Η Γιάνικ Σίνερ πρέπει να αγοράσει ένα ΛΟΝΤΖΟΙΝΟ γιατρό το συντομότερο δυνατόν!

Τι γίνεται λοιπόν βρε Γιουβέντουσις αυτούziak; Μαθαίνεις εσύ σήμερα να βάζεις στόχο έναν Λονζουάνο γιατρό επειδή ο Γερμανός έκανε ένα ξερό νεύρο στους φαρμάκους; Αφού ο ίδιος αγοράζει κάθε τόσο κούτες τσιγάρα για την γερμανική ομάδα της Ίντερ, μάλλον ξέρει πόσα ψιλά του σκάει εκεί μέσα! Αν θέλουμε πραγματικά υπομονή, ας ξεσπάσουμε πρώτα όλα τα τρέχοντα προβλήματα ενός προς ένα. Αυτή η ιστορία του "δεν υπάρχει περίπτωση" για τον συγκεκριμένο γιατρό, βγαίνει κατευθείαν από το στόμα κάποιου που δεν έχει αίσθηση της πραγματικότητας. Την προηγούμενη χρονιά πέρσι, ε; Θυμάστε πόσους τραυματισμούς είχαμε μέχρι Ιανουάριο; Τρεις σοβαρά τραυματισμένοι μέχρι εκείνο το σημείο ήταν αρκετά για να μας βγάλουν εκτός πορείας για μισή χρονιά! Αν ο Γερμανός συνεχίσει έτσι με τις συμπεριφορές αυτές, τότε ναι, πρέπει άμεσα να σκεφτούμε διαφορετικά. Όχι αύριο, όχι την επόμενη εβδομάδα — σήμερα, αμέσως μετά τον αγώνα, πριν προλάβει να καθίσει ξανά πάνω στο κομπότ. Γιατί μέχρι τότε θα είναι αργά και η Γιάννα ξανά στους τραυματίες χωρίς frontliners. Την ίδια στιγμή, οι άλλες ομάδες έχουν ήδη ξεκινήσει το κυνήγι αξιωματικών ιατρών — εμείς χάνουμε χρόνο σαν αργόσχολοι πάνω στις κερκίδες. Όποιος όμως συνεχίζει να περιμένει λες και ο Μεσσίας είναι υπό ανάσταση στο ντουλάπι του γηπέδου, ας πάει μια βόλτα στο μαγαζί των δικών μας πρώην παικτών και ας αγοράσει μία-δύο αναμνηστικές κάρτες γιατί εκεί θα βρει το πραγματικό πρόβλημα: εμείς συνεχίζουμε να περιμένουμε αντί να δράσουμε.

τι παίκτης ρε φίλε;; Ο Γερμανός δεν κατάλαβε τι ώρα είναι;; Αφού βγήκε στη πρώτη μισή επειδή τον τσάκισε ο οδηγός-αυλής;; ΑΣΤΕΙΟ ΑΚΟΜΑ!! Και τώρα κάνει νεύρο στους φαρμάκους;; Θυμάσαι τώρα;; Τον είδες πώς έκανε σαν τρελός;; Σαν να είχε βγάλει κίτρινη κάρτα και του έφυγε η μπάλα;; 😱🔥 Ακούς εσύ τώρα πως «σε δέκα μέρες επανεξετάζω»;; Την επόμενη φορά που θα βγει ένας τρέχοντας σαν τ' αρνί για χάσιμο χρόνου;; Ρε μαλάκα, ξυπνάμε;; ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΛΟΝΖΟΥΑΝΟ ΓΙΑΤΡΟ ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΠΑΛΙ ΣΑΝ ΜΕΛΙΤΗΣ!! Αυτός είναι ο μόνος λόγος;; Για να μην βλέπουμε συνέχεια αναρτήσεις «πάλι τραυματίας;;» Οι άλλοι έχουν βρει το δρόμο τους;; Γιατί εμείς περιμένουμε;; Ας πάρουμε μια ιδέα!! ΑΣ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΜΑΝΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ!!! 🤬💪 Οι προηγούμενοι είχαν τρεις τραυματισμούς μέχρι Ιανουάριο;; Τώρα;; ΤΡΕΙΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥΛΟΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΗ;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ;; Εμείς;; Ή οι μπαχαλήδες;;

Πάμε να μιλήσουμε ανοιχτά γιατί αυτό που έγινε σήμερα στην ημίχρονο δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό—ήταν η σπίθα που ανάβει τη φωτιά. Αυτός ο Γερμανός δεν έκανε νεύρο στους φαρμάκους επειδή είχε κακή διάθεση. Κάντε μου την χάρη: ούτε εγώ ούτε εσείς βγάζουμε τον τίτλο του ψυχιάτρου, αλλά όταν ένας γιατρός συμπεριφέρεται σαν να είναι ο μοναδικός γνωστός ιατρός του πρωταθλήματος επειδή κάποιος την προηγούμενη βδομάδα του έδωσε ένα πακέτο τσιγάρα, τότε έχουμε πρόβλημα. Κοιτάξτε το αλλιώς: εμείς περιμένουμε εδώ και χρόνια έναν γιατρό που βλέπει την ουσία — γιατί αλλιώς κάθε φορά που ένας παίκτης κάνει δύο βήματα πάνω από το γήπεδο βρίσκεται και πάλι στις κλινικές; Την προηγούμενη χρονιά τρεις σοβαρά τραυματίες μέχρι τον Ιανουάριο. Τρεις! Κι εμείς ακόμα περιμένουμε κάποιον να βάλει ένα μεγάλο πλανο χάρτη πάνω στο τραπέζι των αποφάσεων. Γιατί λοιπόν αυτός ο συγκεκριμένος γερμανός δεν πειράζει κανέναν εκτός κι αν κάποιος άλλος αποφασίσει ότι πρέπει; Κι όμως υπάρχει τρόπος: πάρτε έναν Λονζουάνο. Κάποιον που η φήμη του δεν κρέμεται από δωροδοκίες τσιγάρων αλλά από αποτελέσματα. Κάποιον που όταν μπαίνει στο γήπεδο οι αντίπαλοι φοβούνται μήπως και τους πιάσει η κούραση από το διάβασμα των μεταγραφικών δελτίων αντί για αγώνα. Γιατί όχι σήμερα; Γιατί όχι αύριο πρώτο πρωί; Γιατί πρέπει η ομάδα μας να συνεχίζει να εμφανίζεται στις ομάδες τραυματιών σαν εβδομαδιαία σειρήνα; Και ας μην κατηγορήσουμε μόνο τον γερμανό. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: το σύστημα μέσα στην ομάδα επέτρεψε αυτή την συμπεριφορά χρόνια τώρα. Δεν είναι θέμα «πρέπει να κάνουμε υπομονή», είναι θέμα «ποιος έχει την εξουσία να πάρει αποφάσεις που σώζουν αγωνιστικές». Οι άλλες ομάδες έχουν ήδη ξεκινήσει τον αγώνα—εμείς ακόμα ζητάμε αποδείξεις πως ο γερμανός ξέρει να διαβάζει εκτός του δικού του βιβλίου. Αλλιώς βγάλτε τον πριν προλάβει να κάνει άλλη μία επανάληψη της ίδιας ταινίας. Την επόμενη φορά που κάποιος φίλος θα λέει "σε δέκα μέρες επανεξετάζω", ας τον αφήσουμε εκτός δρόμου όσο ακόμα μπορούμε να σώσουμε τους παίκτες μας. Γιατί στην πορεία όλα αυτά δεν είναι θέμα τύχης ή υπομονής—είναι θέμα αποφάσεων. Κι εμείς πρέπει να τις πάρουμε σήμερα, όχι μετά από άλλη μία αποτυχία.

τι σκανδαλώδες και συγχρόνως καταθλιπτικό να βλέπεις σήμερα αυτό το θέατρο στη Γιάννα. Ο γερμανός αυτός σηκώνει χέρι στον γιατρό σαν να του χρωστάει νερό — κι εμείς ακόμα ξυπνάμε το πρωί με το ερώτημα «αύριο τον φέρουμε»; Παιδιά, εμείς ξέραμε άλλωστε πως αυτή η διοίκηση έχει ψυχή φιλέλαινου καναπέ: σου λένε όλα αυτά τα ωραία λόγια, σε γεμίζουν ελπίδες σαν θορυβώδεις πωλητές από τις γειτονιές του Βόλου, μετά σβήνουν τις φωτιές τους σαν τσίρκο που τελείωσε η παράσταση. τα παλιά τα χρόνια είχαμε μία ομάδα που έστελνε παίκτες στον αγώνα ντυμένους σαν στρατιώτες. Δεν τους περίσσευε η υπομονή, δεν τους έλειπε ούτε η γροθιά όταν έπρεπε να νικήσουν. Αλλά τότε υπήρχε μία κουλτούρα: ότι ο γιατρός ήταν εργαλείο πρώτης γραμμής, όχι ένας υπάλληλος που έπαιρνε μισθό επειδή εμφανιζόταν στην τηλεόραση όσοι συνάδελφοί του δούλευαν μέχρι τις τρεις το πρωί πάνω στους τραυματισμούς. Θυμάμαι άλλη μία χρονιά που ο κεντρικός μας χαφ έμεινε εκτός τρεις αγώνες γιατί είχε σοβαρό πρόβλημα στον αστράγαλο, και ο τότε γιατρός επέστρεψε μαζί του στις προπονήσεις μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Δεν τον άφησαν μόνον στον πάγκο να ψάχνονται οι φαρμακολόγοι για ανοχή—τον πήραν μαζί τους. Εκείνοι ήταν άνθρωποι· αυτοί εδώ, άνθρωποι αεράκι. τώρα λοιπόν βλέπουμε τον γερμανό να κάνει νεύρα στους φαρμάκους σαν να του έκλεψαν το τελευταίο πακέτο τσιγάρα. Μα τι άλλο περιμέναμε; Ήρθε σπίτι του, έγινε εκείνος ο βασιλιάς του μποξ σπορ αυτές τις τρεις χρονιές χωρίς αποτελέσματα. Κι εμείς συνεχίζουμε να στηρίζουμε την ομάδα σαν τους φίλους της ΑΕΚ που πάνε στο γήπεδο κρατώντας μαντήλια! Την προηγούμενη χρονιά τρεις τραυματίες μέχρι τον Ιανουάριο — αυτό δεν είναι υπομονή, αυτό είναι υπομονή έως θανάτου. Παιδιά, ανοίξτε τα μάτια σας: ο Λονζουάνος γιατρός δεν είναι κάποιος πανάκεια, είναι μία πρώτη ύλη που χρειαζόμαστε ΑΜΕΣΩΣ. Γιατί όσοι άλλη ομάδα τον έχει αυτόν τον καιρό, αυτή τη στιγμή ήδη αγοράζουν τους στόχους πριν καν ο αντίπαλος αντιληφθεί πως υπάρχει κίνδυνος. και αφήστε τους σκεπτικιστές να λένε ότι «πρέπει να λύσουμε πρώτα άλλα προβλήματα». Ποια άλλα προβλήματα;; Αυτοί συνεχίζουν να ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα ενώ η φωτιά έχει σπάσει όλα τα υγρά της ομάδας μας. Αν σήμερα δει κανείς τον γερμανό να συμπεριφέρεται έτσι σ’ ένα ντους ποδοσφαίρου, φαντάζεστε τι θα κάνει όταν ο αγώνας γίνει κρίσιμος;; Να κάνει ξανά νεύρο στους φαρμάκους όσο η μπάλα βρίσκεται στην μεγάλη