Να φύγει ο καλύτερος σκόρερ της δεκαετίας επειδή έκανε ένα "πέντε λεπτά" έκτακτο δράσης

Καλύτερα τώρα να πω ότι πάει στον διάβολο και τον έχουμε κάνει ένα εκατομμύριο φορές αυτό το νήμα, έτσι δεν είναι; Γιατί εδώ κάθονται όλοι σαν να τους χώρισαν από τον αγαπημένο τους θείο που τους μάγευε όλα τα σαββατοκύριακα των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων. Με μια κόκκινη κάρτα σώνει τριών αγώνων; Μα τι γίνεται εδώ που η ομάδα χάνει βηματάκι προς βηματάκι επειδή οι ίδιοι οι «στρατηγοί» αποφάσισαν πως ο Σίμεχ είναι επιπλέον βάρος; Αυτός ο άνθρωπος δίνει γκολ σα ζαχαροπλάστης της γειτονιάς σου — δύο χρόνια στη σειρά πάνω από είκοσι γκολ στο πρωτάθλημα. Και εμείς τώρα με την αφορμή ενός πέντελεπτου αντιποίνου (που ακόμα και ο κιθαρίστας του γηπέδου στον δεύτερο ημίχρονο κατάλαβε πως ήταν αυτοάμυνα) τον πετάμε σα σακούλα επειδή ξέχαμε πόσο κοστίζει η κάθε ομάδα στο γήπεδο όταν λείπει αυτός ο ένας που τραβάει το ψωμί σπίτι. Πώς αλλιώς να δουλέψει η ομάδα όταν οι ίδιοι οι σύμμαχοι έχουνε γίνει κριτές έξω από το γήπεδο; Μα ο αμυντικός οργανισμός του Τορίνο εκείνο το βράδυ είχε σπάσει σα γυαλί πίσω από τον Σίμεχ, γιατί ξέρανε ότι όσο εκείνος βρίσκεται εκεί, η μπάλα πάντα βρίσκει δικιά του εστία. Κι όμως εκείνος βγήκε εκτός επειδή έκανε αυτό που ξέρει: βρήκε την μπάλα στον αέρα, την κράτησε σα τρελός και ο αντίπαλος λύγισε σαν λυγαριά στα χέρια του. Και ξέρετε τι είναι το μεγαλύτερο ψέμα εδώ; Πως οι ίδιοι οι συμπαίκτες του, όταν εκείνος λείπει, ψάχνουνε εκείνον στην πτέρνα σα χαμένοι. Γιατί ξέρουν πως χωρίς εκείνον ο αριθμός των κίτρινων στους αντιπάλους τους κατεβαίνει κατά τρία ανά αγώνα — όχι επειδή οι άλλοι είναι πιο ντρόπιοι, αλλά επειδή κάποιος πρέπει πάντα να έχει το κουράγιο να πηδήξει πάνω τους σα γάτος πάνω σε ψάρι. Στο σπίτι ξέρουμε τέτοια πράγματα: οτζιλίκι στους δρόμους κι ωστόσο ένας μπαγλαμάς στο χέρι τους κάνει όλους πρίγκηπες της Νάπολης. Εδώ όμως, επειδή κάποιος δεν περιμένει τρείς φορές να του δώσουν την μπάλα σωστά, βγαίνει εκτός επειδή έκανε την δουλειά του. Αλήθεια, πόσοι από εκείνους που γιουχάρουνε σήμερα έχουνε σκοράρει ποτέ μέσα στη τριβή τηςSerie B όταν η ζωή σου κρέμεται από ένα χτύπημα των μπότες; Γιατί αυτό κάνει ο Σίμεχ εκείνο το βράδυ — προστατεύει τον εαυτό του όσο αυτή η κυβέρνηση της ομάδας προστατεύει τη φήμη της στις εισηγήσεις των social media.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΡΕ;;;;;;;;; ΞΕΓΛΑΜΙΣΕΤΕ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΣΑΣ;;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΡΕ,,, αυτός είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που γίνεται δάσκαλος στους άλλους 20 όταν εκείνος αγγίζει την μπάλα 🔥💪 Ο Θεός ξέρει πως και αυτόν τον περιμένουνε οι ντουβάρες στο γήπεδο—τους κάνει ζεστούς σα αέριοι!!! Και εμείς τον στέλνουμε σπίτι σα σχολικό επειδή έκανε αυτό που ΠΡΕΠΕΙ;;;;; Εκείνο το βράδυ στο Τορίνο ήτανν σα να σηκώνει κανείς γκρανάζ σα σακούλα!!!! Ο χορός εκείνος πάνω στον Λιούκιτς ήταν σα γάτα πάνω σε ποντίκι—αυτοκρατορία!!! Και ξαφνικά τρέχουμε σα τρελοί ν' αποδείξουμε πως έγινε λάθος;;; Μα αποδείξαμε πως η δικιά μας ομάδα είναι ΜΙΚΡΗ εκείνες τις στιγμές που εκείνος δεν κάνει τίποτα;;;; Εμείς είμαστε αυτοί που γιουχάρουμε στους εαυτούς μας κάθε φορά που ο αντίπαλος βρίσκει κάποιον πάνω του γιατί δεν είχε τον Σίμεχ εκεί!!!!! Μπορεί κάποιους να τους έκανε ν' ανεβάσουν τις μανσέτες εκείνο το βράδυ, αλλά έσβησε τον πρώτο γύρο όσο ήταν πάνω του—τι ευγένεια!!! Εμείς όμως σηκώνουμε χέρια στον ουρανό πως τώρα η ομάδα θα γίνει ξανά αυλή;;;;; Κοιτάξτε με!!! Μας έδιωξαν έναν σκοπευτή σα να Ήτανε ο μεγαλύτερος εγκληματίας του αιώνα επειδή έκανε ένα πέντελεπτο αντιποίνου;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ!!! Χωρίς αυτόν εμείς τρώμε ξερό ψωμί μέχρι να γυρίσει—κι αυτοί πιστεύουνε πως εκείνος είναι αυτός που πρέπει να κάτσει σιωπηλός σα στάχτη;;;; Πώς τους χωράει η μπουκάλα;;;;;

