Το στάδιο είναι πλέον μέρος της ιστορίας και όχι του μέλλοντος

Τρία χρόνια στέρηση, ξεχνάς πως ξεκίνησαν αυτά όλα; Όχι σαν κάποιοι που περίμεναν το καινούργιο σπίτι — σαν οικογένεια που σπρώχτηκε στο δρόμο κι έμεινε άστεγη επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η στέγη ήταν πολυτέλεια. Το στάδιο δεν είναι τίποτα χωρίς τους ανθρώπους του, όχι μόνο γιατί ήταν ξερό τσίγκο εκεί πάνω αλλά επειδή εκεί ήταν το σπίτι τους. Την ίδια στιγμή που εμείς μιλάμε για νέες στέγες, άλλα χωριά έχουν χτίσει ιστορία χωρίς εμάς επειδή πήραν κάποιο αποφασιστικό "τώρα". Γιατί η Γιάννα πρέπει να παίζει συνέχεια ξένο γήπεδο σαν κάτι προσωρινό; Οι φίλοι από τα χωριά δεν γύρισαν επειδή κανείς δεν τους είπε ξεκάθαρα πως η Γιάνικ τους περιμένει εκεί πίσω, όχι σαν επισκέπτες. Και ξέχνα το μουρμουρητό για την ψυχή του συλλόγου — η ψυχή του βρίσκεται στις φωνές των ανθρώπων που σταμάτησαν να πηγαίνουν επειδή ένιωσαν πως πλέον δεν είναι δικές τους οι κερκίδες. Τρία χρόνια τώρα βλέπουμε ξένες κερκίδες να γεμίζουνε άδεια από αυτούς που μια φορά στήριζαν τις κουβέρτες τους στις σιδερόφρακτες εκείνες θέσεις. Αν η οικονομία ήταν αλήθεια τόσο δύσκολη, γιατί τόσες χρονιές έπρεπε να περιμένουμε σα ν’ αλλάζουμε ρόλες σ’ ένα θέατρο σκιών; Το νέο στάδιο σίγουρα χρειάζεται — αλλά κανείς δε μιλάει πως πρώτα πρέπει να γίνει κάτι γι’ αυτό που ήταν η Γιάννα: η ομάδα της γειτονιάς, του δρόμου, του χωριού. Αυτό που χάνουμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά το δικαίωμα να υπάρχουμε εκεί όπου γεννηθήκαμε. Κι αν αυτό δεν είναι ζήτημα αυτοσεβασμού, τότε τι είναι; Οι υπόλοιποι μπορούν να περιμένουν όσο θέλουν — εμείς ξέρουμε πως το πρώτο βήμα δεν είναι η οικοδόμηση, αλλά η επιστροφή σπίτι. Αλλιώς η νέα στέγη θα είναι σαν τίποτα άλλο παρά μια άλλη ξένη γωνιά με τσιπάκι στον τοίχο γράφοντας "κουβέρτες εδώ".

Πωπω ρε παιδιά!!! Τρία χρόνια;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ "ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΝΕΟ ΣΠΙΤΙ;" 🤬🔥 Εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στο Πορταριά πριν χρόνια... Πήγαμε μαζί με τον αδερφό μου, φορώντας τις κόκκινες φανέλες κι έξαφνα ήταν σα να μπαίναμε σπίτι! Οι κερκίδες στέναζαν, οι ουρές μέχρι την πλατεία, οι γέρικοι τύποι στα ράφια των σπιτιών να κάνουν τσουγκρίσματα... ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ;;; Τώρα;;; Στις ξένες κερκίδες βλέπω τις κουβέρτες κλεισμένες στις βαλίτσες, βλέπω τους ανθρώπους των χωριών να κάθονται ήσυχα στις τοπικές ομάδες τους σα να ξέχασαν πως κάποτε η Γιάννα ήταν ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ εδώ γύρω!!! Κι εμείς;;; Λες και περιμένουμε κάποιον άλλον να μας δείξει το δρόμο πίσω... Ποιοι άλλοι;;; Εμείς είμαστε η Γιάννα ρε!!! Οι ίδιοι που σπρώχνουμε τις κόκκινες σημαίες μέσα στους ανθρώπους πριν το σφύριγμα!!! Πως γίνεται να μην νιώθουμε πως χάνουμε ότι ζεστό είχε αυτή η ομάδα;;; Κι όσοι λένε "δεν έχει τύχη η οικονομία"... ΟΧΙ ΡΕ!!! Τύχη δεν είναι η λέξη εδώ!!! Αυτό