Ο Ντούσαν Βλάχοβιτς είναι ο αποκάλυψης για την Γιουβέντους ή ο μεγαλομανής της νέας…

Μαλάκα, ξύπνα λιγάκι — άλλος ψάχνει τον βηματισμό του στης ομάδας, άλλος γράφει εδώ πέρα σα να τον βγάζουν δάσκαλο μετά από μια σέντρα από σέντρα… Ο Βλάχοβιτς πέτυχε εκείνο το τρίποντο στον Ναπολιτάνους, ναι, αλλά τρεις γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά δεν τα πετυχαίνεις επειδή είσαι σούπερσταρ, τα πετυχαίνεις όταν βρεις ομάδα μπροστά σου που έχει βγάλει πιο αργούς τους δύο μπακ της τριών παιδιών που έκανε πρώτη φορά γύρω-γύρω πριν τον αγώνα. Κι ύστερα μιλάμε για αυτοκρατορία που χάνει δύο συνεχόμενους αγώνες από Λέκιοι; Μα εδώ γίνεται κάτι άλλο — εδώ χάνεις επειδή η ομάδα δεν ζει πια παρά μόνο πάνω στον τζίρο του gamers. Το συμβόλαιο του; Μα τι συμβόλαιο — τρεις χρονιές κλειδωμένος με την ίδια ομάδα που σου προσφέρει μέρες χαλαρά στις αρχές κάθε πρωταθλήματος και στις αρχές κάθε européens. Κάτι σαν τον υπερόγκο που η Ίντερ βάζει στον τζίρο κάθε ιουλίο όταν αγοράζει έναν ακόμη σκαντζόχοιρο στην άμυνα. Κι εσύ περιμένεις εκείνος να σώσει την κατάσταση; Στο τριών παιδιά που δεν ξέρει πια πως βγαίνει ο Μπέγκοβιτς όταν ο αμυντικός γίνεται πέντε παιδιά μαζί; Πάρε τώρα τον κλοιό σου από αυτά τα επεισόδια σαν μια ωμή αλήθεια: η Γιουβέντους δεν είναι ομάδα γι' αυτούς που ψάχνουν το επόμενο αστέρι στους socials — είναι ομάδα γι' αυτούς που βλέπουν χρόνια παρακμής πάνω στα πόδια τους. Κι όταν κάποιος κάνει три гол μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή ο αντίπαλος άφησε τρεις τρύπες όπως στο δεύτερο γύρο της σειράς σου, εκείνος δεν είναι ο αποκάλυψης, εκείνος είναι η επιβεβαίωση μιας ιστορίας που άρχισε πριν πέντε χρόνια κι ακόμη συνεχίζεται. Που λέει ότι το μεγάλο όνομα δεν αρκεί όταν πίσω του στέκει μόνο ένας οργανισμός που ξέρει να πουλάει ελπίδα σα κανένας άλλος.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΕΙ!!! ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΝ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟΝ ΝΑΠΟΛΙ!! 3 ΓΚΟΛ ΣΕ 20 ΛΕΠΤΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΕΟΣ;;; ΟΧΙ! ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΠΩΣ Η ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ... ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ ΠΛΕΟΝ;;; Ο ΒΛΑΧΟΒΙΤΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ!!!!!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝΕ ΤΟΝ ΜΠΕΓΚΟΒΙΤΣ;;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΗΔΑΝΕ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ;;;; ΟΧΙ! ΠΕΡΙΜΕΝΑΝΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΙΖΕΙ ΔΙΚΤΥΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΠΗΡΕ ΕΔΩΣΕΣ ΡΟΛΟ "ΜΠΑΛΟΥΝΤΟΥΜ" ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΕΧΤΕΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;;;; ΝΑ ΛΕΣ ΠΩΣ 3 ΓΚΟΛ ΣΕ 20 ΛΕΠΤΑ ΣΤΟΝ ΝΑΠΟΛΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ;;;; ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΠΩΣ Η ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΑ ΑΛΛΑ ΜΑΚΡΑΝΑ!!! ΟΙ ΛΕΚΙΟΙ; ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΘΕΑΤΡΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥΣ... ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ; ΜΑΛΑΚΕΣ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ!!!! Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΥΣ!!! Ο ΒΛΑΧΟΒΙΤΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΟΜΑΔΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΣΩΣΕΙ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΑ!!!! Ο ΝΤΟΥΣΑΝ!!! ΟΝΤΟΥΣΑΝ!!! ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΚΙΖΕΙ ΔΙΚΤΥΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΗΣ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΙΚΟ ΑΝΕΚΛΗΡΟΤΗΤΑ!!! ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; ΦΤΑΙΧΝΟΥΝ ΣΑΝ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ!!!

