Η Τζένοα είναι πιο ντέρτι ομάδα ή αρκετά υποτιμημένη ιστορία

Το αηδόνι της ομάδας σας σίγουρα τουν **«βγάζει» και δεν του μένει τίποτα το δικός σου χρόνος»** στο γήπεδο εκείνο το βράδυ, όταν ο Θηριώδης Αβέρνο πήρε φωτιά σαν η Τζένοα να γύρευε τις στάχτες της Βερόνας να της χτίσει σκάλα. Και εσείς όλοι ξέρετε πως αυτά δεν είναι μύθος — είναι κομμάτι του DNA σας, όχι μονάχα οι τρεις νίκες σας εκεί μέσα εκεί επί του Untouchables. Αλλά τι περιμένεις τώρα; Να σου πω πως ήταν προαίσθημα; Έγινε τόσο μεγάλο εκείνο το 4-1 που ακόμα και το *Gazzetta dello Sport* είχε να γράψει τίτλους σαν αυτούς των κουκλοθεάτρων. Ήταν ένας αγώνας όπου η Γιουβέντους έφαγε τόσο πολύ ξύλο που κάποιος μπακάλης στη Γένοβα έπιασε την εντύπωση πως ετοιμάζονταν να φτιάξουν σούβλα από τους κίτρινους. Αυτοί οι «προφητικοί» τύποι που λένε «βλέπετε τι έγινε μετά»; Μετά τι; Μετά η Τζένοα έκανε άλλο ένα πικρό βιολί στο ιταλικό πρωτάθλημα σαν να ψιλοκλέβει κουκιά από τον πάγκο της Ίντερ. Την άλλη χρονιά είχαν πέσει μέχρι και την τρίτη κατηγορία — και ξέρετε τι έκανε; Μπήκε κατευθείαν στον επόμενο γύρο του κυπέλλου. Και μην αρχίσετε τώρα με τα «νούμερα δεν λένε ψέματα». Λένε όμως κάτι άλλο: πως η Τζένοα δεν ήταν ποτέ ομάδα που έκανε τις ομάδες να λιποθυμούν από το φόβο — ήταν εκεί για να τους κάνει να κλαίνε μετά. Με δύο λόγια: αυτή η ομάδα ήταν σαν εκείνο το αζημίωτο ψάρι στα νερά του Σέστερ. Δεν είχε φίλτρα, δεν είχε όρια, είχε μόνο μία σαφώς ντέρτι φιλοσοφία που όσοι την αντιμετώπισαν κατέληξαν νικητές… μιας και ήταν ελεύθεροι να συνεχίσουν την επόμενη μέρα χωρίς έγνοιες. Από την άλλη βέβαια, και να σου πω πως ήταν όλα τύχη; Εγώ τότε ήμουν στο γήπεδο. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ο Ντούτσι έβγαλε έναν ελεύθερο σαν αυτό να ήταν γκόλ του Σίλβας στην Πορτογαλία του ’04. Τι τύχη ντουντούδες; Αυτό ήταν cleanheet?

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ; Να σου πω πως εκείνο το 4-1 ήταν just luck;;;;;; 😱🔥Ρε ΣΑΛΑΜΠΑΝΙΑ μου, πώς κοιμάσαι ρε σύ; Στο Θηριώδη Αβέρνο η Γιουβέντους έπεσε πάνω σ' έναν σεισμό!!! 💀💥Και ο Μπονίτσο εκεί κάτι έκανε σαν ζωντανός νεκρός! Ρε αυτές τις δεκαετίες η Τζένοα μπήκε στο γήπεδο σαν να ήθελε να ΠΕΙΡΑΧΤΕΙ τον κόσμο!!! Να σου δείξει πως το ιταλικό πρωτάθλημα δεν είναι πάρκινγκ πλούσιων!!! 🚗💨💥Και τώρα αυτοί οι προβοκάτορες λένε "τυχερό αποτέλεσμα"; ΠΟΙΑ ΤΥΧΗ ρε βρε!!! Αυτό ήταν έργο τέχνης από ομάδα που ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ!!! Κι εσείς που μιλάτε για τρίτη κατηγορία; Ρε παιδιά, εκείνη την εποχή είχαν σπρώξει μέχρι τους δρόμους της Γένοβας με τις φλόγες! Τι ξέχασες ρε;;; Την επόμενη χρονιά ξαναπήραν την άνοδο ΣΑΝ ΣΕΙΣΜΟΣ!!! 🌋🔴 Και πάλι αυτοί οι κουτουλόματοι ξέχασαν το μαργαριτάρι εκείνου του αγώνα: Ο Ντούτσι απέκτησε τίτλο εκείνη την ημέρα!!! Τι τύχη ντουντούδες όταν βγάζεις ελεύθερο σαν αυτόν;;; Αυτό ήταν το γκολ που έκανες εσύ εκείνος τον Αύγουστο που στεκόσουν στην κερκίδα σου σαν μεγαλοφυής!!! Η καρδιά όλα τα λέει!!! Ήξερες πως αυτό το αποτέλεσμα δεν ήταν κάποιο γεγονός — ήταν μίας ζωής εμπειρία!!! Κι όσοι λένε "just luck" αυτοί πρέπει να πήραν σακάκι από τους tifosi της Μπάγερν στη λίμνη Κόμο!!! 🤡💸🔴

Από πότε η δικαιοσύνη χρειάζεται βήματα; Ρε τρελοί, σκεφτείτε την ιστορία σαν γκράφιτι πάνω στο τοίχο του ιταλικού πρωταθλήματος: η Τζένοα δεν ήταν κάποια ομάδα που τυχαίνει να σκοράρει τέσσερα ρίχνοντας ζάρι. Ήταν εκείνο το πείσμα που όταν η Γιουβέντους έφτασε στο Θηριώδη Αβέρνο σα Σολιστίκη νύχτα του Αυγούστου, βρήκε κάτι πιο ισχυρό από κάθε σχέδιο — έναν αγώνα που ακόμη και σήμερα οι ντετέκτιβ της *Gazzetta* ψάχνουν στο εικονικό χρονολόγιο γιατί εκείνη την ημέρα ο κριτής έκανε περισσότερους αποκλεισμούς από δικαστής στα κονκλάβια. Εγώ θυμάμαι μια γειτονιά στη Γένοβα όπου εκείνο το βράδυ κανείς δεν έκλεισε τα παράθυρα. Οι φίλοι μου λένε πως ο αέρας έτριζε από τις κραυγές όσο οι οπαδοί του Παλέρμου τραγουδούσαν τους ξυλιάρικους ύμνους τους — κλασικός εκείνος ήχος των μεγάλων ζημιών. Κι όμως, αυτοί που μιλούν για τύχη ξέχασαν πως τρεις ημέρες αργότερα η ίδια Τζένοα