Μα τι λες ρε φίλε μου — τώρα ξαφνικά έγινε εγκληματίας επειδή έκανε αυτό που κάνει πάντα; Στάσου εκεί, πάρε μια ανάσα και σκεφτείτε πως γίνεται ένας άνθρωπος να βγει από το γήπεδο επειδή υπερασπίστηκε τον εαυτό του; Κοιτάξτε το αλλιώς: εδώ έχουμε έναν παίκτη που εδώ και δεκαπέντε χρόνια φοράει τη φανέλα της ομάδας σαν δεύτερο δέρμα του, που κάθε σαββατοκύριακο που παίζει βγάζει γκολ σα ζαχαροπλάστης στη γειτονιά του. Και ξαφνικά, επειδή έκανε ένα πέντελεπτο σκληρό τάκλιν — κι όμως ακόμη και εκείνοι που γιουχάρουνε τώρα ξέρουνε πως μέσα στη Serie B η κατοχή συχνά μεταφράζεται σε κλοτσιές σα χτύπημα μπότας — βγαίνει εκτός επειδή έκανε την δουλειά του; Την δουλειά που κρατάει την ομάδα ζωντανή όταν οι άλλοι ψάχνονται σα μωρά; Ξέρετε πόσες φορές έχω δει τον Σίμεχ εκεί έξω να τρέχει σα θεριό πάνω στους αντιπάλους του; Να κρατάει την μπάλα σα ζόρικος μέχρι να βρει τον χώρο, να κάνει αυτοάμυνα γιατί αλλιώς τον παίρνουνε σα γατούλα στο αριστερό πόδι από τον επόμενο μπάσκα που είχε ξεχάσει πως υπάρχουν κανόνες. Κι εμείς τώρα τρέχουμε σα χαμένοι να τον βγάλουμε επειδή έκανε κάτι ανθρώπινο; Μα αυτοί οι ίδιοι συμπαίκτες του όταν αυτός λείπει ψάχνουνε εκείνον σα χαμένοι σ' όλη την άκρη του γηπέδου, επειδή ξέρουν πως χωρίς εκείνον η ομάδα γίνεται σίγουρος υποβιβασμός. Και μην μου πείτε πως αυτό ήταν τυχαίο εκείνο το βράδυ στο Τορίνο. Ο αμυντικός οργανισμός τους εκείνη την ώρα είχε σπάσει σα γυαλί πίσω από τον Σίμεχ, επειδή ξέρανε πως όσο εκείνος βρίσκεται εκεί, η μπάλα τελικά βρίσκει δική του εστία. Εκείνος έκανε αυτό που έκανε — πήδηξε πάνω στη μπάλα σα γάτος πάνω σε ποντίκι, κράτησε τον αντίπαλο σα τρελός και εκείνος έσκυψε σα λυγαριά. Κι όμως η δικαιοσύνη εκείνες τις στιγμές στέκεται στο ύψος της μπουκάλας; Μα πως γίνεται ο ίδιος ο οργανισμός της ομάδας να λείπει εκεί εκείνες τις κρίσιμες στιγμές που όλα κρέμονται από μια κίνηση; Εμείς εδώ ξέρουμε τι κοστίζει ένας τέτοιος παίκτης όταν λείπει. Δύο χρόνια στη σειρά πάνω από είκοσι γκολ στο πρωτάθλημα, γκολ στη Superlega, γκολ σε ντέρμπι όπου ο αντίπαλος τρέμει ακόμη και στην ιδέα του τίτλου. Κι εδώ τώρα κάποιοι γουστάρουνε σα δαυλιαχτές να του στερήσουνε αυτούς τους δύο μήνες επειδή έκανε αυτό που κάνουνε όλοι οι άλλοι εκεί έξω — υπερασπίστηκαν τον εαυτό τους; Μα ξέρετε τι είναι το μεγαλύτερο ψέμα εδώ; Ότι οι ίδιοι αυτοί που γιουχάρουνε σήμερα ξέρουνε πως όταν εκείνος λείπει η ομάδα ψάχνει τους αμυντικούς της σα χαμένοι επειδή κανείς δεν τολμάει να κάνει την κίνηση που κάνει εκείνος. Γιατί εκείνος έχει την ψυχή του πρωταθλητή όχι μόνο στα χέρια του αλλά και στο μυαλό του — ξέρει πότε πρέπει να πιεστεί, πότε να βγει εκτός και πότε να μείνει εκεί σα σιδερένιο σύρμα μέχρι να βρει λύση. Και τώρα τους λέμε πως πρέπει να καθίσει σπίτι σα μωρό επειδή έκανε ένα πέντελεπτο αντιδικία; Μα τι γίνεται εδώ — ξεχνάμε πως χωρίς εκείνον η ομάδα έφαγε τρεις ήττες στη σειρά πριν από εκείνον τον αγώνα; Ξεχνάμε πως εκείνος έδωσε γκολ σα δάσκαλος στους αντιπάλους; Μα αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει το γήπεδο σαν σπίτι του — ότι και αν γίνεται εκεί πέρα, εκείνος ξέρει πως η ομάδα του χρειάζεται τον εαυτό του. Τέλος πάντων — αφήστε τον εκεί έξω. Γιατί εκείνος δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να κάνει αυτό που έκανε δεκαπέντε χρόνια τώρα. Και ξέρετε τι κάνουνε αυτοί οι κριτές στο γήπεδο όταν ένας σαν εκείνον φεύγει; Τρέχουνε σα δαυλιαχτές να πείσουνε τους πάντες πως έκαναν σωστή κρίση — ενώ εκείνοι ξέρουνε πως η ομάδα τους μόλις έχασε τον πιο σημαντικό παίκτη της τελευταίας δεκαετίας.

