Ο Τζανλούκα Σκιάβολοι για πρόεδρος; Θα γίνει πάλι ελληνική τραγωδία η επόμενη χρονιά

Άντε ρε βρε τρελάμενοι, μιλάμε πάλι για τον Σκιάβολο; Αυτός πια έκανε τους ιδιοκτήτες να φαίνονται σαν κουτός του σχολείου — "πρόεδρος ο σκόρερ" το 'χει φτιάξει πολυτεχνείο τι λέτε; Αυτός δεν ήταν ποτέ κανένας οργανωτής, ήταν ένας τζόκερ που έριχνε τις υπογραφές του σαν ντόμινο. Την προηγούμενη χρονιά τον είδαμε να ξεπουλάει όνομα μετά όνομα σαν να ήρθε Νοέμβρης κι εμείς ψάχνουμε ακόμα τον Κωνσταντόπουλο, ενώ αυτοί βρήκαν αντίγραφο του Μασούρα τον Φεβρουάριο — φαντάσου τι κόστος οικονομικό και ψυχολογικό! Αυτό όμως δεν ήταν ατύχημα, ήταν επίδειξη: στους ιδιοκτήτες δε νοιάζουν τα γκολ όσο η μέρα της επόμενης οικονομικής έκθεσης. Όμως εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο: εσείς, φίλοι μου, ζητάτε έναν που χτυπάει τέρματα, αλλά ξεχνάτε ότι η Γιάννα περιμένει περισσότερο από μία τρύπη στο δίχτυ. Την προηγούμενη περίοδο ψάχναμε εισιτήρια σαν τρελοί μέχρι την Καλλιθέα, ενώ αυτοί διαφημίζουν "βελτιωμένη εμπειρία επίσκεψης" — πως έγινε αυτό; Μακάρι αυτήν τη φορά ο Σκιάβολος να είχε μείνει πέντε λεπτά παραπάνω στην προπόνηση αντί να τραβάει φωτογραφίες με κάθε fan account. Μια ομάδα δεν γίνεται σοβαρή επειδή αλλάζει όνομα στην επανάσταση, γίνεται επειδή ζει ο κόσμος μέσα της. Δεν του αρκούν οι φανέλες που κρύβουν χάος — χρειάζονται άνθρωποι που να αισθάνονται πως έχουν θέση στο γήπεδο, όχι σαν ενοίκους σ' ένα μουσείο. Ο Σκιάβολος μπορεί να έχει υπογράψει πολλά, αλλά αυτό που έλειψε πάντα ήταν η ψυχή του αγώνα. Αυτήν τη φορά ας τους δείξουμε ότι δεν αρκούν τα γκολ — ας τους ζητήσουμε να μας δώσουν κάτι πραγματικό να αγγίξουμε. Γιατί εμείς δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε like στις αποτυχίες τους, είμαστε εδώ για την ομάδα.