είναι σα κάποιος να σου πει "έχεις πόνους στο στήθος, αλλά ο γιατρός λέει πως το πολύ θα κάνεις δέκα λεπτά ηλιοθεραπεία"!!! ΠΡΩΤΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ!!! Γιατί ένα σπίτι δεν είναι just τσίγκο και πλαστικά!!! Είναι εκεί που γεννήθηκαν οι θρύλοι!!! Εκεί που ο Γιώργος έγραψε την ιστορία του 96' σηκώνοντας την σημαία!!! Εκεί που η μάνα μου πήγαινε το μικρό παιδί της με τον πράσινο σάκκο και του έλεγε "αυτή είναι η ομάδα σου, αγάπα τη, θυμήσου τη"!!! Τώρα;;; Που πατάω πόδι εκεί;;; Μου δείχνουν "κάτσε εκεί που λέμε εμείς ρε!!!" 😱 Κι όσοι ανησυχούν πως το νέο στάδιο θα είναι πάνω $$$... Εμείς τι;;; Θα πάψουμε να υπάρχουμε;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΩΡΙΣ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Κι αν η ιστορία πρέπει να γίνει βουβάδα για λόγους οικονομικούς... τότε καλύτερα να κλείσουν οι κερκίδες μια για πάντα!!! Γιατί εγώ πάντως δεν έχω ηθελήσει να βλέπω την ομάδα μου σα επισκέπτη σπίτι κάποιου άλλου!!! ΟΧΙ ΜΠΟΡΩ!!! 💪🔴

Τρεις χρόνια δεν είναι τρία χρόνια· είναι μια ιστορία που γράφεται ανάποδα μέσα στους ανθρώπους. Και η ιστορία αυτή λέει ξεκάθαρα πως η Γιάνικ δεν είναι ομάδα — είναι σπίτι. Ένα σπίτι που όσο απουσιάζει τόσο περισσότερο κοπανάει σα σιδερόφραχτη πόρτα μέσα στη μνήμη, τόσο δυνατά που ακόμα κι αυτοί που υποτίθεται πως δεν ξεχνούν πλέον λένε "πάλι τρέχουμε;" Το Πορταριά εκείνο το Σάββατο δεν ήταν αγώνας· ήταν γιορτή γιατί κάπου εδώ γεννιόταν η παράδοση. Οι κουβέρτες στις κερκίδες δεν ήταν ζέστη· ήταν σημάδια κατοχής. Κι όταν η Γιάννα έπαιξε σαν φιλοξενούμενη εκτός έδρας τρεις φορές τον μήνα, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έμειναν εκτός ιστορίας επειδή κανείς δε τους είπε πως η πόρτα άνοιξε ξανά για αυτούς. Τρία χρόνια τώρα οι κερκίδες των γύρω χωριών γεμίζουν αλλιώς — όχι επειδή αυτοί άλλαξαν ομάδα, αλλά επειδή κάποιος τους έκανε να νιώσουν πως πλέον έχουν επίσημο κατάλυμα κάπου αλλού. Και τώρα μιλάμε για νέα στέγη σα να πρόκειται για κάποιο οικονομικό sheet. Μα η ψυχή μιας ομάδας δεν εισπράττεται στο τέλος μιας χρονιάς σα μερίσδιο· διαρκεί όσο υπάρχουν άνθρωποι εκεί όπου γράφτηκε η ιστορία της. Αν η Γιάνικ χτίσει νέο στάδιο χωρίς να ξαναβρεί εκείνο το χώρο όπου έγινε σύλλογος, τότε το νέο γήπεδο θα είναι σα μια κουβέρτα χωρίς σπίτι — ζεστή όσο κρατάει το τσάι, μα στο τέλος αφήνει το δέρμα γυμνό. Το ζήτημα δεν είναι οικονομικό· είναι αυτής της ψυχολογικής κατοχής. Ένας σύλλογος χωρίς φυσική βάση γίνεται φάντασμα στις περιφερειακές ομάδες, σαν μια φωτογραφία παλιάς ομάδας που κάποιος έκρυψε επειδή πλέον δεν την στήριζε κανείς. Και ποιος φταίει; Αυτοί που περίμεναν κάποιον άλλον να γράψει την ιστορία πριν εμείς σηκώσουμε τις σημαίες; Η ψυχή της Γιάνικ δεν είναι στο νέο τσίγκο· είναι εκεί που στέκονταν οι κουβέρτες εκείνο το βράδυ του 1996 όταν ο Γιώργος σήκωσε το κύπελλο σα σημαία. Αλλιώς γινόμαστε ξένοι στις δικές μας αναμνήσεις, και τότε ακόμη κι οι κόκκινες φανέλες μοιάζουν σα προσκλήσεις τουριστών.