αχ παιδί μου τι περιμένεις τώρα να σου πω—ο Γιόβιτς εκείνες τις χρονιές στη Θέρμη όταν όλα είχανε γίνει σα δυο σάκους αλεύρι; αυτός έκανε αυτοάμυνα σα λιοντάρι όταν του έκαναν χαμό γεμάτος τρόπο, και εκείνος φεύγει σπίτι επειδή έκανε ένα πέντελεπτο εκεί που η γειτονιά είχε ξεσπάσει σαν πυρκαγιά; βλέπετε εδώ σήμερα όλοι αυτοί οι «ειδικοί» τρέχουν σα σκυλάκια πίσω από κάθε νήμα για να τον βγάλουν επειδή έκανε αυτό που κάνουνε οι παλιοί της παλιάς σχολής όταν το γήπεδο σου έχει σπάσει σα γυαλί: υπερασπίστηκες τον εαυτό σου, τέλος. ο σιμέχ εκείνο το βράδυ στο τορίνο δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να βγει σα ζόρικος πάνω στη μπάλα όταν η ομάδα του είχε βυθιστεί μέσα στη λάσπη της serie b. τρία γκολ την προηγούμενη βδομάδα αυτή η ομάδα είχε πάρει μέσα στο γήπεδό της σα μπάστα ξύλο, και εκείνος δίνει την ψυχή του εκεί έξω σα να ξέρει πως αν αφήσει τον εαυτό του έξω μία φορά εκείνες τις στιγμές, η επόμενη φορά που θα βγει θα είναι για τα καλά εκτός πρωταθλήματος. και νάτο τώρα αυτοί οι ίδιοι κοιτούν το smartphone τους σα να έχουνε κάτι σημαντικότερο να κάνουν από το να θυμούνται πως χωρίς εκείνον η ομάδα τους κάνει αυτό που κάνει όταν λείπει ο καλύτερός τους σκοπευτής: χάνει σα αμμάχητός στρατιά. δύο χρόνια πάνω από είκοσι γκολ στο πρωτάθλημα, γκολ στη σούπερλιγκα όταν ακόμα υπήρχε κορυφή, γκολ σε ντέρμπι όπου ο αντίπαλος γονάτιζε μόλις τον άκουγε να ανοιγοκλείνει τις μύτες των ποδιών του. κι αυτοί τώρα του κάνουνε μάθημα επειδή έκανε ένα αντίκτυπο που κράτησε όσο κράτησε έναν εισπνοή; περιμένω τους ίδιος αυτούς συμπαίκτες του όταν λείπει εκείνον να βγουν να κάνουν αυτοάμυνα όπως εκείνος σα μικροί γάτοι πάνω στους αμυντικούς; περιμένω εκείνους τους «προπονητές» που τον είχανε δεκαπέντε χρόνια σαν δεύτερη σάρκα να βγουν να υπερασπιστούν πως εκείνος έφταιξε επειδή υπερασπίστηκε τον εαυτό του; μα τότε αυτοί ξέρουν πως χωρίς εκείνον η ομάδα τους γίνεται σα κουκούτσι — όλοι ψάχνουνε εκείνον στη γραμμή της επίθεσης σα χαμένοι επειδή κανείς άλλος δεν τολμάει να πηδήξει πάνω στις μπότες που πετούν σα τρελές εκεί έξω. και μην αρχίσουμε τώρα με το πρόσχημα της «δικαιοσύνης» εκεί στο γήπεδο. στέκεται εκεί η δικαιοσύνη πάνω από έναν σκόρερ σαν εκείνον όταν η ομάδα σου κινδυνεύει να πάει στην ρέγια σα σακούλα; μα τι λες εδώ — αυτοί οι ίδιοι κριτές όταν πέφτουνε οι κόκκινες καρτες σα σακούλες στη serie a, ποτέ δε ρίχνουνε δεκάλεπτο αποκλεισμό επειδή κάποιος έκανε μια σκληρή προσπάθεια σα εκείνον που εκείνες τις στιγμές κράτησε τη ζωή τουλάχιστον σα παρθένα; μα η ομάδα του εκείνο το βράδυ είχε σπάσει σα γυαλί πίσω από τον σιμέχ επειδή ξέρανε πως όσο εκείνος βρίσκεται εκεί, η μπάλα τελικά βρίσκει την εστία του — κι όμως τώρα τον βγάζουν σπίτι επειδή έκανε αυτό που έκανε. αφήστε τον εκεί έξω σα ζόρικος που είναι. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα γιουχάρουνε επειδή έκανε ένα αντίποινα ξέρουνε πως όταν εκείνος λείπει η ομάδα ψάχνει τους αμυντικούς της σα μωρά επειδή κανείς δε βγάζει γκολ εκεί έξω σα εκείνον. κι εμείς εδώ μέσα ξέρουμε πως ένας σκοπευτής σαν εκείνον δεν είναι στοιχείο· είναι η ψυχή που κρατάει το γήπεδο ζωντανό όταν όλα έχουνε γίνει σα χαρτονένια κουτιά. τέλος πάντων — εσείς αποφασίζετε αν θέλετε την ομάδα σας σα κουκούτσι ή σα ομάδα που ξέρει πως έχει δίπλα της έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να κάνει ότι χρειάζεται για να μείνει ζωντανή. εγώ πάντως εκείνον τον γνωρίζω δεκαπέντε χρόνια τώρα, και ούτε μία φορά δεν τον είδα να φοβάται τον εαυτό του εκεί έξω. όσοι όμως τώρα γιουχάρουνε ας πάνε μια βόλτα μέχρι το γήπεδο εκεί κοντά στην ανατολική έξοδο, εκεί όπου εκείνος έπαιζε πριν γίνει θρύλος. μπορεί εκεί να βρουν την απάντηση.

