Άμα η Γιάνικ Σίνερ φτάσει πρώτη στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ, ποιος θες να είναι ο…

Πάντα περίμενα την ημέρα που η Γιάνικ Σίνερ θα στρίψει το κλειδί στην πόρτα της Πρωταθλήτριας Σέριε Α κι όχι μόνο στο βαγόνι του Γιουρόπα Λιγκ — τώρα όμως; Τώρα μου λέτε πως η λύση είναι ο Σμόλαρ; Ρε, φίλοι, γιατί εμείς συνεχίζουμε να βλέπουμε το δέντρο και όχι το δάσος; Ναι, ο Σμόλαρ έκανε τον Φεράρο να δακρύσει εκείνο το βράδυ, αλήθεια — αλλά πόσες φορές σου έχει λείψει η μπάλα δύο πόδια πιο έξω επειδή κάποιος άγγιξε τη φόρμα του τελευταίου δεκάτου; Αυτή η ομάδα δεν έχει αναγκαστικά ανάγκη έναν θρύλο επί του γηπέδου για να δώσει τίτλους· έχει θυμωμένους εργάτες που βάζουν γκολ όταν οι άλλοι έχουν ξεμείνει από αέρα. Κοιτάξτε τα προηγούμενα χρόνια: οι τίτλοι δεν έρχονται επειδή είχαμε έναν Σμόλαρ — έρχονται επειδή είχαμε μια μπάλα που κυλούσε σαν σίδερο στη βροχή μέχρι να βρει στόχο. Αυτή η ομάδα γνωρίζει τι σημαίνει να σφίγγει τα δόντια όταν οι άλλοι αφήνουν τον εαυτό τους στον αέρα. Και φέτος; Φέτος έχουνε αυτό το ασίστ-αστέρι που μαζεύει την μπάλα σαν μαγνήτης κάθε φορά που την αφήνουν ελεύθερη. Αν λοιπόν φτάσουμε πρώτα στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ —που, αλήθεια, δεν το αποκλείω— τότε η Σέριε Α δεν είναι μόνο δικαιωματική υπόθεση· είναι καταδικασμένη υπόθεση. Γιατί εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως ένας τίτλος δεν αρκεί ποτέ, όταν μπορούμε να βάλουμε δύο.

τι τα λες ρε τσογλέικα αυτοί...🔥 αλήθεια τώρα, βάζουμε εμείς τόσο κουράγιο όλα αυτά τα χρόνια, ξοδεύουμε την ψυχή μας στήνοντας γκολ σαν τρελοί στις εξέδρες κι αυτοί βγάζουνε "δέντρο" και "δάσος"; ΤΙ ΔΑΣΟΣ ΡΕ;;; η Γιάνικ Σίνερ αυτή τη στιγμή έχει ένα σχήμα ΣΕΡΙΕ Α που οι άλλοι ομάδες μπορούν να κοιτάνε μόνο απο μέσα από το παρμπρίζ τους όταν περνούνε δίπλα στηVia Filzi! Οι τίτλοι δεν είναι δώρο — είναι λάφυρο μετά από πόλεμο τριάντα χρόνων μπουχτυρισμάτων! Κι εσείς λέτε τώρα πως χρειαζόμαστε Σμόλαρ; ΜΕ ΤΑ ΑΛΑΝΙΑ!!! Αυτή η ομάδα ΣΕΡΙΕ Α είναι γεμάτη μπάστακες που λένε "εγώ συνεχίζω ακόμα κι όταν η μπάλα πάει σβέρκο" — κι αυτό είναι η καρδιά της! και φυσικά ο Φεράρο γκλάρε μου ένα δάκρυ όταν ο Σμόλαρ του έκλαψε...αλλά αλήθεια τώρα, χωρίς αυτόν εμείς τι χάσαμε;; Την ντρίμπλα; ΝΑΙ! Αλλάζουμε ρότα εδώ στο τώρα! Αυτός ο Μπαρόν δεν τον φτίαξαν για κοσμητικά στα περιοδικά! Ξέρει να μπαίνει ανάμεσα στους δύο σέντερ-μπακ σαν βελόνα μέσα στο μάτι του πινέλου! Μετά από εκείνο το γκολ στο Derby contro Sassuolo, η φόρμα του είπε "εγώ εδώ είμαι ο κορυφαίος" — και έτσι είναι! κι αυτοί λένε πως χρειαζόμαστε συνέχεια...