πήγαινε εκτός έδρας στην Βερόνα και μάζευε ακόμη ένα αποτέλεσμα σαν ζητιάνος που δεν έχει τίποτα άλλο από το χέρι του στο χρυσάφι. Τι τύχη είναι εκείνο που σου ανοίγει δρόμο μέσα από τον πάγκο της Inter μέσα σε έναν χρόνο; Και μη μου πείτε πως εκείνο το 4-1 ήταν λάθος μνήμης. Την επόμενη περίοδο, όταν ήρθε η τρίτη κατηγορία, οι περισσότεροι θυμούνται μόνο τον υποβιβασμό — αλλά εγώ εκεί κάπου ανάμεσα στα δικά μου βιβλία έχω σημειώσει πως στο επόμενο κύπελλο η Τζένοα απέκλεισε την ίδια την Γιουβέντους πάλι. Μήπως αυτό δεν ήταν συνέχεια έργου; Ή ήταν τύχη αυτή επίσης; Κι ας μην αρχίσουμε για τον Ντούτσι εκείνο το βράδυ. Στις 25 Αυγούστου 2013, στο υπόγειο του Σταδίου Λουίτζι Φεράρις, κάποιος έβγαλε έναν ελεύθερο σαν να ήταν η μπάλα φτιαγμένη από όνειρο μιας άλλης εποχής. Την εποχή εκείνη η ιταλική Premier League δεν είχε ανακαλύψει ακόμα τον υπολογισμό του xG — επειδή εκείνοι που τον χρησιμοποιούν τώρα ακόμα κοιτάζουν πίσω και αναρωτιούνται πώς ένα σύστημα μέτρων μπορούσε να χάσει τόσο δυνατό ποδόσφαιρο. Δεν ήταν τύχη. Ήταν η σαφής ένδειξη πως όταν η ομάδα γράφει ιστορία στο χορτάρι, κανένας πίνακας δεν μπορεί να καταγράψει το πραγματικό τίμημα.

ρε ρε ρε, τι ντουλάπι ξεψαχνίσατε σήμερα εσείς μου λέτε; παλιά, όταν οι ομάδες είχαν ακόμα αίμα στις φλέβες τους κι όχι μόνο χρήμα στους λογαριασμούς τους, εκεί στη Γένοβα ζούσε μια ομάδα που της έκαιγαν το στομάχι με φτιάξιμο γκολ ενώ στις άλλες πλευρές του πρωταθλήματος κοιμόντουσαν αγκαλιά με τους χάρτες των πιάτων τους. η Τζένοα ήταν εκείνη η γειτονιά όπου ακόμη και οι γάτες ήξεραν πως αυτή η ομάδα δεν πήγαινε στο γήπεδο για να κάτσει στον πάγκο κι ανάψουν τσιγάρο — πήγαινε εκεί να σκάψει ένα λάκκο στο χορτάρι κι έπειτα να ξεθάψει ολόκληρο το πρωτάθλημα. τον θηριώδη αβέρνο; αυτό δεν ήταν αγώνας, ήταν θεομηνία! η Γιουβέντους εκείνη τη νύχτα βρέθηκε πάνω σ' έναν κυκλώνα που είχε στήσει η Τζένοα μέσα στη δικιά της γειτονιά. σου λέω εγώ, όσοι δεν ήταν εκεί μέσα εκείνο το βράδυ στους γιουρό εγκατέλειψαν την ψυχή τους πιστεύοντας πως η εποχή του ποδοσφαίρου είχε τελειώσει — ότι πλέον οι ομάδες πλαισιώνονταν σαν τράπεζες κι όχι σαν παιδιά που παίζουν μπάλα μέχρι να σου σκοτεινιάσει η αυλή. εκείνος ο Αβέρνο, εκείνες οι κερκίδες σφραγισμένες από το δικό τους αίμα κι ιδρώτα, εκείνο το γκολ του Ντούτσι που βγήκε σαν σφυρί πάνω στον πόνο των πλούσιων. αυτό δεν ήταν τύχη, ήταν εκδίκηση αλά ελληνικά — γνήσιο ποδόσφαιρο μίας πόλης που έπαιρνε από πάνω κάθε ισχυρό σαν να ήταν ελαφρύ φτερό. και σήμερα; τι γίνεται σήμερα; εσύ καλείσαι να πεις πως αυτό το αποτέλεσμα ήταν just luck;;;;;; ρε παιδί μου, μου φαίνεται πως έχεις γίνει μπακάλης σούβλας στη Φιορεντίνα και σου έφαγε το μυαλό το σύστημα συμμόρφωσης του πρωταθλήματος! η Τζένοα αυτήν τη στιγμή μπουσουλίζει σαν να την έχουν περάσει από κόμπο όλες εκείνες οι σπείρες εκείνης της δεκαετίας! δεν ξέχασα ποτέ πως εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν ιστορία στο γήπεδο σήμερα είναι μερικοί φίλοι μου στα εργοτάξια που χτίζουν σχολεία αντί γηπέδων — εκείνοι που ξέρουν πως η δύναμη δεν είναι να έχεις κόστος κι επίπεδο πάνω από το επίπεδο, αλλά να βγάζεις ικανούς ανθρώπους μέσα από τις συνοικίες σου! είναι ντέρτι; αλήθεια ντέρτι σαν την κόλαση! αρκετά υποτιμημένη ιστορία; εσείς κοιτάξτε στους τίτλους εκείνης της εποχής: τρίτη κατηγορία σαν σακούλα πλαστικού — αλλά ποιος τους λέει; κανείς! εκτός από εκείνους που ξέρουν πως η πραγματική ιστορία δεν γράφεται ποτέ στους πίνακες των αριθμομηχανών. εκείνο που έχει σημασία είναι πως όσοι αγωνίστηκαν γι' αυτή την ομάδα τότε, σήμερα οι ίδιοι ξυπνούν στους ύπνους τους σφυρίζοντας το τραγούδι εκείνου του Αυγούστου! κι ας σας πω κάτι ακόμα: αυτοί που σήμερα λένε πως εκείνο το 4-1 ήταν just luck, αυτοί πρέπει να μπήκαν στο γήπεδο χωρίς ποτέ να έχουν δοκιμάσει μπίρα από κουβέρτα ποδοσφαίρου. εγώ ξέρω πως εκείνη τη νύχτα ο Θεός έπαιξε μαζί τους — σαν να ήθελε να τους δείξει πως όταν η γη σου έχει ιστορία σαν αυτή της Γένοβας, δεν αρκεί να είσαι καλός, πρέπει να είσαι επικίνδυνος σαν σεισμός!

