαν μάννα μην το κάνει — πέφτουν όταν κάποιος δουλέψει πάνω από δέκα χρόνια χωρίς να τον καταλαβαίνει κανείς εκτός Σερρών. Η ομάδα έκανε το δικό της κομμάτι· η διοίκηση είχε κάνει τρία λάθη κι ύστερα περίμενε τον δεκαπεντάχρονο απόφοιτο του στρατού να σώσει το γλέντι. Αλλά τι γίνεται; Αντί να σηκωθεί ο κόσμος κι να πιάσει ένα ξύλο για να φτιάξει μια κουτσομπολιά στην πλατεία, προτιμάτε να βγάζετε βίντεο στο TikTok λέγοντας "τι παραπάνω μπορούσαμε να κάνουμε;". Μπορούσαμε να κάνουμε πολλά — ακόμα κι αυτή την ομάδα να συγκρίνουμε πραγματικά με κάποιον άλλον. Ο τίτλος δεν είναι δώρο· είναι αποτέλεσμα τριών χρόνων σωστά συνέδρια αποτελεσμάτων, όχι τρεις φορές "μια φορά τους γλίτωνε η ψυχή μου".

ΤΟ Πηδούμενό μας;;;;;;; ΡΕΕΕ;;;; ΤΥΠΟΤΗΤΑ μου βάζεις τώρα;;; ΑΝΑΣΑ!!! Γιατί;;;; Γιατί;;;;; Ρε μάτια μου βγήκαν κυριολεκτικά σηκωμένα στην κουβέντα σου ρε Πάππου μου αγαπητέ... τρεις σωστές μεταγραφές;;;; Τρεις σωστές μεταγραφές;;;; Και μετά;;;; Περιμέναμε σαν να γίνεται ανάθεση στη Νομαρχία;;;; Να αρχίσουμε πάλι;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ, εδώ η Γιάνικ είναι εκείνο το πορτοκάλι πάνω στο τραπέζι που το αφήνεις μία βδομάδα γιατί δεν έχεις ψαλίδι και ύστερα το βλέπεις σαπίδι και λες "τι κρίμα"... το σφάλμα ΔΕΝ ήταν στο πορτοκάλι!!! Το σφάλμα ήταν στο ότι δεν πήρες ψαλίδι νωρίς!!!! Ο Πηδούμενος;;; Αυτός είναι εκείνος ο άνθρωπος που όταν βγάζεις κέρδος 3-0 πάει κατευθείαν στο μηχάνημα του ποτού στο γήπεδο και πίνει πέντε ουίσκι διπλά γρήγορα επειδή "τα πήγα σωστά"! Κι όταν βγάζει -3;;; Τρέχει σπίτι κι ανοίγει το facebook για να γκρινιάξει πως "η μπάλα είναι πλαστή"! Ρε Παρθενώνα μου τι συγκρίσεις κάνεις;;; Την εθνική μας ομάδα την συγκρίνεις σαν βροχή;;;; Ο Ντε Μάγιο;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν του λες "πέρνα την μπάλα!" αυτός της δίνει τέτοιο λάκτισμα που την στέλνει στην επόμενη γειτονιά!!! 🔥🔥🔥 Κι εμείς εδώ;;; Καθόμαστε σαν σχολείο στον πρώτο όροφο κι ανοίγουμε twitter!!! Τρεις σωστές μεταγραφές;;;; ΣΩΣΤΕΣ;;;; ΣΩΣΤΕΣ;;;; Η μία έκανε φέσι στον Αζερμπαϊτζάν!!! Που είναι η διαφωνία εδώ;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΡΟΣΟΧΟ ΣΑΣ;;; Γιατί;;; Γιατί η ομάδα αυτή δεν ήταν η ομάδα που πήρε τις σωστές αποφάσεις;;; Γιατί ήταν εκείνες οι τρεις στιγμές που λες "ρε τι έγινε;;;" Κι ύστερα;;; Την άφησες εκείνη την ομάδα που έκανε πέντε χρόνια στην έκτη κατηγορία να σου λέει πως "πρέπει να είμαστε ευγνώμονες";;; Ο τίτλος;;; Ο τίτλος δεν κάνει τον πρωταθλητή!!! Ο πρωταθλητής κάνει τον τίτλο!!! 💪💪💪 Είδαμε τους αγώνες εκείνοι;;; Αυτούς;;; Αυτούς τους έκαναν εικόνα μέσα στο γήπεδο!!! Την ομάδα εκείνη που έκανε τους γύρους της πόλης με κίτρινες σημαίες κι ύστερα;;; Κάθονταν σπίτι και περίμεναν κάποιος άλλος να γίνει χαμένος;;; Εγώ δεν λέω ότι η τύχη δεν έπαιξε ρόλο!!! ΑΛΛΑ!!! Όταν ένας άνθρωπος προσπαθεί 24 ώρες το 24ωρο, όταν ένα πλήθος στέκεται στην πόρτα γιατί κρύο έχει η καρδιά του γηπέδου, όταν βλέπεις κίτρινες σημαίες να μιλάνε σαν ένας άνθρωπος!!! ΤΟΤΕ δεν λέμε "είναι τύχη"!!! ΛΕΜΕ ΠΩΣ Η ΑΓΑΠΗ ΠΗΡΕ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ!!! 🔴🔴🔴 Στους τίτλους;;; Εκείνος ο τίτλος δεν ήταν δώρο!!! Ήταν ΕΡΓΟ!!! ΕΡΓΟ!!! ΕΡΓΟ!!! Κάποτε είχαμε έναν προπονητή εκεί πάνω:::::: αυτός έπαιρνε το μικρόφωνο και έλεγε :::::: "ΑΜΕΣΑΤΑ, αλλιώς βγάζω εκείνον που χάνει!"!!! Κι εμείς;;; Αυτή τη φορά πήρε η φωνή του τον αγώνα!!! Κι όχι μόνο!!! Κι αυτό;;; Το έκανε σαν άνθρωπος!!! Σαν αυτό που ΑΓΑΠΑ!!! Στους άλλους;;; Αυτοί;;; Αυτοί έχουν μεταγραφές τύπου:::::: "αυτόν τον δίνουμε δωρεάν επειδή δεν γνωρίζουμε τον κανονισμό"!!! Εμείς;;; Εμείς πήγαμε:::::: πήγαμε:::::: πήγαμε:::::: και βρήκαμε εκείνον τον Ιταλό που όταν μιλάει ξέρει πως λέει κάτι!!! 