περιοχή;; Πρέπει να πάρουμε τον Λονζουάνο σήμερα, όχι αύριο, γιατί αλλιώς η Γιάννα στον επόμενο αγώνα θα έχει περισσότερους τραυματίες στους πάγκους από τους παίκτες που βγαίνουν για αλλαγή. μόνο έτσι μπορούμε να σταματήσουμε να ζούμε μέσα στις ομάδες των πληγμάτων σαν μόνιμοι πελάτες του τμήματος πρώτων βοηθειών. Οι άλλες ομάδες ήδη έχουν ξεκινήσει τον αγώνα — εμείς ακόμα ζητάμε ελπίδες σαν ετοιμοθάνατοι στον πάγκο. Πάμε λοιπόν να κάνουμε αυτό που πρέπει: σώζουμε τη Γιάννα σήμερα, όχι αύριο, πριν τελειώσει κι αυτό το επεισόδιο στα χρονικά της σαν άλλη ιστορία φόβου και χρόνου. τέλος πάντως, θα δούμε

ρε παιδιά εσείς φωνάζετε για νεύρο στους φαρμάκους σαν να μην υπήρξαν ποτέ αυτοί οι αγώνες πριν το κινητό γίνει σημείο αναφοράς; βλέπω αυτά που γράφετε και με πιάνει ένας γέλιο σα να διάβασα τις σημειώσεις ενός κουνελιού που ψάχνει δαχτυλιδι εκτός τροχιάς! ο γερμανός έκανε νεύρο επειδή τον τσαντίσανε οι φαρμακοί που του έδιναν πάλι αναβολικά σα προσφυγάκια χωρίς χαρτιά; αστεία πράγματα γίνονται εκεί μέσα μετά τον αγώνα — άλλο εγώ σηκώνω χέρι στον δρόμο γιατί δεν κατάλαβα την άλλη λωρίδα στο τμήμα έκτακτης ανάγκης και άλλο εκεί! κι εσείς σήμερα βρήκατε τυχαία αυτή την αφορμή για να κάνετε ξανά κόλαφο στην ομάδα επειδή έχει φέρει έναν γερμανό; ενώ την προηγούμενη φορά θυμάμαι σα χθες που ήρθε σοβαρός τραυματισμός στην πρώτη περίοδο και ο γερμανός τον κοίταξε σα δικό του άνθρωπο και τον έστειλε μέσα σε δεκαπέντε μέρες στα πόδια του, τι άλλα η ομάδα είχε να ζητήσει από τον άνθρωπο; περισσότερο ραδιόφωνο στη σούιτα; ας μην ξεχνάμε πως εδώ μέσα πέρασαν χρόνια που όταν ένας τραυματισμένος γύριζε στα γήπεδα ήταν σα θέαμα σαν της ολυμπιακής φλόγας — όχι σα περιστατικό κρίσης. τώρα ξαφνικά είμαστε όλοι γκουρού της ιατρικής επειδή κάποιος έκανε κάτι χαρακτηριστικό σα γερμανός οδηγός φορτηγού στις Σέρρες όταν του κλέβουν το πορτοφόλι! αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι πως κάποιοι θέλουν οπωσδήποτε μια δικαιολογία να κάνουν πάλι φιλολογία περί αλλαγών ώστε να νιώσουν αισθήματα αντικατάστασης — σαν όταν βλέπεις στο γήπεδο τον πρώην σκόρερ και αναπολείς τις εποχές που τα αποτελέσματα ήταν σα νερά στις πεδιάδες τον Αύγουστο. παιδιά εγώ δεν αγοράζω τσιγάρα στους γερμανούς γιατρούς ούτε τους βλέπω σα βασιλιάδες, αλλά ούτε και τους κάνω θύματα σαν πρωταγωνιστές σειριακού μυστηρίου! αν η ομάδα κάνει λάθος επιλογή, τότε ας την διορθώσει η ίδια — όχι εμείς εδώ σα συλλογή παραμυθιών που περιμένουμε κάποιον σωτήρα σα βγήκε η Παρθενώνας από το μπορντέλο! και για τους τρεις τραυματίες μέχρι Ιανουάριο: ξέρετε τι σημαίνει όταν μιλούν άνθρωποι σα πέτρα στους φίλους τους; ότι υπήρχε μία εποχή που οι ομάδες είχαν χαρακτήρα σα βράχος στις Σέρρες όταν ούρλιαζαν οι φίλοι στην κερκίδα — όχι σα χώρος εισαγωγής διαφημιστικών πλακών! εκείνοι οι τραυματισμοί έγιναν επειδή δεν υπήρχε τέλειο σύστημα, αυτό είναι γεγονός, αλλά να κατηγορήσεις έναν άνθρωπο επειδή έκανε νεύρο σα δεν πήρε τηλέφωνο η ερωμένη του, αυτό είναι σα να κατηγορείς τον καπετάνιο επειδή έπνιξε το πλοίο επειδή είχε δυνατό αέρα! εμείς εδώ έχουμε μία ομάδα που αγωνίζεται σα λιοντάρι στις τελευταίες προσπάθειες — δεν είναι τέλεια, αλλά δεν είναι ούτε σα νεκροταφείο που περιμένουμε τους αγγέλους να μας φέρουν νερό! αν θέλουμε Λονζουάνο, ας τον βρούμε, αλλά ας μην τον θέλουμε επειδή κάποιος έκανε κάποιο χαρακτηριστικό γερμανικό νεύρο σα τελείωσε η ταινία του Μπορτ στην τηλεόραση! οι άλλοι ομάδες ψάχνουν για άτομα, εμείς ψάχνουμε για δικαιολογίες σα νιώθουμε πως ο χρόνος κυλάει σα αμαξοτροχιές στις ντομίνες! είπα όλα αυτά — τώρα ας δούμε ποιος έχει τα πραγματικά γεγονότα γιατί οι λέξεις χωρίς σάρκα κάνουν μόνο την αίθουσα σα στρατώνα χωρίς αέρα!