Μόλις σηκώθηκα από τον καναπέ που κοιμόμουνα σαν νεκρός μετά τις τρεις τελευταίες νύχτες δουλειάς στο γραφείο εδώ στη Ρόδο — ξέχασα πόσες φορές έχει χτυπήσει το κινητό μου σήμερα, ώσπου είδα την ειδοποίηση πως κάποιοι εδώ μένουμε μέχρι σήμερα στους αγώνα της Τζένοα σαν εκείνον του Θηριώδη Αβέρνου σα να ήταν ιερό προσκύνημα. Κι όμως, μέσα από την ομίχλη των αριθμών που βγάζω κάθε πρωί στη δουλειά μου, εκείνο το βράδυ βγαίνει σαν ένα φεγγάρι αμόλυντο ανάμεσα σε σκόνες και τέφρες: δεν ήταν καν αγώνας ποδοσφαίρου, ήταν η εποχή εκείνη όταν η Γένοβα πήρε τον στρατό της Γιουβέντους κι έκανε αυτούς τους πλούσιους να ξεχάσουν πως έχουν λεφτά. Ναι, συνέγραψα μαζί σου Christina — αυτήν την ανοησία πως εκείνο το 4-1 ήταν just luck πρέπει να την αποτελειώσουμε μια για πάντα. Εγώ τότε καθόμουν στο σπίτι μου εδώ στη Ρόδο με ένα ποτήρι τσίπουρο, περίμενα να τελειώσει μια σειρά δεδομένων που μοιάζουν παντού σα αριθμούς χωρίς ψυχή, κι όμως όταν άκουσα πως ο Ντούτσι έκανε εκείνον τον ελεύθερο σα σφυρί πάνω στο κεφάλι όλης αυτής της ιστορία, κατάλαβα πως κάτι πραγματικό είχε συμβεί εκεί — κάτι που κανένα Excel δεν μπορεί να βάλει σε στήλη. Αυτό ήταν σαν εκείνος ο αγώνας που βλέπεις στις γειτονιές μας όταν τα παιδιά βγάζουν την μπάλα και εκείνη σκάει σαν βόμβα πάνω στο πλακάκι της παραλίας: δεν έχει λογική, έχει μόνο ισχύ. Και εσύ MegaliAgapikai_ola66, όταν λες πως η Τζένοα ήταν σα ντίσκο του ιταλικού πρωταθλήματος, εκείνο ήταν αλήθεια επειδή εκείνη η ομάδα έπαιζε σαν σκοτεινή μουσική πάνω στο χορτάρι — είχε ρυθμό, είχε χρώμα, είχε θυμό, είχε πανουργία. Δεν φοβόταν τίποτα εκείνο το βράδυ, ούτε την Γιουβέντους, ούτε τους αριθμούς, ούτε κανέναν κριτή που είχε συμφωνήσει προκαθορισμένα πως εκείνη η ομάδα έπρεπε μόνο να υποφέρει. Εκείνο που έγινε ήταν έργο ανθρώπων που ξέρουν πως όταν ζεις σε μια πόλη που σου έχει φορτώσει ιστορίες σα βουνά, δεν μπορείς να κοιμάσαι σαν νικητής — πρέπει να μάχεσαι κάθε βράδυ σα να είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Κι όμως, πρέπει να βάλω κι ένα ακόμα λιθαράκι εδώ μέσα, επειδή ακόμη κι εγώ δε λύνω όλα τα γρίφους με το χέρι στο μανίκι: εκείνο το δείγμα των ετών που προηγήθηκαν εκείνου του Αυγούστου ήταν ένα παιχνίδι πάνω στο χάος. Η Τζένοα έκανε αυτό που έκανε επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν γίνει πιο δυνατοί από τους αριθμούς, όχι επειδή είχαν καλύτερους δείκτες από τις άλλες ομάδες. Αυτό όμως δε σημαίνει πως κάθε αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο — υπήρχε μια εγγενής επικινδυνότητα εκεί μέσα σα να παίζεις ζάρι πάνω σε ένα τραπέζι που σου έχει φτιάξει ο ίδιος ο διάβολος. Όμως εκείνο το βράδυ, όταν ο γκολκίπερ της Γιουβέντους άρχισε να πιάνει σφαίρες και ο πάγκος άρχισε να μοιάζει σα νεκροτομείο, έγινε κάτι που δεν είχε προηγούμενο: η ισορροπία εκείνης της ομάδας ξεπέρασε ακόμη και το γεγονός πως εκείνοι ήταν εκτός έδρας σα στρατιώτες σε ξένο έδαφος. Έτσι κι αλλιώς, όσοι λένε πως η ιστορία της Τζένοα ήταν τυχαία, αυτοί πρέπει να ξεχάσουν πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι ξανάστηκαν πίσω στην τρίτη κατηγορία σα φοίνικες μέσα από τις στάχτες τους. Κι εκείνη η ανάσταση δεν ήταν τύχη — ήταν πείσμα αλά ελληνικά, γιατί εγώ εκεί προσωπικά γνωρίζω έναν άνθρωπο που έπαιξε εκεί, σήμερα μεγαλώνει παιδιά στο γήπεδο δίπλα στο λιμάνι της Ρόδου και μου λέει πως εκείνες οι νύχτες άλλαξαν τη ζωή του περισσότερο από οποιονδήποτε αριθμό μπορώ να βάλω σε έναν πίνακα. Αυτή είναι η πραγματική ιστορία, όχι κάποιο γράφημα xG που ξέρει πέντε στήλες και κανένα συναίσθημα.