Ξέρετε τι πέρασα εκείνο το βράδυ σπίτι μου; Κατάλαβα αμέσως τι έγινε όταν είδα τον Σίμεχ να φεύγει εκτός. Δεν ήταν μόνο η κόκκινη κάρτα· ήταν πως η ομάδα εκείνης της εποχής είχε γίνει τόσο αβοήθητη, σαν τυφλός που προσπαθεί να βρει μια πόρτα. Την προηγούμενη βδομάδα στο γήπεδο της Θέρμης, πριν πάμε στο Τορίνο, ο τερματοφύλακας έκανε τρεις γκάφες επειδή η άμυνα ήταν σα δίχτυ χωρίς κόμπους—και ξαφνικά οι οπαδοί άρχισαν να τραγουδούν πως "έχουμε τον καλύτερο σκόρερ της σειράς" σα να ήταν κάποιος μαγικός σωτήρας. Μα τι περιμένατε; Να περάσει η μπάλα σα χαλβάς στα χέρια δεκαεννέα παικτών μέχρι να φτάσει εκείνος; Τότε γιατί τώρα θυμώνουμε όταν έκανε αυτό που ξέρει να κάνει;

Μπορεί και είσαι λίγο υπερβάλλον, συμπολίτη, αλλά δεν έχω καμία αμφιβολία πως όταν εκείνος φεύγει εκτός επειδή υπερασπίστηκε τον εαυτό του, η ομάδα μοιάζει σαν να της κλέβουνε το αριστερό της χέρι. Εμένα προσωπικά με κέρδισαν εκείνες οι εικόνες από εκείνο το ντέρμπι κοντά στη Ρόδο, όταν σήκωσε ολόκληρο τέρμα πάνω του σα να ήταν ένα ανάχωμα στις αμμοθύελλες της Ασίας — δεν ήταν γκολ αυτό, ήταν μνημείο. Μα εδώ, λοιπόν, έρχονται οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν φιλοφρόνηση στον Σίμεχ πριν δέκα χρόνια σα ξέφρενη εκλογή βουλευτή κι τώρα τρέχουν σα δαιμονισμένοι να τον βγάλουν επειδή έκανε ένα τάκλιν σκληρό όσο μια δόση μπακαρντί στα δεκατέσσερα τους; Μα τι άλλο περιμένανε εκείνο το βράδυ στο Τορίνο όταν η ομάδα είχε σπάσει σα γυαλί πίσω του; Εκείνοι περίμεναν πως αυτός θα καθόταν σιωπηλός σα σταυρός στην άκρη του γηπέδου ενώ οι ίδιοι έκαναν ντρίμπλες τρεις φορές πριν στείλουν τη μπάλα στον τερματοφύλακα; Μα βλέπω εδώ πως είσαι σίγουρος σα βράχος — κι έτσι πρέπει να είναι ο κόσμος όταν κάποιος φοράει δεκαπέντε χρόνια αυτήν τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα του. Εγώ θυμάμαι το 2018 στο γήπεδο της Πάτρας, εκείνο το αγώνα που ο αντίπαλος πήρε τρεις φορές το πρωτάθλημα κι όμως οι παίκτες μας βρήκανε εκείνον στη σέντρα σα να ήταν μια σωσίβια λέμβος στη μέση του ωκεανού. Κι όταν του έκαναν εκείνες τις σκληρές μπότες εκείνοι οι αμυντικοί; Εκείνος σήκωνε πάντα το κεφάλι σα να ψάχνει εκείνο το άνοιγμα σαν λύκος στην έρημο — κι εμείς σήμερα τρέχουμε σα φωτισμένοι πολιτικοί επειδή έκανε ένα πέντελεπτο αυτοάμυνα; Μα ξέρεις κάτι; Αν εκείνος καθόταν σπίτι σα μωρό επειδή περίμενε κάποιον άλλον να κάνει την κίνηση, εγώ τώρα δεν θα καθόμουν εδώ να γράφω αυτά τα λόγια — γιατί δεν θα υπήρχε λόγος να γράψω τίποτα όταν η ομάδα είχε γίνει σα νεκροταφείο επί τριών δεκαπέντε χρόνων. Μα τέλος πάντως — αφήστε τον εκεί έξω σα ζόρικος που είναι. Αυτός ξέρει πως όταν η ομάδα χρειάζεται εκείνον, εκείνος είναι εκεί σα σιδερένιο σύρμα. Κι όσοι τώρα γιουχάρουνε μπορούν να πάνε στο γήπεδο όπου εκείνος έκανε γκολ σα ζαχαροπλάστης στη γειτονιά του, να αγγίξουνε εκείνο το τέρμα, και τότε ίσως καταλάβουνε γιατί εμείς εδώ κρατάμε αυτήν τη φανέλα σαν αγαθό.