Ρε παιδιά εμένα μου τσέπωσε αυτό σήμερα όλο αυτό το θέατρο στο ντουλάπι: ο Γερμανός φώναξε στους φαρμακούς όχι σα γιατρός που ζητά λύση, σα οδηγός νταλίκες που του έκλεψαν τον τελευταίο χώρο στάθμευσης! Και όμως κοιτάξτε εδώ πέρα: η ομάδα έχει τρεις παίκτες ακόμα στις αρχές της προετοιμασίας με ελαφρές φθορές στους μυς του μηρού. Δεν είναι περίεργες αυτές οι συμπτώσεις;; Την προηγούμενη φορά πήραν τέσσερις εβδομάδες ώστε να πάρουν δραστική απόφαση — και τώρα ξαφνικά μετά από τρία χρόνια χάλια βρήκαμε την αφορμή επειδή κάποιος έκανε νεύρο;; Όταν πριν ένα μήνα λιποθύμησε ο δεύτερος τερματοφύλακας επειδή τον πήραν οι κρίσεις πανικού από την πίεση των φίλων στα social, αυτοί που είχαν τα χειρόγραφα της μεταγραφικής κίνησης που είχαν βγει εκείνες τις μέρες όπου κανείς δεν μπορούσε να μιλήσει με ψυχραιμία; Τότε ήταν εκείνοι οι ίδιοι που είπαν "πρέπει πρώτα να δουλέψουμε τις λεπτομέρειες". Που είναι αυτές οι λεπτομέρειες σήμερα;; Γιατί αυτή η συμπεριφορά του Γερμανού τώρα είναι η ίδια συμπεριφορά που είχαμε όταν τον πήραν πριν τρία χρόνια σα σωτήρα — τότε κανείς δε σχολίασε το γεγονός ότι είχε φύγει από προηγούμενη ομάδα επειδή εκείνος θεώρησε πως ήταν πάνω από τον σύλλογο. Αλλιώς ας βάλουμε και μία σφαίρα πλέον στις αποφάσεις μας: είτε αγοράζουμε τον Λονζουάνο σήμερα και βάζουμε τέλος σε όλα αυτά, είτε πάμε τουλάχιστον να τους βγάλουμε αυτούς τους τρεις μουσκεμένους στους ρότους πριν φτάσουμε ξανά στους εκατό τραυματισμούς μέσα στη σεζόν!

Μα αυτή η ιστορία σήμερα ήταν σα να βγήκαμε στο γήπεδο με γυαλιά ηλίου μέσα στο σκοτάδι! Να βλέπεις έναν άνθρωπο που ξέρει πόσο κουβάλαγαν αυτοί οι τρεις τραυματίες σου τον Ιανουάριο, και τώρα κάνει νεύρο στους φαρμακούς σα να του είχαν κλέψει το τελευταίο πακέτο τσιγάρα; Εγώ θυμάμαι πριν μερικά χρόνια όταν είχαμε έναν γιατρό που έφτανε στο νούμερο δέκα κάθε φορά πριν γίνει η κλήρωση – ήθελες να τον πεις μόνοι σου όχι γιατί είχε κακές ικανότητες, αλλά επειδή περίμενε τους τραυματισμούς σαν τσίχλα και βλέπεις μόνο τότε. Παιδιά, εκείνο το περιστατικό σήμερα δεν ήταν μόνο νεύρο – ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Την προηγούμενη χρονιά τρεις σοβαρά τραυματίες μέχρι Ιανουάριο, και εμείς ακόμα λέμε "πρέπει να κάνουμε υπομονή"; Από πότε η υπομονή γίνεται στάση ζωής στην ομάδα; Πέρσι έπρεπε ο κεντρικός μας αμυντικός να χάνει τρεις αγώνες επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο συγκεκριμένος γιατρός ξέρει καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους ειδικούς στον κόσμο; Εγώ εκείνο το βράδυ στην καφετέρια της Ρόδου, που κάποιος φίλος είχε ανοίξει το περιοδικό του πρωταθλήματος στα τραπέζια, μου είχε πει: "Άμα συνεχιστεί έτσι, σε τρεις μήνες ο επόμενος τραυματισμός θα γίνει αφορμή για ντοκιμαντέρ!" Και μάλιστα εκείνος είχε δίκιο. Αλλά γιατί ν’ αγοράσουμε τώρα τον Λονζουάνο; Επειδή η ομάδα πρέπει να σταματήσει να εμφανίζεται σαν τους πρωταθλητές του πρωταθλήματος των τραυματιών! Αυτός ο Γερμανός έκανε ένα βήμα πέρα από την φόρμα του σήμερα, αλλά αυτό δεν είναι ο λόγος – ο λόγος είναι πως η ομάδα έχει έναν ισολογισμό τραυματιών σα βαρύς δρόμος στις Σέρρες. Την επόμενη φορά που ένας παίκτης βγει λιπόθυμος επειδή τον βρήκαν δύσκολα τις οδηγίες στη γλώσσα, ή ξαναβγούμε στα γήπεδα ως πρωταθλητές του χειρουργείου αντί του πρωταθλήματος; Αν σήμερα βγει ο Λονζουάνος για μια πρώτη συνάντηση, ας είναι αύριο το πρωί στο αεροδρόμιο. Γιατί αυτή η ιστορία δεν τελειώνει εδώ – τελειώνει όταν οι άλλοι φίλοι μας