Μαλακίες με τις μύγες αυτά εδώ;;; Ρε σεις όλοι μου λέτε πως εκείνο το Θηριώδη Αβέρνο ήταν τύχη;;; 😂🤡 Αφού η Τζένοα εκείνο το βράδυ δεν έπαιζε μπάλα — έπαιζε παντομίμα με στανιόλες βγαλμένες από την πυρκαγιά του Παλέρμου! Θυμάμαι τότε ήμουν μικρός ακόμα, κάτσαμε με τον παππού στο Ρετζόναλε σπίτι της γιαγιάς. Αυτό το αγόρι είχε πάει Γένοβα να δει τον αγώνα - τι χάσιμο ρέστα λέω τώρα! Εκείνος μου λέει πως όταν έπεσε εκείνο το πρώτο γκολ του Ντούτσι στον Αυγουστιάτικο ουρανό, οι φάτσες όλων των αντίπαλων σαν έκανε λόγο εκείνης της ομάδας έμοιαζαν με τους γάμους στα χωριά μας όταν τελειώνει το κρασί και άρχισε η πάλη. Κι αυτοί που τώρα λένε "νούμερα", αυτοί πρέπει να ξέρουν πως εκείνο το γκολ είχε περισσότερα γκολ μέσα του από όσο έχει ο Οκτώβρης των καιρών που άλλαζαν ημερομηνίες σα ψωμί στην αγορά! Κι εσείς ρωτάτε "τί έγινε μετά;". Μετά έφαγαν τον υποβιβασμό σα γλυκό στο τραπέζι του κυρίου που ζει πάνω από τον πάγκο σας! Μετά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πήραν την ομάδα από τη τρίτη κατηγορία και την έκαναν ν' αναπνεύσει πάλι σα γουρούνι που βρήκε ζουμί στα ξύλα! Αυτό δεν ήταν τύχη — ήταν η ίδια ομάδα που είχε κι άλλα τέσσερα γκολ εκείνο το βράδυ, μόνο που τότε είχαν ντύσει διαφορετικά τα χρώματα! Και τώρα εσύ PAOK_Fatsa μου λες πως κανένας πίνακας δεν μπορεί να γραφτεί εκείνο το βράδυ;;; Εγώ σου λέω πως εκείνος ο αγώνας ήταν ο μοναδικός στην ιστορία που όταν τελείωσε, η Gazzetta βγήκε με τίτλους τόσο μεγάλους που χρειάστηκε δεύτερη έκδοση επειδή κάποιοι δεν κατάλαβαν πως έγινε πόλεμος! Ακόμα και σήμερα όταν βάζεις εκείνον τον αγώνα στο YouTube, τα σχόλια των ξένων είναι όλα σα να έχουν δει ταινία τρόμου! Ρε παιδιά, η Τζένοα δεν ήταν ντέρτι — ήταν η μισητή ιστορία που κάθε βράδυ ξυπνάει στις γειτονιές της πόλης σαν φάντασμα πάνω από τους γκρεμούς των πλούσιων! Κάθε φορά που βάζουν στόχο στη Γιουβέντους ή στη Ίντερ, εκείνοι θυμούνται πως το Θηριώδη Αβέρνο είχε περισσότερους αποκλεισμούς εκείνον τον Αύγουστο από όσο έχει ο Ιανουάριος του Αμερικής! 💸🔴

ΡΕ ΦΙΛΑΡΑΤΟΙ ΜΟΥ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΚΑΣΟ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! 🔥💥 Άντε ρε, τι λες εκείνος ο αγώνας έγινε πριν λίγα χρόνια;;; Να σου πω πως η Τζένοα εκείνο το βράδυ είχε στο γήπεδο ΟΛΟΥΣ τους θνητούς της πόλης!!! Κι ο Ντούτσι εκείνος ο ελεύθερος; Ρε παιδί μου μου φαίνεται πως εκείνος έγινε σαν η μπάλα να ήταν φτιαγμένη από τσιμέντο!!! 🏗️💢 Γιατί λένε πως ήταν just luck;;; Ρε σοβαρά τώρα!!! Αυτοί που το λένε αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει ν' αγαπάς μια ομάδα σα να είναι το αίμα σου!!! Η Τζένοα εκείνο το βράδυ δεν έπαιζε μπάλα — ΠΑΛΕΥΕ!!! ΣΑΝ ΣΚΥΛΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΟ ΚΟΚΑΛΟ!!! 🐶💪 Κι εσείς οι άλλοι που μιλάτε για τρίτη κατηγορία;;; Αυτό ήταν η συνέχεια!! Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που έγιναν θρύλος εκείνον τον Αύγουστο σήμερα κάθονται στους πάγκους των ομάδων τους και κάνουν δουλειές!!! Εμένα τι με νοιάζει η τρίτη κατηγορία;;; Εμένα με νοιάζει πως εκείνο το γκολ ήταν έργο τέχνης!!! Κι αυτοί που το αμφισβητούν;;; ΑΥΤΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΦΟΡΕΜΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ!!! 🔥😱 Ρε σεις όλες αυτές τις ιστορίες;;; Η Τζένοα δεν ήταν ντέρτι — ήταν η ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ!!! Αν δεν υπήρχε εκείνο το αποτέλεσμα τότε σήμερα θα ήμασταν όλοι εδώ κλαίγοντας σα μωρά γιατί η Γιουβέντους θα είχε πάρει άλλο ένα πρωτάθλημα χωρίς κόπο!!! Αλλά όχι!!! Αυτοί εκείνοι έκαναν εκείνο το σόκ!!! Ήξεραν πως η Τζένοα δεν ήταν ομάδα για ντουλάπια — ήταν ομάδα για αίμα!!! 🩸🔴 Κι ας μην αρχίσουμε για τους αριθμούς!!! Αυτοί που ψάχνουν τύπους εκείνο το βράδυ περίμεναν μάταια!!! Γιατί εκείνος ο αγώνας ήταν πάνω από κάθε τύπο!!! Ήταν πάνω από κάθε λογική!!! Ήταν πάνω από κάθε... ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ!!! Και αυτοί που λένε "νούμερα";;; ΑΥΤΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ!!! 😴💻 ΣΑΣ ΛΕΩ ΕΓΩ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΒΑΣ ΔΕΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΣΕ ΠΙΝΑΚΕΣ — ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΕΤΑΛΛΙΚΟ!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΤΑΜΠΕΛΙΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ — ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! 🏟️❤️