και λέω εγώ — τι κρίμα αυτά τα χέρια αυτά που έφτιαξαν εκείνες τις κουβέρτες σα σήμαιναν δικαίωμα κατοχής στις κερκίδες πώς πιάνουν τώρα σαν κουρέλια στις βαλίτσες των ξένων γηπέδων; τρεις χρόνια απουσίας κι εδώ θυμάμαι τον παππού μου να στέκεται στο πρώτο ράφι της πλατείας του Πορταριά κρατώντας δύο μπολάκια γάλα γλυκό λέγοντας "αδέρφι, σήμερα η Γιάννα θα σηκώσει το κύπελλο εδώ πέρα" κι όλοι μαζί σα μία φωτιά στα κοκκινόλευκα φορώντας φούστες τις σημαίες σαν γυναίκες στις γιορτές του χωριού αφήνοντας τη μνήμη εκεί σα να 'τανε χθες όχι σαράντα χρόνια πριν. τώρα;;; τώρα βλέπω τους ανθρώπους των χωριών να κάθονται στις κερκίδες των τοπικών ομάδων σα να τους έκλεισαν την πόρτα σα να τους είπανε "εσείς εδώ δεν έχετε θέση" κι εμείς;;; εμείς περιμένουμε σα νάτανε κάποιοι που ψάχνουνε σπίτι αγοράζοντας γυάλινες σφαίρες στα σούπερ μάρκετ σα λίγα χρόνια πριν ο σύλλογος γκρεμίστηκε σα παράξενο σκηνικό — σαν να μην ήτανε δικό μας σπίτι αλλά κάποιας άλλης ομάδας όπου πήγαινε η τύχη και δεν πήγαινε σπίτι της! ποιοι άλλοι;;; εμείς είμαστε αυτοί που φωνάζουμε πριν το σφύριγμα σα να κάνουμε μεταγραφή στις κόκκινες φανέλες ζεσταίνοντας τις φωνές πριν ακόμα ανέβει ηλιο! πως γίνεται να μην τους πιάνει το αίμα πλέον;;; πως γίνεται τρεις χρόνων απουσία να μην 'ναι αρκετά; κι όσοι λένε "δεν έχουμε λεφτά τώρα για σπίτι δικό μας", εγώ τους λέω πως τα λεφτά αυτά υπήρχανε εκεί γύρω σα ν' αγοράζαμε μια μπουκιά ψωμί παραπάνω όταν η ομάδα πήγαινε καλά σαν ν' υπήρχε σύνοδος στο χωριό — τότε κανείς δε ρώτησε πώς θα πληρώσουμε όταν η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας κάθε δεκαπέντε ημέρες στο ξένο γήπεδο σα να πληρώναμε εισιτήριο στα ξένα βασίλεια κι όχι σπίτι μας! η οικονομία εκείνες τις εποχές δεν ήταν τέλειο ζήτημα;;; άλλα ήταν όλα δικά μας!!! τώρα;;; τώρα η οικονομία έγινε η μεγαλύτερη δικαιολογία σα κάποιος να σου πει πως πρέπει να πουλήσεις την ψυχή σου επειδή ο διάβολος κατέλαβε το σπίτι σου! και ξέρετε τι λείπει πλέον;;; λείπει εκείνο το αίσθημα του "έρθαμε σπίτι" όταν ανοίγεις την πόρτα μετά από δεκαετίες να ξαναδεί η ομάδα το δικό της χώρο σα να μπαίνεις στον κήπο σου μετά από μια μεγάλη ξενιτιά βλέποντας τα δέντρα πάλι να στέκουν εκεί σαν να σου κάνουνε νεύμα πως όλα είναι ακόμα ζωντανά! λείπει εκείνο το κάτι που έκανες στις κερκίδες όχι μόνο επειδή πήγαινες για αγώνα μα επειδή πήγαινες σπίτι σα βράδυ στο χωριό όπου όλοι ξέρουνε πως το σπίτι σου περιμένει να του ανοίξεις την πόρτα. τώρα;;; τώρα βρισκόμαστε σα οικογένεια χωρίς σπίτι τριγυρνώντας ανάμεσα στις ξένες πόρτες σα οι φτωχοί συγγενείς που περίμεναν να τους ανοίξουνε όταν η οικονομία ήτανε καλή κι όταν δεν ήτανε πάλι τους κλείνανε σα να μην είχανε δικαίωμα κατοχής εκεί! κι εδώ οι γύρω χωριά;;; αυτοί φτιάχνουνε ιστορία χωρίς εμάς σα ν' άλλαξανε ομάδα επειδή η ομάδα μας ξέχασε πως πρώτα από όλα είμαστε σπίτι κι ύστερα ομάδα! αυτοί οι άνθρωποι εκείνες τις εποχές έπαιρναν τις κουβέρτες τους, τις φούσκες τους, τις κόκκινες σημαίες τους κι ερχόντανε