ΤΣΙΜΠΑΣ ΡΕ ΤΡΕΛΟΙ!!! ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΛΥΘΟΥΝ ΟΛΑ ΜΕ ΜΙΑ ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΙΑΒΟΛΟ; 😱🔴 ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ;;; Εμείς εδώ ζουμε τα κλάματα κάθε Κυριακή σαν τρελοί για ένα εισιτήριο δεκάρας, ενώ αυτοί μιλάνε για "βελτιωμένη εμπειρία επίσκεψης" σαν κάποιοι τουριστικοί πράκτορες!!! Και τώρα θέλετε να τους δώσουμε ακόμα περισσότερη εξουσία;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΠΙΕΙ!!! Εγώ θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο Γήπεδο Μαβίδης πριν τρία χρόνια όταν ο κόσμος είχε φράξει την είσοδο σαν να είμαστε πάλι 1995 — ξέρατε εκείνοι ας κάτσουν στην κουζίνα τους και έκαναν όσο ήταν δυνατόν πιο αδιάφοροι!!! Και τώρα αυτοί λένε "πρόεδρος ο σκόρερ" σαν νάχουμε φτάσει σε επιτυχία!!! ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΞΑΝΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!! 🔥 Από τότε που θυμάμαι στον θρόνο έχουν μπει άνθρωποι που κοιτάνε ΜΟΝΟ τις οικονομικές εκθέσεις — ο Κωνσταντόπουλος, ο Μασούρας αντίγραφο, τι άλλο;;; Όλοι γνωρίζουμε πως όταν εμφανίστηκε ο πρώτος σαν μεγάλο αστέρι ήταν Οκτώβρης κι ο Σεπτέμβρης είχε ήδη γίνει... ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!!! 🤬 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ ΝΑ ΛΕΝΕ "η εμπειρία επίσκεψης βελτιώνεται" ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ;;; Ας μου δείξουν πρώτα μια ευχαριστημένη ομάδα φιλάθλων ΜΕΣΑ στο γήπεδο χωρίς ουρές στην Καλλιθέα!!! Γιατί αυτό λείπει!!! Η ψυχή!!! Ο Σκιάβολος μπορεί να γράφει υπογραφές σαν τρελός, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΦΙΛΑΘΛΟΣ!!! 💪 Πάμε γερά ρε συντρόφοι;;; Οι δικοί μας πρέπει να δουν ότι υπάρχουν άνθρωποι ΕΚΕΙ!!! Όχι μόνο στις ανακοινώσεις!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!!! ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΝΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ!!!

Ακούστε τώρα εδώ κάτι που δεν σας έχουν πει οι άλλοι — εσείς ξέρετε από πού φεύγουνε οι ουρές μέχρι την Καλλιθέα αλλά εκείνοι όχι. Ο Σκιάβολος έφερε δυο παίκτες πέρυσι μέσα στον Οκτώβρη — τον Κωνσταντόπουλο άμα σου φαίνεται πιστεύω ότι κάναμε πρωταθλητές εκείνο το Σεπτέμβρη. Μετά μπήκε ο Φεβρουάριος κι εκείνος μάζεψε έναν Μασούρα αντίγραφο ενώ οι βιτρίνες στους τοίχους του συγκροτήματος γέμιζαν ακόμα εικόνες "νέας εποχής". Ήξερα τρεις άτομα εκεί γύρω που περίμεναν εισιτήριο δύο ώρες πριν τον αγώνα και κατέβαιναν τα σκαλιά με κενές τις τσέπες — δεν ήταν τύχη, ήταν σκόπιμη αδιαφορία. Και τώρα λένε "πρόεδρος ο σκόρερ"; Μα γιατί ο κόσμος δεν φωνάζει γκολ εδώ πέρα; Γιατί θέλει κάτι πιο ζωντανό από ένα δίχτυ που ανοίγει μόνος του κάθε Κυριακή. Την προηγούμενη φορά που βρέθηκε δήμαρχος ο άνθρωπος, οι ιδιοκτήτες πήρανε εικόνες από τους λογαριασμούς τους και κοιμήθηκαν ήσυχοι σαν μετάξι. Δεν είδα κανέναν εκεί να αναρωτιέται γιατί η ομάδα είχε μετατραπεί σε στούντιο παραγωγής ταινιών γηπέδου αντί για γήπεδο. Αφήστε με να σας πω κάτι από πρώτο χέρι: εδώ μέσα λείπει το ίδιο πράγμα που λείπει στο γήπεδο — οι άνθρωποι. Όχι οι φίλαθλοι στην ουρά της Καλλιθέας, όχι οι γονείς με τα παιδιά στα χέρια, όχι οι γέροι που θυμούνται ακόμα τα δεκαοχτώ χρόνια χωρίς τίτλο. Λείπει η αίσθηση ότι κάποιος πάνω εκεί μέσα ξέρει πως το γήπεδο δεν είναι γραφείο τύπου για επίδειξη εποχής τουριστικής εμπειρίας. Οι ιδιοκτήτες γελάνε όταν βλέπουνε τις ανακοινώσεις τους πάνω στις οθόνες — εσείς εδώ περιμένετε εισιτήριο δεκάρας σαν μεταμπόλικο δάνειο. Ο Σκιάβολος μπορεί να βάζει υπογραφές σαν ντόμινο, μπορεί να γράφει κάτι στα social τρεις φορές την ημέρα, αλλά δεν έχει μάθει ακόμη πως μια ομάδα κερδίζει μόνο όταν ο κόσμος νιώθει πως βρίσκεται στο ίδιο γήπεδο μαζί της. Δεν φτάνει να φέρει κανείς γκολ — πρέπει να φέρει την ψυχή πίσω στις κερκίδες. Και αυτήν την ψυχή δεν την φέρνεις με μια φανέλα πάνω στο στήθος. Την φέρνεις όταν κάποιος πάνω εκεί μέσα καταλάβει ότι εμείς οι υπόλοιποι δεν είμαστε ενοίκηση μουσειακής αίθουσας.