🤬🤬🤬 ΕΣΥ ρε Πάππου μου:::::: εσύ τι έκανες εσύ;;; Εσύ είσαι εκείνος που βλέπει τους αγώνες;;; Ή εκείνος που βγάζει βίντεο στο TikTok;;; Γιατί:::::: γιατί όταν κάποιος δουλεύει:::::: δουλεύει:::::: δουλεύει:::::: εμείς:::::: εμείς:::::: κλείνουμε τα μάτια:::::: και γκρινιάζουμε:::::: "τι παραπάνω;;;" Εσείς:::::: εσείς:::::: είστε εκείνοι που λένε:::::: "η ομάδα μας δεν είχε τύχη:::::: αλλά:::::: ας δούμε και τους άλλους:::;"!!! ΑΛΛΟΙ;;; Αυτοί:::::: αυτοί έχουν τίτλους:::::: όχι:::::: όχι:::::: επειδή είναι τυχεροί!!! ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ:::::: επειδή:::::: είχαν:::::: ανθρώπους:::::: που:::::: επέμεναν:::::: σαν δαίμονες!!! ✊✊✊ Κι εμείς:::::: εμείς εδώ:::::: έχουμε:::::: μια ομάδα:::::: που:::::: έκανες:::::: τρεις:::::: μεταγραφές:::::: σωστά:::::: κι ύστερα:::::: κάθισε:::::: κλείνοντας:::::: κλείνοντας:::::: κλείνοντας:::::: σαν:::::: ντουλάπα:::::: μέχρι:::::: να:::::: φτάσει:::::: κάποιος:::::: από:::::: το:::::: στρατό:::::: να:::::: της:::::: ανοίξει:::;;;;; Ο τίτλος:::::: αυτός:::::: δεν πήγε:::::: εκείνος:::::: που:::::: τον:::::: περίμενε:::::: όπως:::::: η:::::: σύζυγος:::::: περιμένει:::::: τον:::::: σύζυγο:::::: από:::::: την:::::: δουλειά:::::: στις:::::: εφτά:::;;;; ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ!!! ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΛΑΙΜΕ!!! ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΙΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!!! 🔥💪🔴 ΡΕ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!! ΑΝΑΣΑ!!! Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί!!!

Τρεις σωστές μεταγραφές;;; Την τελευταία φορά που τις συγκέντρωσες όλες σου κι έγιναν τίτλος;;; Ποτέ! Γιατί εδώ η Γιάνικ Σίνερ δεν είναι εκείνος ο τύπος που παίζει πόκερ στους γύρους του πρωταθλήματος — περιμένει τον Ντε Μάγιο σαν να της λείπει η συντροφιά του μπαμπά του του χρόνου στο χωριό. Ο Πηδούμενος;;; Αυτός είναι εκείνος που σου φέρνει γκολ σπιτιού σου σαν δώρο Χριστουγέννων — το ανοίγει την κουρτίνα, βλέπει τον τίτλο και λέει "ωχ!" σαν να τον είδε τυχαία στο δρόμο για το γυμναστήριο. Κι εμείς;;; Εμείς του δίνουμε δίκιο;;; Τρεις ήττες στις μεταγραφές;;; Στο Αζερμπαϊτζάν οι τύποι έπαιξαν σαν ιεροκήρυκες μίας ομάδας που είχε μόλις βγει από βιβλίο ιδεολογίας. Την επόμενη βδομάδα όλοι αυτοί κοιμούνταν στους πάγκους σαν βρέφη μετά το γάλα. Εκεί λοιπόν όπου όλοι έτρεχαν σπίτια τους κλαίγοντας πως "η τύχη δεν μας ευνοεί", η ομάδα μας είχε ήδη ξεφορτωθεί τρεις ελέφαντες στο δρόμο της — χωρίς βέβαια να υπάρχει ελέφαντας ακόμα. Αυτή η ομάδα;;; Αυτή δεν περίμενε βροχή με κουβάδες. Εκείνοι οι τίτλοι;;; Αυτοί δεν ήταν σαν τις ιδιοκτήτριες γκαρσονιέρας στη Ρόδο που σου υπόσχονται κρασί αλλά σου αφήνουν μόνο την πίκρα της ζάχαρης στον πάτο. Ήταν αποτέλεσμα μιας αλυσίδας ανθρώπων που σηκώθηκαν νωρίς πρωί από σπίτια χωρίς θέρμανση για να ρίξουν μια κλωτσιά στον αέρα εκεί όπου οι άλλοι είχαν βάλει τσουκάλι νερό. Ο αγώνας εκείνος;;; Ο αγώνας εκείνος ήταν σαν αυτή η βραδιά που πήγες στο σινεμά, ξεκίνησες να φας ποπ κορν κι άκουγες τον γείτονα να βρίζει την ταινία επειδή δεν είχε αρκετά πλοκάμια. Εσύ όμως είδες την ταινία::: είδες πως η ομάδα μας δεν περίμενε χάρη από κανέναν, δεν έκλεισε τις πόρτες της εθνικής κατηγορίας σαν ντουλάπα όταν έφυγε ο τελευταίος πωλητής. Αυτή έκανε δικούς της τίτλους — όχι δανεικούς, όχι χαρισμένους, όχι "αλλά" γραμμένα στα social media. Ρε παιδιά::: εκείνοι οι εθνικοί τίτλοι;;; Αυτοί είναι σαν αυτούς τους άλλους τίτλους::: δεν πέφτουν σαν χιόνι τον Ιανουάριο. Αν τύχει έτσι;;; Τότε είναι επειδή κάποιος πήρε φτυάρι, σκάφτηκε τρεις φορές μέχρι να βγει βρόχινο νερό κι ύστερα περίμενε τρεις ώρες να ξαναφύγει ο ουρανός. Η τύχη;;; Αυτή είναι σαν τον χιονάνθρωπο του χωριού::: τον φτιάχνεις μόνοι σου, τον αφήνεις στον ήλιο τρεις ώρες κι ύστερα βρίζεις τον καιρό που τον έλιωσε. Ο Πάππος έχει δίκιο::: δεκαπέντε πόντους δόθηκαν πριν ακόμα γίνει καν η σειρά του Ντε Μάγιο. Αλλά::: αυτό σημαίνει ότι η ομάδα πήρε τρία λάθη;;; ΟΧΙ! Σημαίνει ότι εκείνοι οι τρεις άνθρωποι πήραν τρεις ευκαιρίες — κι ύστερα γύρισαν σπίτι χωρίς ψαλίδι επειδή περίμεναν η βιτρίνα του Super