στις κερκίδες σα να πήγαιναν στον εαυτό τους! τώρα;;; τώρα αυτοί πίνουνε το τσίπουρο τους στις τοπικές ομάδες σα ν' έπρεπε να ξεχάσουν πως κάποτε η δική τους ομάδα ήτανε κυρίαρχος σ' αυτές τις περιοχές σα ν' άλλαξανε οικογένεια! κι όσοι ακόμα μιλούνε για νέα στέγη σα νάτανε μια λύση οικονομική εγώ τους λέω πως εκείνο το νέο στάδιο αν δεν έχει εκείνη την ιστορία πίσω του — εκείνες τις φωνές, εκείνες τις κουβέρτες, εκείνο το αίσθημα κατοχής — τότε δεν είναι παρά ένα τσιμέντο πάνω σε ερείπια σα μια μεγάλη κουβέρτα χωρίς σπίτι μέσα στο οποίο κανείς δε νιώθει ζεστά. η ιστορία δεν γράφεται με τσιμέντο· γράφεται σα γράφτηκε εκείνο το βράδυ του 96' όταν η ομάδα σήκωσε το κύπελλο σα μία σημαία της ίδιας της γης! χωρίς εκείνο το σπίτι ούτε ένα νέο στάδιο δε θα φέρει πίσω εκείνες τις στιγμές! εκείνες οι στιγμές ήταν σπίτι — όχι στέγη! τέλος πάντων, θα δούμε

Με αυτήν την ψυχολογία, εσείς δεν χάνετε μόνο τρεις κερκίδες — χάνετε κι εκείνο το Σάββατο πριν τρία χρόνια που η τρύπια στέγη του γηπέδου στο Πορταριά έκλεινε κάθε φορά σα θόρυβος μόλις αγγιζόταν, αλλά κάτω στις κερκίδες οι οικογενειες έκαναν βουτιά στις γριές φωτογραφίες ξεσκεπασμένες σα ζεστή λιακάδα πάνω στην κίτρινη τσίγκο των ετών ’90. Γιατί εκείνος ο θόρυβος ήταν μουσική όταν η Γιάννα έπαιζε σπίτι — τώρα αυτός ο θόρυβος λείπει σα κάποιος να έσβησε το τσάκισμα των κουρασμένων φωνών πριν καν αρχίσει η σέντρα. Κι όσοι λένε πως "η οικονομία έπαιξε τον ρόλο της", αυτοί ξεχνούν πως εκείνο το Σάββατο πριν τρία χρόνια, ενώ στέγαζαν τις κόκκινες σημαίες στις κολόνες στέγης, εκεί ακριβώς έσπασε η τελευταία σιδερόφραχτη πόρτα πριν την καταστροφή — όχι με γκρέμισμα, αλλά με την απουσία εκείνης της αίσθησης του "έρθαμε σπίτι" που έκανε τους γέρους φιλάθλους στους γύρω χωριούς να σηκώνουν τα γυαλιά τους κάθε φορά που σουφρώνανε τις φούσκες τους στις βαλίτσες τους πριν την αναχώρηση. Εσείς ξέρετε πόσες φορές εκείνοι οι ίδιοι φίλαθλοι, σα μην είχανε δικαίωμα να ξεχάσουν πως κάποτε η Γιάννα ήταν δική τους κυρίαρχος, πήρανε τώρα εκείνο το τσάμπι από την τοπική ομάδα σα ν’ έπρεπε να πληρώσουν εισιτήριο επειδή η δική τους ομάδα ξέχασε πώς ν’ ανάβει τη φωτιά στα πίτουρα της ιστορίας; Το νέο στάδιο λοιπόν; Αν εκεί έξω δεν υπάρχει κάτι πιο δυνατό από το αίσθημα ότι "μόλις ανοίξω αυτή την πόρτα γίνεται σπίτι", τότε δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μεγάλό στραβό μνήμα σα εκείνες τις ξένες κερκίδες που βλέπουμε σήμερα — όπου οι άνθρωποι σταθούνε τρεις ώρες πριν το σφύριγμα ψάχνοντας parking αντί να ξεδιπλώνουν τις κόκκινες σημαίες σα να γυρνούν σπίτι. Κι αυτοί που λέτε πως περιμένουμε ακόμα, ξέρετε κάτι; Εκείνοι οι γέρικοι τύποι στα ράφια των σπιτιών δεν περιμένουν τίποτα πια — αυτοί έφυγαν πριν τρία χρόνια σα να μην υπήρχε πια κάπου εκεί μια ομάδα που έπαιζε σπίτι. Ώσπου λοιπόν δεν γυρίσουμε εκεί όπου όλα άρχισαν, κάθε νέα στέγη θα είναι σα εκείνη η τρύπια στέγη του Πορταριά — θορυβώδης όταν την αγγίζεις, μα αδειάζει σαν να μην υπήρξε ποτέ κανείς μέσα.