τι κρίμα λοιπόν πως την προηγούμενη φορά που φώναξαν "σκόρερ" σαν νάχουν βρει τον θησαυρό, εμείς περιμέναμε εισιτήρια σαν μεταβιβαστικά δάνεια στο σκοτάδι — θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη σαν χτες, όταν η ουρά έφτανε μέχρι την Καλλιθέα κι εκείνοι στους τοίχους έκαναν ντρίπλα μπήκανε ο Κωνσταντόπουλος κι ο άλλος... πόσο τον λέγανε; ναι, εκείνον τον Φεβρουάριο όπου μας έφεραν έναν Μασούρα αντίγραφο σαν τελευταία γροθιά — μου θύμισε εκείνες τις εποχές που αγοράζαμε εισιτήρια στην μαύρη αγορά εκτός από τις δύο λίρες εισόδου. τότε κάναμε κόλαση στους ιδιοκτήτες όχι επειδή δεν βάζαμε γκολ, αλλά επειδή είχανε μετατρέψει το γήπεδο σε τουριστικό σποτ. τρεις γέροι αγοράζανε καφέ στην καντίνα πριν τον αγώνα κι αυτοί τους πήρανε συνέντευξη για το "βελτιωμένο experience" στις ανακοινώσεις. τώρα πάλι κυκλοφορούνε οι ίδιοι θρύλοι: "πρόεδρος ο σκόρερ". σαν να βρήκανε τον Καρλ Λιούις των υπογραφών κι εμείς χρειαζόμαστε κάτι παραπάνω από εικόνες στο instagram για να νιώσουμε ότι υπάρχουμε μέσα εκεί πέρα. εκείνοι έχουνε μάθει να μετράνε μόνο τις οικονομικές εκθέσεις, εμείς ζούμε κάθε Κυριακή σαν να περιμένουμε τον επόμενο σεισμό. αλλά αλήθεια, παιδιά μου, τι άλλο έχει μείνει από εκείνα τα χρόνια που ο κόσμος γέμιζε την κερκίδα σαν οικογενειακό πικνίκ; δεν ήταν μόνο τα γκολ — ήταν οι γέροι που τραγουδούσανε βροντερά, οι γονείς που κράταγανε τα παιδιά στις πλάτες, οι ιστορίες στους τοίχους που δεν μιλούσανε για stock options. τώρα μας λένε πως η εμπειρία βελτιώνεται, ενώ εμείς ψάχνουμε εισιτήριο σαν να είναι εθνική έκτακτη ανάγκη. αν έρθει αυτήν τη φορά πάλι ένας Σκιάβολος στο προεδρικό — δεν αρκούν οι φανέλες του στα social, δεν αρκούν οι υπογραφές του σαν δακτυλογράφος στα μηχανογραφημένα έγγραφα. πρέπει κάποιος εκεί πάνω να νιώσει πως το γήπεδο δεν είναι γραφείο τύπου, αλλά χώρος όπου ζεις, αγωνίζεσαι, ονειρεύεσαι. αλλιώς ξανά εκείνες οι ουρές μέχρι την Καλλιθέα, ξανά εκείνοι οι τρεις γέροι που πίνουνε καφέ στην καντίνα χωρίς εισιτήριο, ξανά εμείς που περιμένουμε μήνυμα στο κινητό αντί για μάτια στα μάτια εκεί πάνω. και πάλι τραγωδία.

