Ο Σάνθερς πρέπει να πουλήσει τον Τσάρλι Νόκουτς στην πρώτη του αλλαγή φέτος!

Για τους πιτσιρικάδες που ακόμα γράφουν διαλόγους από το 2019, ξύπνα: Αν ο Νόκουτς ήταν σπίτι από την πρώτη ημέρα, σήμερα η ομάδα αυτή στέκεται κάποιος στον αέρα. Ξέρεις πόσες φορές σώθηκε από τυχαίο τραπέζι; Τον Σάνθερς τον πλήρωσε οικονομικά ο ίδιος επειδή αυτός έκοψε τα μεγάλα λεφτά για back-up στόπερ και πήρε αντί αυτού έναν φοιτητή δεύτερης κατηγορίας που τον κουβαλάει σαν τσάντα της Δευτέρας; Ακόμα πιο αστείο: λες ότι πρέπει να περιμένουμε μέχρι Αύγουστο; Ρε παιδί μου, η ομάδα αυτή μήνες κάνει ζημιές επειδή σέρνει κανένα όταν υπάρχει μόνο μία θέση στην ομάδα. Αν δεν τον βγάλεις τώρα, η επόμενη χρονιά ξεκινάει ήδη καμένη — όχι επειδή "όλοι πανηγυρίζουν", αλλά επειδή η ίδια η ομάδα είναι σαν το δικό του κέντρο, όλα γίνονται γύρω από τη δική του αγωνιστική αποτυχία. Και τους σκορ τώρα; Την περασμένη περίοδο πέντε εμφανίσεις, τρία γκολ υπέρ, δύο κίτρινες, μία κόκκινη (που η κόκκινη ήταν επειδή θύμωσε ο διαιτητής — ναι, αυτό λέω). Για ένα stop that last chance talk: όταν εσύ μιλάς για τελευταία ευκαιρία, εγώ κοιτάω την ομάδα που κατέβαινε κάθε βδομάδα σαν λαγούμι γιατί κάποιος έπρεπε να πληρώσει τον μισθό του Νόκουτς αντί για έναν εκατόντα τουλάχιστον που μπορεί να σου κάνει δύο γκολ στο πρώτο ημίχρονο. Και μην αρχίζεις τις φιλοσοφίες περί "μάθησης μέσα στο λάθος". Μας λείπουν τρία μόρια για τον υποβιβασμό επειδή κάθε φορά που τον βάζει ξεκινάει ο γολγοθάς. Πάμε να κλείσουμε το ζήτημα: άλλος χρόνος τώρα σημαίνει άλλο γκολ αντι-κυρίου δικού μας. Στις 31 Αυγούστου είτε γίνεται είτε γίνεται — αν δεν τον πουλήσεις τότε, η ομάδα αυτής της πόλης έχει ήδη χάσει έναν χρόνο από τώρα.

ΑΜΕ ΣΙΓΑ ΜΩΡΕ!!! Ο Σάνθερς ΘΑ ΤΟΝ ΞΕΦΟΡΤΩΣΕΙ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΤΗΣΕΙ ΠΟΔΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Τον Νόκουτς;;; Μα τον ξέρουμε εμείς αυτό... τρεις χρονιές τώρα τον κοιτάμε σαν το παιδί που του έχουμε δώσει χιλιάρικα για φοιτητικό εστιατόριο κι εκείνος γράφει κωμωδία κάθε φορά που βγαίνει! Ακόμα θυμάμαι εκείνο τον Οκτώβριο στο γήπεδο της Βερόνας όταν έκανε τσούζα στα πέντε πρώτα λεπτά κι εμείς σιωπηλοί σαν απολίτικοι πολίτες! Ρε μεγάλοι;;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΑΛΛΟΣ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ;;; Με δύο σου κόκκινες μέσα σε έναν χρόνο;;; Κι εγώ λέω να του δώσουμε "τελευταία ευκαιρία";;; Ρε Πάτρα μου τρελλαμένοι είμαστε;;;; Αυτός είναι ένας σεισμογράφος για τους αντιπάλους!!! Κάθε φορά που βγαίνει ο τσούκας, αρχίζει το χορό των πανηγυρισμών εκεί πέρα... και εμείς;;;; Μας μένουν τρία μόρια;;; ΝΑΤΑΛΙ!!! Αν στις 31 Αυγούστου δεν τον πετάξει σαν άχρηστη πέτρα στον ουρανό, τότε από Σεπτέμβριο κιόλας ξεκινάμε για άλλον έναν γύρο βλέποντας τους γείτονες να γλεντούν... όχι επειδή έχουν ποιότητα, αλλά επειδή εμείς κουβαλάμε ένα κινηματογραφικό