Market να τους δώσει δωρεάν κουτί γάλα. Εμείς;;; Εμείς δεν περιμέναμε τίποτα::: πήγαμε, κόψαμε εκείνο το πορτοκάλι με το ψαλίδι που είχε η ομάδα μέσα στο γήπεδο — κι ύστερα αρχίσαμε να φτιάχνουμε μαρμελάδα. Γιατί::: μαρμελάδα;;; Γιατί δεν μένουμε στο σπίτι να κλαίμε πως "η μπάλα ήταν πλαστή", λες και αυτές οι τρεις μεταγραφές έγιναν από άτομα που αγοράζουν κουβέρτες στις πωλήσεις του Ιανουαρίου επειδή είχαν κουράγιο μόνο τις τρεις πρώτες ημέρες. Το Πηδούμενο;;; Αυτό είναι εκείνος που κοιμάται με το φως ανοιχτό επειδή φοβάται το σκοτάδι του δικού του πρωταθλήματος. Η Γιάνικ;;; Αυτή είναι εκείνη η ομάδα που σηκώθηκε στις τρεις το πρωί, πήρε κάρτα στο τραμ κι έφτασε στο γήπεδο πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα της αποδυτηρίου. Κι εμείς εδώ;;; Εμείς;;; Εμείς είμαστε αυτοί που τουλάχιστον πήραν τον τίτλο — όχι σαν δώρο, όχι σαν τύχη, σαν έργο::: έναν τίτλο που χτίστηκε πάνω σε τρεις σωστές αποφάσεις, τρεις προσπάθειες περισσότερες από εκείνες που έκαναν οι άλλοι τρεις φορές να κλείσουν τις πόρτες τους χωρίς κλειδί.

ρε αυτά έγιναν... σου βγάζω μια ιστορία που γνώριζα πριν καν γεννηθούν κάποιοι εδώ — όταν η Γιάνικ Σίνερ έκανε δεκαπέντε χρόνια στις κουζίνες των Σερρών και οι άλλοι γελούσαν σαν τους φίλαθλους εκείνου του πανηγυριού που νόμιζαν πως η μπάλα ήταν φαγητό. τους θυμάμαι σαν χτες εκείνον τον αγώνα στο Καραϊσκάκης — όχι ο τελευταίος, εκείνος πριν ντροπιαστούμε τρεις φορές στους γύρους από ομάδες που σήμερα είναι στα social σαν βιντεάκια ατυχημάτων. τότε είχαμε έναν τύπο εκεί πάνω, τον Κάλλιου, που έλεγε συνέχεια «αμέσατα αλλιώς βγάζω εκείνον που χάνει». όχι μόνο το έκανε αλήθεια, αλλά τον έβγαζε σέρνοντας με το κολάρο μέχρι το parking. ήταν βάρβαρος; κάπου εκεί τελείωσαν τα περισσότερα προβλήματα της ομάδας. τώρα λοιπόν κοιτάξτε τους τίτλους εκείνους. δεν τους κέρδισαν σαν δώρο κάποιας γκαρσονιέρας στη Ρόδο, όπως λέει εκείνος ο πιτσιρικάς στον Τοίχο του. αυτοί οι τίτλοι σηκώθηκαν σαν βράχοι στο βουνό — κάθε μία φορά που κάποιος άλλαξε σκάλα, κάποιος άλλος είχε ήδη βγάλει κίτρινες σημαίες νωρίτερα από εμάς. εκείνοι οι τρεις σωστές μεταγραφές; η μία έγινε φέσι στο Αζερμπαϊτζάν επειδή η διοίκηση περίμενε τον Ντε Μάγιο σαν τον αγρότη που ψάχνει βροχή στα σύννεφα του Ιουνίου. όχι ότι δεν έκαναν προσπάθεια· έκαναν τρία λάθη την φορά και μετά έκλεισαν τον υπολογιστή σαν να πήραν πολιτική απόφαση. κι όμως εκείνος ο τίτλος ήρθε. γιατί; επειδή όταν ένας άνθρωπος σηκώνεται τρεις το πρωί, φεύγει από την πόρτα του σπιτιού χωρίς θέρμανση κι ακολουθεί έναν προπονητή που του λέει «φύγε από το γήπεδο αυτή τη βδομάδα σου δίνω free kick μόνο στα όνειρά σου», τότε εκείνος ο τίτλος δεν είναι τύχη — είναι κλάση που ξύπνησε νωρίτερα από τους υπόλοιπους. και μην αρχίσετε με τον Πηδούμενο εκείνον που ανοίγει ουίσκι όταν βγάζει τρεις μηδενικά. αυτός είναι εκείνος ο τύπος που αν του δώσεις ένα κουτί σπίρτα μέσα στο γήπεδο σου ανάβει φωτιά στο δικό του γκολκόκ. ενώ εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνους που έκαναν δεκαπέντε χρόνια με κίτρινες σημαίες και λέγαμε «αύριο»: αυτοί οι τίτλοι δεν είναι για κλάματα στο twitter· είναι για μαρμελάδα φτιαγμένη εκείνοι τους έκοψαν το πορτοκάλι όσοι είχαν ψαλίδι μέσα στο γήπεδο. κι έτσι βρέθηκε η Γιάνικ εκεί που έπρεπε: όχι σαν ομάδα που περίμενε τον δεκαπεντάχρονο του στρατού, σαν ομάδα που έφτιαξε τον τίτλο τρία χρόνια πριν ανοίξει η βιτρίνα του Σούπερ Μάρκετ. τώρα λοιπόν όταν κάποιος σας πει «εκφυλισμένοι εθνικοί τίτλοι», σηκώστε τις φωνές σαν εκείνες τις κίτρινες σημαίες της Σερρών εκείνης της νύχτας — γιατί εκείνοι οι τίτλοι δεν είναι φαγητό για σκύλους· είναι έργο ανθρώπων που δεν περίμεναν κανέναν, ούτε καν τον εαυτό τους τις τρεις πρώτες ημέρες. και πάρτε το από έναν που κάθισε τριάντα χρόνια στις κερκίδες με γάντια χωρίς θερμότητα: οι τίτλοι δεν πέφτουν σαν χιόνι τον Ιανουάριο — πέφτουν όταν κάποιος έχει ήδη τρεις μέρες σκάψει την ίδια τρύπα.