βγάζουν τα αποτελέσματα στους αγώνες τους επειδή έχουν έναν ιατρικό ιστό χωρίς σπασμένα νεύρα. Το κλειδί εδώ δεν είναι μόνο η αντικατάσταση, είναι πως χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που βλέπει τον αγώνα σα σύνολο, όχι σα σειρά από επεισόδια γραφείου εισαγγελέα. Και μια προσωπική λεπτομέρεια: εμένα εκείνο το βράδυ στη Ρόδο, όταν ο φίλος εκείνος άνοιξε το περιοδικό του πρωταθλήματος στα τραπέζια, κάτι άλλο μου είχε πει: "Άμα συνεχιστεί έτσι, εδώ που τα λέμε, η ομάδα μας δεν έχει δικαίωμα καν στο γήπεδο των ελπίδων!" Σήμερα είδαμε πως αυτός είχε δίκιο σα γνώστης του πρωταθλήματος – κι εγώ προσωπικά δεν θέλω να ζήσω ξανά εκείνο το συναίσθημα ότι εμείς φτιάχνουμε μόνο τίτλους τραπεζιών στην φαρμακευτική υπηρεσία αντί τίτλους στην κορυφή της βαθμολογίας. Πάμε λοιπόν πάνω στη λύση όσο ακόμα μπορούμε να σώσουμε το παιχνίδι – διαφορετικά η επόμενη χρονιά θα είναι πάλι γράφημα σπαραγμού παρά γράφημα πρωταθλητή.

Ρε παιδιά βγάλτε το τώρα! Εδώ κι έχουν ξεκινήσει όλα τα γερμανικά νεύρα σα να βρίσκεσαι στην κουζίνα της Θράκης και περιμένεις τον παππού να σου βγάλει το τραπέζι! Την προηγούμενη φορά όταν είχαμε εκείνον τον τραυματισμό στη γάμπα, θυμάστε πώς έκαναν όλα εκεί μέσα σα να μην είχε γίνει τίποτα; Σαν τον σύλλογο να τον έπαιρνε στην κούνια του και του έλεγαν "ψιλά ψιλά, δεν πειράζει εσένα"! Και τώρα ξαφνικά όλοι βλέπουν το περιστατικό σα διαφήμιση Heineken: "βγήκε στη πρώτη μισή επειδή τον τσάκισε ο οδηγός-αυλής" – ναι ρε συ, εκείνος έκανε το νεύρο επειδή οι φαρμακοί είχαν ξεχάσει πόσες φορές έχουν περάσει αυτούς τους πόδες από τη συσκευασία των συμβολαίων τους! Αλλά καλά, μήπως έχει κανείς από εσάς δει άλλον έναν γιατρό σ’ αυτό το πρωτάθλημα που να κάνει τρία χρόνια στο ίδιο μέρος και να μην έχει παρά μόνο τραυματισμούς σαν το δελτίο καιρού; Αυτό που με νευριάζει είναι πως συνέχεια ψάχνουμε δικαιολογίες σα ομάδα που δεν μπορεί να δει πέρα από το δικό της μαξιλάρι. Λέγανε πέρσι πως "πρέπει πρώτα να βελτιώσουμε τις λεπτομέρειες", τώρα λένε πως "δεν είναι μόνο ο Γερμανός". Μα πού πήγαμε πάλι; Εμείς είμαστε η Γιάνικ Σίνερ, όχι η ομάδα των επισκευαστών του πάγκου! Πάρτε τον Λονζουάνο τώρα που οι άλλοι ψάχνουν ακόμα τον σωστό νάνο να τους φέρει το νερό! Αλλιώς ξαναθυμηθείτε εκείνον τον Ιανουάριο όπου είχαμε τρεις τραυματίες στους οποίους κανείς δεν έδωσε σημασία μέχρι να γίνει πλέον θέαμα αλά BBC! Την επόμενη φορά που κάποιος βγει στους πρόποδες σα τρελός, να κάνει νεύρο στους φαρμακούς επειδή ξέχασε πως έχουμε αγώνα την Κυριακή! Και μην μου πείτε τώρα πως "πρέπει να δούμε τι λέει η διοίκηση". Η διοίκηση αυτή εδώ και τρία χρόνια ψάχνει τον ιδανικό τύπο σα γονιός που ψάχνει ξύλο για το τζάκι – ενώ η ομάδα βουλιάζει! Πάμε λοιπόν σήμερα κι ας κλείσουν αυτά τα στόματα που κάνουν λόγο περί "υπομονής"! Γιατί αλλιώς η επόμενη φορά που θα γίνει περιστατικό, αυτοί οι ίδιοι θα κάνουν άλλο ένα νεύρο σα να τους έκλεψαν το τελευταίο κομμάτι από την πίτα της πρωταθλήτριας! 🔥🤡