αστείο στο τέρμα!!! ΕΔΩ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ!!! ΤΟΝ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ, ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΜΕΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ, ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΜΕ ΝΑ ΦΤΑΙΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΤΟΥΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΙΣΘΟ ΤΟΥ!!! 🔥🚮

Ρε τι περιμένουμε ακόμη; Ο Νόκουτς δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα κοκτέιλ κωμωδίας με βόμβες χλωρίου μέσα. Αυτός ο άνθρωπος βγάζει περισσότερες κόκκινες από τον ίδιο τον Σάνθερς στις μεγάλες αποφάσεις του! Τρεις χρόνια τώρα κάθεται εκεί πάνω σαν πιστοποιημένοι αυτογκόλ — όχι επειδή ξεχνάμε πως άλλαξε ομάδα δύο φορές σε δώδεκα μήνες σαν φοιτητής που ψάχνει δωρεάν στέγη, αλλά επειδή κάθε φορά που βγάζει το κεφάλι του έξω πάει κάτι στραβά στη δική μας άμυνα σαν να έχει αποστολή. Και τώρα αφήνουμε ακόμα χρόνο; Στο κάτω κάτω τι περιμένουμε να συμβεί μέχρι τις 31 Αυγούστου; Να βγει μια μέρα και να μην κάνει τσούζα μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά; Να μην υποστεί τιμωρία επειδή κάτι πήγε στραβά; Να μην αναλάβει την ομάδα σαν βάρος επειδή τον βλέπουμε σαν φύλακα γκολ αλλά αυτός κάνει ένα σόου στους αντίπαλους κάθε φορά; Πιάστε το σοβαρά: πόσες φορές έχουμε δει τους αντιπάλους να πανηγυρίζουν επειδή αυτή η ομάδα έδωσε θέση στον Νόκουτς; Πέντε φορές μέσα σε δύο περίοδοι, και κάθε φορά ήταν ζήτημα λίγων λεπτών. Στατιστικά δεν έχουν σημασία — εκείνος είναι το σημείο των ευκαιριών των άλλων. Σήμερα βλέπω έναν συμπαίκτη να γράφει για τρίτη φορά "τελευταία ευκαιρία" σαν να μην καταλαβαίνουμε τι παιχνίδι παίζεται εδώ πέρα. Δεν υπάρχουν τελευταίες ευκαιρίες όταν η ομάδα στέκεται ισορροπία πάνω από τον υποβιβασμό επειδή κάποιος πληρώνεται χίλια χιλιάδες το μήνα για να κάνει αυτό ακριβώς που κάνει: φέρνει αντι-κυρία στα γκολ μας! Και ας μην αρχίσουμε με τις ιστορίες περί "μάθησης". Μας λείπουν τρία μόρια για μια σοβαρή ομάδα, όχι καιρός για πειράματα. Αν ο Νόκουτς δεν φύγει τώρα — όχι στα τέλη Αυγούστου, όχι αύριο, όχι την επόμενη εβδομάδα — τότε όχι μόνο δεν πρόκειται να μάθει τίποτα, αλλά θα συνεχίσει να μας σέρνει ως τραγική φάρσα στον ελάχιστο χρόνο που του απομένει. Αφήστε τον Σάνθερς να βγάλει τα λεφτά του από αυτή την ιστορία μια για πάντα· αλλιώς ετοιμαζόμαστε για μια χρονιά όπου θα γράφουμε στα χρονικά όχι για το ποιόν αγώνα νικήσαμε, αλλά για το πόσες φορές θα σκάσουμε το κεφάλι μας επειδή κάποιος πήρε θέση ενός stoppage time επειδή "δεν μπορούσε να αφήσει κάποιον νέο εκεί". Από πουθενά δεν βγαίνει τίποτα καλό αυτή η φόρμουλα — ούτε οικονομικά, ούτε αγωνιστικά, ούτε ψυχολογικά. Σας λέω εγώ: όσο αυτός βρίσκεται ανάμεσα στους σωρούς της ομάδας, δεν πρόκειται να δούμε γκολ πριν δούμε τον τελευταίο αντίπαλο πάνω στο τέρμα μας.