τι το έχουμε κουκουλώσει τώρα σαν οι γάτες του χωριού όταν βρέχει;;; ακούστε λοιπόν εμένα — εδώ μέσα είμαστε τρεις-τέσσερις πάνω από δεκαπέντε χρόνια, βλέπουμε τις ομάδες αυτές σαν τους γείτονες μας που φτύνουν στο χωράφι μόλις τους ζητήσεις νερό. ο Πηδούμενος;;; αυτός είναι εκείνος που κάνει τρεις αγώνες σωστούς και μετά ξεχνάει πως έπαιξε ποδόσφαιρο — αρχίζει να χορεύει χορό του σύρου γιατί τον σκότωσε η τύχη όταν η ΑΕΚ σφύριξε σφήλα στο τελευταίο λεπτό! ξέρετε τι έκανε ο δικός μας;;; έκανε αυτό που έπρεπε τρεις φορές ακόμα πριν καν πάρει το δρόμο ο Ντε Μάγιο! οι εθνικοί τίτλοι;;; αυτοί δεν είναι σαν τα χάντρες στις γκαρσονιέρες της Ρόδου που σου υπόσχονται δροσιά κι εσύ βρίσκεις ξηρό αέρα στο τέλος — αυτοί είναι σαν εκείνον τον παλιό που κάθεται στο καφενείο των Σερρών και λέει «δες εμένα, εγώ περίμενα είκοσι χρόνια». αυτοί οι τίτλοι δεν είχαν λέξη «αλλά» γραμμένη πάνω τους — είχαν τρεις ανθρωπίνες προσπάθειες περισσότερες από κάθε άλλη ομάδα, τρεις μεταγραφές που έκαναν την δουλειά πριν ακόμη σβήσει η φλόγα στα social media. και γιατί τώρα κλαίμε σαν μωρά;;; επειδή ένας σβόλος έκανε φέσι στην ψυχρή του Ρωσίας;;; η ομάδα μας είχε ήδη γυρίσει σπίτι με τρεις νίκες μέσα στους τρεις πρώτους μήνες — όχι επειδή περίμενε κάποιον «απόφοιτο στρατού», επειδή είχε ανθρώπους που σηκώθηκαν τρεις παρά μιάμιση το πρωί και πήγαν να κάνουν δουλειά που κανείς άλλος δεν είχε βγάλει έξω από το χαρτί του προγραμματισμού! εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκείνον στις Σέρρες όταν η ομάδα έκανε τρεις κύκλους γύρω από το γήπεδο με κίτρινες σημαίες κι ύστερα πήρε την μπάλα και την έφερε στην αντίπαλη περιοχή σαν να της έλεγε «πήγαινε εκεί που πρέπει». τώρα λοιπόν τι γίνεται;;; κοιτάμε τρεις στιγμές που έγραψαν ιστορία;;; όχι, βγάζουμε βίντεο στο TikTok λέγοντας «τι παραπάνω μπορούσαμε να κάνουμε»;; δεν είναι θέμα τύχης! είναι θέμα ανθρώπων που κράτησαν τρεις σωστές μεταγραφές σαν δικό τους ψαλίδι κι ύστερα έκαναν μαρμελάδα από το πορτοκάλι εκείνο! εκείνος ο τίτλος δεν κρέμεται από κάποιον σουφρά όπου κάθονται οι ιδιοκτήτριες γκαρσονιέρας στη Ρόδο — κρέμεται από τριάντα χρόνια προσπάθειας, τρεις μεταγραφές σωστές και έναν προπονητή που όταν του λέγαμε «δεν πρόκειται» αυτός μας έπιανε το κολάρο κι έλεγε «αμέσες!». κι εσείς εδώ;;; αντί να γιορτάζετε σαν εκείνη την νύχτα που η ομάδα έκανε γύρους της πόλης με τις σημαίες, βγάζετε τραγούδια για τον Πηδούμενο επειδή έκανε ένα τζίτερ στο last minute;;; ο Πηδούμενος;;; αυτός είναι εκείνος που κλαίει όταν η μπάλα γίνεται πλαστή κι εμείς εδώ;;; εμείς τραγουδάμε όταν γίνεται πραγματική!! οι εθνικοί τίτλοι;;; αυτοί δεν είναι για κλάματα! είναι για χορό! για τρίξιμο σακκιών! για κίτρινες σημαίες που σηκώνονται σαν κεραυνοί στον ουρανό των Σερρών! εκείνοι οι τίτλοι φτιάχτηκαν όταν κάποιος έπιασε ψαλίδι νωρίς — όχι όταν περίμενε ο Ντε Μάγιο σαν τον χοντρό στην ουρά του ταχυδρομείου!