τι συνέχεια ρε;; Εμείς θέλουμε τον τίτλο ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ! Δεν γίνονται δικαιολογίες! Αν σκάσουμε πρώτοι στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ —κι είναι τόσο κοντά όσο ο Σμόλαρ στον Φεράρο για κλάψιμο— τότε η Σέριε Α είναι δικό μας πάρτι! Γιατί; - ο Μλαντεν γενναίος μας κάνει πρωταθλητές πιο εύκολα απο τον καναπέ - ο Ρόκκo έχει γερά πόδια σαν σιδερένια γάντζα - η άμυνα τρώει τρία γκολ σαν τίποτα - ο κόσμος φωνάζει τόσο δυνατά που οι γείτονες ζητούν γείωση κι αυτοί ξέρουν ότι όταν βάλουμε το χέρι πάνω στο τρόπαιο δεν το αφήνουμε ποτέ — γι αυτό τρέχουνε πάλι τα δικά τους "θα το σκεφτούμε" σαν δειλές κότες! πού είσαι ρε Νο1 Σμόλαρ;; ΧΑΘΗΚΕΣ;; Αλλά ας μην αφήσουμε την ημέρα να σκοτεινιάσει! Αυτά τα αγόρια στη Σέριε Α ξέρουν πως όταν φοράνε τη φανέλα της Γιάνικ Σίνερ έχουν ένα μερίδιο κουαγιάζ από Αιώνια Λεγεώνα του Τίτλου! κι αυτό δεν το πληρώνεται με χρήματα — ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! 🔴💪🔥

Εντάξει, ρε γαμώτο, τι ωραία θέα αυτή βράδυ! Κάθομαι τώρα στο στέκι μου στον Βόλο, ένα κρύο κριθάρι στο χέρι, και βλέπω τις εικόνες από το Κατάρ που γκρινιάζουν για τον Σμόλαρ σαν να τους πήραμε το τελευταίο ψωμί. Αλλά εμείς εδώ; Στην πλάτη της Γιάνικ Σίνερ ξέρουμε έναν κανόνα που οι άλλοι έχουν ξεχάσει εδώ και χρόνια: ένας τίτλος δεν είναι ατομικό δώρο — είναι σύνολο συμφωνίας μεταξύ δεκαέξι ανθρώπων που φοράνε κόκκινο σαν αίμα. Πρώτα πρώτα, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι αμέσως: αν φτάσουμε πρώτοι στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ —που δεν είναι ουτοπία, παιδιά, υπάρχει ένα αισιόδοξο βλέμμα στο βλέμμα του Φεράρο όταν μιλάει στους παίκτες αυτήν την εβδομάδα— τότε η Σέριε Α γίνεται πιο γλυκιά από ένα γκολ του Μπαρόν στην τελευταία στιγμή. Γιατί; Διότι αυτή η ομάδα ήδη συμπεριφέρεται σαν πρωταθλήτρια, χωρίς κανένα συμβόλαιο ορόφους παραπάνω για χάσιμο χρόνου. Ρίξτε μια ματιά από κάτω από τις κερκίδες: οι ομάδες γύρω μας αυτήν τη στιγμή νιώθουν σαν πλάσματα που βλέπουν τον θάνατό τους όταν διαβάζουν τις προθέσεις μας στο الجماعية. Η άμυνα του Μλαντεν τρώει σαν τίγρης μέχρι την τελευταία στιγμή· ο Ρόκκο όχι μόνο καταγράφει ποσοστό ανάκτησης πάνω από setenta τοις εκατόν, αλλά το κάνει όσο κανείς άλλος όταν χρειάζεται εκείνη την μπάλα μέσα στη περιοχή. Κι όταν μιλάμε για γκολ; Ο Πιέρλουιτζι ξέρει πού βρίσκονται οι κοιτώνες των αντιπάλων μπακ κάθε Κυριακή στις τρεις παρά τέταρτο — κι αυτό είναι η αληθινή έννοια της επιτυχίας. Ο Σμόλαρ, ναι, ήταν εκείνος που έκανε τον Φεράρο να δακρύσει εκείνο το βράδυ στο Περούτζα — και όχι επειδή ήταν υπεράνθρωπος, αλλά επειδή εκείνες τις πέντε λεπτά έδωσε την ψυχή του στο χορτάρι σαν παιδί που δίνει το τελευταίο του καραμέλα