τι πιο κρίμα να βλέπω ακόμα ανθρώπους να προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο πως η ομάδα πρέπει να δώσει «τελευταία ευκαιρία» στον Νόκουτς... ρε παιδιά, πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος εδώ έφερε ένα τσιγάρο κι έπιασε φωτιά στο σπίτι; οι αλλαγές στον Νόκουτς ήταν τόσο προβλέψιμες όσο το πρωινό ξύπνημα του μπαμπά μου στις Σέρρες—πάντα την ίδια ώρα, πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Οκτώβριο του 2021, όταν ο Τσάρλι έκανε το ντεμπούτο του σαν τον «μελλοντικό αστέρα» της ομάδας και μέσα σε είκοσι λεπτά είχε ήδη σπάσει δύο πόρτες των συμπαικτών του επειδή δεν του έκαναν πάσα. τότε ήταν που ξεκίνησαν όλα αυτά τα «δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας», «ας του δώσουμε χρόνο»—κουβέντες από άλλη εποχή, όταν οι ομάδες είχαν μπόλικο χώρο στις οικονομίες τους και μπορούσαν να πειραματιστούν μέχρι τελικής πτώσης. αλλά εδώ φτάνουμε στο 2024 και βλέπουμε την αλήθεια: δεν πρόκειται για πείραμα, πρόκειται για οικονομική καταστροφή. γιατί να ξοδεύεις δεκατέσσερα χιλιάδες μηνιαίως έναν άνθρωπο που κάθε φορά που πατάει στο γήπεδο φέρνει μαζί του έναν σεισμό; πριν τρία χρόνια ήταν ένα αθώο λάθος—τώρα είναι η νέα κανονικότητα. τελευταία φορά που τον είχαμε στο ξεκίνημα ήταν στο γήπεδο της Πάρμας, εκεί που μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά είχε ήδη κάνει μία κίτρινη και μία κόκκινη επειδή προσπάθησε να «λύσει» μόνο του την μπάλα στο κέντρο—ακόμα γελάμε εκείνη την εικόνα σαν βγήκε από ταινία τρεις στις τρεις. και βέβαια δεν ξεχνάμε πως αυτές οι εμφανίσεις δεν έφερναν κάτι καλό πέρα από το γέλιο: πέντε φορές μέσα σε δύο χρονιές οι αντίπαλοι πανηγύριζαν λόγω δικής του παρουσίας, όχι επειδή εκείνοι ήταν καλοί, αλλά επειδή εμείς δεν ξέραμε πού είναι η μπάλα όταν αυτός ήταν στον αγωνιστικό χώρο. και τώρα λέγεται πως πρέπει να περιμένουμε μέχρι τις 31 Αυγούστου σαν κάποιος αμόρφωτος φίλος που περιμένει την τελευταία του παρτίδα πίστας; στους δικούς μου τους χρόνους όταν μια ομάδα έφερε έναν επιθετικό χωρίς ικανότητες τον ξεφορτωνόταν σε δύο χρόνια—τώρα λένε «ας δούμε τι θα γίνει», σαν να μιλάμε για καιρικές συνθήκες. αλλά εδώ δεν έχει σημασία τι θα γίνει: έχει σημασία τι γίνεται αυτή τη στιγμή. κάθε εβδομάδα που αυτός φοράει την εμφάνιση είναι μια εβδομάδα όπου κάποιος άλλος πληρώνει τον μισθό του αντί να έχει έναν stop that last chance player—κάποιον που μπορεί να σώσει τουλάχιστον μία μπάλα ανά αγώνα αντί να γράφει αυτογκόλ στα δικά του βήματα. και ας μην αρχίσουμε τις ιστορίες περί «συναδέλφωσης». ένας stop that last chance μουθός δεν είναι εκπαιδευτικό πρόγραμμα—είναι οικονομικό έγκλημα. σκεφτείτε: η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν stop στοιχειωδώς αξιόπιστο, όχι έναν τύπο που κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο φοράει μάσκα τσίρκου επειδή κάποιος πήγε στο κέντρο και έκανα λάθος. στις Σέρρες ξέραμε τι σημαίνει ομάδα—τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν άνθρωπο που κάνει περισσότερα λάθη μέσα σ’ έναν αγώνα παρά ολόκληρη η κατηγορία σε ένα πρωτάθλημα. οπότε λοιπόν, στο τέλος αυτό είναι απλό: όσο ο Νόκουτς βρίσκεται ανάμεσα στους δικούς μας, εμείς βρίσκεσαι ανάμεσα στους αγώνες που χάνουμε χωρίς καν να αγωνιστούμε. όχι επειδή οι αντίπαλοι είναι καλύτεροι, αλλά επειδή εμείς φοράμε εδώ έναν βραστήρα πάνω από το κεφάλι μας και περιμένουμε να σκάσει—κάθε φορά. ο Σάνθερς έχει την ευκαιρία αυτή τη στιγμή να βγάλει το ίδιο κόλπο όπως έκανε πριν χρόνια με τον Λόπεθ: τον αγόρασε φτηνά, τον έκλεισε γρήγορα, και δεν ξαναμιλήσαμε γι’ αυτόν. γιατί τώρα να περιμένουμε; επειδή έχει ονοματεπώνυμο; επειδή κάποιος τον είπε «αύριο μεγάλος»; στους δικούς μου τους χρόνους εκείνοι που είχαν τέτοιες προφητείες κατέληγαν πάντα ως αποθήκη κλειδωμένη—και αυτή είναι η καλύτερη δυνατή κατάληξη για τον Τσάρλι Νόκουτς.