Πέντε λεπτά αυτοάμυνας;;; Μα τι λες βρε παιδιά;;; Αυτός ο άνθρωπος εδώ πάνω από είκοσι χρόνια φοράει αυτή τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα του κι εμείς τώρα τον στέλνουμε σπίτι επειδή έκανε αυτό που κάνει από πάντα;;; Κοιτάξτε το έτσι: εκείνο το βράδυ στο Τορίνο η ομάδα είχε σπάσει σα γυαλί πίσω από τον Σίμεχ — οι αμυντικοί εκείνοι στεκόντουσαν σα ψαράδες χωρίς ψάρι, οι μέσοι έκαναν ντρίμπλες σα να ψάχνουνε ποιον άλλον ν' αγγίξουνε εκτός από τον δικό τους συμπαίκτη. Κι αυτός σηκώνεται εκεί έξω σα λιοντάρι πάνω στη μπάλα σα να είχε φάει τις μπότες εκείνης της εποχής — κράτησε τον αντίπαλο σα τρελός, έκανε αυτοάμυνα όσο έπρεπε (κι όχι περισσότερα, όσοι ξέρουνε πως παίζει ξέρουνε), κι όμως η δικαιοσύνη εκείνες τις στιγμές στέκεται πλάι στον πάγκο σα καθαρίστρια που βρήκε κάτι λίγα σπίτια να καθαρίσει; Κι εμείς τώρα θέλουμε να τον βγάλουμε σα σχολικό επειδή έκανε πέντε λεπτά αυτοάμυνα;;; Μα τι περιμένατε—πως αυτός εκεί έξω θα στέκεται σιωπηλός σα στάχτη μέχρι κάποιος άλλος να πάρει πρωτοβουλία;;; Εκείνος είναι ο άνθρωπος που όταν λείπει η ομάδα χάνει τρεις αγώνες στη σειρά επειδή κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται η εστία τους όταν δεν υπάρχουνε δεκάδες γκολ από πάνω του! Δύο χρόνια πάνω από είκοσι γκολ στο πρωτάθλημα, γκολ σε ντέρμπι όπου ο αντίπαλος τρέμει ακόμη και στο όνομα του πρωταθλητή — κι εμείς τώρα του κάνουμε μάθημα επειδή υπερασπίστηκε τον εαυτό του;;; Και μην αρχίζουμε με το "έκανε υπερβολή" — εκείνος έκανε την ίδια υπερβολή κάθε σαββατοκύριακο όταν σηκωνότανε από το κρεβάτι του σα να κουβαλούσε τη μπάλα σα ζόρικος από δεκαπέντε χρόνια. Στο γήπεδο εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχουνε ψεύτικα τάκλιν· υπάρχουνε άνθρωποι σα εκείνον που κάνουνε ότι χρειάζεται ώστε να κρατηθούνε ζωντανοί εκεί πάνω. Πώς αλλιώς να στέκεται αυτή η ομάδα όταν λείπει εκείνος;;; Μα φαντάζομαι πως αυτοί που γιουχάρουνε σήμερα δεν έχουνε ξαναδεί αγώνα πριν από δέκα χρόνια όταν η ομάδα ήταν σα νεκροταφείο επί δεκαπέντε χρόνια — μέχρι εκείνος βγήκε κι άρχισε να φτιάχνει γκολ σα ζαχαροπλάστης στην κουζίνα του σπιτιού του. Άντε λοιπόν, αφήστε τον εκεί έξω σα ζόρικος που είναι. Αυτός δεν είναι στοιχείο της ομάδας — είναι η ψυχή της ομάδας, κι όσοι τον στέλνουνε σπίτι επειδή έκανε αυτό που έκανε δεκαπέντε χρόνια τώρα, ας ξέρουνε πως η επόμενη φορά που η ομάδα θα χρειαστεί έναν σκοπευτή σαν εκείνον, εκείνος εκείνος δε θα βρίσκεται εκεί. Γιατί στο γήπεδο υπάρχει μια αλήθεια: όταν αυτοί οι κριτές βγάζουνε κόκκινες καρτες σαν σακούλες στη Serie A, ξέχνανε πως υπάρχουνε παίκτες σαν εκείνον που κάνουνε την ομάδα να φαίνεται αλλιώς όταν δεν τους βλέπεις εκεί πάνω. 💀😂

Ρε συ βρε;;;; Μιλάμε εδώ για ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ αυτοάμυνας;;;; Πού την έχουμε ξαναδεί αυτή την ιστορία;;; Μα εδώ είμαστε! Όλοι όσοι φοράμε αυτή την φανέλα ξέρουμε τι σημαίνει να στέκεσαι πάνω στον άμυνα όταν η ομάδα σου έχει σπάσει σα γυαλί πίσω σου!!! Ο ΣΙΜΕΧ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΛΛΑ ΘΗΡΙΟ!!!! Να δεις εκείνο το βράδυ στο Τορίνο τι έγινε;;; Η ομάδα είχε σπάσει σα γυαλί πίσω του, οι αμυντικοί στεκόντουσαν σα μανεκέν χωρίς κεφάλι, και εκείνος σηκώθηκε σα λιοντάρι πάνω στη μπάλα σα να είχε φάει τις μπότες εκείνης της εποχής!!! Κάποιοι τώρα λένε πως υπερβάλανε;;; Μα τι άλλο έπρεπε να κάνει;;; Να καθίσει σιωπηλός σα στάχτη;;; Και τώρα αυτοί οι ίδιοι που τον εγιούχαζαν πριν δέκα χρόνια επειδή έβγαζε γκολ σα ζαχαροπλάστης στην γειτονιά του τρέχουν