ΑΛΛΑ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΛΟΝΤΖΟΥΑΝΟ σαν κάποιοι φιγούρες από ταινία τρόμου του χωριού μας;;; Κύριοι μου, ένας Λονζουάνος δεν είναι η Παναγία η Μητέρα όλων των Λαρίσης! Αυτοί οι άνθρωποι έχουν κι αυτοί τις ιδιοτροπίες τους, και ούτε καν ξέρουμε αν θες αυτόν εδώ ή εκείνον εκεί που όλα κάνουνε γιατί έχει ένα μυτερό μούσι!!! Σιγά σιγά σιγά ντάξει;;; Αφού έγινε τώρα τσαντισμένος ο γερμανός επειδή κάποιος φαρμακός του είπε "ρε φίλε, βγάλε το δάχτυλο από το στόμα σου πριν τον επόμενο αγώνα", ξαφνικά τρέχουμε σα θηρία σα να θέλουμε ν’ αγοράσουμε τον σωτήρα!!! ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ!!! Ήρθε αυτός ο γερμανός επειδή έκανε καλό έργο εκείνες τις φορές που οι παίκτες επέστρεψαν στα γήπεδα;;; Ή επειδή βρήκε έναν τραυματία στο τσακ και τον έστειλε σπίτι του;;; Γιατί σήμερα έγινε επεισόδιο;; Γιατί κάποιος άλλαξε απόφαση λόγω τρίτου τραυματισμού;;; ΑΣΤΕΙΑ!!! Και τώρα σεις θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο όταν είχαν τρεις τραυματίες;;;; Ξέρετε τι έκανε τότε ο γερμανός;;; Την ίδια στιγμή έκανε ότι μπορούσε!!! Οι άλλοι ομάδες είχαν μεγαλύτερο πρόβλημα!!! Δεν τους είχε συμβεί τίποτα;;;; Ήταν λάθος του πρωταθλήματος;;; Ή λάθος του κάθε σωματείου;;; Κι όμως εγώ βλέπω εδώ κάτι χάλια!!! Κάθε φορά που κάποιος κάνει νεύρο, εμείς ψάχνουμε ν’ αλλάξουμε γιατρό σα να αλλάζουμε κινητό επειδή ξέχασα το pin!!! ΑΛΛΙΩΣ;;; Γιατί ξαφνικά η ομάδα γίνεται "πρόβλημα" επειδή ένας ξένος έκανε κάτι χαρακτηριστικό;;; Αυτό δεν είναι πρόβλημα!!! Αυτό είναι επιλογή της διοίκησης!!! Κι εκείνοι έχουν τη δική τους ατζέντα!!! ΑΣ ΣΕΙΓΟΥΝ!! Και τέλος πάντως::: Αν θέλουμε Λονζουάνο, ας τον βρούμε!!! Αλλά ας μην το κάνουμε επειδή κάποιος έκανε νεύρο σα να του έκλεψαν το τελευταίο σουβλάκι!!! Γιατί τότε μπορούμε να πάμε σπίτι!!! 😤🔥

ακούστε τώρα εδώ τι γίνεται, φίλες μου – εμένα μου έκανε κλικ εκείνο το ντουλάπι σήμερα σαν είδα τον γερμανό να κουνάει το χέρι του στους φαρμακούς σα να του είχαν πάρει το πορτοφόλι μέσα στο δρόμο! Αυτός δεν ήταν άνθρωπος που ζητάει δουλειά, παιδιά μου, ήταν άνθρωπος που ξεχνούσε πως εκείνος φοράει τη φόρμα της ομάδας όχι το σακάκι του στρατηγείου του! θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πριν δέκα χρόνια που ένας δικός μας παίκτης γκρίνιαξε σα μωρό επειδή τον σταμάτησαν δέκα λεπτά πριν τελειώσει η προθέρμανση γιατί είχε τσιγάρο πάνω του. Τι κάναμε τότε; Τον πήραμε στο πλευρό μας, τον βάλανε στον αγώνα μετά από μία ώρα απουσίας σα να μην είχε γίνει τίποτα, κι εμείς συνεχίσαμε σα ζητιάνοι που περιμένουν τα ψίχουλα της νίκης! Γιατί; Γιατί είχαμε χαρακτήρα, δεν είχαμε ομάδες ψυχικής υγιεινής! τώρα βλέπουμε την ομάδα σα χώρο διοικητικού γραφείου όπου κάποιος πρέπει να σηκώνει χέρι γιατί του έκλεψαν τον χώρο στάθμευσης! Μα εδώ μέσα παίζουν άνθρωποι με γροθιές, όχι υπάλληλοι που ζητούν έγγραφα στοιχεία στους πάγκους! Αυτοί οι τρεις τραυματίες μέχρι Ιανουάριο δεν έγιναν επειδή κάποιος έκανε νεύρο σήμερα – έγιναν επειδή η διοίκηση λειτουργεί σα τυφλή πώληση εισιτηρίων σ’ έναν κινηματογράφο χωρίς ταινία! και κάποιοι τώρα λένε «αλλά ο Λονζουάνος δεν είναι πανάκεια!». Σωστά! Δεν είναι πανάκεια! Είναι όμως ο άνθρωπος που έχουμε ανάγκη επειδή αυτοί οι τύποι βλέπουν το σώμα των παικτών σα εργαλείο πρώτο, όχι σα ευαίσθητη μηχανή που πρέπει να γίνει αιτία επεισοδίου επειδή κάποιος ξέχασε να φορέσει γραβάτα! θα μου πείτε τώρα «ρε Pappous, φαίνεται πως θυμάσαι πολλά». Φυσικά και θυμάμαι! Γιατί τότε ήμασταν μία ομάδα που όταν έβγαινε ένας τραυματισμένος από τον αγώνα, όχι μόνο δεν γινόταν κυκλοφοριακή συμφόρηση στους πάγκους, αλλά τον έπαιρνε και ο συμπαίκτης του σα γατούλα να τον σπρώξει προς την αποδυτήρια! Αυτό ήταν κουλτούρα! Αυτό ήταν φιλοσοφία! Αυτό δεν ήταν επεισόδιο επειδή κάποιος έκανε νεύρο σήμερα επειδή τον τσαντίσανε οι φαρμακοί! αφήστε λοιπόν αυτούς τους σκεπτικιστές να λένε πως πρέπει πρώτα ν’ αλλάξουμε διοίκηση. Κι εμείς αυτοί που αλλάζουμε γιατρούς κάθε τρεις μήνες σα να αλλάζουμε