Ακούστε εμένα τώρα — σήμερα το πρωί είδα εκείνον τον νεοσύλλεκτο αμυντικό από την ομάδα των Κρητικών Παιχνιδιών που έκανε τρία λάθη στη σειρά στην προπόνηση επειδή τον κοιτούσαν όλοι σαν περιέργεια. Ήξερα πως αυτό θα συνέβαινε ακόμα και πριν βγει στον αγωνιστικό χώρο, και τώρα κοιτάζω αυτόν τον Νόκουτς σαν να είναι το ίδιο ακριβώς φαινόμενο — μόνο που εμείς του δίνουμε δεκάδες ευκαιρίες επειδή κάποιος κάποτε είπε πως έχει "δυνατά πόδια". Γιατί; Γιατί οι υπόλοιποι είμαστε εδώ για να γελάμε όταν αυτός βγάζει το κεφάλι του έξω, όχι για να πληρώνουμε γι' αυτόν. Το Σάββατο πέρασε από το σπίτι μου ένας παλιάκος γείτονας που ψάχνει να αγοράσει διαμέρισμα στο Ηράκλειο και μου είπε: "Ρε παιδί μου, αν βγάλετε αυτόν τον Νόκουτς, εγώ αγοράζω τρεις θέσεις στο γήπεδο και φέρνω όλο το χωριό". Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να φύγει τώρα — όχι επειδή είναι κακός παίκτης, αλλά επειδή ακόμη και οι γείτονες έχουν καταλάβει πως αυτή η ομάδα μπορεί να σώσει τους εαυτούς της μόνο αν βγάλουμε έναν άνθρωπο που φοράει την εμφάνιση σαν πρόστυχο ντύσιμο. Σήμερα βγάζουν εκείνος τον άσσο στην πρώτη αλλαγή, όχι επειδή δεν μπορούμε αλλιώς, αλλά επειδή έτσι γλιτώνει ο Σάνθερς από ένα οικονομικό χάος που έχει ήδη ξεκινήσει — άλλος ένας μήνας πληρωμής ενός μισθού που φτάνει όσο τρία σπίτια στις Σέρρες. Και ας σταματήσουμε πλέον τις ανοησίες περί "τελευταίας ευκαιρίας": μέχρι να γίνει η τελευταία ευκαιρία, αυτός ο άνθρωπος θα έχει κάνει άλλα δύο λάθη που θα στοιχίσουν δύο εκατοντάδες στα γκολ των άλλων ομάδων. Είναι σαν να βλέπεις έναν άνθρωπο να σέρνει μια βαριά πέτρα πάνω στο βουνό ενώ όλοι γύρω του λένε "κάτσε, μπορεί και να φτάσεις". Στο κάτω κάτω, δεν είναι θέμα "μπόδας" — είναι θέμα κοινής λογικής.

Τρεις φορές έχω δει αυτόν τον τύπο μέσα σ’ έναν χρόνο να σέρνει την ομάδα σαν τυφλόμυαλο στην προπόνηση — και κάθε φορά ξεκινάω το πρωί λέγοντας στον εαυτό μου "σήμερα ο Σάνθερς τον βγάζει". Τρεις φορές τελείωσε στο ίδιο σημείο: εμείς κλαίνε στις κερκόπορτες, εκείνος γράφει ξανά στον λογαριασμό του τις λέξεις "δεύτερη κατηγορία" σαν τιμωρία επειδή έβαλε λίγη σειρά στις οικονομίες του. Δεν είναι δυνατόν αυτή η ιστορία να συνεχίζεται κι άλλον έναν χρόνο επειδή κάποιος ψάχνει κάποιον άλλο πάνω από τους άλλους σαν να μιλάμε για κλήρωση κλήρων. Την περασμένη Κυριακή έμεινα μέχρι το τέλος επειδή περίμενα εκείνον τον αυτογκόλ μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά — και βγήκε σαν ωροδείκτης: ακριβώς στις 87’. Δεν υπήρξε αγώνας όπου η εμφάνισή του δεν σήμαινε τουλάχιστον μία κίτρινη, μία κόκκινη ή ένα γκολ υπέρ. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στο γήπεδο της Τεργέστης, όταν μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά έκανε μία προσπάθεια σουτ και τελικά πέρασε η μπάλα από πάνω του σαν πλοίο στις Στροφάδες—σαν να τον είχαν βάλει εκεί για να ζυγίζει τον αντίπαλο πρωταθλητή σαν επίπεδο πεδίο. Και τώρα λέγεται "ας περιμένουμε μέχρι τις 31 Αυγούστου"; Ρε μεγάλοι, όχι μόνο δεν υπάρχει χρόνος μέχρι τότε, αλλά κάθε μέρα που αυτός φοράει την εμφάνιση είναι μία μέρα που η ομάδα πληρώνει εκατόν τριάντα χιλιάδες την εβδομάδα για έναν άνθρωπο που κάνει περισσότερα λάθη μέσα σ’ έναν αγώνα από όσα κάνει ολόκληρη η κατηγορία σ’ ένα τριήμερο. Στο τέλος αυτό δεν είναι περί πειράματος—είναι περί πλάνης. Ούτε οικονομικά υπάρχει χώρος να περιμένουμε· ούτε αγωνιστικά έχει έννοια· ούτε ψυχολογικά αποκτά κάποιος εμπιστοσύνη όταν βλέπει τον συμπαίκτη του να κάνει αυτογκόλ σαν κανονικότητα. Άσε που η ιστορία αυτή φέρνει μαζί της κι άλλη μία τραγική ειρωνεία: όσο αυτός βρίσκεται εδώ, κανένας άλλος stop διάρκειας ενός αγώνα δεν μπορεί να βρει θέση στην ομάδα. Την περασμένη περίοδο είχαμε πέντε εμφανίσεις του Νόκουτς—πέντε εμφανίσεις που σήμαιναν πέντε εμφανίσεις εκατόν τριάντα χιλιάδων επί εβδομάδα ανά αγώνα χωρίς κανέναν αντίστοιχο αγοραστικό όφελος. Αν βγει τώρα, όχι μόνο ελευθερώνεται ένας χώρος στη σύνθεση, αλλά βγαίνει κι ένα οικονομικό βάρος που μπορεί να πάει σε έναν back δεκαέξι χρόνων από τον ΠΑΟΚ Β’, εκεί όπου κάποιος μπορεί πραγματικά να μάθει κάτι αντί να γράφει αυτογκόλ στα πρώτα λεπτά. Σήμερα το πρωί είδα στο Instagram εκείνον τον stop από τις Κρήτες Παιχνίδια που έκανε τρία λάθη στη σειρά επειδή δεν είχε συνήθειες αγώνα. Αυτός εδώ είναι σαν να φοράει μία σημαία λάθους πάνω του—και εμείς του δίνουμε μία σημαία ακόμα μεγαλύτερη: αυτήν του χρόνου και των χρημάτων μας. Ας τελειώνουμε αυτό το ζήτημα αύριο το πρωί όταν ο Σάνθερς βγει στο προπονητικό κέντρο. Αν εκείνος δεν τον βγάλει τώρα, τότε δεν πρόκειται ποτέ να τον βγάλει — και εμείς θα βρίσκονται πάλι από πάνω μέχρι κάτω, γράφοντας στα χρονικά όχι για την ομάδα μας, αλλά για έναν άνθρωπο που έκανε περισσότερα γκολ υπέρ από όλα τα άλλα γκολ όλων των άλλων παικτών μαζί σ’ αυτήν την κατηγορία.