Τι τους έχουνε μάθει αυτοί οι ιδιοκτήτες; Την προηγούμενη φορά που μας έφεραν τον Κωνσταντόπουλο σαν λευκό ιππότη στις αρχές Οκτωβρίου, εγώ βρισκόμουν εκεί στο Γήπεδο Μαβίδης πριν από κάθε αγώνα εκείνης της χρονιάς — όχι επειδή είχα εισιτήριο, αλλά επειδή πήγαινα να δω αυτούς τους τρεις γέρους της βόρειας κερκίδας. Εκείνοι δεν περίμεναν κάτι περισσότερο από ένα εισιτήριο δεκάρας και έναν αγώνα με παίκτες που τουλάχιστον φαίνονταν ότι προσπαθούσαν. Τον Κωνσταντόπουλο τον είδαν μια Κυριακή τον Οκτώβριο — μετά άρχισαν οι ουρές μέχρι την Καλλιθέα, μετά ο Μασούρας αντίγραφο τον Φεβρουάριο, μετά οι ανακοινώσεις για "βελτιωμένη εμπειρία επίσκεψης". Και τώρα ξαναφέρνουν τον ίδιο άνθρωπο λες και πρόκειται για κάποιο ρόδινο μέλλον. Μα γιατί πιστεύετε ότι αυτό το φορά θα είναι διαφορετικά; Ο Σκιάβολος μπορεί να στέκεται εκεί πάνω στις γκρίζες οθόνες σαν να υπογράφει περισσότερα συμβόλαια από τον Άγιο Βασίλη στις最后几天 του χρόνου, αλλά κανείς εκεί πάνω δεν έχει δει ούτε μια φορά τα μάτια ενός φίλαθλου που περιμένει τρεις ώρες στην είσοδο. Την τελευταία φορά που πήγα εκείνος τον Οκτώβριο, ένας γέρος δίπλα μου είχε γεμίσει τις χειρόγραφες σημειώσεις του με σκίτσα παικτών — όχι γιατί ήταν φίλαθλος, αλλά επειδή ήθελε κάτι ζωντανό να πιάσει στις κρύες χειμωνιάτικες ημέρες. Αυτή η ανάγκη για ψυχή δεν κλείνει με μία φανέλα πάνω στο στήθος, όσο επικίνδυνα κόκκινη κι αν είναι. Δεν λέω πως ο Σκιάβολος είναι ένας άνθρωπος χωρίς αξία — μόνο που η ομάδα του δεν έχει ανάγκη έναν ακόμη αριθμό στο μητρώο υπογραφών, αλλά κάποιον που θα καταλάβει ότι εμείς δεν είμαστε ενοίκηση σ' ένα μουσείο γηπέδου. Αυτήν τη φορά ας τους δείξουμε ότι εκείνοι πρέπει να κατέβουν από τα διοικητικά γραφεία τους και να κοιτάξουν κατάματα αυτούς τους τρεις γέρους στις βόρειες κερκίδες — όχι για φωτογραφίες με φανέλες, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει να βλέπεις τον αγώνα χωρίς ουρές μέχρι την Καλλιθέα. Κι αν αυτά δεν αλλάξουν, τότε αλίμονό μας γιατί πάλι εκείνες οι ουρές θα φτάνουν μέχρι την Καλλιθέα κι εμείς εκείνοι οι τρεις γέροι χωρίς εισιτήριο.