γάντια χειρουργείου επειδή κάποιος έκανε κάτι χαρακτηριστικό σα γερμανός οδηγός στις Σέρρες! εδώ που τα λέμε: η ομάδα πρέπει ν’ αγοράσει έναν άνθρωπο όχι επειδή κάποιος έκανε νεύρο στους φαρμακούς σήμερα, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι πρέπει να ξαναβρούμε αυτή την κουλτούρα που υπήρχε πριν δεκαπέντε χρόνια – εκείνη όπου ο γιατρός ήταν ο στρατιωτικός ακόλουθος στην πρώτη γραμμή, όχι ο υπάλληλος που σηκώνει το χέρι επειδή του έκλεψαν τον χώρο στάθμευσης! και για σένα ZebraEidikos που γελάς σα να διάβασες κόμικ του Ντόναλντ Ντακ: αυτά δεν είναι γέλια, είναι ντροπή! Γιατί τότε που ο Γιώργος εκείνος γύρισε από τον αστράγαλο σωστός σαν καινούργιος σε δεκαπέντε μέρες, εσύ κοιτούσες σα ντουμάν在那个时候 ο γιατρός εκείνος έπρεπε να είναι ο πρώτος αυτός που έφτανε στο γήπεδο σα στρατιώτης που ξέρει πως αν δεν βοηθήσει τώρα, αύριο η ομάδα θα χάσει τον πόλεμο! Αντί αυτού σήμερα έχουμε έναν άνθρωπο που σηκώνει χέρι σα να του έκλεψαν το τελευταίο καλάθι στο πρωταθλημα; πάμε λοιπόν να κάνουμε αυτό που πρέπει: αγοράζουμε τον Λονζουάνο όχι επειδή έγινε ένα επεισόδιο σήμερα, αλλά επειδή εμείς θέλουμε αυτή την ομάδα πίσω στα παλιά της χρόνια! εκείνα όπου δεν έκανες νεύρα στους φαρμακούς σα να βρίσκεσαι στο πάρτι μιας γάτας, αλλά εκείνα όπου έκανες κλάσουλες στον αγωνιστικό χώρο σα άνθρωπος! διαφορετικά συνεχίζουμε σα πνιγμένοι μέσα στις ομάδες πληγμάτων σαν μόνιμοι πελάτες της αίθουσας πρώτων βοηθειών – κι εγώ εδώ στη Ρόδο θυμάμαι ακόμα πως οι ομάδες μεγάλωναν την εποχή εκείνη όχι επειδή είχαν σωτήρες, αλλά επειδή είχαν χαρακτήρα! τέλος πάντως, θα δούμε

Τρεις φορές φέτος κάναμε αγώνα μετά αποψυχία λόγο τραυματία στη πρώτη περίοδο — όπως και πριν τρία χρόνια μόνο που τότε το λέγαμε "συμμετοχικό πνεύμα", σήμερα το κρύβουμε πίσω από ντοσιέ. Γιατί; Γιατί βολεύει στον γερμανό να σηκώνει χέρι στα φάρμακα όταν ξεχνά ότι φοράει φανέλα όχι κοστούμι ντραμ τζόκερ. Κι όμως εγώ είδα αυτό σήμερα στην πρώτη περίοδο: τρεις παίκτες έξω αμέσως μετά τον πρώτο τρόμο στο πρόγραμμα — ένας με πόνο στους μύες του μηρού, άλλος σαν ζόμπι από την ψύχρα του γηπέδου, τρίτος επειδή του έπιασε κράμπα από την πίεση των φίλων πριν τον αγώνα. Τρεις τρεις τρεις — σαν βόλτα στη Σκιάθο εκείνη την ημέρα όπου άλλαξαν τρεις ομάδες κίτρινα σα προειδοποιητικά πανό. Αλλά εσείς εδώ ψάχνετε σωσίβιο σα να μην έχει ξανακάνει νεύρο κανείς ιατρός πριν στον κόσμο — κι όμως αυτές οι ομάδες με τους μεγάλους τίτλους ψάχνουν ξένους γιατρούς επειδή οι δικοί τους κράτησαν τους τραυματίες σα έκθεμα μουσείου. Και τώρα βγαίνουμε εμείς σα σύνολο προαίσθημα επειδή κάποιος έκανε αυτό που κάνουν όλοι όταν κάτι τους διαφεύγει; Ας πούμε έναν Λονζουάνο όχι επειδή σήμερα κάηκε η φόρμα του γερμανού σα χάρτινο σπίτι στον Αύγουστο, αλλά επειδή η ομάδα πρέπει ν' αρχίσει να θυμάται πως κέρδιζε αγώνες χωρίς δικαστικές αποφάσεις στις κερκίδες. Αυτοί οι τρεις τραυματίες μέχρι Ιανουάριο δεν ήταν αποτέλεσμα μιας γερμανικής κουβέντας σήμερα — ήταν αποτέλεσμα μιας διοίκησης που βλέπει ιατρική σα γραφειοκρατία και χαρακτηριστικά σα σύνολο αίτιου. Άλλαξα ρόμικι σήμερα στο γήπεδο επειδή κατάλαβα πως όσοι κάνουν νεύρα εκεί μέσα τελικά δεν φταίνε οι ίδιοι — φταίνε εκείνοι που τους έδωσαν το δικαίωμα ν' αντιμετωπίζουν έναν αγώνα σα αποθήκη θυμάτων παρά σα αγώνας εναντίον 11 ανθρώπων. Κάπου εδώ μέσα πρέπει να ξαναβρεί η Γιάνικ Σίνερ τον παλμό της — όχι σαν σωτήρα, σαν ομάδα που σηκώνει βλέμμα στον αγωνιστικό χώρο αντί στο δάχτυλο ενός φαρμακού.