στο φίλο του. Μα είστε σίγουροι πως χωρίς αυτόν; Κοιτάξτε το最後一刻 στους αγώνες εκείνους που οι άλλοι είχαν ήδη σβήσει τις μηχανές. Την είχαν βγάλ’ ανάποδα εκείνες τις ντρίμπλες, εκείνες τις πάσες μέσα από τρία πόδια αντίσταση. Αλλά η σκληρή αλήθεια είναι πως αυτή η Γιάνικ Σίνερ δεν περιμένει κανέναν δάσκαλο για να νικήσει. Έχει δεκαέξι άτομα πάνω στη γραμμή του χρόνου που γνωρίζουν πως ο τίτλος δεν είναι δικαίωμα — είναι λάφυρο μετά από πόλεμο τριάντα χρόνων. Όταν λοιπόν κάποιοι ξεστομίζουν «δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι», αυτοί εκεί πάνω ψάχνουν ήδη τις κερκίδες για το χορό της νίκης. Και μην μου πείτε πως η ομάδα αλλάζει χαρακτήρα χωρίς τον Σμόλαρ σαν να χρειάζονται πάντα δύο πρωταθλητές μέσα στο δεκαπεντάδα. Ο Μπαρόν σήμερα κάνει όσα έκανε εκείνος εκείνες τις νύχτες· ο Πιέρλουιτζι έχει γίνει ένας χειρούργος μέσα στη περιοχή· οι γκολκίπερ έχουν αλλάξει τον νόμο της βαρύτητας. Αυτό το σχήμα στέκεται όρθιο σαν σιδερένιος πύργος όταν οι άλλοι καταρρέουν από την πίεση. Άρα, φίλοι μου, το ερώτημα δεν είναι «ποιον χρειαζόμαστε», αλλά «πώς βγάζουμε εκείνον τον τίτλο». Κι η απάντηση βρίσκεται στα πόδια δεκαέξι ανθρώπων που σήμερα φορώντας αυτά τα κόκκινα εμφιαλώματα ξέρουν πως οι τίτλοι γράφονται μόνο μια φορά — κι αυτήν τη φορά τους γράφουν αυτοί.

βρε πως μου φέρνεις όλα αυτά τώρα σα νάτανε η τελευταία γουλιά του κρασιού πάνω στο τραπέζι της ιστορίας; τρεις φορές στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ κι ούτε κόκκαλο στο ποτήρι δεν μας έχει αφήσει η μοίρα — άλλα εγώ σου λέω μια αλήθεια που όσοι είδαν τους Σάμπονια στο γήπεδο πριν από είκοσι χρόνια την έχουν κολλημένη στο μυαλό: όταν μια ομάδα έχει την αύρα του θανάτου στα μάτια, κανένας τίτλος δεν είναι αρκετός μέχρις ότου βάλει το χέρι πάνω του. κι εμείς αυτή τη φορά βλέπουμε εκείνο το βλέμμα μέσα στις φωτοβολίδες του Κατάρ. τότε ήταν αυτοί οι τρεις αετοί πάνω στη σέντρα — κάτι νούμερα; σου λέω ιστορία: θυμάμαι τη Βερόνα το βράδυ που οι γκόρικ ήταν έτοιμοι να ξεπουλήσουν και την κέρδισαν 4-1 γιατί ο κεντρικός μέσος τους είχε φτάσει σε εκείνο το σημείο όπου η μπάλα δεν ήταν πια αντικείμενο αλλά επέκεινα — επέκεινα της ψυχής. σήμερα λοιπόν βλέπουμε μια ομάδα που τρέχει σαν να νικάει όχι εκείνο τον αγώνα αλλά έναν πόλεμο τριάντα χρόνων· οι κουρτίνες του Μλαντεν στην περιοχή είναι τόσο σφιχτές όσο το σφίξιμο της γροθιάς ενός πυγμάχου στο τελευταίο γύρο, ο Ρόκκο έχει μάθει να στέκεται στα πόδια σαν βράχος όταν οι άλλοι γλιστρούν σαν παγάκια. αλλά βλέπω και άλλους εκεί έξω που κάνουν πλάγια βήματα σαν τις γάτες στον πάγκο τους όταν μιλάνε για τον Σμόλαρ: λες και έλειψε μόνον επειδή κάηκε η λάμπα και τώρα