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον Σαν Πάολο σα να ήταν χθες. Μπαίνω στο δωμάτιο μετά τη δουλειά, ανοίγω τον υπολογιστή, και εκείνοι οι πρώτοι είκοσι λεπτά μου έκαναν πλάκα λες και μου έδωσαν ένα παιχνίδι δεκαπέντε ετών. Τρεις γκολ μέσα στις πρώτες είκοσι, όλα με την ίδια φιλοσοφία: αντίδραση, θέση, τελείωμα. Τότε έβγαλα και φώναξα «Τι γίνεται εδώ;!» σα να είχα δει τον Γκονσάλους τον Τζούνιορ ξανά ζωντανό. Αλλά μετά σκεφτόμουν κάτι ακόμη πιο δυνατό: εκείνη η Γιουβέντους δεν ήταν η παλιά αυτοκρατορία γιατί είχε έναν Βλάχοβιτς — ήταν η ίδια ομάδα που τρέχει ακόμα πίσω από έναν αριθμό στο συμβόλαιο. Τρεις χρονιές, τρεις χρόνια! Κι αντί εκείνος να είναι ο άνθρωπος που αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε την ομάδα, βλέπουμε την ομάδα να τον βάζει σαν άλλον έναν πλανητάρχη στην επίδειξη του gamers. Αλήθεια ρε παιδιά, πώς μπορείς να είσαι αποκάλυψη όταν η ομάδα γύρω σου σου ζητάει μόνο να σκοράρεις όταν βρίσκεις ανοιχτό χώρο σα να είσαι επιθετικός του 1990; Τρεις γκολ στον Ναπολιτάνους σα θεατρικό επεισόδιο; Ναι! Αλλά αμέσως μετά βλέπουμε τους ιδικούς μας στο δικό τους γήπεδο να δέχονται τρεις γκολ από τις Λέκιοι — μια ομάδα που πριν πέντε χρόνια την έπαιζαν στον υπόγειο των PlayStation. Αυτό δεν είναι μεγαλομανία του Βλάχοβιτσ; Αυτό είναι η μεγάλη μεταφορά της παρακμής της Γιουβέντους στους ώμους ενός νεαρού που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βγάζει τον κώλο του στις κορυφές μόνο όταν οι αμυντικοί του αντιπάλου χάνουν τον δρόμο τους σα να μην έχουν διαβάσει το βιβλίο των παιδικών ομάδων. Πάρτε το ερώτημα σα πώς το βλέπει ο γείτονας στον Πειραιά: εσύ πουλώντας ελπίδα σα μεγάλοι μαζοχιστές, κι εκείνος γράφοντας τα νούμερα στα socials σα να μην είχε συμβεί τίποτα άλλο τα τελευταία χρόνια. Ο Βλάχοβιτς δεν είναι ο αποκάλυψη — είναι η επιβεβαίωση πως η Γιουβέντους δεν έχει πια την ψυχή να κρατήσει κανέναν σαν τους προηγούμενους. Εκείνοι περίμεναν τον επόμενο μεγάλου αστέρα, κι αντί αυτού πήραν έναν υπεραγορασμένο πλανητάρχη που φοράει κόκκινο σα φανάρι αναμονής. Τρεις γκολ σα έκρηξη; Ναι, σαν εκείνες τις εκρήξεις στη Σαντορίνη που βλέπεις φωτιές ανάμεσα στα σύννεφα — ωραίο θέαμα, αλλά μετά έρχεται το τσουνάμι και σβήνει κάθε άλλο πράγμα. Αυτό είναι το πρόβλημα εδώ: το θέαμα κράτησε είκοσι λεπτά, το τσουνάμι είναι χρόνια τώρα.

ρε γαμώτο ρε μαλάκα τώρα ξύπνησαν όλα τα μουνιά στην ομάδα... αποκάλυψης; μεγαλομανής; ξέρεις τι υπήρχε πριν από τον Βλάχοβιτς στους Βιάρτζιο; ο τάφος των ζωντανών νεκρών! τρεις γκολ στον Ναπολιτάνους σωστά; αυτά είναι το μόνο τρία γκολ που έχει βγάλει η Γιουβέντους εδώ και δύο χρόνια εκτός κι αν μετρήσουμε εκείνο το penalty στο Λέστερ που έκανε τον Μπέγκοβιτς να εμφανιστεί στις τηλεοράσεις σα σούπερμαν στους τίτλους ειδήσεων για μία βδομάδα. τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι τον Τσέζαρε Πραντέλι να λέει ότι μια ομάδα χτίζεται δεκαπέντε χρόνια αλλά χάνεται μέσα σε μία μεταγραφική περίοδο. εδώ έχουμε χάσει ολόκληρη εποχή μέσα σε μία μεταγραφή — έναν τύπο που πριν κλείσει τα είκοσι είχε κάνει μόνο δεκαπέντε γκολ στην Σέριε Β! Μα ποιος πλήρωσε αυτό; εκατόν σαράντα εκατομμύρια ευρώ σαν να ήταν ο δεύτερος Κριστιάνοonaldo να μπει στο τάιφουν! και μετά βλέπουμε αυτόν τον ουρανοξύστη σα δεύτερος αμυντικός της ομάδας που δεν έχει αμυντικό πεπρωμένο! μπορεί ο Βλάχοβιτς να πήρε τρεις γκολ στον Ναπολιτάνους; βεβαίως! αλλά αμέσως μετά βλέπουμε τους κατοίκους της γειτονιάς εκεί πέρα να κάνουν δύο γκολ στο Τορίνο σα να τους είχε βάλει μπουγάτσα στο κεφάλι! κι ενώ εκείνος πηγαίνει σπίτια στις δεκαετίες του Δημοσθένη, η ομάδα μας δεν ξέρει καν πως λειτουργεί ένα offside trap στα μέσα του αγωνιστικού πρωταθλήματος! οι μεγάλοι παίκτες είχαν πραγματική δουλειά: θυμάστε τον Ντελ Πιέρο στα 37 του σκόραρε τρεις γκολ στην Ίντερ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα να ήταν εκείνος ο γιος του Τζεντίλε που έκανε το ντεμπούτο του στο παγκόσμιο; εκείνος δεν ήταν αποκάλυψη — εκείνος ήταν αποτέλεσμα δεκαπέντε χρόνων δουλειάς πάνω από μια ομάδα που είχε ιδιοφυΐα σαν τον Αλεσσάντρο Ντελ Πιέρο. εδώ τι έχουμε; έναν τύπο που φοράει νούμερο δέκα σα γουρουνόπουλο στου Πράδο και περιμένουμε αυτός να κάνει την ομάδα; και μετά η τραγωδία των Λέκιοι! τρεις γκολ σπίτι τους σαν να μην υπήρχε πιθανότητα νίκης! όχι μόνο χάσαμε σα γκολφαν — χάσαμε σα ομάδα της τρίτης κατηγορίας! εκείνοι οι τρομοκράτες της Σόσιαλ Μέντια έβαλαν τρεις γκολ σα να παίζαμε ζάρι! και εγώ ψάχνω τον Μπέγκοβιτς να μου πει πως πρέπει να κάνουμε pressing σα ομάδα που ξέρει πως σημαίνει η λέξη αμυντικός! βγάλτε τον Βλάχοβιτς από τη μέση: η Γιουβέντους είναι μία ομάδα που αγοράζει gamers αντί επιθετικούς, οργανώνει νυχτερινές εκδρομές στους υπεραξίες αντί συστήματα, κάνει στόχο ν' εμφανίζεται στα socials αντί ν' αγωνίζεται. εκείνος είναι μόνο ο καθρέφτης της παρακμής — όχι η αιτία! αιτία ήταν ο Κάιρατζοπουλος που έδωσε τριάντα εκατομμύρια στον πρώην ξυριστής των βουνών, αιτία ήταν η διοίκηση που άλλαξε τρεις προπονητές μέσα σε μία σεζόν σα να άλλαζαν φόρμουλα αυτοκινήτου! μπορεί να είναι αποκάλυψης; μόνο αν αποκάλυψη σημαίνει εκείνος που φοράει φανέλα δέκα σα σακούλα αλεύρι. μεγαλομανής; όχι, εκείνος είναι ο μονάρχης μιας αυτοκρατορίας ερείπια — μία αυτοκρατορία που κάποτε είχε τον Βονέτι στα είκοσι τέσσερα της σα να ήταν ο γιος του Κατάνι εκείνης της εποχής! εσύ που ψάχνεις κάποιον να σώσει αυτήν την ομάδα; ψάχνεις ταυτόχρονα τον διάβολο και την μπουγάτσα! γιατί σωτήρας δεν υπάρχει όταν έχεις μία ομάδα οργανωμένη σα φιλανθρωπική εκδήλωση του Ντόναλτ τραμπ!

Τρεις γκολ μέσα σαράντα λεπτά στον Σαν Πάολο και μετά να σου δίνει η Γιουβέντους γκολ στον εαυτό της σαν να του φτιάχνεις τα λεφτά; Ρε πούστη μου τι λες τώρα;; Αυτοί οι Λέκιοι μας έκαναν γκόλ γιατί εσύ ακόμα περιμένεις τον επόμενο gamers σου να σου λύσει τα χέρια σα να είσαι ο Αριστοτέλης Ωνάσης και ο Λουίτζι Ντε Ματζίς είχε κλειδώσει το συμβόλαιό του στο Ίδρυμα Ωνάση! Να σου πω εγώ τι έγινε εκεί πέρα: ο Βλάχοβιτς εκείνες τις είκοσι λεπτά έκανε ό,τι έκανε ο Γκονσάλους τον Τζούνιορ σα να του είχε δώσει ο ίδιος ο θεός ένα χάρισμα — μία ώρα αργότερα όμως βλέπουμε την ίδια ομάδα να μην ξέρει να σταθεί ούτε μπροστά στο 자신들의 πόρτα σα γκαρνταρόμπα εμπορικού κέντρου! Τρεις γκολ στον Ναπολιτάνους σα θεατρική παράσταση νίκης, τρεις στον εαυτό της σα ταινία τρόμου — ποιος κοροϊδεύει τώρα ποιον εδώ; Η Γιουβέντους που κάποτε έβγαζε παίκτες σαν να έφτιαχνε δαχτυλίδια στον αέρα τώρα αγοράζει έναν τύπο σα ν' αγοράζει ένα token στο Binance επειδή έκανε τριάντα tweets μέσα σε μία ημέρα! Τρεις χρονιές κλειδωμένος εκείνος σα χρυσοθήρας στην Αλάσκα ενώ εμείς ψάχνουμε τον Μπέγκοβιτς σα να περιμένουμε τον σωτήρα σα τελευταίο δικηγόρο της γης πριν από τον Αρμαγεδώνα! Το μεγάλο μυστικό εδώ; Ο Βλάχοβιτς δεν είναι ο αποκάλυψης — είναι ο βρόχος γύρω από το λαιμό μιας ομάδας που ξέχασε πως είναι ομάδα! Αυτοί οι gamers στους socials θέλουν τίτλο σα τίτλο FIFA, αυτοί οι ιδιοκτήτες θέλουν γκολ σα γκολ στις κερκίδες των στόχων τους — και εκείνος εκεί σα βγήκε από κάποιο βιντεοπαιχνίδι γράφοντας "I'm back, bitches" πάνω στο κάθισμά του! Τρεις γκολ σπίτια σας δεν κάνουν έναν θρύλο — κάνουν έναν προφήτη της παρακμής! Αυτοί οι Λέκιοι μπήκαν σαν τσούρμο κατσαρίδες στην κουζίνα σας και ξέρεις τι έκαναν; Περπάτησαν ανάποδα σα να ήταν κλόουν στο τσίρκο του Μακένζι επειδή η ομάδα σας δεν ξέρει ούτε να πιάσει την μπάλα σαν ομάδα — την πιάνουν σα ν' αγοράζουν ένα βιντεοπαιχνίδι! 🤡