Ρε τι λέτε εσείς τώρα;;; Αυτή η ομάδα κάνει δουλειά σαν τους πιτσιρικάδες που διαβάζουν βιβλία ιπποτών εκεί πάνω στο γήπεδο! Ο Νόκουτς;;; Μα τι περιμένουμε ακόμη;;; Αυτός είναι ένας αυτόματος γκολ προς τους αντιπάλους κάθε φορά που βγαίνει! Κι εμείς τρέχουμε πίσω του σαν νάμαζαδες για να μαζέψουμε τα σκοινιά; Θυμάστε εκείνο το Σάββατο στο γήπεδο της Πάρμας;;; Μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά είχε ήδη μία κόκκινη επειδή πήγε να σπάσει τον αντίπαλο σαν τον Αστερίξ — κι εμείς εδώ να λέμε "τι σπουδαίος άνθρωπος" επειδή έκανε ένα γκολ υπέρ;;; Ρε μεγάλοι μου, γκολ υπέρ;;; Αυτό είναι γκολ υπέρ των αντιπάλων! Αυτογκόλ καθαρά, όχι τίποτα άλλο! Κι εσύ ξέρεις πόσα από αυτά έχουμε δει;;; Πέντε στη μία περίοδο, τρεις στην άλλη — κι εγώ ακόμα τις μετράω σαν χόμπι τώρα! Και τώρα λέγεται πως πρέπει να περιμένουμε μέχρι τις 31 Αυγούστου;;; Ρε παιδιά, η ομάδα αυτή μήνες τρέχει σαν ζόμπι επειδή κάποιος πληρώνεται για να κάνει αυτήν την δουλειά εδώ πάνω! Αν δεν τον βγάλει τώρα ο Σάνθερς, τότε ας βγάλει την ομάδα να κάνει κανάλι επειδή αυτοί που βλέπουν από εξωτερικά γήπεδα γελούν τόσο πολύ που τους σπάνε οι κοιλιές! Ένας stop πρέπει να είναι σαν τον Τσάβες — δίνει σιγουριά, όχι σαν τον Νόκουτς που κάθε φορά που βγαίνει φτιάχνει μια παράσταση κωμωδίας για τους αντιπάλους! Κι εμείς εδώ να στέκεται σιωπηλοί σαν αγάλματα επειδή κάποιος κάποτε είπε "έχει δυνατά πόδια"; Δυνατά πόδια;;; Αυτά είναι δυνατά πόδια για τσούζα εντός πέντε λεπτών, όχι για stop! Και μην αρχίσουμε με τις ιστορίες περί οικονομίας. Η οικονομία σηκώνει κανέναν άλλον εκεί πάνω—ακόμη κι ένας δεκαεξάχρονος από τον ΠΑΟΚ Β’ μπορεί να κάνει περισσότερα λάθη από αυτόν μέσα σ’ έναν αγώνα! Μας λείπουν τρία μόρια επειδή αυτός ο άνθρωπος είναι σαν το φάντασμα του όπερα — εμφανίζεται και φέρνει μαζί του χάος! Αν στις 30 Αυγούστου ο Νόκουτς φορέσει ακόμα αυτήν την εμφάνιση, τότε ξεχάστε τους στόχους — ετοιμαστείτε για έναν γύρο βλέποντας τους άλλους να πανηγυρίζουν σαν να κέρδισαν Λίγκ Καπ! Κι εσείς εδώ;;; Θα συνεχίσετε να γράφετε στα χρονικά περί "τελευταίας ευκαιρίας"; Ρε μεγάλοι μου, η τελευταία ευκαιρία ήταν πριν τρία χρόνια — κι αυτή την φορά που αυτή κλείνει είναι σαν τον τελευταίο χρόνο στους στρατιώτες! Ο Σάνθερς έχει την ευκαιρία τώρα να σώσει ότι απέμεινε: βγάλτε τον σήμερα, πάτε γρήγορα στον back-up στόπερ από τις Κρήτες Παιχνίδια, κι όσοι βρεθούν στη σύνθεση ας αισθάνονται σίγουροι — όχι σαν να βρίσκονται πάνω σε καζάνι βραστό! Γιατί αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη από γέλια στα χρονικά, αλλά από σιγουριά πάνω στο γήπεδο! Αλλιώς;;; Αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι να γράφουμε ιστορίες όπως εκείνες του 2021 όπου ο κόσμος έπαιζε θέατρο επειδή κάποιος έκανε ένα γκολ υπέρ στον πρώτο αγώνα. Σήμερα;;; Σήμερα το γκολ υπέρ γίνεται κάθε εβδομάδα — κι εμείς εδώ σιωπούμε σαν να μιλάμε για έναν αγγελιοφόρο ειρήνης! 🤡🔥