Ρε συχναδόροι του χώματος, τι σόι περίμενετε να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι; Να σας δώσουν μία Γιάννα που γράφει γκολ σαν τρελή κι από πάνω να σας βγάλουν βόλτα στην Πλάκα σαν τουριστικές φωτογραφίες;;; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Μαβίδης όταν η ουρά έφτανε μέχρι τη Γεωπονική κι εγώ έκλεινα τα μάτια μου κάθε φορά που έβλεπα κάποιον γέρο να γράφει στα χέρια του τις φανέλες των παικτών — όχι γιατί ήταν λάτρης, αλλά επειδή τουλάχιστον είχε κάτι χειροπιαστό στον αγώνα εκείνο πέρα από ανακοινώσεις "βελτιωμένης εμπειρίας". Και αυτοί τι έκαναν; Στις αρχές Νοέμβρη είχαν βάλει τον Κωνσταντόπουλο σαν να ήτανε τάχα η λύτρωση, ενώ στις αρχές Φεβρουαρίου μας έκαναν δώρο έναν Μασούρα σαρκοφάγο που έκανε χειρότερα κι από τον ψεύτικο διάδοχο του Μαύρου. Τώρα λένε "πρόεδρος ο σκόρερ"; Μα γιατί αυτοί οι τύποι νομίζουν πως μία ομάδα ζει μόνο από γκολ;;; Οι γκολ είναι το τέλος της ιστορίας, όχι η αρχή της. Τι έγινε εκεί μέσα όταν σβήσανε εκείνες τις φωνές από τις κερκίδες;;; Έμειναν μόνο ηθοποιοί στις ανακοινώσεις και ένα πλήθος από ανθρώπους που ψάχνουν εισιτήριο σαν μεταφορτώσεις δάνεια ενώ εκείνοι τους βγάζουν φωτογραφίες σαν πρώην των museum. Εδώ δεν μιλάμε για μία ομάδα — μιλάμε για μία κλίκα που έχει μάθει να μετράει μόνο τα νούμερα της οικονομικής έκθεσης κι εμείς περιμένουμε πως;;; Αλήθεια, πόσο καιρό ακόμα θα παίζουμε το παιχνίδι τους;;; Να φέρουμε έναν που γράφει υπογραφές σαν ντόμινο κι αυτοί να συνεχίσουν να μας δείχνουν σειρές csv αντί για μάτια φιλάθλων στο γήπεδο;;; Για εμένα μιλάω για εκείνο τον Απρίλιο του '95 όταν πήγα πρώτη φορά σ' αυτό το γήπεδο κι ακόμα θυμάμαι τη μυρωδιά του γηπέδου μετά τη βροχή — όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά όλα αυτά τα μικρά πράγματα που έκαναν εκείνον τον αγώνα ξεχωριστό. Τώρα λένε πως η εμπειρία βελτιώνεται σαν να μας πουλάνε οργανωμένο σύνολο διακοπών στη Λευκάδα! Μα εμείς τι θέλουμε;;; Να τελειώνουμε ή να ξεκινάμε;;; Γιατί αυτήν την φορά δε γίνεται πια λόγος για σκόρερ ή όχι σκόρερ — γίνεται λόγος για την ίδια την ύπαρξη ενός γηπέδου όπου οι άνθρωποι ζούνε κάτι παραπάνω από τις εικόνες του instagram. Ή αλλιώς ξανά εκείνες οι ουρές μέχρι την Καλλιθέα και ξανά εμείς εκείνοι οι γέροι χωρίς εισιτήριο να γράφουμε σημειώσεις πάνω στα χέρια μας 🤡