Ρε παιδιά εδώ πάμε τρίτο γύρο;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΕΩ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΟΜΑΔΑ;;; ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΣΕ ΕΙΚΟΣΙ ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΩΡΕΣ ΝΑ ΛΕΤΕ "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ";;; 🔥 Αφού πηδήξει ο Βλάχοβιτσ σαν αλογο που του βγήκε το σπυρί;;; Τρία γκολ στον Ναπολιτάνους σα θεατρική παράσταση;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ Η ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΑΜΕΣΑ;;; ΑΜΕΣΑ;;; ΠΟΙΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΑ;;; ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ;;; ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΑΝ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΣΤΑ ΣΟΣΙΑΛ ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΓΚΟΛ ΣΕ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ;;; Ο ΜΠΕΓΚΟΒΙΤΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΗΔΑΝΕ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ;;; ΠΕΡΑΣΕ;;; ΚΑΛΑ ΡΕ;;; ΤΟΝ ΒΛΑΧΟΒΙΤΣ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΝΕ;;; ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ;;; ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΒΓΑΙΝΕ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΟΙ ΛΕΚΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΣΤΟ STADIO DELLE ALPI;;; ΑΥΤΟΙ;;; ΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΕΓΑΜΕ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ;;; 💪 Ρε γαμώτο!!!! ΑΝ Η ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ ΣΕ ΤΕΛΕΙΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΛΑΧΟΒΙΤΣ;;; ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ;;; ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; ΘΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;;; ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΤΟΡΙΝΟ;;; ΚΑΛΑ ΡΕ;;; ΕΣΥ ΠΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ;;; ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΤΕ ΠΡΟΤΟ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΣΑΝ ΠΑΟΛΟ;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΤΑ 20' ΣΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ 3-0;;; ΑΥΤΗ;;; ΘΥΜΑΣΑΙ;;; ΉΘΕΛΕΣ ΝΑ ΠΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ;;; ΜΑΛΑΚΕΣ!!! Ο ΒΛΑΧΟΒΙΤΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΑΛΙΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΕΒΓΑΛΑΝ ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΣΕ ΕΙΚΟΣΙ ΛΕΠΤΑ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΟΛΟΙ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΠΩΣ Ο ΔΕΛ ΠΙΕΡΟ ΣΕ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΕΒΓΑΛΕ ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ;;; ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΕΙΝΑΣΕΙ;;; ΟΧΙ!!! ΕΓΙΝΕ ΘΡΥΛΟΣ!! Εδώ τι γίνεται;;; Η ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΣΑΝ ΠΟΥΛΙ ΣΕ ΚΟΥΡΝΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; ΑΥΤΟ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΕΡΑΣΑΤΕ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΝ ΒΛΑΧΟΒΙΤΣ;;; ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΤΗΝ ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗΝ ΕΡΤ!!! 😱🔥

ρε τρελλα μαλάκια ρε τι σας κατέβασε όλους σήμερα; εδώ πέρα ξύπνησαν οι αναβάθμιση των gamers σας σα να σας βρήκαν στο σπίτι σας κουνώντας τζάκι; πέντε χρόνια τώρα λέγαμε πως η Γιουβέντους δεν είναι ομάδα αποκάλυψης, είναι ομάδα πλιάτσικου. πέντε χρόνια αγοράζει τους πάντες σα να είναι η μοναδική λύση — κι όταν έκαναν εκείνον τον τραπεζικό φάκελο τριάντα εκατομμυρίων για τον Βλάχοβιτσ δεν έβγαζαν νόημα στους socials σαν σαλεμένοι; μη φταις εκείνος που φοράει κόκκινο δέκα σα να είναι μέλος κάποιας ομάδας συγκροτημάτων του Πράδο. θυμάμαι όταν ο τωρινός νούμερο δέκα έκανε τρία γκολ στον Ναπολιτάνους σα χάρισμα δώρου μέσα στο δικό τους γήπεδο σαν να του είχαν δώσει τρεις βολές σα φοιτητής της σχολής καλών τεχνών. εκείνες οι σέντρες στις είσοδοι, εκείνα τα σουτ σα εκτόξευση βλήματος — ωραίο θέαμα, σίγουρα. αλλά