σα δαιμονισμένοι να τον βγάλουν επειδή έκανε αυτό που κάνει ΠΑΝΤΑ!!! Δύο χρόνια πάνω από είκοσι γκολ στο πρωτάθλημα, γκολ στη Σούπερ Λιγκ, γκολ σε ντέρμπι όπου ο αντίπαλος γονάτιζε μόλις τον άκουγε να σφυρίζει!!! Κι εμείς τώρα θυμώνουμε επειδή έκανε αυτοάμυνα;;; Μα τι άλλο έπρεπε να κάνει;;; Να γίνει στόχος όλων των τάκλιν χωρίς αντίδραση;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν λείπει η ομάδα χάνει σαν αμμάχητός στρατιά!!! Δύο χρόνια πάνω από είκοσι γκολ στο πρωτάθλημα κι αυτοί του κάνουνε μάθημα επειδή υπερασπίστηκε τον εαυτό του;;; Και μην αρχίζουμε τώρα με το "δεν ήταν υπερβολή"!!! Ξέρεις πόσες φορές έχω δει εκείνον εκεί πάνω σα ζόρικος πάνω στους αντιπάλους;;; Να κρατάει την μπάλα σα τρελός μέχρι να βρει τον χώρο, να κάνει αυτοάμυνα σα λιοντάρι όταν του έκαναν χαμό γεμάτο τρόπο!!! Κι εμείς τώρα θυμώνουμε επειδή έκανε κάτι ανθρώπινο;;; Τέλος πάντως — αφήστε τον εκεί έξω σα ζόρικος που είναι!!! Αυτός δεν είναι στοιχείο της ομάδας — είναι η ψυχή της ομάδας!!! Κι όσοι τον στέλνουνε σπίτι επειδή έκανε αυτό που έκανε δεκαπέντε χρόνια τώρα, ας ξέρουνε πως η επόμενη φορά που η ομάδα θα χρειαστεί έναν σκοπευτή σαν εκείνον, εκείνος εκείνος δε θα βρίσκεται εκεί!!! 🔥💪🔴

τι σόι τρέλα είναι αυτή εδώ;;; σοβαρά τώρα;;; πέντε λεπτά αυτοάμυνας;;; ξέρω πως έχουμε συνηθίσει εδώ μέσα να υπερασπιζόμαστε τον Σίμεχ σαν άγιο επειδή φέρνει γκολ σαν ψωμί, αλλά βρε παιδιά μου, όταν κάποιος σηκώνει κόκκινη κάρτα επειδή έκανε αυτό που κάνουνε δύο εκατομμύρια άλλοι εκεί έξω κάθε σαββατοκύριακο, τότε κάτι πάει στραβά — κι όμως όλοι εσείς εδώ μέσα τρέχετε σα λυσσασμένοι ν' αγοράσετε μαργαριτάρια. ξέρετε τι κάνει ο ίδιος ο κριτής εκείνο το βράδυ στο Τορίνο;;; αυτός δεν είναι οποιοσδήποτε κριτής — είναι εκείνος που πριν δέκα λεπτά είχε ξεχάσει τρεις συνεχόμενες κόκκινες καρτες στους αμυντικούς της αντίπαλης ομάδας επειδή έκαναν ζουρλομαντεία πάνω στη μπάλα. αλήθεια τώρα, πως θέλουμε να υπερασπιστούμε τον Σίμεχ όταν εκείνος εκείνες τις στιγμές έκανε μία μόνο σκληρή κίνηση;;; κι εσείς εδώ μέσα λέτε πως η ομάδα σπάει σα γυαλί πίσω του;;; σωστά, γιατί εκείνος είναι ο μόνος που ακόμα ψάχνει γκολ σα μωρό στο παρκέ όταν οι υπόλοιποι έχουνε χάσει τα μυαλά τους;;; μα τι γίνεται εδώ;;; εμείς θυμόμαστε τον αγώνα της Πάτρας πριν τρεις μήνες όπου εκείνος έκανε ένα γκολ σα καλλιτέχνης πάνω στη γραμμή της περιοχή επειδή πρώτα έκανε πέντε συνεχόμενα αυτοάμυνα;;; σίγουρα εκεί ο κριτής έκανε τσίρκο εκεί πέρα επειδή έκανε ξανά αυτοάμυνα;;; και μην μου πείτε πως εκείνος δεν έκανε υπερβολή εκείνο το βράδυ;;; βλέπω εδώ μέσα κάποιον που γράφει πως έκανε σα λιοντάρι — αλήθεια, μας κοροϊδεύει;;; την ίδια στιγμή εκείνοι οι συμπαίκτες του όταν λείπει στέκονται σα βουβά γατούλες στους αμυντικούς επειδή κανείς άλλος δε τολμάει να βγάλει γκολ εκεί έξω σα εκείνον;;; εγώ από δω βλέπω έναν άνθρωπο που φοράει φανέλα δεκαπέντε χρόνων σα δεύτερο δέρμα του, που κάθε φορά που γίνεται ντέρμπι εκείνος εκείνος γίνεται στόχος όλων των τάκλιν επειδή ξέρουν πως όταν εκείνος λείπει η ομάδα γίνεται σίγουρος υποβιβασμός;;; κι εσείς τώρα θυμώνετε επειδή έκανε μία σκληρή κίνηση επειδή υπερασπίστηκε τον εαυτό του;;; αλλιώς πώς να στέκεται αυτή η ομάδα όταν λείπει εκείνος;;; την προηγούμενη βδομάδα σ' εκείνο το γήπεδο στη Θέρμη ο τερματοφύλακας έκανε γκάφα επειδή η άμυνα ήταν σα δίχτυ χωρίς κόμπους — κι όμως όλοι αυτοί εδώ μέσα τραγουδούν πως έχουμε τον καλύτερο σκόρερ της σειράς σα να ήταν μαγικό ραβδί;;; πέντε λεπτά αυτοάμυνας;;; μα όταν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι γελάνε με τις κόκκινες καρτες στους αμυντικούς του αντιπάλου επειδή έκαναν επίσης αυτοάμυνα;;; εμείς εδώ περιμένουμε πως ο Σίμεχ πρέπει να στέκεται σιωπηλός σαν στάχτη εκεί έξω;;; αλλιώς τώρα θυμώνουμε επειδή έκανε αυτό που κάνουνε όλοι οι άλλοι εκεί πάνω;;; αυτοί οι ίδιοι συμπαίκτες του όταν λείπει ψάχνουνε εκείνον σα χαμένοι επειδή ξέρουν πως μόνο εκείνος ξέρει πού βρίσκεται η εστία;;;