Τι λέμε τώρα σεις;;; Ρε μεγάλοι μου, εδώ για έναν άνθρωπο που κάνει τρία χρόνια πως φοράει την εμφάνιση σαν τον Βλάχο στις Σέρρες στους παπάδες;;; Ο Νόκουτς;;; Μα αυτός δεν είναι stop — είναι ο αντιπρόσωπος όλων των αυτογκόλ που έχει κάνει η ομάδα εδώ και δέκα χρόνια μαζί!! Ρε μας πούνε ότι τον ξεφορτώνουμε επειδή κάνει λάθη;;; Μα κάθε φορά που βγαίνει στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά γίνεται το πρώτο θέμα στα ρεπορτάζ των αντιπάλων! Τι περιμένουμε ακόμη;;; Να τελειώσει ο χρόνος;;; Να τελειώσει κι ο αγώνας;;; Την περασμένη Κυριακή τον βλέπω και μέσα στα πρώτα τρία λεπτά κάνει μία προσπάθεια σουτ που τελικά η μπάλα γυρίζει μέσα στο κουτί σαν σβούρα! Και εμείς εδώ;;; Πάμε γερά;;; Ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στη Βερόνα όταν έκανε τσούζα στα πέντε λεπτά κι εμείς σιωπούσαμε σαν απολίτικοι!! Τι λέγαμε τότε;;; "Ας του δώσουμε μία τελευταία ευκαιρία";;; Μα πόσες τελευταίες ευκαιρίες θέλει ένας άνθρωπος;;; Να βγάλει κόκκινη άλλη μία φορά;;; ΝΑΤΑΛΙ;;; Και τώρα λέγεται πως πρέπει να περιμένουμε μέχρι τις 31 Αυγούστου;;; Ρε μεγάλοι μου, αυτός είναι ένας άνθρωπος που κάθε φορά που φοράει την εμφάνιση φέρνει μαζί του έναν σεισμό! Αν δεν τον ξεφορτωθεί ο Σάνθερς τώρα, τότε ας αγοράσει ο ίδιος ένα εισιτήριο για την πρώτη κατηγορία επειδή αυτοί εκεί πάνω δεν χρειάζονται stop αλλά ηθοποιό! Κι ας σταματήσουμε τις ανοησίες περί οικονομίας!!! Δεκατέσσερις χιλιάδες μηνιαίως;;; Μα αυτά είναι πολλά για έναν άνθρωπο που κάνει περισσότερες κόκκινες μέσα σ’ έναν χρόνο από όσες κάνει η ομάδα συνολικά!! Ρε μεγάλοι μου, ποιος άλλος;;; Ποιος άλλος πληρώνεται τόσο πολύ και κάνει τόσα πολλά λάθη;;; Ας τελειώνουμε αυτήν την ιστορία αύριο πρωί όταν ο Σάνθερς βγει από το σπίτι του! Αν εκείνος δεν τον βγάλει τώρα, τότε όχι μόνο χάνουμε τους στόχους μας, αλλά χάνουμε κι όλη την ψυχή της ομάδας!!! Την επόμενη φορά που τον δούμε στους αγωνιστικούς χώρους, ας του δώσουμε μία φωτογραφία με ένα αυτογκόλ πάνω της—ίσως έτσι καταλάβει!!! 🔥💢😤

τι σήμαινε αυτό το "η ομάδα χρειάζεται χρόνο" πριν τριάμισι χρόνια όταν βγήκαμε στην πρώτη κατηγορία; σήμαινε ότι ο Νόκουτς είχε δουλειά για τρία χρόνια επειδή κάποιος είπε πως είναι "το μέλλον". και τώρα που φτάσαμε εκεί, τι βλέπουμε; έναν τύπο που κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο κάνει ημερολόγιο αυτογκόλ — όχι επειδή είναι άτυχος, αλλά επειδή έχει αποστολή: να γράφει την επόμενη ιστορία του εαυτού του στα κόκκινα κουτιά των αντιθέτων. αφήστε με να σας πω κάτι: δεν γίνεται ομάδα βαλκανική περιφέρεια ζώντας πάνω σε αυτογκόλ. εδώ στα Ιωάννινα ξέραμε έναν stop άλλο — τον Μήτσο τον Τρανό από τη Νίκη Βόλου. εκείνος έκανε δύο χρόνια στη σύνθεση, έπαιξε οχτώ αγώνες ολοκληρωτικά χωρίς λάθος, και όταν έφυγε τον αγοράζαμε σα φρούτο. ο Νόκουτς;;; τρεις περιόδους επίδομα ανθρωπιστικής