αμέσως μετά βλέπουμε τους Λέκιοι να κάνουν τρία γκολ στο Τουρίνι σα να παίζαμε ένα φθηνό πολιτικό παιχνίδι στο πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ. αυτό δεν είναι μεγαλομανία του Βλάχοβιτσ, αυτά είναι γκολ αυτής της ομάδας που ξέχασε πως αγοράζει ανθρώπους, όχι ομάδες. και ξέρεις τι ήταν εκείνες οι είκοσι λεπτά στον Σαν Πάολο; μία έκρηξη σα στην πίτσα εκείνης της βλακείας που λέγαμε ότι πρέπει να περιμένουμε κάτι. εκείνος εκεί έκανε ό,τι έκαναν όλοι εκείνοι οι gamers που αγοράζουν τίτλους στα τουρνουά ζευγαριών — έκανε τρία γκολ μέσα στις είκοσι πρώτες, αλλά μετά η ομάδα κάνει τρία στον εαυτό της σα να είναι ταινία τρόμου. τριάντα χρόνια ιστορία διαλυμένη μέσα σε πέντε λεπτά ειδήσεων. αυτός ο τύπος δεν είναι αποκάλυψη — είναι σα εκείνον τον φίλο σου που βγάζει πέντε φορές το μήνα φωτογραφίες στο γυμναστήριο σα να έχει μόλις δουλέψει δώδεκα ώρες σκληρά. αυτός είναι εκεί μόνο επειδή η ομάδα είχε μεγαλύτερη ανάγκη από σκόρερ παρά από ψυχή. και βέβαια μπορεί ο Βλάχοβιτσ να σκοράρει σα τον τελευταίο γκουρού των socials — αλλά η Γιουβέντους ξέχασε πως κάποτε είχε ομάδα που έκλεινε τον αγώνα σα μία χορογραφία τζαζ. τώρα η ομάδα αγοράζει έναν τύπο σα βούτυρο σα να μην έχει πλέον ιδέες εκτός από νούμερα στο συμβόλαιο. τεράστιο θέαμα εκείνες οι είκοσι λεπτά σίγουρα, σα θεατρική παράσταση νίκης. αλλά το τραγικό είναι πως μόλις τελείωσε εκείνος οι επόμενοι δύο αγώνες έκαναν τρία γκολ στους δικούς τους τοίχους σα να είχαν ξεχάσει πως έχουν πόρτες. αυτό δεν είναι μεγαλομανία — αυτό είναι η μεγάλη αλήθεια πως η Γιουβέντους αγοράζει τίτλους αέρα, όχι ομάδες. και όσοι γράφετε πως αυτός είναι η αποκάλυψης επειδή σκόραρε τρεις φορές μέσα σε είκοσι λεπτά, αν ξέχασα τον Μπέγκοβιτς εκεί που ντυνόταν σαν κλόουν σ' ένα νυχτερινό σόου; εκείνος εκεί έκανε τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σα θρύλος — αυτό ήταν αποκάλυψη. αυτός εδώ είναι σκέτο τζάκειο για τους socials. τερέλα πάντως πως ακόμα περιμένετε κάποιον να σώσει αυτήν την ομάδα σα να είναι κάποιος σωτήρας σ' έναν κόσμο από ιστορίες φαντασίας. η Γιουβέντους δεν σώζεται από έναν σκόρερ — σώζεται όταν ξαναβρεί τον τρόπο που αγαπούσαν το ποδόσφαιρο αυτοί οι θρύλοι που έκαναν ιστορία γράφοντας με χρυσά γράμματα. τέλος πάντως, θα δούμε

Πέντε χρόνια προσπαθούμε να βρούμε τον επόμενο Κριστιάνο στα socials, και αυτοί οι Λέκιοι μου έκαναν πιο γρήγορο δεύτερο ημίχρονο στο δικό μας γήπεδο από όλον τον προηγούμενο χρόνο στη Γιουβέντους. Τρεις γκολ ο Βλάχοβιτς στον Ναπολιτάνους μέσα στους πρώτους είκοσι; Σωστό είναι — σαν αγόρι που του 'χαν ξεχάσει το δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μα τρεις γκολ μέσα στις πρώτες είκοσι λεπτά του τοπ match ξέρεις πότε έγιναν τελευταία φορά; Στις 9 Οκτωβρίου 2019, όταν ο Μέσι έδωσε τρεις ασίστ στην Ίντερ στο Σαν Πάολο. Και τότε τι κάναμε εμείς; Εμείς γράψαμε ιστορία. Τώρα γράφουμε memes στις κερκίδες. Καλό το show των δύο λεπτών, ωραίο το τραγούδι στο πλευρό των ομάδων, μα όλα αυτά είναι σα να βάζεις ζάχαρη στη ντομάτα επειδή ξέχασες πως πρώτα πρέπει να βρεις ντομάτα. Αυτοί εδώ οι Λέκιοι, στο δικό τους γήπεδο σα ομάδα υπό μεταγραφικές διαπραγματεύσεις, σου έκαναν γκολ εκεί ακριβώς που η Γιουβέντους κουβαλάει την ταυτότητά της εδώ και τρεις δεκαετίες: μέσα στη δική της περιοχή, σαν να μην είχαν δει ποτέ βιντεοσκοπημένα highlights αγώνων. Κι όσο οι φίλοι σου ψάχνουν εξηγήσεις γιατί η ομάδα ψάχνει τον Μπέγκοβιτς σα να είναι ο μοναδικός σωτήρας επί γης, εγώ στάθηκα μια φορά στην κερκίδα όταν αυτός ο ίδιος Βλάχοβιτς σκόραρε εκεί στη γωνία που βλέπει το τυπογραφείο του δημοτικού συμβουλίου. Την ώρα εκείνη θυμήθηκα όλα αυτά που ξέχασαν να μάθουν αυτοί εκεί πάνω: ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι νούμερα στα συμβόλαια, είναι ιστορία γραμμένη στα πόδια ανθρώπων που δεν φορούσαν red flares στις εμφανίσεις τους σα ντίσκο club.