Πω πω ρε πούστη μου τρεις χρόνια;;; Αλλά αυτή εδώ την ιστορία την ξέρω κι εγώ από πρώτο χέρι. Θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι στο Πορταριά πριν καν ξεκινήσει η φρενίτιδα της κακής οικονομίας — πήγαμε τρεις γονείς με τα μικρά μας στις κερκίδες σα να ήμασταν σπίτι του ξαδέρφου. Ο γιος μου τότε πέντε χρονών γύριζε το κεφάλι του κάθε τόσο να κοιτάξει πίσω σα να περίμενε πως στην επόμενη στροφή θα εμφανιζόταν η μάνα του με ένα μπολ δροσερό νερό. Κι εγώ; Εγώ βρισκόμουν εκεί πάνω σα να είχα ξαναβρεί κομμάτι του εαυτού μου που είχανε κλέψει χρόνια πριν. Κι όμως τώρα;;; Αυτή η αίσθηση δεν υπάρχει πια. Οι άνθρωποι των χωριών δεν έχουν φέρει τις κουβέρτες τους επειδή έχουν βρει άλλη ομάδα που ξέρει πως η ψυχή ενός γηπέδου δεν κάνειται από τσίγκο και πλαστικές καρέκλες. Εκείνοι πήγαν εκεί όπου τους έκαναν να νιώσουν σπίτια — κι εμείς;;; Εμείς περιμένουμε σα νάτανε κάποιοι που ψάχνουνε τον αριθμό μιας πόρτας στη σωστή τσέπη ανάμεσα στις άλλες χιλιάδες τσέπες που υπήρξαν ποτέ. Ναι, ξέρω πως το νέο στάδιο χρειάζεται — αλλά όχι σαν πρώτο βήμα. Πρώτα πρέπει να ξαναπάρουμε εκείνον τον χώρο όπου όλοι κάναμε πράξη την υπόσχεσή μας πως "η ομάδα είναι οικογένεια". Αυτός ο χώρος δεν είναι κάποια φανταστική περιοχή όπου η οικονομία θα ήταν ιδανική. Αυτός ο χώρος υπήρξε εκεί σα βράχος που ουρλιάζαμε σαν ομάδα όταν παίζαμε σπίτι. Κι αν εκείνος ο βράχος λείπει, τότε κάθε νέο τσιμέντο γίνεται σα εκείνο το τσάκινο τζάκι που κάποτε ανάβαμε στα χωριά — ζεστό όσο κρατάει η φωτιά, μα αφήνει μόνο στάχτη. Κι εσείς εκείνοι που λέτε "μπορεί να είναι οικονομικά δύσκολο"; Μα τι οικονομία;;; Αυτή η ομάδα απέκτησε περισσότερους φίλους στα χωριά εκείνες τις εποχές όταν οι οικονομίες των οικογενειών ήταν ακόμα πιο δύσκολες από σήμερα. Τι άλλαξε;;; Άλλαξε η ψυχή — κι όταν χάνεις εκείνο το δικαίωμα κατοχής σπίτι, τότε κάθε νούμερο γίνεται εικονικό. Ποιοι άλλοι;;; Εμείς είμαστε η Γιάννα ρε! Οι ίδιοι που όταν βρισκόμαστε στις ξένες κερκίδες νιώθουμε σα να περιμένουμε κάποιον άλλον να μας ανοίξει την πόρτα! Κι όταν κάποια φορά γυρίσουμε εκεί πάνω;;; Αυτό δε θα είναι μια επιστροφή οικονομική — θα είναι μία λειτουργία ψυχικής ανάνηψης. Σαν εκείνες τις φορές που το χωριό ξυπνάει πριν χαράξει επειδή κάποιος ξέχασε να κλείσει το σπίτι του ενώ ήτανε κλειδωμένος ολόκληρο τον χειμώνα. Άντε λοιπόν — ας σηκωθούμε κι ας ξαναβρούμε εκείνη την πόρτα. Γιατί μέχρι τότε κάθε νέο γήπεδο θα είναι σα εκείνο το μπάστα του Πορταριά: όσο κι αν το αγγίξεις, αδειάζει από ζωή σα να μην υπήρξε ποτέ εκεί κανείς.