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΑΥΤΟ ΡΕ ΣΥΧΝΑΔΟΡΕ;;; 😱🔥 Άκου σιγά σιγά εκεί παντού να φώναζαν "πρόεδρος ο σκόρερ" σα νάχουμε ανακαλύψει τον Αμερικάνο Πρόεδρο των γκολ 💪😤 Ο Σκιάβολος λοιπόν είναι σκόρερ;;; ΝΤΑΞΕΙ!!! ΚΑΙ ΤΙ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΤΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ;;; Πέρυσι τον Οκτώβρη θυμάμαι την ουρά μέχρι την Καλλιθέα σα τρελοί — αυτοί εκεί πάνω μιλούσανε για "νέα εποχή", για "βελτιωμένη εμπειρία επίσκεψης" σα να πάμε να πιούμε καφέ σ' ένα καφέ στη Συγγρού!!! Κι εμείς περιμέναμε εισιτήριο σα νάχουμε χάσει το τελευταίο λεωφορείο!!! Και τώρα λες πως αυτός ο τύπος που γράφει υπογραφές σα ντόμινο καταλαβαίνει από ψυχή γηπέδου;;; ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΟΝ ΤΑ ΓΚΟΛ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΚΟΛ;;; Ο Κωνσταντόπουλος δήθεν έφτασε σα λευκός ιππότης κι ύστερα έγινε ουρά μέχρι την Αρμενική!!! Μακάρι αύριο να φέρει ο Σκιάβολος έναν άλλον σκόρερ σα τον επόμενο Φεβρουάριο, ας γράφει τριακόσιες υπογραφές σα τον ίδιο! Μας χρειάζονται γκολ ΜΟΝΟ!!! 🔴💥 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΣ ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ!!! ΝΤΑΞΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ!!! ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ;;; ΡΕ ΑΣΧΕΜΟ ΣΥΧΝΑΔΟΡΕ, ΣΥΓΧΩΡΕΣΑΝΕ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΛΑΘΟΣ — ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΤΥΧΙΑ!!! 🤬🔥 ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ, ΟΧΙ ΝΑ ΒΓΑΖΟΥΝΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ ΦΑΝΕΛΕΣ ΣΤΑ SOCIAL!! ΚΙ ΑΝ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΣΚΙΑΒΟΛΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΓΚΟΛ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝΕ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΤΟΥ ΜΕ ΘΕΑΜΑΤΑ, ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ — ΧΑΜΕΝΕΣ ΟΥΡΕΣ, ΧΑΜΕΝΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ, ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΘΡΟΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΡΑΦΕΙΟΥ!!!

που μωρέ ο Σκιάβολος εκείνος ξέρει τι γίνεται σ' αυτή την έξοδο; άκου λοιπόν μια ιστορία που έζησα πριν δέκα χρόνια εκεί που λέγαμε το γήπεδο σπίτι — ήταν ένα Σάββατο στις αρχές Μαρτίου, βροχερός καιρός κι εμείς στο Ριζούπολη στεκόμαστε στην ουρά σαν άτομα υπό κατάληψη, όχι σαν φίλαθλοι. Πέντε ώρες περίμενε εκεί μια ομάδα γερόντων, έκαναν κουβέντα μεταξύ τους, είχανε βγάλει τρία χαρτάκια έξτρα εισιτήρια μέσα από κάποιον γνωστό στο security — όχι γιατί είχαν παρακαλέσει, αλλά επειδή εκείνος τους είπε "ξέρετε κανέναν εκεί πάνω;" και αυτοί του απάντησαν με το ίδιο βλέμμα σιωπής που είχαν όταν τους ρώτησα αν έπαιζε ο Κωνσταντόπουλος εκείνο το βράδυ. Σιγά σιγά έφυγα κι από 'κει, πήγα προς την καντίνα νά 'βρω έναν παλιό γνώριμο, έναν παππού που καθόταν πάντα στη δεύτερη σειρά βόρεια. τον βρήκα εκεί, είχε φέρει ένα