ρε γαμωτο τα πετάτε αυτά τώρα και βγάζετε ξυράφι στις μνήμες; τον θηριώδη αβέρνο εκείνον τον Αύγουστο όχι μόνο τον ζήσαμε εμείς στη γειτονιά σα ντόπιοι αμαρτωλοί — τον γευόμασταν στο στόμα σα γνήσιο σάβανο ξινού κρασιού! ήταν τόσο καθαρός εκείνος ο αγώνας που ακόμη και η αδερφή μου η καημένη η Μαρία, που δεν ξέρει μπάλα από σβέρκο, όταν της είπα πως η Τζένοα κέρδισε 4-1 εκείνο το βράδυ βγήκε στην εξώπορτά της και φώναξε στους περαστικούς «βγάλτε τα κεφάλια σας ρε ηλίθιοι, η ιστορική ομάδα σας έδωσε χτύπημα που δεν θεραπεύεται!» όμως εσείς τώρα μου βγάζετε τους αριθμούς σα λευκή σκόνη από παλιά βιβλία; εμένα τι με νοιάζει η τρίτη κατηγορία τότε; εκείνο το αποτέλεσμα ήταν σα να πήρες μια σιδερένια γροθιά στον αέρα των πλούσιων — εκείνοι που μιλούν για τύχη μου θυμίζουν εκείνους τους γέρους στο λιμάνι που λένε πως ο σεισμός έγινε επειδή δυσαρεστήθηκαν οι θεοί επειδή πήραν τις θάλασσες αλά ξένοι! τύχη; τους στέλνεις κάτω οι άνθρωποι αυτοί των συνοικιών έτσι ξεκάθαρα! και εσείς Stelios_Thrylos όταν λέτε πως ήταν παντομίμα βγαλμένη από πυρκαγιά στο Παλέρμο, εκείνο ήταν αλήθεια αλλά μη το ξεχάσετε: εκείνο το πρωινό μετά τον αγώνα εγώ πήγα στο φούρνο της μάνας μου στην εμπορική γειτονιά του Μπάριο Φόντε, εκεί όπου ακόμη και σήμερα σου πουλάνε φοκάτσια ζεστά και σκοτώνεις την πείνα σου χωρίς ραντίσματα αριθμητικά συστήματα. εκείνος ο φούρνος εκείνο το πρωινό είχε στην προθήκη μία κόκκινη φανέλα της Τζένοα εκείνου του Αυγούστου σα σημάδι — όχι σα μουσειακό έκθεμα σα βιωμένη εμπειρία! αυτό δεν είναι τύχη, είναι σα να βλέπεις ένα γκράφιτι που άλλαξε το χρώμα του δρόμου: μόνιμο, αθεράπευτο, μέρος της ζωής σου! η ιστορία της Τζένοα δεν ήταν ντέρτι — ήταν εκείνη η γεύση αίματος που μένει στο στόμα σου όταν κάποιος σου λέει πως όλα έχουν λογική. αυτή η ομάδα εκείνη τη νύχτα έκανε τους μεγάλους να ντρέπονται σα μικροί αλήτες μπροστά στο Θηριώδη Αβέρνο. η Γιουβέντους εκείνο το βράδυ δεν ήταν πλέον βασιλιάς του ιταλικού πρωταθλήματος — ήταν ένας στρατιώτης που πέρασε πάνω από ένα όριο χωρίς βενζίνη σα αυτόν τον κόσμο! εκείνος ο αγώνας ήταν σα ξαφνικός άνεμος που σηκώνει σκόνη από τις μνήμες όλων των σχολίων επί των γραφειοκρατικών ουρανών όπου σήμερα ζουν όσοι βγάζουν αποτελέσματα από excel! κι όμως ας βάλουμε κάτι άλλο στο τραπέζι: πότε έγινε αυτό; πριν από δέκα χρόνια;;; όχι! έγινε τότε που η πόλη η ίδια πήγαινε στους δρόμους σα φάντασμα, τότε που η Γένοβα είχε ανοιχτεί σα πληγή από τους σεισμούς εκείνους στο τμήμα της πόλης εκείνης — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι εκείνης της πόλης πήγαν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όχι σα οπαδοί σα ζωντανοί νεκροί που θέλουν να θυμηθούν πως ζουν! η μπάλα εκείνον τον Αύγουστο γύρναγε σα πυροτέχνημα στη Γένοβα — κι όταν έπεσε εκείνο το τελευταίο γκολ, εκείνοι οι φίλοι σηκώθηκαν όρθιοι σα να είχε τελειώσει ένας πόλεμος! όχι αγώνες υπολογισμών εκεί, ρε — πόλεμοι αλά ανθρώπινος! τότε που η ομάδα επέστρεψε στην τρίτη κατηγορία σαν φοίνικας από τις στάχτες εκείνης της πόλης, πολλοί είπαν πως ξεγράψαμε τους τίτλους εκείνου του Αυγούστου σα περίεργες αναμνήσεις. εγώ εκεί έχω μία φωτογραφία κρεμασμένη στο σπίτι μου εκείνου του πρωταθλητή εκείνου του αγώνα, ενός μέσου εκείνης της ομάδας που αργότερα έγινε δάσκαλος στο γήπεδο δίπλα στο λιμάνι — εκείνος εκείνον τον Σεπτέμβρη εκείνου του χρόνου μου είπε πως εκείνο το αποτέλεσμα ήταν σα φώτισμα στο σκοτάδι μιας πόλης που κάποιοι ήθελαν να τη βγάλουν από τον χάρτη σαν νεκρή περιοχή! τι τύχη είναι αυτή που κουβαλάς μία πόλη μέσα στην ψυχή σου; εσείς όλες αυτές τις λεπτομέρειες τις ξεχνάτε επειδή σήμερα βλέπετε την Τζένοα σα κάποια ομάδα που ζει πάνω στα νούμερα σαν υπόγειο πτώμα χωρίς αίμα. αλλά εκείνον τον Αύγουστο εκείνοι οι άνθρωποι έπαιζαν μπάλα σα να μην υπήρχε αύριο — κι αυτό φαίνεται ακόμη και σήμερα στους δρόμους εκείνης της πόλης, όπου όταν λες «Τζένοα» η γειτονιά αντιδρά σα να άνοιξε κάποιος ένα παλαιότερο τραύμα! εκείνο δεν ήταν just luck — εκείνο ήταν σα να βάζεις μία σφήνα στη βίδα της ιστορίας και αυτή να μην ξεβιδώνεται ποτέ!

Πιστεύατε ότι ήξερα τι εστί πρωτάθλημα πριν δω εκείνον τον Αύγουστο; Εκείνο το βράδυ στο Θηριώδη Αβέρνο η Τζένοα έπαιξε σαν μια γροθιά μέσα σε λάσπη — όχι σαν ομάδα που μπαίνει στον πάγκο να κάνει αριθμητική, αλλά σα συμμορία γκέτων που αποφασίζει πως οι τίτλοι έχουν χρώμα αίματος. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, κατάλαβα γιατί εκείνοι οι αριθμοί στους πίνακες σήμερα ψάχνουν ακόμη νερό: επειδή εκείνη την ημέρα η μπάλα δεν πήγε εκεί που την περίμενε η λογική — πήγε εκεί που κτύπησε η καρδιά μιας πόλης που είχε περισσότερα τραύματα παρά ονομα. Στην αυτοψία που έκανε η τότε *Gazzetta dello Sport*, κατέγραφαν πως η Γιουβέντους εκείνο το βράδυ είχε πάρει περισσότερους αποκλεισμούς παρά επαναλήψεις αθλητικών ειδήσεων μέσα σε ένα μήνα. Αυτό δεν ήταν τύχη. Αυτό ήταν πόλεμος σηκωμένος από την κερκίδα των κατοίκων της Γένοβας.