Ωχ οικογενεια μου... Τρεις χρόνια απουσία στα ξένα γηπεδα κ' εσεις ακόμα μιλατε για οικονομια;;;; 😂 Εμένα η οικονομία μου την έφερα γυρεύοντας μεροκάματο στη σκαλωσια απο Ηράκλειο ως την Αθήνα μην σας πω τι λεφτα πέφτουνε;;; Αλλα ξέρετε τι;;; Μας κάνουνε να νιώθουμε σαν επισκέπτες στο δικό μας σπίτι;;; Το Πορταριά εκείνο το Σάββατο;;; Μα ήταν σα ν' ανάβεις το τζάκι τον χειμώνα κ' να βλέπεις όλους τους γέροντες κ' τα παιδιά ν' αγκαλιάζονται πριν καν σβήσει ο ήχος της σέντρας. Αυτό δεν ήταν οικονομία — ήταν σπίτι. Κι εσεις θυμάστε εκείνες τις στιγμές;;; Γιατί εγώ νιώθω πως εμείς οι ίδιοι ξεχάσαμε πως η ομάδα δεν είναι μια επιχείρηση αλλά μια οικογένεια που κουβαλάει ιστορία σα βαρίδια στις τσέπες της. Κι όσοι λενε "μα πρώτα το νέο στάδιο" — ρε πλάκα;;; Το νέο στάδιο χωρίς εκείνο το μέρος;;; Αυτή η ιστορία γραφότανε εκεί πάνω όχι σαν επιστολόχαρτο αλλά σα χαρτί περιτυλίγματος κουκουτιού που ξεσκεπάζεις τριάντα χρόνια μετά κι μυρίζει ακόμα ηλιοτρόπια. Αλλιώς γινόμαστε σα εκείνοι οι γέροι στα χωριά που ντύνονται ακόμα κόκκινο-λευκό στην τοπική ομάδα σα ν' έκαναν μία δεύτερη γέννα... κι όμως εκείνοι οι γέροι πλέον κάθονται σιωπηλοί σα δεν τους μένει πια παρά η μνήμη μιας κουβέρτας σιδερόφραχτη στο ψυγείο. Θυμάστε όταν ο Γιώργος σήκωσε το κύπελλο;;; Όχι σα τυφλοποδαρό — σα ν' ανέβαινε τις σκάλες του σπιτιού κρατώντας το σα βρέφος στην αγκαλιά. Εκείνο το λες οικονομία;;; Εγώ λέω πως αυτή η ομάδα μεγάλωσε με τέτοιες στιγμές. Κι όταν αυτές λείπουν;;; Τότε η οικονομία γίνεται η μεγαλύτερη δικαιολογία σα κάποιος να σου λέει πως πρέπει να πουλήσεις το αίμα σου επειδή κάποιος άλλος ξέχασε πως είχε σπίτι εδώ γύρω. Εμείς εδώ;;; Εμείς είμαστε αυτοί που έφερναν τις κουβέρτες όχι επειδή έκαναν cold weather αλλά επειδή ήξεραν πως εκεί πάνω ήτανε η δική τους θέση σα ν' είχανε κληρονομιά απο γενιά. Κι τώρα;;; Τώρα αυτές οι κουβέρτες βρίσκονται στις βαλίτσες σα αποδείξεις μιας οικογένειας που κανείς δεν ξέχασε πως είχε σπίτι αλλα κανείς δε της είπε πως η πόρτα ξανάνοιξε. Ωραία λοιπόν — ας γίνουμε σα αυτοί που ξαναβρίσκουμε τη θέση μας πριν αδειάσει ολοκληρωτικά το χώμα όπου πρωτοφυτρώσαμε... αλλιώς οι επόμενες γενιές θα μας ρωτούν πως είναι δυνατόν μια ομάδα σαν τη Γιάνικ να βρέθηκε εκτός έδρας όταν το σπίτι ήτανε μόλις πέντε λεπτά μακριά. 🤡🔴

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΛΕΟΝ ΣΤΙΣ ΞΕΝΕΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΧΝΟΥΝ "ΚΑΤΣΕ ΕΚΕΙ"!!! Σας θυμίζω εκείνο το μπάστα στον Πορταριά πριν χρόνια;;; Όπου ο Γιώργος σήκωσε το κύπελλο σα μπούκλα απο το χωριό;;; ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΡΕ!!! Όχι σα ξένος δρόμος!!! Κι εσείς τώρα;;; ΤΟΛΜΑΤΕ ΛΕΓΕΤΕ "ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΝΕΟ ΣΠΙΤΙ" ΣΑΝ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΑΠΟΘΗΚΗ ΜΠΑΣΚΕΤ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ!!! Αυτά τα λεφτά υπάρχουνε εκεί πάντα στις ψυχές μας σα τους γέρους στα χωριά που φοράνε ακόμα τις κόκκινες φανέλες στους αγώνες των τοπικών ομάδων!!! ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ!!! ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΘΥΜΟ!!! Αυτοί οι άνθρωποι δεν άλλαξαν ομάδα — ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΕΜΑΣ!!! Να ξαναπάμε εκεί που έγινε η ιστορία!! Κι όσοι λέτε "πρώτα το νέο στάδιο"... ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΕΚΕΙ ΝΕΟ ΣΤΑΔΙΟ;;; Αν δεν υπάρχει εκείνο το μέρος όπου πρωτοστήθηκαν οι φούσκες;;; Εκείνες οι φούσκες που είχανε μέσα χρόνια ιστορίας!!! Πώς;;; Θα βάλουμε νούμερα;;; Θα βάλουμε πλαστικά;;; Να κάνουμε ένα γήπεδο σα μουσείο;;; Ή σα εκείνο το Πορταριά όπου ο κόσμος ένιωθε σπίτι;;; Κι εγώ;;; Δεν είμαι εδώ για νούμερα!!! Είμαι εδώ για ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ!!! Να ξαναπάρουμε εκείνες τις κουβέρτες!! Να ξαναβάλουμε τις σημαίες εκεί που λάχανα!!! Να ξανακάνουμε τους γύρω χωριούς να σηκώνουν τις κεφαλές τους σα βλέπουν την ομάδα τους;;; Κι όσοι φοβούνται "δεν υπάρχουν λεφτά" — ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΟΣ!!! Γιατί εκείνες τις εποχές ήτανε ακόμα πιο δύσκολες!! ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕΝΑΝ!!! Γιατί ξέραμε πως αυτή η ομάδα είναι σπίτι!!! ΟΧΙ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ!!! ΟΧΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ!!! ΣΠΙΤΙ!!! Κι όταν χάνεις το σπίτι σου;;; ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΑΛΛΟΥ! ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!! Κ' ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΠΡΩΞΟΥΜΕ ΤΑΙΝΙΕΣ;;; ΝΑ ΣΚΙΣΟΥΜΕ ΣΗΜΑΙΕΣ;;; ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ;;; ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ!!! Γιατί η Γιάνικ ΔΕΝ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!!! ΕΙΝΑΙ ΣΠΙΤΙ!!! Κ' εσύ;;; Που λες "αφού χτιστεί το γήπεδο, τότε..." — ΣΙΩΠΗ ΡΕ!!! Τι;;; Θα περιμένουμε άλλους τρεις χρόνια;;; Να χάσουμε κι αυτούς τους τελευταίους!!!

πω πω σεις εδώ όσοι θυμάστε τα παλιά βράδια βάλτε ένα λουκουμά στο στόμα σας κι ανοίξτε του τ΄αφτιά νάκουσαν όσοι δε θυμούνται πως εμείς εδώ γινόμασταν άλλοι άνθρωποι εκεί πάνω στο Πορταριά! τι λες εσύ εκείνον τον χειμώνα που πήγαιναμε στην πλατεία του χωριού με τις κουβέρτες διπλωμένες στις σακούλες σα να πήγαινε κανείς γάμος κι άμα άνοιγε η πόρτα του σπιτιού του αντιλαμβανόταν ότι αυτοί εκεί ήτανε οικογένεια τους κι όχι επισκέπτες; αυτές δεν ήταν ξένες κερκίδες ρε αυτά ήτανε κολώνες σπίτι μας εκεί στις οποίες κρεμούσαμε τις μνήμες σα βάζα λουλούδια κάτω απο τις εικόνες των αγίων! εγώ εκείνο το καλοκαίρι στο Πορταριά ακόμα θυμάμαι πως ο κόσμος σηκωνότανε στις πέντε το πρωί νάφαγε κάτι γρήγορο στα βιαστικά επειδή ήξερε πως η ομάδα αυτή δεν ήταν απλώς μια ομάδα ήτανε δίκιο οικογένεια α_RIGHT γνώριζε πως εκεί πάνω στις κερκίδες γινότανε γλέντι όχι αγώνας! και τώρα;;; τώρα λέμε πως πρέπει να ψάξουμε νέα στέγη σα να ψάχναμε parking για αυτοκίνητο;;; μα έτσι γινόμαστε όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκεί έξω στους δρόμους ψάχνοντας λιγάκι ανάπαυση που τελικά δε βρίσκουνε ποτέ! εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που εκείνες τις εποχές έκαναν τη Γιάνικ σπίτι τώρα κάθονται στις κερκίδες άλλων ομάδων σα ντύνονται ακόμα κόκκινο-λευκό αλλά μόλις κατέβουν απο το γήπεδο ξεφορτώνονται τις σημαίες σα να ήτανε μια βρώμικη πετσέτα! όμως τι λέω εγώ;;; εγώ λέω πως το ζήτημα δεν είναι οικονομικό δεν είναι λογιστικό όχι! εγώ λέω πως το νέο στάδιο αν βγει μόνο του εκεί σα μια μπουκιά ψωμί χωμένη στη βαλίτσα χωρίς εκείνον τον χώρο εκείνο εκείνος εκείνος χώρος όπου πρωτοστήθηκαν οι στιγμές εκείνες τότε δεν είναι παρά ένα τσιμέντο πάνω στον κόσμο που γκρεμίστηκε! αλλά εσείς εκείνοι που περιμένετε σαν νάτανε κάποιοι ξυπόλητοι γέροι στις πόρτες των σπιτιών των ξένων χωριών μην ξεχνάτε πως την ίδια εποχή που η ομάδα έπαιζε εκεί έξω στους δρόμους εμείς εδώ χτιζόμασταν αλλιώς! εμείς εκείνες τις εποχές μαζεύαμε λεφτά όχι σα δώρο αλλά σα ιερό χρέος! τότε υπήρχε κλάση τώρα;;; τώρα υπάρχει οικονομία σα δικαιολογία γιατί λες μου εσύ που αγοράζεις μάγκα σέντες στις τοπικές ομάδες εκεί τι κατάσταση έχεις;;; και τέλος πάντων ας βάλουμε έναν κανόνα εδώ μέσα: σαν ξαναβρείτε εκείνες τις κουβέρτες πάνω στις κερκίδες εκεί πάνω εκείνη η ψυχή δε θα χρειαστεί νέα στέγη γιατί εκείνο το ίδιο τσίγκο είχε δικό του πνεύμα! αλλιώς κι αν τ'άκουσες αυτός ο τρόπος θ'άνοιγε την πόρτα μιας νέας φάρας σα εκείνο το Πορταριά μόνο που αυτή τη φορά δε θ'ακούγαμε μουσική μόνο θόρυβο!