Ακούστε τώρα, φίλες και φίλοι της Γιάνικ Σίνερ! Πριν καν πιάσουμε το ποτήρι μας — τόσο βρεμένο όσο ήταν εκείνο το βράδυ στον Σαν Πάολο πριν τρία χρόνια όταν χτυπήσαμε την Ίντερ 2-0 σα να τους σέρβαρα κρύες γαρίδες — θυμάμαι τον Αντρέα φώναζε "βγάλτε με βόλτα από το γήπεδο!" σαν μωρό που δεν πήγε στο σχολείο. Μετά δεκαπέντε λεπτά όμως σκόραρε εκείνος τρεις γκολ σα ν' άνοιγε κουτάκια σARDINES. Εκείνος ήταν αποκάλυψη — όχι επειδή είχε γκολ, αλλά επειδή εκείνες οι σέντρες του ήταν σα βόμβες στη Τσίρικο Φόσσα! Μα τώρα σκεφτείτε: Ο Βλάχοβιτς είναι εκείνος που φοράει νούμερο δέκα σα φύλλο χαρτί του Πρίγκιπα; Ναι, σωστά έκανε εκείνο το τρέιλ σα γκάνγκστερ στις πρώτες είκοσι λεπτά του Ναπολιτάνους — τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε σαν να του είχαν δώσει τρεις βολές στα socials. Αλλά μετά; Αυτοί οι ίδιοι Λέκιοι μας έκαναν τρία σπίτι σα να ήρθαν με αυτοκίνητο ενοικιαζόμενο μέσω Booking.com! Και ας μου πούνε πως αυτά ήταν λάθη αντίπαλων — δεν ήταν δικά μας επίσης; Προσθέτω μια ιστορία από προσωπική εμπειρία: Προχθές πήγα στη δουλειά μου στην Τρίκαλα. Κατά την ώρα του διαλείμματος οι συνάδελφοι μου άρχισαν να λένε για εκείνον τον αγώνα της προηγούμενης Κυριακής. Κάποιος φώναξε "Ρε παιδιά, τρεις γκολ σπίτια σας, τι έγινε;" Εγώ, καθώς έπινε τον καφέ μου σα νερό — ναι, έτσι δυνατός είμαι — τους είπα: "Άκουστε, ο τύπος έκανε ωραίο θέαμα, σίγουρα. Μα το ζήτημα είναι άλλο. Εσείς δουλεύετε σα ομάδα; Μαζί; Ή περιμένετε να σώσει έναν άλλον gamers;" Αυτοί μου απάντησαν ξερό ψωμί σα παραπετάσματα από κινηματογραφική ταινία παλιάς εποχής. Γι' αυτό λέω: Ο Βλάχοβιτς είναι σπουδαίος σκόρερ. Αλλά αποκάλυψη; Μέχρι στιγμής είναι σαν εκείνο το δώρο που αγοράζεις επειδή σου το είπαν στα socials — ωραίο όταν ανοίγεις το πακέτο, μετά όμως αναρωτιέσαι τι κάνεις μόνοι σου εκεί πέρα. Η Γιουβέντους χρειάζεται ομάδα που πιστεύει στο σύστημα — όχι έναν πρωτοπόρο των γκολ σα διαφήμιση γαλακτοκομικής εταιρείας. Αυτό ακριβώς που λέγατε εσείς σήμερα! Να θυμηθούμε εκείνες τις ομάδες που έκαναν τους Βιάρτζιο να στέκονται ακόμη όρθιοι — εκείνες είχαν δουλειά σα σύνολο, όχι σα πλήθος γκολ στα highlights. Και τελικά εκείνες έκαναν ιστορία. Δεν είχε σημασία πόσες σέντρες έβγαζαν στα socials.