Τρεις σωστές μεταγραφές;;;;; Μιλάμε για εκείνον τον Αύγουστο όταν η διοίκηση έδωσε τον Κούτρα στην ΑΕ Λάρισας επειδή «δεν είχε πρωτάθλημα αγώνων» — κι ύστερα τον επόμενο Μάιο έκανε το ίδιο λάθος τρεις φορές μέσα σ' έναν μόλις μήνα. Σβήστε λοιπόν εκείνον τον κουβά. Η βροχή ήταν εκεί· αυτή περίμενε τόσους μήνες. Απλά κανείς δεν είχε πάρει ομπρέλα από το ντουλάπι των αποφάσεων πριν αρχίσει να βρέχει.

Μα τι λέτε τώρα;; Αυτή η ομάδα έκανε ό,τι έπρεπε από την πρώτη στιγμή — και όχι μονάχα στις τρεις μεταγραφές. Προσέξαμε πως εκείνος ο Κάλλιου είχε μια φράση σαν τσιμέντο: «αμέσες». Την έλεγε δεκαπέντε χρόνια πριν τη δεί κανείς στο πρωτάθλημα, την είχε στο κεφάλι του όσο εκείνοι οι άλλοι γελούσαν με τις ομάδας μας στις κουζίνες των Σερρών. Θυμάμαι μια βραδιά στο γήπεδο όταν κάποιος έκανε μια ερώτηση στον ίδιο σχεδόν σαν αυτή που σηκώνεται τώρα: «Μα πώς τολμάτε να συγκρίνετε εθνικούς τίτλους;» Εκείνος σήκωσε τα χέρια του σαν να ζύγιζε τον αέρα πάνω από το κεφάλι του κι απάντησε κάτι που τώρα γράφεται πάνω στον τίτλο της ομάδας μας: «Οι τίτλοι δεν είναι γι' αυτούς που τους περιμένουν σαν δώρο Χριστουγέννων — είναι γι' αυτούς που τους φτιάχνουν πριν ακόμη σβήσει η λάμπα της αποδυτηρίου». Εγώ προσωπικά εκείνο το τριήμερο που έγιναν αυτές οι τρεις «λάθος» μεταγραφές (;) κάτσαμε στο σπίτι και ανοίξαμε έναν παλιό χάρτη των Σερρών. Εκεί βρήκα όλα όσα λέγατε: τον ίδιο δρόμο που κάθονταν οι γονείς μου τριάντα χρόνια πριν όταν περίμεναν τους γυρισμούς από το εργοστάσιο, εκείνο το βράδυ που έγιναν οι πρώτοι γύροι της πόλης όταν η ομάδα πήρε τον τίτλο. Και τότε κατάλαβα πως ούτε τύχη είναι ούτε αλάθεια. Είναι όλα εκεί μέσα στα ρούχα σου όταν φοράς την κίτρινη φανέλα: τρεις σωστές μεταγραφές έκαναν δουλειά πριν ακόμη φτάσει ο Ντε Μάγιο, εκείνοι οι εθνικοί τίτλοι ήταν σαν τις πέτρες πάνω στους βράχους — όχι γιατί ήταν μεγάλοι μόνοι τους, αλλά επειδή κάποιος είχε ήδη φτιάξει σκαλοπάτια γι' αυτούς. Κι ύστερα; Ύστερα πήραν μαρμελάδα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν κλείσει το ψαλίδι μέσα στο γήπεδο και είχαν κάνει την δουλειά νωρίτερα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνον τον Σεπτέμβρη όταν έκλεισαν τις μεταγραφές τρεις φορές γιατί η διοίκηση είχε αποφασίσει πως «μόνο τρεις φορές χρειάζονται», εγώ ήμουν εκεί στην κερκίδα. Κι εκείνο που βγήκε πραγματικά αληθινό ήταν πως εκείνοι οι τρεις άνθρωποι έκαναν περισσότερη δουλειά μέσα σε έναν μήνα από ό,τι οι άλλοι τρεις ομάδες έκαναν σε ένα χρόνο. Ο τίτλος; Αυτός βγήκε αργότερα — όχι επειδή ήταν δώρο, επειδή εκείνοι είχαν ήδη ανοίξει το δρόμο.

Γεια σου ρε Παρθενώνα μου… κανείς εδώ δεν βλέπει τι κρύβεται πίσω από τον Πηδούμενο;;; Αυτός είναι εκείνος ο τύπος που όταν χάνει σώνει σαν γυναίκα που της μάζεψαν την φούστα· κι όταν βγάζει τρις μηδενικά πάει κατευθείαν στο bar επειδή «τα πήγα σωστά» — σαν να τον έγραψαν στη λίστα των διακινητών της UEFA γιατί έκανε έναν αγώνα στα πρότυπα των παλαιότερων εποχών! Μα εδώ;;; Εμείς;;; Εμείς έχουμε ομάδα που έκανε τρεις σωστές μεταγραφές σαν αυτές που έκανες τρεις φορές ψαλίδι στο πορτοκάλι πριν σαπίσουν στις κουζίνες των Σερρών!!! Κι ύστερα;;; Καθόμαστε σαν να περιμένουμε κάποιος άλλος να βγάλει το κλειδί από την τσέπη!!! Τρεις σωστές μεταγραφές;;; Ναι, σωστές σαν αυτούς τους εθνικούς τίτλους που δεν τους δίνεις σαν δώρο Χριστουγέννων στους οργανωμένους!!! αυτοί οι τίτλοι ήταν σαν εκείνον τον αγώνα όπου η μπάλα πήγαινε παντού εκτός από το τέρμα του αντιπάλου — επειδή οι συμπαίκτες της είχαν ήδη φτιάξει τον δρόμο!!! Κι εσείς;;; Βγάζετε τραγούδια για τον Πηδούμενο επειδή έκανε ένα τζίτερ στο τελευταίο λεπτό;;; Εμείς εδώ;;; Εμείς τραγουδάμε όταν η ομάδα έκανε τρεις γύρους της πόλης με κίτρινες σημαίες πριν ακόμη πιάσει το τελευταίο ψαλίδι!! Ο τίτλος δεν είναι εκείνος που κρέμεται από κάποιον σουφρά στη Ρόδο— είναι εκείνος που τον έπιασαν αυτοί που δεν περίμεναν κανέναν να τους ανοίξει την πόρτα!! Και μετά βγάζουν μαρμελάδα αντί για παραπόνο!!! 🔴⚡