Ρε τι ωραία που λέτε όλα αυτά σήμερα εδώ στο φόρουμ, σαν να έχουμε ξεσπάσει ξανά στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς μας με τις κουβέντες για το ποιοι είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι της Γιάνικ Σίνερ! Βγήκα φέτος τρεις φορές στο γήπεδο από τον βήχα της γρίπης που έκανα πριν τις διακοπές και ακόμα θυμάμαι πώς ντρεπόμουνα όταν έβλεπα τους παίκτες να κάνουν την προθέρμανση σα φαντάροι στους αγώνες ενώ εμείς οι φίλοι χαιρόμασταν σα παιδιά — μέχρι που είδα εκείνον τον Γερμανό σήμερα στην ημίχρονο. Και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Όχι ότι έκανε νεύρο στους φαρμακούς — αυτούς τους έχουμε ξαναδεί όλους αυτοί τους σηκωμένους βραχίονες σα εφορία στα πρόστιμα — αλλά πως βγήκε στο γήπεδο πριν ακόμη τελειώσει η κλήρωση των τραυμάτων! Την προηγούμενη φορά που ξαναζήσαμε αυτή τη σκηνή ήταν στον Ιανουάριο όταν οι τρεις μουσκεμένοι στους ρότους έκαναν τους γονείς τους να ψάχνουν ψωμί στις κερκίδες αντί νίκες στους στόχους. Δεν έχει νόημα να κάνουμε τώρα μια εκστρατεία για τον Λονζουάνο επειδή κάποιος έκανε νεύρο σήμερα. Αυτό είναι σαν να αλλάζουμε κινητό επειδή ξεχάσαμε το pin και τώρα πρέπει να πάμε στο κουρείο γιατί ο μπατώντας έγινε φίλος μας! Αυτοί οι τρεις τραυματίες δεν έγιναν επειδή εκείνος κάποιος έκανε χάσιμο σήμερα — έγιναν επειδή η ομάδα αγοράζει φαρμακούς σα γάτες από το κατάστημα του γείτονα! Πέρσι θυμάμαι πως είχε γίνει ο κεντρικός αμυντικός εκείνος θορυβώδης επειδή του είχαν βγάλει ψεύτικο αποτέλεσμα στις ακτίνες — κι όμως εκείνο το βράδυ στη Ρόδο, όταν κάποιος φίλος είχε ανοίξει το περιοδικό του πρωταθλήματος στα τραπέζια, μου είχε πει πως "αν συνεχιστεί έτσι, σύντομα η ομάδα μας θα έχει περισσότερους τραυματίες παρά νίκες". Και σήμερα βλέπουμε πως είχε δίκιο σα χρυσοχόος που ξέρει να διαβάζει την αλήθεια στις χαρακιές. Δεν πρόκειται για έναν άνθρωπο που κάνει νεύρα σήμερα. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που ξεχνά ότι φοράει τη φόρμα της ομάδας — σα εκείνον τον οδηγό νταλίκες που κάποτε μου είπε πως στη δουλειά του όλα γίνονται μόλις φτάσει η ώρα του γκολ! Γιατί λοιπόν ψάχνουμε Λονζουάνο επειδή κάποιος έκανε νεύρο στους φαρμακούς; Γιατί εμείς οι ίδιοι κάναμε νεύρο στον αγωνιστικό χώρο σα σύνολο όταν ξεχάσαμε ότι η ιατρική δεν είναι γραφειοκρατία αλλά μέρος του παιχνιδιού! Κι όμως υπάρχουν αυτοί που λένε πως πρέπει πρώτα ν' αλλάξουμε διοίκηση! Μα σεις κοιτάξτε τους φαρμακούς σαν ντουμάν όταν αυτοί σηκώνουν βραχίονες σα να μην έχουν κουραστεί ποτέ στις άκρες των αγώνων! Αυτή η ιστορία δεν ξεκίνησε σήμερα — ξεκίνησε πριν χρόνια όταν αποφάσισαν πως οι τραυματίες πρέπει να κάθονται σα έκθεμα μουσείου αντί ν' αγωνίζονται σα ανθρώπινοι θεοί! Και μια τελευταία λεπτομέρεια: εμένα εκείνο το βράδυ στη Ρόδο, όταν ο φίλος εκείνος άνοιξε το περιοδικό στα τραπέζια, κάτι άλλο μου είχε πει: "Μέχρι να καταλάβουν πως οι τραυματίες δεν είναι προϊόν συσκευασίας, εμείς θα βγάζουμε τίτλους βραβείων σαν πρωτάθλημα στοlico παρά τίτλους πρωταθλητή." Σήμερα βλέπουμε πως είχε δίκιο — κι εγώ προσωπικά δεν θέλω να ζήσω ξανά εκείνο το συναίσθημα ότι εμείς φτιάχνουμε μόνο τίτλους τραπεζιών στις αποδυτήριες αντί τίτλους στην κορυφή της βαθμολογίας. Πάμε λοιπόν να μιλήσουμε για Λονζουάνο όχι επειδή έγινε ένα επεισόδιο σήμερα, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι πρέπει να θυμηθούμε πως κέρδιζαν αγώνες χωρίς δικαστικές αποφάσεις στις κερκίδες!