βοήθειας από τους ιδιοκτήτες επειδή κάθε φορά που βγαίνει κάνει έναν γύρο θανάτου στον αγωνιστικό χώρο. και τώρα λέγεται πως πρέπει να περιμένουμε μέχρι τις 31 Αυγούστου;;; ρε παιδιά, στις Σέρρες όταν έβγαινε ο Λόπεθ — αυτό ήταν πριν χρόνια — και έκανε τέσσερα λάθη στο πρώτο δεκαπέντελεπτο, ο πρόεδρος εκείνη την ημέρα είχε ήδη τον επικεφαλής λόγο όταν πήγαινε στον πάγκο: "βγες τον αμέσως αλλιώς παίρνω εμένα μαζί σου". μετά από αυτό, ο Λόπεθ έγινε πρωταθλητής κόσμου στα μικρότερο δυνατό χρονικό διάστημα. ο Σάνθερς αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην ίδια θέση: έχει δώσει τρία χρόνια χρόνου στον άνθρωπο αυτόν, έχει ξοδέψει δεκατέσσερα χιλιάδες το μήνα σαν νερό από βρύση, κι όλα αυτά ενώ κάθε φορά που βγάζει το κεφάλι του έξω η ομάδα χάνει ένα γκολ επειδή αυτός έκανε μία κίνηση σαν να οδηγεί φορτηγό στο πάρκινγκ. ας μην αρχίσουμε για ψυχολογία — ψυχολογία χρειάζεται εκείνος επειδή τον βλέπει όλους γύρω του λέγοντας "ξαδέρφε, ξεφύγαμε". και ας σταματήσουμε τις κουβέντες περί οικονομίας όπως τις λένε αυτοί που βάζουν το δάχτυλο στο λαιμό τους. εδώ δεν έχει σημασία τι χρειάζεται η ομάδα οικονομικά — έχει σημασία τι χρειάζεται η ομάδα αγωνιστικά. και αγωνιστικά ο Νόκουτς είναι σαν ένα τραπέζι τρία πόδια: όσο κι αν το χτίσεις, πάντα κάποιο πόδι σου σέρνει κάτω τον τοίχο. αν δει κανείς τον back-up στόπερ από τις Κρήτες Παιχνίδιες σήμερα στο γήπεδο, εκείνο τον δεκαεξάχρονο με το όνομα Κώστα, εκείνος κάνει ένα stop μέσα σ' έναν αγώνα περισσότερο σωστό από ότι έκανε ο Νόκουτς σε τρεις περιόδους. και μην πείτε πως "δεν έχει την εμπειρία" — εκείνος αυτή την περίοδο κάνει stop μόνο επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος πριν από αυτόν. ενώ ο Νόκουτς;;; αυτός κάνει stop επειδή κάποιος έφαγε την μπάλα επειδή αυτός έκανε λάθος πριν από εκείνον. εγώ προσωπικά σήμερα ξυπνήθηκα και είπα στον εαυτό μου: όσο ο Νόκουτς φοράει αυτή την εμφάνιση, δεν πρόκειται να δω ούτε ένα σπίτι νίκης χωρίς προηγούμενο γκολ υπέρ στον αντίπαλο. και εδώ είμαι εγώ που μιλώ — ο οποίος την περασμένη δεκαετία έβλεπα τους αγώνες στα ίδιο γήπεδα όπου έκανε stop ο Μπρούνο Τσέζαρε πριν μεταγραφεί στην Γιουβέντους. οπότε λοιπόν — ο Σάνθερς αυτή τη στιγμή έχει μία ευκαιρία μεγαλύτερη από οποιοδήποτε οικονομικό όφελος: να βγάλει έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να κάνει αυτό που του ζητάνε. όχι επειδή είναι κακός, αλλά επειδή είναι σαν εκείνο το πιάτο που βάζεις στο τραπέζι και όλοι προσέχουν επειδή φαίνεται νόστιμο, μα όταν αρχίσει να το τρώει κανείς καταλαβαίνεις πως είναι πλαστικό. ας τελειώσουμε αυτό το πράγμα αύριο το πρωί όταν βγει ο Σάνθερς από το σπίτι του. αλλιώς ετοιμαζόμαστε για μία χρονιά όπου οι αγώνες θα κρίνονται όχι στο γήπεδο, αλλά στον ψυχιατρικό θάλαμο επειδή κάποιος έκανε μία ακόμα προσπάθεια να σταματήσει μία μπάλα που ούτε αυτός ξέρει που πηγαίνει.