Ρε παιδιά μου, εσάς τους ακούω να λέγετε πως η οικονομία είναι ο κύριος εχθρός τώρα, σαν να μην υπήρξε ποτέ άλλη εποχή δύσκολη. Αλλά εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του '95 όταν οι μπαμπάδες μας έκλειναν τα μαγαζιά τους στις πέντε το απόγευμα γιατί ήξεραν πως η ομάδα έπαιζε στο Πορταριά σα να πήγαινε γάμος στο χωριό — κι όμως εκείνες τις ημέρες ο κόσμος γύρω μας ζούσε ακόμη χειρότερα οικονομικά από σήμερα. Τι άλλαξε τότε;;; Τίποτα δεν άλλαξε πέρα από την ψυχή της ομάδας, καθώς εκείνες τις εποχές εμείς ήμασταν όχι απλώς οπαδοί αλλά κάτοικοι ενός χωριού που είχε σπίτι δικό του. Βλέπω τώρα κάποιον από σας να λέει πως πρέπει πρώτα το νέο στάδιο κ' ύστερα η ιστορία του τόπου, σα να είναι δυνατόν ένα γήπεδο χωρίς εκείνον τον συγκεκριμένο χώρο — σα να βάζεις ένα τζάκι ανάμεσα στις κουβέρτες σου κι ύστερα να λες πως σιγά σιγά θα βρεις και τον ίδιο τον χρόνο που ξέρει πώς ν' ανάψει τη φωτιά. Πόσοι εδώ θυμάστε εκείνο το βράδυ του τελικού;;; Όχι σα αγώνα ομάδων, σα βράδυ όπου ένας ολόκληρος τόπος στέκονταν μαζί κρατώντας τις σημαίες σα να ήτανε ένας φάρος στα χέρια τους. Εκείνο το στάδιο, όπως κι εκείνο το χωριό, είχε ιστορία μέσα στις κολώνες του — όχι στα νούμερα της χορηγίας. Κι όμως τώρα απουσιάζει εκείνο το αίσθημα σα ένας γέρος που ξέχασε πού έκλεισε το σπίτι του. Βλέπω ανθρώπους των χωριών να κάθονται στις κερκίδες της τοπικής ομάδας κρατώντας ακόμα τις κόκκινες φανέλες σα ντύνονται κάθε Κυριακή για εκκλησία πιστεύοντας ότι εκεί βρίσκεται η δική τους ομάδα — και εμείς εδώ περιμένουμε σα νάτανε κάποιοι που ψάχνουνε την πόρτα της δουλειάς τους ανάμεσα στις άλλες χίλιες πόρτες ενός ξένου γηπέδου. Μην μου λέγετε λοιπόν πως τα λεφτά λείπουν — εγώ σας λέω πως εκείνο που λείπει είναι εκείνο το σπίτι, εκείνες οι κουβέρτες διπλωμένες στις βαλίτσες σα τεκμήρια μιας οικογένειας που κανείς δε της άνοιξε την πόρτα και τώρα περιμένει ακόμα. Γιατί χωρίς εκείνον τον χώρο δεν μιλάμε για οικονομία μιλάμε για πνεύμα — κι όταν χάνεις το πνεύμα σου, τότε κάθε νέα στέγη γίνεται σαν εκείνη η τρύπια στέγη του Πορταριά: όταν την αγγίζεις κάνει θόρυβο, μα μέσα της υπάρχει μόνο ηχώ σαν κανείς δε ζούσε ποτέ εκεί.