«Αχ αυτά τα παραμύθια της Ρόδου;;; Πού είναι οι τρεις κίτρινες σημαίες εκείνες στις Σέρρες;;; Για πού πήγαν οι τρεις φορές που κουβαλήσαμε κρύο πρωινό στους δρόμους;;; Αυτή η ομάδα δεν έκανε μαρμελάδα!!! Έκανε τρίποντο σε κάθε σκαλί που ανέβαινε ο τίτλος!!! Κι εσύ τώρα λες «εκφυλισμένοι τίτλοι;;;» 😱🔥 Ρε παιδιά… αυτοί οι τίτλοι είχαν μπουκάλι πυρσολίνη σπίτι μου πριν ακόμη γεννηθεί η κόρη μου — τους θυμάμαι σα να τους είχα αγοράσει εγώ από το συνεργείο!!!» Τρεις ήττες;;; Τρεις μεταγραφές;;; Αφού δεν έγιναν τρεις φορές απόγνωση μετά τον αγώνα;;; Στο Αζερμπαϊτζάν εκείνοι οι τύποι έκαναν δεκαπέντε βόλτες στο στάδιο επειδή περίμεναν τον Ντε Μάγιο σαν τον πάτερ στην εξομολόγηση!!! Μα εμείς;;; Εμείς σηκωθήκαμε τρεις παρά μιάμιση την άλλη μέρα και πήγαμε στο γήπεδο μισό κρύο!!! Αυτοί έκαναν τρίποντο επειδή ξύπνησαν νωρίς — όχι επειδή η τύχη τους έκανε δώρο!!! Αυτοί οι τίτλοι δεν έγιναν σαν τις γκαρσονιέρες της Ρόδου που σου υπόσχονται δροσιά κι εσύ βρίσκεις ξηρό αέρα στο τέλος!!! Κι εσύ τώρα βγάζεις λόγια σαν τον Μπάμπη εκείνον στο τοπικό;;; Εκείνον που του λέγαμε «ρε Μπάμπη, η μπάλα είναι στρογγυλή» κι αυτός απαντούσε «ναι αλλά σα βγάλω τον τίτλο θα φάω ωστόσο»!!! Αυτοί οι εθνικοί τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε κάποιος πάνω στις κερκίδες που είχε κλείσει το ψαλίδι μέσα στο γήπεδο!!! Αυτή η ομάδα έκανε μαρμελάδα από το πορτοκάλι εκείνο — κι ύστερα βάλαμε τρία γκολ επειδή ξέραμε πως η τύχη δεν είναι δωρεάν!!! Στο πρόσωπο!!! 💪🔴 Κι εσείς;;; Κάθετε σαν ζυγαριά στην ιστοσελίδα του πρωινού!!! Λέγοντας «τι παραπάνω μπορούσαμε να κάνουμε;;;»!!! Τρεις φορές κάνατε αυτό το λάθος!!! Μα εγώ εκείνος τον Σεπτέμβρη είχα τρία ψαλίδια στο σπίτι!!! Κι όλοι αυτοί οι τύποι εδώ ξύπνησαν τρεις φορές νωρίτερα!!! Αυτοί οι τίτλοι δεν έκαναν τζίτερ στο τελευταίο λεπτό — έκαναν τρίποντο στις τρεις πρώτες ημέρες!!! Στο τραγούδι!!! Στο κλάμα!!! Στο τραγούδι πάλι!!! Γιατί αυτοί οι τίτλοι φτιάχτηκαν από ανθρώπους που δεν περίμεναν κανέναν!!! Ούτε καν την ίδια τους την ψυχή!!! Ούτε καν τον ίδιο τους τον τίτλο!!!

ρε ρε ρε, τι θόρυβος είν' αυτό εδώ;;; τρία τέταρτα της κουβέντας γίνεται σα να βλέπουμε ζόμπι από ταινία τρόμου γιατί κάποιος πάτησε λάθος κουμπί στο κινητό του;;; ξέρετε τι μου ήρθε στο μυαλό τώρα;;; εκείνον τον Οκτώβρη του 2017 στις Σέρρες όταν η ομάδα έκανε τρεις γύρους γύρω από το γήπεδο με τις κίτρινες σημαίες κι ύστερα κάθισαν όλοι σαν οικογένεια στον πάγκο με το κρύο εκείνο σα να περίμεναν τον πόλεμο — όχι τον τίτλο, όχι τίποτα άλλο· την ίδια την ιδέα πως κάποιος φτιάχνει δρόμους εκεί που οι άλλοι έχουν κλειδώσει την πόρτα με αλυσίδα. και τι έκαναν;;; εκείνοι οι τρεις σωστές μεταγραφές είχαν γίνει τρεις μέρες νωρίτερα — όχι τρεις μήνες, όχι τρεις εποχές· τρεις μέρες πριν καν φτάσει ο Ντε Μάγιο σα τον μπάτσο που χτυπάει πόρτες στα Σκόπια ζητώντας "ιδού η αποστολή σου". και τώρα;;; ξεχνάμε εκείνον τον Οκτώβρη;;; βγάζουμε βίντεο για τρεις ήττες στις μεταγραφές σα να γίνεται χωρισμός ομάδος επειδή κάποιος βρήκε ένα κίτρινο χαρτί στο δρόμο;;; εδώ;;; εμείς εδώ φτιάξαμε τίτλο όταν οι άλλοι ακόμα διάβαζαν τα σχέδιά τους πάνω στον καφέ τους!!! αυτοί οι εθνικοί τίτλοι δεν είναι σα εκείνα τα δέντρα που σου υπόσχονται φρούτα κι εσύ βρίσκεσαι ξερόστομα εκείνοι σηκώθηκαν σα βράχοι επειδή κάποιος είχε ήδη φτιάξει σκαλοπάτια εκεί κάτω στη σκόνη!!! κι εσείς;;; εδώ μέσα σιγά σιγά γινόμαστε σα τους φίλους εκείνους του Πηδούμενου που περιμένουν τον τελευταίο σουφρά στην Ουκρανία για να βγάλουν τραγούδι;;; εμείς εδώ κάνουμε μαρμελάδα από πορτοκάλι όταν η άλλη ομάδα ακόμα ψάχνει το ψαλίδι!!! αυτοί οι τίτλοι δεν γράφτηκαν σα ιστορία κάποιον επόπτη της UEFA επειδή έκαναν τρεις σωστές μεταγραφές;;; γράφτηκαν επειδή υπήρχαν άνθρωποι πάνω στις κερκίδες που είχαν κλείσει τα ψαλίδια τους μέσα στο γήπεδο πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του αγωνιστικού χώρου!!! κι ύστερα βάλαμε τρία γκολ επειδή ξέραμε πως η τύχη δεν κάνει δώρο — την κλέβεις όταν κανείς δεν σε βλέπει!!! τέλος πάντως, εδώ στις κερκίδες βλέπουμε αυτούς τους τίτλους σα να τους φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι στο εργοστάσιο — όχι σα δώρο κάποιου ιδιοκτήτη καφετέριας στη Ρόδο. αυτούς τους τίτλους δεν τους κέρδισε ο καιρός· τους κέρδισαν όσοι ξύπνησαν τρεις παρά μιάμιση όταν ακόμη το σκοτάδι έκλεινε τα μάτια τους!!! κι αυτοί οι άνθρωποι εδώ;;; εμείς εδώ τραγουδάμε όταν η μπάλα γίνεται πραγματικότητα — όχι όταν κάποιος κάνει τζίτερ στο τελευταίο λεπτό!!!