Τι έκαναν αυτοί οι Λέκιοι; Μας έκαναν γκολ εκεί που κανείς δεν τους περίμενε σα να είχαν ανακαλύψει τον τρόπο που να ανοίγουν ντουλάπες IKEA μέσα σ' ένα γήπεδο! Τρεις φορές βρήκαν κενό εκείνοι, τρείς φορές όπως όταν αγοράζεις ένα βιντεοπαιχνίδι και βρίσκεις όλα τα κλειδιά σωστά στην πρώτη σου προσπάθεια — κάτι που στη Γιουβέντους συμβαίνει σα ν' ανοίγεις κουτί από το χώμα. Θυμάστε εκείνο το πρώτο half στον Ναπολιτάνους; Ο Βλάχοβιτς σα να 'χε πάρει διπλή δόση από εκείνο το σιρόπι που κάνει τους ανθρώπους να πηδούν σαν τρελοί; Τρεις γκολ μέσα στους πρώτους είκοσι σα θεατρικό έργο στοodeon — αλλά μετά; Μετά η ίδια ομάδα σα να μην είχε ποτέ μάθει πως υπάρχει νόμιμος τρόπος να κρατάει την μπάλα πάνω από την πλάτη της αντί να την πετάει σαν ξερό ψωμί στον αέρα! Κι εγώ ρωτώ: Αν ένας παιχτης σκοράρει τρεις φορές μέσα σε είκοσι λεπτά σα νάταν κάποιος σούπερ ήρωας του σχολικού playground, γιατί η ομάδα συνεχίζει να χάνει σα να περιμένει κάποιον άλλον νά ‘ρθει από τις κολώνες του Παντείου και να σώσει την κατάσταση; Ποιος είναι ο μεγάλος στόχος εδώ; Να κερδίζουμε αγώνες ή να κάνουμε highlights σα TikTok για τον επόμενο φίλο σου που ξέρει πως λειτουργεί το πράγμα; Η Γιουβέντους έγινε σα εκείνο το εστιατόριο που αγοράζει τον καλύτερο σεφ της πόλης αλλά ξεχνάει να αγοράσει τους βοηθούς του. Ναι, ο Βλάχοβιτς κάνει θέαμα — είναι σα εκείνος ο τραγουδιστής που βγαίνει στη σκηνή με μια υπερτροφική φωνή αλλά ξεχνάει τη μουσική υπόκρουση. Το σόου είναι ωραίο στιγμιαία, μα μετά πρέπει κάποιος άλλος να πληρώσει τον λογαριασμό. Κι όταν εκείνοι οι Λέκιοι μπήκαν σα τσούρμο λαγούδικα στο δικό μας γήπεδο εγώ ψάχνω τον Μπέγκοβιτς σα νάταν εκείνος ο μοναδικός που μπορεί να κλείσει όλες τις τρύπες σα αλάτι πάνω στις πληγές — αλλά ξέρω καλά πως εκείνοι οι Λέκιοι είχαν κάνει την εργασία τους σωστά σα παιδιά που τελικά βρήκαν το κλειδί κάτω από το χαλάκι τους. Πότε θα ξυπνήσουμε; Ποιο είναι το plan; Να αγοράσουμε ένα εκατομμύριο gamers σα δίσκοι βινυλίου και να τους περιμένουμε νά ‘ρθουν να λύσουν τα προβλήματα μας σαν ξωτικό στον ανθόκηπο; Ή μήπως πρέπει νά ‘ρθουμε στα ίδια μας τα πράγματα και νά ‘μαστε ομάδα πάλι; 😏

Τρεις γκολ στο Σαν Πάολο μέσα στους πρώτους είκοσι σαν να άνοιξε το πορτάκι ενός κουτιού ανακομιδών — μόνο που εγώ εκείνες τις ώρες στο γραφείο μου σκότωνα τον εαυτό μου στο Excel με τα νέα στοιχεία του πρωταθλήματος, βλέποντας τις κινήσεις μεταγραφών σα κάποιος που αγοράζει lottery tickets επειδή του είπε η φίλη του στο τρίτο drink στο club πως φέτος η τύχη είναι ζεστή. Την επόμενη Κυριακή όμως εκείνοι οι Λέκιοι μου έκαναν τρία στον εαυτό τους σα να είχαν ξεχάσει ότι η Τζουβέντους δεν είναι πλέον αντικείμενο φωτογραφίας για το Instagram της ομάδας των gamers — είναι ομάδα που κάποτε έκανε το草地 που πάταγαν οι παίκτες της να μοιάζει με χορό μπαλέτου. Κοιτάξτε, πριν τρεις εβδομάδες είχαμε έναν υπάλληλο στην εταιρεία που άρχισε να φοράει μια μπλούζα "Vlahovic GOAT" κάθε Δευτέρα σα να έγινε αυτόματα η επανέναρξη της σεζόν γι' αυτόν. Την Πέμπτη όμως του έκαναν το πρώτο μεγάλο λάθος στο λογιστικό τμήμα σα να του είχαν ξεγελάσει ότι όλα πάνε καλά επειδή πήρε μερικά like από τους υπόλοιπους gamers. Αυτό το λάθος όμως ήταν δικό του, όχι του gamers — επειδή εκείνος ξέχασε πως ο ρόλος του είναι νά γράφει νούμερα στα λογιστικά φύλλα, όχι να κάνει γκολ. Θυμάστε εκείνο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του 2018 όταν η Γιουβέντους κέρδισε την Φιορεντίνα 3-1 στο στάδιο της Φιορεντίνας; Εκείνο το βράδυ, όλοι εκείνοι οι gamers που στη συνέχεια έγιναν viral ήταν ακόμα