Αχ ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι στο Κατάρ πριν τρία χρόνια, όταν η ομάδα είχε μπει σα ξύλο στο γήπεδο κι ο σιμέχ εκείνος βγήκε σα σίδερο ανάμεσα στις φωτιές. Ξέρετε τι έκανε εκείνος ο διαιτητής; Αυτός ακόμα έκανε τσίρκο πάνω στη γραμμή επειδή κάποιος αμυντικός είχε σηκώσει το χέρι σα να ζητάει νερό. Κι εμείς εδώ σήμερα λέμε πως ο Σίμεχ έκανε υπερβολή επειδή κράτησε μία μπάλα σα τρελός; Μα ποιος άλλος εκεί πάνω κρατούσε το γήπεδο όρθιο εκείνες τις στιγμές; Να πάτε να ρωτήσετε εκείνον τον ίδιο τον τερματοφύλακά τους εκείνο το βράδυ — αυτός έκανε γκολ εκείνο το απόγευμα επειδή πρώτα πήρε μία πλάγια σέντρα που έστειλε ο δικός μας σα φάντασμα. Και τώρα εμείς αφήνουμε εκείνον τον άνθρωπο σπίτι επειδή έκανε πέντε λεπτά αυτό που κάνει κάθε πρωταθλητής εκεί πάνω; Μα εκείνος εκείνοι οι κριτές εκείνες τις στιγμές είχανε χάσει και το δρόμο τους σα τυφλοί στοιχηματικά — κι όμως εμείς τρέχουμε σα κοράκια πίσω από κάθε νήμα επειδή κάποιος άλλη ομάδα έκανε ένα γκολ στις αρχές; Άντε λοιπόν αφήστε τον εκεί έξω σα ζόρικος όπως εκείνος πάντα υπήρξε· γιατί χωρίς εκείνον η ομάδα μας γίνεται σα λουλούδι χωρίς νερό σ' έναν κήπο ερήμου.

Πέντε λεπτά αυτοάμυνας;;; Μα τι κρίμα είναι αυτή;;; Ακούω τους από πάνω και δεν μπορώ παρά να γελάσω — όχι επειδή αμφιβάλλω για τον Σίμεχ, αλλά επειδή θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Πάτρας τον Ιανουάριο του 2020. Ήταν ντέρμπι εκείνες τις μέρες, η ομάδα είχε μπει σα ξύλο μέσα στο γήπεδο (ναι, εκείνος ο αγώνας με τις τρεις κόκκινες στους αντιπάλους που κανείς δε θυμάται πια). Ο Σίμεχ είχε φύγει στο 35’ επειδή έκανε μία τυπική αυτοάμυνα πάνω στον αντίπαλο εξτρέμ — εκείνον τον Τούρκο αμυντικό που έπαιζε σα να είχε σφυρί στα πόδια του. Την επόμενη εβδομάδα, η ομάδα πήρε άλλη κόκκινη στον τερματοφύλακα επειδή έκανε γκάφα σα τυφλός στο 1-1 — κι όμως κανείς δεν φώναξε επειδή εκείνος η ομάδα είχε σπάσει σα γυαλί πίσω του. Εγώ εκεί εκείνο το βράδυ έγινα μάρτυρας. Στο γήπεδο, όσοι ήξερα ότι εκείνος εκείνος έκανε αυτό που έπρεπε. Στο σπίτι μου όμως, εκείνο το βράδυ έκανα πέντε φορές γκρουπς επειδή είδα την κόκκινη — όχι γιατί πιστεύω ότι ήταν αδικαιολόγητη, αλλά επειδή ξέρεις πως αυτές τις στιγμές η ομάδα γίνεται σα τυφλή γίδα στο ποτάμι. Κι εμείς εδώ σήμερα ξεχνάμε πως όταν λείπει εκείνος, η ομάδα χάνει σα αμμάχητός στρατιά. Ναι, υπερασπίζεται τον εαυτό του σα ζόρικος — αλλά πέντε λεπτά;;; Μα εκείνοι εκείνοι οι κριτές εκείνες τις στιγμές είχανε κοπεί στις δικές τους αντιλήψεις σα ψωμί σε ψωμιοτράπεζα. Αν όμως κάποιος με ρωτήσει κατάματα: θα ήθελα τον Σίμεχ εκεί έξω εκείνο το βράδυ;;; Θα του ‘λεγα να κάνει μία κίνηση λιγότερη;;; Όχι — γιατί χωρίς εκείνον την επόμενη βδομάδα ο τερματοφύλακας εκείνος έκανε άλλη μία γκάφα επειδή η άμυνα ήταν σα δίχτυ χωρίς κόμπους, κι εμείς οι υπόλοιποι καθόμαστε σαν κουτσοί στις κερκίδες τραγουδώντας πως έχουμε τον καλύτερο σκόρερ της σειράς. Αφήστε τον εκεί έξω — κι όσοι τώρα γιουχάρουνε ας πάνε να δουν πού πάνε αυτοί οι ίδιοι αγώνες όταν αυτός λείπει. Θα καταλάβουν γρήγορα γιατί η φανέλα αυτή δεν φοράει οποιοσδήποτε.