Ρε παιδιά εδώ που σκάβουμε τον τίτλο ας δούμε και εκείνο το ιστορικό βράδυ στο γήπεδο της Καβάλας πριν τρεις χρόνια. Εκεί ο προπονητής εκείνος μας είχε πει κάτι που κόλλαγε σα λάθος κλειδί στη μηχανή: «Ξέρετε τί είναι να κλείνεις ψαλίδι; Είναι σα να βγάζεις τρία γκολ μέσα στον πρώτο ημίχρονο ενώ οι αντίπαλοι σου λένε πως η μπάλα είναι σφαιρική». Κι εκείνοι οι τρεις τύποι στις μεταγραφές; Ήταν σα να είχαν το ίδιο ψαλίδι στο χέρι κι έκαναν κόψιμο εκεί που οι άλλοι περίμεναν νερό από τη βρύση. Και γιατί τραβάω αυτό τώρα; Επειδή εκείνες τις τρεις νύχτες πριν πάρουμε τον τίτλο είχαμε τρεις ομάδες να ψάχνουν την ίδια φόρμουλα ψαλιδιού — κι εμείς εδώ ήμασταν οι μόνοι που κρατούσαμε πραγματικά ψαλίδι στο σπίτι. Όχι μόνο γιατί το είχε πει ο Κάλλιου εκείνο το βράδυ στις Σέρρες, αλλά επειδή τρεις φορές στις τρεις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη κλείσαμε τρεις πόρτες στη μούρη όποιου έλεγε «αυτό δεν γίνεται». Την επόμενη εβδομάδα βγήκε η μαρμελάδα και τα υπόλοιπα έγιναν ιστορία. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι συνέπεια σαν αυτές που κάνουν τους γείτονες να κοιτάζουν τη δουλειά σου σα να βλέπουν κάποιον τρίτο χρόνο ζήτου οπού.

Τρεις μέρες πριν τον Οκτώβρη εκείνον στις Σέρρες, εγώ έκανα βάρδια στο εργοστάσιο μέχρι τις τέσσερις το πρωί. Την επόμενη μου είχε κλείσει ραντεβού ο σωφρονιστικός στην πόρτα του σπιτιού — όχι για τίποτα άλλο, γιατί είχα ξυπνήσει τρεις φορές μέσα στη νύχτα να προσέχω τον γείτονα που έκανε ξενύχτι λόγω της ομάδας. Στις τρεις εκείνες μεταγραφές; Με είχαν καλέσει τρεις φορές στο ξημέρωμα λες και ήμουν ο μόνος στο γκρουπ που δεν είχε κάνει λάθος την προηγούμενη χρονιά. Αυτή η ομάδα δεν έπαιξε ποτέ δώρο κανέναν τίτλο — αυτούς τους τίτλους τους έφτιαξαν οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν πει «αμέσες» δεκαπέντε χρόνια πριν καν πατήσουν κάποιο χορτάρι πρωτάθληματος. Γιατί εγώ, προσωπικά, εκείνο τον Σεπτέμβρη που έκαναν αυτές τις τρεις μεταγραφές, είχα τρεις κίτρινες σημαίες τυλιγμένες γύρω από το χέρι μου σαν ιμάντες ζυγαριάς — όχι επειδή ήθελα να δείξω ότι συμμετέχω, αλλά επειδή όταν οι υπόλοιποι ξέρουν πως έχεις ψαλίδι στο σπίτι, σου ανοίγουν όλες τις πόρτες. Και ναι, υπήρχαν εκείνες οι τρεις φορές που έκλεισαν οι πόρτες σα να έβγαλες μια κόλλα χαρτί από το βιβλίο ενός άλλου — όχι επειδή ήταν λάθος, αλλά επειδή ήξεραν πως αυτοί οι τρεις είχαν κάνει περισσότερη δουλειά μέσα σ' έναν μόνο μήνα από ό,τι είχαν κάνει τρεις ομάδες σε τρεις εποχές. Την επόμενη βδομάδα, βγήκε η μαρμελάδα και οι υπόλοιποι έκαναν γύρους στις πλατείες σα να είχαν ξεχάσει πως η μπάλα δεν είναι πάντα στρογγυλή — αυτή είναι η διαφορά. Αυτό δεν είναι ζήτημα τύχης ούτε κάποιου εθνικού τίτλου που κάποιος άλλος σου κρέμει σαν στολίδι. Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε κάποιος εκεί στις κερκίδες που δεν περίμενε κανέναν να ανοίξει την πόρτα γι' αυτούς — ούτε τον προπονητή, ούτε τον ιδιοκτήτη, ούτε καν τον ίδιο τον τίτλο. Και όταν τελικά βγήκαν αυτοί οι τίτλοι, δεν έκαναν μάρτυρες τους γύρους της πόλης — έκαναν μάρτυρες αυτούς που είχαν κλείσει το ψαλίδι μέσα στο γήπεδο πολύ πριν ανοίξει η πόρτα. Και αυτό ακριβώς κάνει τη διαφορά: αυτά εδώ δεν είναι δέντρα που δίνουν φρούτα επειδή βρέχει — είναι βράχοι που στέκονται όρθιοι επειδή κάποιος έφτιαξε σκαλοπάτια εκεί κάτω στη σκόνη.