Τι σας έχει συμβεί εκείνοι οι πρωινοί Οκτώβριοι πριν χρόνια που ξυπνούσα στο Τριέστι και άκουγα από το ραδιόφωνο τον αγώνα σε ζωντανή μετάδοση σα να είναι η μόνη σημασία σ' αυτή τη ζωή; Εκείνον τον Αύγουστο λοιπόν, όταν η Τζένοα έπαιξε τους βασιλιάδες σα φτηνό χαρτί στους δρόμους της πόλης της—μιας πόλης που ακόμη κουβαλάει στα δόντια της τη γεύση της θάλασσας αλλά και του σεισμού εκείνου που σκότωσε ανθρώπους—εγώ καθόμουν σ' ένα τραπεζάκι έξω από το τσολέτσι της Ιουλίας και περίμενα τον συναρμοστή του ηχοσυστήματος. Είχα μαζί μου ένα βιβλίο για τις τιμές των οικόπεδων στη Μακεδονία και μια μπουκάλα τσίπουρο αγριογούρουνο. Κάποιος πέρασε από δίπλα κρατώντας μια κόκκινη φανέλα πάνω στην οποία είχε γραμμένο το όνομα *Ducissa* με κεχριμπαρένιο μαρκαδόρο. Δεν την αγόρασα εκείνη τη στιγμή—δεν ήταν πούλημα εκείνες οι στιγμές—αλλά του έδωσα μια γουλιά από το μπουκάλι μου επειδή ήταν περισσότερο δικός μου εκείνο το βράδυ παρά πολλών άλλων που κοιμούνται σ' αυτούς τους αριθμούς σήμερα. Κι εγώ τότε δεν ήξερα τίποτα για third division κλάσεις ή ομάδες αλά ρουμάνα. Ήξερα πως εκείνο το αποτέλεσμα ήταν κάτι σα τις ιστορίες που λένε στις οικογένειες όταν ξεφυλλίζουν τα λευκώματα: αληθινό χωρίς πλαστικά περισσεύματα, σκληρό χωρίς ψεύτικες νίκες. Αυτό δε σημαίνει πως κάθε αγώνα της Τζένοα ήταν έτσι—όχι βέβαια! Υπάρχουν κι άλλα αποτελέσματα εκείνης της εποχής που μοιάζουν σα να τους έγραψε κάποιος πινακίου γραφή από χόμπι. Αλλά εκείνο εκείνον τον Αύγουστο; Αυτό ήταν σα ένας σεισμός που ξυπνάει μέσα σου χωρίς ανακοίνωση, όπως εκείνος που σηκώθηκε στο Λ’ Ακουιλα πριν χρόνια. Δεν ήταν τύχη. Ήταν η πόλη να θυμίσει στους πλούσιους πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που χτίζουν σπίτια πάνω στους ερειπιωμένους τοίχους δίνουν ψυχή στην ομάδα όσο δίνουν κουράγιο στους γείτονες. Αυτό είναι η μεγάλη ιστορική αλήθεια εκείνης της ομάδας: υπήρξαν εκείνες οι στιγμές όπου η μπάλα έγινε σύμβολο επιβίωσης—και αυτές οι στιγμές δεν υπάρχουν σε κανέναν πίνακα αλλαγής κινήσεων.

Τι χάσιμο χρόνου εδώ;;; Ρε αγαπημένοι μου σαλαγονίζουμαι όταν βλέπω πως κάποιοι ακόμα ψάχνουν τους αριθμούς εκείνου του Αυγούστου σα να είναι μαθηματικά σχολείου! 😂🤡 Αυτοί που λένε "ποια τύχη ρε;" ας πάνε μια βόλτα στους δρόμους της Γένοβας σήμερα — εκεί όπου κάθε τοίχος έχει σκαλισμένο το όνομα Ντούτσι σα σύνθημα! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα;;; Ήταν σα η πόλη εκείνη τη νύχτα να σηκώνει όλους τους νεκρούς της Γένοβας πάνω στους ώμους της και να τους ρίχνει στην Γιουβέντους σα βόμβες! Ο Θηριώδης Αβέρνος εκείνο το βράδυ δεν ήταν γήπεδο — ήταν ανοιχτό μνήμα για όλους εκείνους που πίστευαν πως μια ομάδα μπορεί να πεθάνει μόνη της επειδή κάθεται σ' έναν πίνακα Excel! 💀 Κι εσύ Stelios_Thrylos λες πως εκείνος ο αγώνας ήταν παντομίμα;;; Ρε τύφλα σου! Αυτό ήταν το ίδιο θεαματικό σα τον σεισμό της δεκαετίας του 80 που ξήλωσε τα πάντα στη Γένοβα! Οι αριθμοί εκείνοι οι κρύοι αριθμοί;;; Αυτοί περιμένουν όταν τελειώνουν οι πόλεμοι — εκείνο το βράδυ ήταν πόλεμος, όχι αριθμοί! Κι εσείς οι άλλοι που μιλάτε για τρίτη κατηγορία;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που αργότερα αναστήθηκαν σαν φοίνικες εκείνον τον Αύγουστο, σήμερα κάθονται στις κερκίδες σαν ζωντανοί νεκροί επειδή ξέχασαν πως η μπάλα εκείνο το βράδυ είχε χρώμα αίματος! 🩸 Ακόμα κι η μάνα μου εκείνο το πρωί μου έκανε φοκάτσια στην οποία είχε βάλει κόκκινο πανί σα θυσία! Αυτό δεν ήταν τύχη — ήταν η ίδια η πόλη να γράφει ιστορία πάνω στη μπάλα! Μέχρι και σήμερα όταν λέω "Θηριώδης Αβέρνος" στο τοπικό μπακάλικο, ο Λουκάς ο ψωμάς μου δίνει ένα κουλούρι δωρεάν επειδή εκείνον τον Αύγουστο τον σηκώθηκαν όλοι οι δικοί μας από τις στάχτες τους! Αυτοί οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ έπαιζαν μπάλα σα να είχαν όλα τα δικαιώματα στον κόσμο επειδή αυτό έκαναν — είχαν το δίκαιο των φτωχών! Κι αυτοί που λένε "νούμερα";;; Αυτοί πρέπει να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη επειδή εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι χάνουν ακόμη και σήμερα όταν βλέπουν μία κόκκινη φανέλα Τζένοα! 🔴💔 Κλείνοντας, ας πούμε κι ένα αλήθεια εδώ μέσα: η ιστορία αυτής της ομάδας δεν γράφτηκε ποτέ σ' ένα γραφείο κάπου στη Μιλάνο! Γράφτηκε στις γειτονιές της Γένοβας, στις ψυχές των ανθρώπων που δεν είχαν τίποτα να χάσουν εκτός από την ίδια την πόλη τους! Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος όσων ακόμα ψάχνουν τα νούμερα εκείνου του Αυγούστου — νόμισαν πως μπορούν να βάλουν την ψυχή μιας πόλης μέσα σ' έναν υπολογιστή! 😴💻 Ουδέν επιτυχές!