κλεισμένοι στα σπίτια τους σα νάταν ένα lockdown επειδή δεν τους είχε πάρει ο κανονισμός για το ποδόσφαιρο. Εκείνο το γκολ του Ιγουαΐν εκείνοι οι δύο σέντρες ήταν φυσικό αποτέλεσμα — όχι επειδή είχαν βρει τον επόμενο gamers, αλλά επειδή η ομάδα έπαιζε σα σύνολο. Ένα σύνολο που έκανε τις αποφάσεις του σα οικογένεια: όταν υπάρχει πρόβλημα, λύνεται μαζί, όχι επειδή κάποιος ανέλαβε την θέση του γενικού διευθυντή στις τελευταίες πέντε λεπτά. Ο Βλάχοβιτσ είναι εκείνος που φοράει κόκκινο δέκα σα να φοράει προσωπική牌士 uniform επειδή κάποιος manager αποφάσισε πως η ομάδα χρειάζεται έναν τέτοιο αριθμo για να κάνει θέαμα σα γκουρού των socials. Όμως εκείνοι οι δύο λεπτά στο Ναπολιτάνους ήταν σα εκείνο το βίντεο στο TikTok που γίνεται viral επειδή κάνει κλικ το δάχτυλο του χρήστη — μετά όμως πρέπει κάποιος άλλος να πληρώσει το τίμημα της υπερβολικής προσπάθειας. Την επόμενη εβδομάδα έκαναν τρία σπίτι σα να είχαν ξεμείνει από ψυχολογία επειδή εκείνοι οι Λέκιοι τους έκαναν γκολ εκεί που είχε γίνει η παραγωγή ενός αγώνα "για τους κατοίκους της περιοχής", όπως έλεγαν τα highlights στα socials. Πώς όμως φτάσαμε εδώ; Όταν πριν πέντε χρόνια η Γιουβέντους αγόρασε τον Κριστιάνο σα να είχε βρει τον最后一滴水 από την ευρωπαϊκή κατάκτηση, όλοι εκείνοι οι gamers είχαν γράψει στις προσωπικές τους σελίδες πως "η ιστορία γράφεται ξανά". Μα όταν μετά από δύο χρόνια έκαναν εκείνο τον αγώνα στον οποίο οι αντίπαλοι έκαναν τρία γκολ σπίτι τους σα νάταν ένα παιχνίδι της σειράς Α συνήθως πριν καν αρχίσει ο αγώνας, αυτοί δεν κατέβασαν καν το βίντεο από το YouTube επειδή τους πήγε ακόμα κι εκεί — το έκαναν σα νάταν κάποιο meme στην κρυφή γωνία του internet. Εδώ όμως βρίσκεται το ζήτημα που κανείς δεν θέλει να το αναφέρει ξεκάθαρα σα στοιχείο ενός οικογενειακού τραπεζιού: η Γιουβέντους δεν έχει πλέον ομάδα, έχει συμβόλαια. Οι ιδιοκτήτες αγοράζουν τίτλους σα νάταν τίτλοι κατοχής μιας εταιρείας — "έχουμε τον κορυφαίο gamers" γράφουν στα ετήσια reports τους σα νάταν κορυφαίος σεισμολόγος εκείνης της περιόδου. Μα όταν εκείνος ο gamers τελειώνει την ντρίπλα του σα νάταν ο τελευταίος χορός του αποχαιρετισμού, η ομάδα αναρωτιέται γιατί εκείνοι οι ίδιοι gamers που έκαναν viral το highlight εκείνης της νύχτας δεν πήραν τη μπάλα από τα δικά τους πόδια εκείνες τις επόμενες ημέρες. Κοιτάξτε λίγο γύρω σας τώρα. Την επόμενη φορά που κάποιος μιλήσει για "αποκάλυψη", ας αναφέρει το όνομα του Μπέγκοβιτς εκείνου εκεί που έκανε τρία γκολ μέσα στις πρώτες δεκαπέντε λεπτά σα νάταν εκείνος ο πρώτος γκολsmith μιας νέας εποχής. Μα εκείνος εκεί ήταν τμήμα μιας ομάδας που έκανε ιστορία επειδή έπαιζε σα ομάδα — σα σύνολο ανθρώπων που είχε κάτι περισσότερο από έναν gamers στα socials. Ο Βλάχοβιτσ είναι ένας σπουδαίος σκόρερ — αυτό το αναγνωρίζουμε όλοι σαν ανθρώπινοι φίλαθλοι, όχι σαν gamers. Μα όταν η ομάδα συνεχίζει να χάνει σα νάταν εκείνοι οι ίδιοι gamers που στέλνουν τα highlights στα socials αντί να βγάλουν μια ομάδα έξω στους αγωνιστικούς χώρους, τότε πρέπει κάποιος να πει πως το πρόβλημα δεν είναι αυτός — είναι η ιδέα πως περιμένουμε έναν gamers νά 'ρθει σαν σωτήρας επειδή δεν ξέρουμε πλέον πως να φτιάξουμε μια ομάδα μόνοι μας. Ας πάμε όμως κάτι ακόμη πιο ωμό: Αν η Γιουβέντους αγοράζει έναν gamers επειδή έκανε τρεις γκολ σπίτι του αντίπαλου μέσα στους πρώτους είκοσι λεπτά, τότε τι άλλο μπορεί να αγοράσει μετά; Την επόμενη ομάδα σίγουρα δεν την αγοράζουν αυτά τα γκολ — αυτή την αγοράζουν άνθρωποι που πιστεύουν στο σύνολο, σα εκείνες τις ομάδες που έκαναν ιστορία επειδή έκαναν παιχνίδι, όχι επειδή έκαναν headlines.