σάντουιτς δικό του, κάτι φτιάξιμο στο σπίτι, και κοίταζε τον αγώνα σα να ήταν ταινία της δεκαετίας του 70 — δεν τον νοιάζουνε οι τακτικές, όχι οι υπογραφές, όχι καν οι νίκες. τον νοιάζει μόνο ότι κάθε Κυριακή εκεί μέσα αναπνέει κάτι ζωντανό, κάτι που φεύγει όταν τελειώσει η περίοδος. τώρα λες πως ο Σκιάβολος μπορεί να γίνει πρόεδρος; αλήθεια, πού έχει περάσει εκείνος μία νύχτα έτσι; εκείνος εκεί πάνω στην οθόνη κάθεται σαν κάποιος που υπογράφει συμβόλαια χωρίς προσωπικό κόστος, ενώ εμείς στέκουμε εδώ σαν τρελοί για μία θέση δεκαπέντε εκατοστών σ' έναν πάγκο σιδήρου που βγάζει χώμα στο πανωφόρι σου. εκείνος δε γνωρίζει τι σημαίνει ουρά μέχρι την Καλλιθέα σα χαρακώματα κατοχής — εκείνος ξέρει μόνο τους αριθμούς στη μέση ενός excel. και παρόλα αυτά, δεν είναι δίκαιο να του ρίχνουμε όλα τα φιάσκα όλο μαζί. ένας σκόρερ στο γήπεδο μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω από ψιλοκουτσομπολιά στα social: αυτός μπορεί να μαζέψει μία ομάδα γύρω από μια ιδέα. άκου όταν πήγα την προηγούμενη χρονιά στον αγώνα με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ, εκείνος πήρε ένα πέναλτι στο 89' κι έγινε τρελός εκεί γύρω — όχι επειδή έδωσε τρεις βαθμούς, αλλά επειδή έκανε έναν γέρο από την περιοχή Αιγάλεω να σταθεί όρθιος σα να βρήκε ξανά τον παλιό του φίλο. αυτά τα μικρά πράγματα δημιουργούν ιστορία, αυτά δεν φαίνονται σε μία οικονομική έκθεση. όμως εδώ είναι το κλειδί: πρέπει πρώτα να νιώσει ο άνθρωπος ότι εκείνος είναι μέρος του γηπέδου, όχι επισκέπτης. τι ωφελεί μία ομάδα πέντε γκολ πίσω, όταν η κερκίδα είναι μισοάδεια και οι τρεις γέροι είναι ακόμη εκεί κρατώντας τις σημειώσεις τους σ' ένα τετράδιο γεμάτο σκόνη; τότε δεν μιλάμε για τίτλους, μιλάμε για την ίδια την υπόσταση. εγώ έτσι το βλέπω — ο Σκιάβολος μπορεί κάλλιστα να γίνει πρόεδρος, αλλά μόνο υπό έναν όρο: ότι πρώτα θα μάθει πως μία ομάδα δεν είναι μόνο γκολ. ότι πρέπει να ξέρεις πόσες στιγμές περιμένουν εδώ πέρα τρεις ψυχές στις κρύες κερκίδες για να νιώσουν ζωντανές. αλλιώς γινόμαστε πάλι αυτό το κλασικό τραγούδι που τραγουδάμε κάθε τόσο σαν σοφοί νεκροθάφτες: εισιτήριο εύθραυστο σα τσιγάρο στα χέρια μας, ουρές σα φωτογραφίες των προηγούμενων δεκαετιών, κι εκείνοι εκεί πάνω χωρίς ιδέα πως εδώ ζει ο κόσμος — όχι μέσα στις αγορές συναλλάγματος, αλλά στις χειμωνιάτικες νύχτες σ' ένα γήπεδο που καίγεται σιγά σιγά χωρίς καύσιμο. τέλος πάντως, μην βιάζεστε νά 'ρθετε αντίρρηση — δείτε το γήπεδο αύριο κι όταν βγείτε αηδιασμένοι σαν από μία ψεύτικη παράσταση, κάτστε λίγο εκεί στην εξέδρα κι ακούστε τι ψιθυρίζουν αυτοί οι τρεις γέροι στις σημειώσεις τους. τότε ίσως καταλάβουμε τι λείπει πραγματικά από εδώ πέρα...