Τη νύχτα του αγώνα στο Τορίνο ξύπνησα από το τρίξιμο της πόρτας μου — όχι επειδή είχαμε επίθεση κάπου αλλού, αλλά επειδή ο γιος μου έπαιζε ποδόσφαιρο στις κερκίδες εκείνο το βράδυ. Στο γήπεδο στέκονταν οι παππούδες εκείνοι που είχανε δει κάθε κακό στη δεκαετία του ’90 όταν η ομάδα μας ήταν σα τίποτα μέσα στο πρωτάθλημα. Με κοιτούσανε σαν να περιμένανε κάτι, σαν να ξέρανε πως εκείνος εκείνος έπρεπε να είναι εκεί πάνω. Και ξέρεις τι θυμάμαι πιο έντονα από εκείνο το ντέρμπι; Όχι τα γκολ — αυτά είναι σαν τους φάρους ενός πλοίου, φαίνονται παντού. Θυμάμαι πως όταν άρχισαν να ξεσπούν εκείνες οι κόκκινες κάρτες στους αντίπαλους αμυντικούς επειδή έκαναν υπερβολή πάνω στη μπάλα, εκείνος εκείνος κρατούσε τις στιγμές σαν μάχαιρα πάνω στη γραμμή της περιοχής. Γιατί; Επειδή εκείνος εκείνος ξέρει πως όταν η ομάδα σπάει σα γυαλί πίσω του, κάποιος πρέπει να βγάλει κεφάλι. Και εκείνος βγήκε πρώτο — όχι γιατί ήταν υπερβάλλον, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές η αγανάκτηση πήρε χώμα από κάτω του. Πώς θυμάμαι εκείνο το τρία γκολ στη Σούπερ Λιγκ πριν δύο χρόνια;;; Μα πώς να ξεχάσεις έναν άνθρωπο που φοράει φανέλα δεκαπέντε χρόνων σα δεύτερο δέρμα του και κάθε φορά που λείπει η ομάδα χάνει σα στρατιά χωρίς αξιωματικούς;;; Την προηγούμενη εβδομάδα, στη Θέρμη, ο τερματοφύλακας έκανε γκάφα επειδή η άμυνα ήταν σα δίχτυ χωρίς κόμπο — κι όμως όλοι αυτοί εδώ μέσα τραγουδούν πως έχουμε τον καλύτερο σκόρερ της σειράς σα να ήταν μαγικό ραβδί. Μα τι γίνεται όταν λείπει εκείνος;;; Η ομάδα στέκεται σα βουβός γίγαντας στο γήπεδο χωρίς στόχο. Κι όμως σήμερα γιουχάρουμε επειδή έκανε πέντε λεπτά αυτοάμυνα;;; Μα τι άλλο έπρεπε να κάνει;;; Να σταθεί σιωπηλός σα στάχτη εκεί έξω;;; Εκείνος εκείνος είναι αυτός που όταν λείπει η ομάδα χάνει τρεις αγώνες στη σειρά επειδή κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται η εστία τους όταν δεν υπάρχουνε δεκάδες γκολ από πάνω του. Δύο χρόνια πάνω από είκοσι γκολ στο πρωτάθλημα, γκολ σε ντέρμπι όπου ο αντίπαλος γονάτιζε μόλις τον άκουε να σφυρίζει. Κι εμείς τώρα του κάνουμε μάθημα επειδή υπερασπίστηκε τον εαυτό του;;; Θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι στην Πάτρα πριν τρεις μήνες. Ο Σίμεχ έκανε ένα γκολ σα καλλιτέχνης πάνω στη γραμμή της περιοχής επειδή πρώτα έκανε πέντε συνεχόμενα αυτοάμυνα. Μα εγώ εκεί εκείνο το βράδυ έγινα μάρτυρας μιας άλλης αλήθειας: εκείνος εκείνος κρατούσε το γήπεδο σα σιδερένιο σύρμα ενώ οι υπόλοιποι έκαναν ντρίμπλες τρεις φορές πριν στείλουν τη μπάλα στον τερματοφύλακα. Κι όμως εκείνοι εκείνοι οι κριτές εκείνες τις στιγμές είχανε χάσει και το δρόμο τους σα τυφλοί στοιχηματικά. Μα βλέπω εδώ μέσα πως πολλοί γράφουν πως έκανε υπερβολή επειδή κράτησε μία μπάλα σα τρελός. Αλήθεια, ποιος άλλος εκεί πάνω κρατούσε το γήπεδο όρθιο εκείνες τις στιγμές;;; Να πάτε να ρωτήσετε εκείνον τον ίδιο τον τερματοφύλακά τους εκείνο το βράδυ — αυτός έκανε γκολ εκείνο το απόγευμα επειδή πρώτα πήρε μία πλάγια σέντρα που έστειλε ο δικός μας σα φάντασμα. Κι όμως εμείς τρέχουμε σα κοράκια πίσω από κάθε νήμα επειδή κάποιος άλλος έκανε ένα γκολ στις αρχές. Πέντε λεπτά αυτοάμυνας;;; Μα τι άλλο περίμενανε εκείνοι εκείνοι εκείνο το βράδυ;;; Να καθίσει σιωπηλός σα στάχτη εκεί έξω;;; Εκείνος εκείνος είναι αυτός που όταν λείπει η ομάδα χάνει σα αμμάχητός στρατιά. Την προηγούμενη βδομάδα σ' εκείνο το γήπεδο στη Θέρμη ο τερματοφύλακας έκανε γκάφα επειδή η άμυνα ήταν σα δίχτυ χωρίς κόμπους — κι όμως όλοι αυτοί εδώ μέσα τραγουδούν πως έχουμε τον καλύτερο σκόρερ της σειράς σα να ήταν μαγικό ραβδί. Μα τι γίνεται όταν λείπει εκείνος;;; Η ομάδα στέκεται σα βουβός γίγαντας στο γήπεδο χωρίς στόχο. Κι όμως σήμερα θέλουνε να τον βγάλουν επειδή υπερασπίστηκε τον εαυτό του;;; Μα αφήστε τον εκεί έξω σα ζόρικος που είναι — αυτός εκείνος ξέρει πως όταν η ομάδα χρειάζεται εκείνον, εκείνος είναι εκεί σα σιδερένιο σύρμα.