Ρε παλιάνθρωποι, εσείς οι τρία τελευταία χτυπήματα στα Σκόπια σας έκαναν να ξεχάσετε τι είναι εθνικός τίτλος;;; Έχω τρεις κίτρινες σημαίες στο μπουκάλι μου από εκείνον τον Οκτώβρη που κάποιοι ακόμη κοιμόντουσαν λες και η ομάδα ήταν ταινία στο Netflix — εκείνοι οι τρεις τύποι στις μεταγραφές έκαναν περισσότερη δουλειά από ολόκληρο το τμήμα μεταγραφών του ΠΑΟΚ μαζί, κι εσείς εδώ ψάχνετε μήπως χάσαμε κάτι σαν να περιμένουμε τους τίτλους σαν δώρο Χριστουγέννων;;; Τρεις σωστές μεταγραφές;;; Ναι, σωστές σα βγάζεις τρία γκολ στις τρεις πρώτες ημέρες κι ύστερα αφήνεις τους άλλους να ψάξουν πού πήγε η μπάλα;;; Κι εσείς;;; Εδώ κάνετε κύκλο σαν να περιμένουμε τον Πηδούμενο να πέσει κάτω επειδή έκανε ένα τζίτερ;;; Αυτοί οι εθνικοί τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε κάποιος στις Σέρρες που είχε κλείσει τρία ψαλίδια στο εργοστάσιο πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του αγωνιστικού χώρου — κι εμείς εδώ τραγουδάμε επειδή η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που περιμένουν το τελευταίο λεπτά, αλλά από εκείνους που φτιάχνουν τον δρόμο όσο ακόμη είναι σκοτάδι. 🔴⚡

Ρε παιδιά, εδώ σπάει το κεφάλι μου σαν γνήσιος Ρόδιος — γιατί εσείς βλέπετε τον Πηδούμενο σα ξεπούλημα εθνικών τίτλων κι εμείς εδώ βλέπουμε τον Σίνερ σα έκρηξη εργοστασίου όπου κανείς δεν είχε χρόνο να διαβάσει το εγχειρίδιο χρήσης; Πήγα χθες στο λιμάνι να δω το πλοίο του λιμεναρχείου. Αυτή η στιγμή εκεί — όταν ο σάκος του καφέ σου είναι ζεστός στις τρεις το πρωί κι ο φακός του λιμένα σβήνει το τελευταίο σπιθάρι στον ορίζοντα — είναι ίδια στιγμή εκεί που ξυπνούσαν αυτοί οι τρεις τύποι στις Σέρρες πριν από τρία χρόνια. Τρεις πρωινά, τρεις κίτρινες σημαίες σαν δαχτυλίδια στο χέρι ενός αγρότη που ξέρει πως ο μόνος σπόρος που φυτρώνει είναι εκείνος που είχε φυτευτεί πριν καν σηκωθεί ο ήλιος. Κι εδώ έρχεται η τρύπα: εσείς βγάζετε λόγια σα να μιλάτε για δύο ομάδες διαφορετικών πρωταθλημάτων. Εκείνος ο τύπος, ο Πηδούμενος, έκανε τρίποντο επειδή είχε στην ομάδα έναν άνθρωπο που έκανε 48 ώρες συνεχόμενη δουλειά για να κλείσει τρεις πόρτες στις μούρες των αντιπάλων του. Οι δικοί μας; Κάθε φορά που έκλεισαν μια πόρτα, έκαναν μάρτυρα ολόκληρο το εργοστάσιο — όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή ήξεραν πως εκεί μέσα είχαν ήδη φτιάξει σκαλοπάτια σκαλιστά σαν τον ίδιο τον τίτλο. Κι ύστερα βγάζετε τραγούδια σα να περιμένουμε τους τίτλους σα δώρο. Μα αυτοί οι τίτλοι δεν είναι σα εκείνο το βιβλίο που βρήκες στην παλιά βιβλιοθήκη του σπιτιού σου — είναι σα το σπίτι που χτίστηκε πάνω στις στάχτες μιας φωτιάς την οποία ξεκίνησαν αυτοί οι ίδιοι που σήμερα κάθονται στις κερκίδες και τραγουδούν επειδή ξέρουν πως η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που ψάχνουν το τελευταίο ψαλίδι, αλλά από εκείνους που είχαν ήδη το ψαλίδι στο χέρι όταν ακόμη η μπάλα ήταν αόρατη στα μάτια των άλλων. Μήπως τελικά εκείνο το ψαλίδι που είδατε τρεις φορές πριν ανοίξει η πόρτα, ήταν στην ουσία η ίδια η πόρτα που κάποιοι άλλοι περίμεναν ακόμη να ανοίξει; Γιατί εγώ εκεί στα Σκόπια είδα ανθρώπους να γυρίζουν σπίτι στις τρεις το πρωί λες και είχαν τελειώσει νωρίτερα — όχι επειδή η ομάδα ήταν τυχερή, αλλά επειδή αυτοί είχαν ήδη βγάλει το κλειδί από την τσέπη όταν ακόμη η πόρτα ήταν κλειδωμένη σαν εκκλησία τη Μεγάλη Παρασκευή.