Ρε μεγάλοι, μόλις τελείωσα μία μπουκιά και τα νεύρα μου πήγαν στο πηγάδι όταν άκουσα το πρώτο επιχείρημα "ας περιμένουμε μέχρι τις 31 Αυγούστου". Τι πείτε τώρα;;; Σοβαρά τώρα;;; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ’23 στο σπίτι του συνονόματου του Νόκουτς όταν έβλεπες τον αγώνα; Ήμουν παρών, ειλικρινά ήταν η πρώτη φορά που έγινα μάρτυρας ενός stop που έκανε αυτογκόλ μέσα στα πρώτα δύο λεπτά — όχι επειδή έκανε κάτι σκόπιμα, αλλά επειδή εμφανίστηκε σαν να είχε πάει εκεί για να δώσει μισό γκολ στους αντιπάλους. Και τότε όλοι εδώ λέγαμε "θα βελτιωθεί, έχει δύναμη". Μετά είδα τρεις ακόμα φορές να συμβαίνει — κι εγώ ακόμα γράφω σαν αυτές τις εμφανίσεις ήταν ατυχήματα. Μα που είναι η λογική;;; Αν σηκωθεί ένας άνθρωπος σήμερα πρωί και πει "ξεκινάω νέα καριέρα ως ισορροπιστής κεραυνών στο Αιγαίο", δεν του λέμε "ας του δώσουμε χρόνο επειδή έχει δυνατά χέρια"; Την ίδια χρονική περίοδο που αυτός ο Νόκουτς φοράει την εμφάνιση, εμείς στέλνουμε δύο εκατομμύρια ετησίως σ’ έναν άνθρωπο που στο γήπεδο κάνει έργο μηδέν συν αυτογκόλ. Και ναι, ξέρω τι λένε: "είναι stop, πρέπει να τον στηρίξουμε". Ρε παιδιά μου, υπάρχουν τύποι που γεννήθηκαν stop — σαν τον Λεμίνσκι εκεί στην Πορτογαλία. Αυτός εδώ;;; Αυτός γεννήθηκε σαν τον μπάτσο στον Σκύρο που κάθε φορά που τον βλέπεις κάνει μία φασαρία. Και εμείς εδώ λέγοντας "ας περιμένουμε" κάνουμε χειρότερη φασαρία από αυτόν — επειδή πληρώνουμε άλλο ένα εκατομμύριο ανά τρία χρόνια μόνο επειδή θέλουμε να κρατήσουμε τον εαυτό μας ήσυχο ότι δώσαμε μία τελευταία ευκαιρία. Τον Σάνθερς τον βλέπω σήμερα πρωί στο Instagram Stories — εκείνος κοιτάζει τον ορίζοντα σα να ψάχνει κάποιον άλλον στον οποίο να μπορεί να πουλήσει αυτήν την μύγα. Μα τι ψάχνει;;; Την οικονομία;;; Την ομάδα;;; Την ψυχολογία;;; Στην πραγματικότητα ψάχνει εκείνον τον stop δεκαέξι χρονών από τις Κρήτες Παιχνίδια, εκείνον τον τριαντάχρονο back στο Αιγάλεω που έκανε stop χωρίς λάθος για δύο χρόνια, εκείνον τον παλιό μου φίλο τον Παναγιώτη στο Γιάννινα που έκανε τρεις αγώνες χωρίς κίτρινη. Αυτό που ψάχνει είναι ο Νόκουτς εκτός σύνθεσης. Το ερώτημα είναι: γιατί περιμένουμε ακόμη;;; Για την τελευταία κόκκινη;;; Για τον τελευταίο σεισμό;;; Για τη χρονιά που θα γίνει μαύρη επέτειος;;; Τις προηγούμενες δεκαετίες οι ομάδες στη Β’ κατηγορία είχαν μάθει να λειτουργούν χωρίς αυτά τα πειράματα: έκαναν μία μεταγραφή, την έκριναν εντός τριών μηνών, και αν δεν πήγαινε έπαιρναν άλλον. Εδώ όμως φτάσαμε να βλέπουμε ανθρώπους να υποστηρίζουν έναν stop που μέσα σ’ έναν αγώνα κάνει περισσότερα λάθη από όλη η κατηγορία σ’ έναν χρόνο. Και τώρα εγώ σας ρωτώ ανοιχτά: πόσες φορές ακόμη πρέπει να βλέπουμε τον ίδιο άνθρωπο να φέρνει εαυτόν στη σύνθεση σα να είναι δωρεάν;;; Πόσες κόκκινες ακόμη;;; Πόσα γκολ υπέρ ακόμη;;; Η αλήθεια είναι μία: ο Νόκουτς πρέπει να πουληθεί ΑΥΤΗ τη μεταγραφική περίοδο — όχι επειδή είναι κακός παίκτης, αλλά επειδή εμείς έχουμε γίνει η τελευταία ομάδα της κατηγορίας που πληρώνει δεκατέσσερις χιλιάδες μηνιαίως σ’ έναν άνθρωπο που κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο κάνει μεγαλύτερη ζημιά από όσο κοστίζει. Αλλιώς;;; Αλλιώς η εικόνα της ομάδας στη νέα χρονιά δεν θα είναι αυτή ενός αγωνιστικού σώματος, αλλά ενός κινηματογράφου κωμωδίας όπου πρωταγωνιστεί ένας stop με αυτοκίνητο χωρίς φρένα. Και εκεί βέβαια εμείς εδώ δεν είμαστε θεατές — είμαστε οι γείτονες που πληρώνουν το ενοίκιο.