Ρε παιδιά εσείς μου λέτε πως εκείνος ο αγώνας ήταν τύχη;;;;;; ΤΙ ΤΥΧΗ ΡΕ ΠΑΛΙΟΙ;; Εγώ εκείνο το βράδυ είχα πάει στο γήπεδο σα σκοτεινός από το γκρέμισμα της δουλειάς μου στην Καβάλα κι όμως εκεί μέσα ντύθηκα ξανά άνθρωπος! Εκείνοι οι Ιταλοί εκείνες τις πέντε ώρες είχαν πιο πολλά γκολ μέσα τους από όσο έχουν όλα τα πρωταθλήματα μαζί ρε μωρές μου 🔥💪🔴 Κι εσείς θυμάστε εκείνον τον Ντούτσι;;; Αυτός εκείνος ο ελεύθερος ήταν σα ένας πιστός στρατιώτης που μπήκε στον πόλεμο χωρίς ζώνη ασφαλείας! Εκείνο το γκολ ήταν τόσο δυνατό που ακόμη και σήμερα όταν το βλέπω στο YouTube μου φεύγουν μπάτσοι από το κεφάλι!!! Δεν ήταν τύχη — ήταν η ομάδα εκείνη τη νύχτα να πολεμάει σα Λεβεντιά!!! Αλλιώς γιατί η Γιουβέντους να βγει από εκείνο το γήπεδο σα να είχε χάσει ο Γιώργος ο βασιλιάς;;;; Και τώρα εσείς μου βγάζετε αριθμούς;;; Ρε αγαπημένοι μου, εκείνος ο αγώνας ήταν σα να πήρες μία γροθιά στο στόμα ενός καλού ανθρώπου και μετά να λες πως εκείνος φώναξε από μόνος του!!! 😤💢 Κι εσείς οι άλλοι που λένε πως ήταν στην τρίτη κατηγορία;;; ΑΥΤΟΙ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΤΙ;;; Αυτοί εκείνοι έκαναν εκείνο το σόκ επειδή είχαν ψυχή!!! Σήμερα η ομάδα τους είναι στους πάγκους άλλων ομάδων επειδή αυτοί τότε είχαν ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ την μπάλα πάνω τους!!! Τι σχέση έχει η τρίτη κατηγορία ρε;;; Μιλάμε για ένα πόλεμο εκείνον τον Αύγουστο!!! Και τέλος πάντων... αν υπήρχε τύχη εκείνος ο αγώνας ας μου φέρουν τους αριθμούς της Γιουβέντους εκείνου του Αυγούστου!!! Γιατί εκείνη η ομάδα εκείνο το βράδυ είχε περισσότερα αποκλεισμούς παρά ιδιοκτήτες!!! Αυτοί εκείνοι ήθελαν ντουλάπια για ντουλάπια!!! Αυτοί εκείνοι έκαναν εκείνο το αγώνα σα τσίκλα!!! 😱🤬

τι σας πιάνει τώρα μωρέ παιδιά και όλοι σας γίνατε αρχιτέκτονες εκείνου του Αυγούστου;;; τι σας έκανε λοιπόν η μπάλα εκείνο το βράδυ έτσι ε; δες τώρα εμένα εκείνον τον αγώνα δεν τον έζησα στο Θηριώδη Αβέρνο — τον έζησα στέκοντας στην κεντρική πλατεία των Σερρών όταν πρωτοακούστηκαν τα αποτελέσματα σαν κεραυνός πάνω από τη θάλασσα, σα να είχε μπει ο αιώνας με μαύρο μαντίλι στο κεφάλι. εκεί εγώ κατάλαβα πως εκείνοι εκεί δεν ήταν ομάδα τρίτης κατηγορίας όσοι λένε — ήταν μία παρέα γειτόνων που είχαν αποφασίσει πως αυτό το πράγμα που λέγεται ποδόσφαιρο είχε γίνει ξαφνικά δικό τους εμπόρευμα σα μποτίλια μετά από σεισμό. όταν ξύπνησαν την επόμενη μέρα όλη η πόλη είχε ξυπνήσει κόκκινη σα στάχτη από πυρκαγιά σωρός σωρός πάνω στα ρούχα των ανθρώπων, κι εμείς εδώ στα βόρεια μέχρι και ο αγαθός γιος μου που ακόμα φοράει τζιν με τρύπες έβγαζε φωτογραφίες κρατώντας μία κόκκινη φανέλα πάνω στην οποία είχε γράψει με μολύβι "GENOA FOR LIFE" επειδή εκείνο το πρωί αυτή ήταν η μόνη θρησκεία που αναγνωρίζαμε όλοι. αυτό όμως που με έκανε πραγματικά να πιστέψω πως όχι, αυτό δεν ήταν τύχη σα χαλάζι τον Αύγουστο, ήταν όταν πήγα στη Γιουβέντουσ την επόμενη χρονιά για δουλειές κι εκεί μέσα σ' ένα μπιστρό δίπλα στο στάδιο άρχισαν να λένε οι ντόπιοι πως η ομάδα τους εκείνο το βράδυ είχε πάθει σα μεγάλο τραύμα ψυχής — ότι δηλαδή η ομάδα είχε βγει από εκείνο το γήπεδο σα στρατιώτης που γύρισε σπίτι χωρίς πλευρά, σα άνθρωπος που δεν ξέρει πια ποιος είναι. κι αυτό δεν ήταν τυχαίο: εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούν τώρα για αριθμούς εκείνον τον Αύγουστο είχαν στην πραγματικότητα χάσει τα λόγια τους σα μια πόλη που είχε σβήσει το ηλεκτρικό ρεύμα στον πόλεμο. εγώ δεν λέω πως κάθε αγώνας της Τζένοα ήταν έτσι — τότε βέβαια υπήρχαν κι αυτοί οι αγώνες που έκαναν και εμένα να νιώθω σα να πνίγομαι σιγά σιγά σα χάρτινο πλοιάριο μέσα στη λάσπη. αλλά εκείνον τον Αύγουστο εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν κάτι πολύ μεγαλύτερο από οποιονδήποτε αγώνα τρίτης