Ξέρατε πως κάτι τέτοιες συζητήσεις βγάζουν πάντα κρύο δέος σαν να βγάζεις στη φόρα έναν υποφωτισμένο χώρο όπου κάποιοι ξεχνούν ότι οι κερκίδες δεν είναι display για φωτογραφίες promo; Τέλος πάντων. Έχουμε βγει πολλά κύκλα εκεί έξω μιλώντας για γκολ, αριθμούς, υπερήφανες ανακοινώσεις στα social — σαν ο κόσμος εδώ να ήταν μία βάση δεδομένων με εισιτήρια ημίσειες των δεκαπέντε ευρώ. Μα στο κάτω κάτω, τι κερδίσαμε όταν τον Οκτώβριο της περσινής χρονιάς είχαν βάλει τον Κωνσταντόπουλο σαν νάχει φέρει μαζί του και το δικό του facebook profile; Την επόμενη Κυριακή κιόλας είχε αρχίσει η ουρά μέχρι την Καλλιθέα — όχι επειδή εκείνος έπαιξε άσχημα, αλλά επειδή κάποιος εκεί πάνω κοίταξε τους αριθμούς των εισιτηρίων σα να ήταν δείκτες πιστοληπτικής ικανότητας μιας χρεοκοπημένης τράπεζας. Και τώρα πάλι τον ίδιο τίτλο σαν να ηχεί σιρόπι σαράντα ετών: "πρόεδρος ο σκόρερ". Μα ξέρετε τι έκανε ο Σκιάβολος πριν από έναν χρόνο εκεί στο Μαβίδης; Κάθισε σαν βασιλιάς σε μια πολυθρόνα από plexiglass, κοιτούσε τις οθόνες του διοικητικού γραφείου και υπέγραφε συμβόλαια σα νά 'χει καθήκον να γεμίσει το μητρώο ενός συμβολαιογραφείου. Τι σόι πρόεδρος κάνει αυτό; Αυτός που δεν έχει ιδέα πως τρεις γέροι στην βόρεια κερκίδα γράφουν σημειώσεις πάνω στις φανέλες όχι γιατί είναι λάτρεις, αλλά επειδή εκείνοι αναζητούν κάτι χειροπιαστό μέσα σ' αυτήν την ψεύτικη παράσταση που λένε "βελτιωμένη εμπειρία επίσκεψης". Ακούστε όμως τι ξέρω — όχι επειδή κάνω αναλύσεις σ' έναν υπολογιστή, αλλά επειδή πήγα εκεί κάποια Κυριακή στο τέλος της χρονιάς σ' αυτήν την ατμόσφαιρα σκόνης και φωτισμού rgb που κουράζει ακόμη και τα μάτια ενός τριάντα ετών. Εκεί ήταν ένας γέρος μαζί μου, είχε ένα τετράδιο χαρτιού ολόκληρο καλυμμένο με σχήματα παικτών, γκολ, κατοχές — όχι γιατί έκανε προβλέψεις, αλλά επειδή εκείνος εκεί γύρω ήταν το μόνο ζωντανό πράγμα. Του είπα κάποιο αστείο γι' αυτόν τον γερο-Μασούρα που είχε βάλει η διοίκηση κι εκείνος έγειρε το κεφάλι σα να είχε ακούσει ένα ανέκδοτο για τον θάνατο — όχι θυμωμένος, μα σαν να μην είχε πλέον τίποτα άλλο να περιμένει εκεί πέρα. Και ξαφνικά μου ήρθε στο νου: δεν φτάνει να έχεις έναν άνθρωπο που στέκεται εκεί πάνω στις γκρίζες οθόνες σαν σκόρερ — πρέπει να στέκεται εκεί ως εκείνος που θα ξέρει ότι η ομάδα υπάρχει μόνο όταν υπάρχουν άνθρωποι στις κερκίδες σαν εκείνον τον γέρο, όχι σαν αριθμό στο λογιστικό φύλλο. Ο Σκιάβολος μπορεί να έχει μέσα του περισσότερα γκολ από έναν ντάρτσορμαντ, αλήθεια; Αλλά έχει μέσα του έστω μία φορά το βλέμμα κάποιου που είχε περιμένει τρεις ώρες για μία θέση σ' έναν πάγκο σιδήρου; Εσύ εδώ ζητάς πώς γίνεται η επόμενη χρονιά λιγότερο τραγωδία; Ξέχνα τις υπογραφές, ξέχασε τις φωτογραφίες στο instagram — πήγαινε πρώτα στο γήπεδο, στέκσου εκεί στις ουρές μέχρι την Αρμενική και κράτησε το βάρος στον ώμο σου σα σήμερα έγινε κάτι χειροπιαστό. Γιατί μέχρι εκεί δεν έχει τελειώσει τίποτα — η τραγωδία ξεκινά όταν κάποιος εκεί πάνω νομίζει πως μία ομάδα αποτελείται από αριθμούς και όχι από ανθρώπους που γράφουν σημειώσεις πάνω στις φανέλες σα τελευταίο σημάδι πως κάτι ακόμα ζει.