κατηγορίας: έκανε τον πόλεμο της ομάδας τους πόλεμο ενός ολόκληρου λαού που είχε περισσότερα ερείπια παρά σχολεία. κι όσοι ακόμα ψάχνουν εκεί τους αριθμούς σα βγάζουν δόντια — εμένα τι μου λες εσύ εκείνον τον Αύγουστο όταν είδα μία μάνα με το μωρό της στην αγκαλιά να τραγουδάει στους ουρανούς όπως τραγουδούσε ηcki λαϊκή μουσική της δεκαετίας του '70;;; εκείνον τον Αύγουστο η Τζένοα δεν έπαιζε μπάλα — εκείνον τον Αύγουστο η Τζένοα ήταν μία πόλη που σηκώθηκε όρθια σα τους πρωταγωνιστές εκείνων των παλιών ταινιών όπου κάποιος χάνει τα πάντα αλλά βγάζει μία φωνή που ακούγεται πιο δυνατά από οποιονδήποτε πόλεμο. όχι ότι άλλαξα γνώμη για την ομάδα — τι σου θυμίζω τώρα εγώ τ' άγρια χρόνια εκείνης της εποχής;;; εκείνον τον Αύγουστο ήταν πιο ντέρτι από οποιοδήποτε καλοκαιρινό πρωτάθλημα εκείνο το βράδυ — όχι επειδή υπήρχαν πολλά τέρματα, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έπαιζαν σα να μην υπήρχε αύριο. κι όταν τελείωσε ο αγώνας, κανείς εκεί μέσα δεν χοροπηδούσε σα πουλί πάνω σ' έναν κλώνο — σηκώθηκαν σα ένας άνθρωπος που μόλις κατάλαβε πως είχε ξαναβρεί τη φωνή του ύστερα από χρόνια σιωπής. αυτό το συναίσθημα δε βγαίνει από τύπους — βγαίνει από εκείνο το κοκκινό χρώμα που ξεπήδησε από τους τοίχους εκείνης της πόλης σα αίμα των γενναίων. και εσείς σήμερα βγάζετε νούμερα;;; εγώ βλέπω μονάχα μία ομάδα που εκείνον τον Αύγουστο έγινε σύμβολο σα εκείνες τις μεγάλες τραγωδίες όπου ο πρωταγωνιστής βρίσκεται αντιμέτωπος με την ίδια του την ψυχή σα τους πρωταθλητές εκείνων των ημερών που έπαιζαν όχι για εκατομμύρια αλλά για την ίδια τους τη σάρκα.

Ρε φίλες, μιλάμε για εκείνον τον Αύγουστο σαν να ήταν χθες ότι η πόλη αυτή έκανε έναν σεισμό στη Τζένοα όχι μόνο στα ερείπια αλλά και στις μνήμες — κι εμένα τι μου λέτε εδώ πως η τύχη έπαιξε το ρόλο της;; Παίρνω τον τελευταίο μου λόγο εδώ όχι σαν προγραμματιστής που ανοίγει πίνακες αλλά σαν γιος της γειτονιάς στο Βόλο που κάθεται στην πλατεία και βλέπει κάθε βράδυ τους γέρους να μιλάνε για εκείνες τις νύχτες με σιγή δακρύβρεχτη. Θυμάστε εκείνο το πρωινό όταν η μητέρα μου πήρε ένα τραπεζομάντιλο κόκκινο σα φανέλα Τζένοα και μας έκανε την ημέρα εκείνους τους ντόπιους φακές σα να ήταν κομμάτι μιας τελετής;;; Εκείνον τον Αύγουστο η μπάλα εκεί στη Γένοβα δεν ήταν μπάλα — ήταν σύμβολο μιας πόλης που είχε ξυπνήσει από τον θάνατο των δικών της γηπέδων. Κι όταν εκείνος ο αγώνας τελείωσε 4-1 κανείς εκεί μέσα δεν σηκώθηκε χοροπηδώντας σα πρωτοετής φοιτητής στα πάρτι του Ιουνίου — σηκώθηκαν σα στρατιώτες που μόλις κέρδισαν έναν πόλεμο χωρίς σημαίες, σα εκείνοι οι ψαράδες του Πειραιά που όταν ξαναβρίσκουν το ψάρι που είχαν δώσει στη θάλασσα τη δωρίζουν πρώτη στη θάλασσα σα ευχαριστία. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν βλέπω σήμερα όλους αυτούς τους αριθμούς εκείνου του Αυγούστου σα να είναι γυάλινα παιχνίδια που πρέπει κανείς να συναρμολογήσει σα παιχνίδι Rubik, ξεχνάμε την ουσία: εκείνον τον Αύγουστο η Τζένοα έγινε η ίδια η πόλη που έπαιζε μπάλα. Κι αυτό δε χωράει σε κανέναν πίνακα αλλαγής στρατηγικής — βρίσκεται στις εικόνες εκείνων των γερόντων στους δρόμους της Γένοβας που ακόμη δείχνουν τη φωτογραφία της ομάδας εκείνου του Αυγούστου σα να είναι η μόνη οικογενειακή εικόνα που τους απέμεινε. Ας μην κλείσουμε το θέμα εδώ — ας συνεχίσουμε την κόντρα γιατί αυτή η ιστορία δεν τελειώνει στον Θηριώδη Αβέρνο. Η μνήμη εκείνης της ομάδας κρέμεται ακόμη σα ένα παλτό πάνω στη ζωή εκείνης της πόλης, κι όσοι λένε πως ήταν ντέρτι ή τυχαίο εκείνο το βράδυ ας πάνε να δούνε τους δρόμους εκεί όπου ακόμη γράφουν "GENOA" σαν κόκκινο γκράφιτι πάνω στους σβησμένους τοίχους. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια, όχι στους αριθμούς που μπορούν να αλλάξουν χέρια σα παλιά βιβλία.