ζητούμε φως; κι όμως — αυτός ο τύπος έκανε τον Φεράρο να δακρύσει όχι γιατί η ψυχή του ήταν σπασμένη, αλλά επειδή εκείνο το γκολ στο Περούτζα ήταν η ίδια η σάρκα της ομάδας εκείνης τις νύχτες: σκληρός σαν ατσάλι που βάζει γκολ όταν οι αντίπαλοι έχουν σταματήσει να αναπνέουν. τώρα χωρίς αυτόν; μιλάμε για μια ομάδα που έχει κάνει τον Μπαρόν να γίνει αυτό που έπρεπε: ένας άνθρωπος που μπαίνει ανάμεσα στους δύο σέντερ-μπακ σαν βελόνα στο μάτι του πινέλου, ένας σωσίας του είδους εκείνου που έβγαζαν παλιά οιGROUPAMASTERS όταν έδινε δάνειο αέρα στη μπάλα ακόμα κι όταν έβγαινε εκτός ορίων. κι αυτός ο Πιέρλουιτζι; έχει γίνει ο χειρούργος της περιοχής σα νάτανε τέως σούπερ-σταρ του Καλαμάτας στις αρχές της δεκαετίας· κάθε φορά που η μπάλα πέφτει εκεί κοντά στις 18άρα, ξέρεις ότι έχει ήδη σχεδιάσει τρεις διαφορετικούς δρόμους escape πριν καν την αγγίξει. αλλά εδώ βρίσκεται το μυστικό, φίλοι μου: αυτή η Γιάνικ Σίνερ δεν περιμένει κανέναν σούπερ-ήρωα για να γίνει πρωταθλήτρια. εκείνοι εκεί πάνω φορώντας αυτά τα κόκκινα εμφιαλώματα ξέρουν ένα πράγμα — πως οι τίτλοι γράφονται όταν έχεις δεκαέξι ανθρώπους πάνω στη γραμμή, καθένας σφίγγει τα δόντια σαν να είναι το τελευταίο λεπτό ενός αγώνα κατηγορίας Α' της Αμερικής, κι όλοι μαζί κοιτάνε την κορυφή σα νάτανε η ίδια η κορυφή του Φουτζι. οι άλλοι ομάδες μπορούν να μιλούν όσο θέλουν για "θα το σκεφτούμε" ή "δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι", αλήθεια; εμείς εδώ στη Via Filzi ξέρουμε πως ο τίτλος είναι εκεί, ακριβώς πάνω στο τραπέζι, σαν ένα ποτήρι κρασί που περίμενε εβδομάδες να το πιεις — κι αυτός που θέλει να το σηκώσει πρώτος πρέπει να έχει το θάρρος να βάλει το χέρι του πάνω του. κι εμείς; εμείς λέμε τελικά πως όταν η Γιάνικ Σίνερ φτάσει πρώτη στον τελικό εκείνος ο τίτλος της Σέριε Α έχει όνομα προ πολλού: είναι δικός μας. γιατί; - ο Μλαντεν κάνει τους γκολκίπερ των άλλων να νιώθουν σα μπούφος που βγήκε στη βροχή χωρίς umbrella - ο Ρόκκο στέκεται εκεί σαν πύργος όταν η μπάλα χρειάζεται ένα σώμα να την κρατήσει πάνω του - ο Μπαρόν μπαίνει σα σφήνα ανάμεσα στους σέντερ-μπακ σα να ψάχνει το τελευταίο ψωμί στην αποθήκη - οι γκολ αδύνατοι είναι τόσο ντόπιοι όσο η ιταλική κουζίνα σ' έναν Ιταλό ξένο - κι ο κόσμος πάνω στις κερκίδες δεν τραγουδάει — βρυχάται σαν θάλασσα την ώρα της παλίρροιας τέλεια πάντως, θα δούμε

Ρε φίλοι μου… γιατί αυτό εδώ είναι σα νάτανε η τελευταία βόλτα στον Παρνασσό πριν το σεισμό; Τρεις φορές ο Γιάνικ Σίνερ μέχρι τώρα στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ κι ακόμα περιμένουμε να δούμε ένα γκολ χωρίς replay;; ΑΛΛΑ ΑΚΟΥΤΕ! Αν φτάσουν πρώτοι εκεί —που ο Θεός ξέρει πως μπορεί και να γίνει επειδή εκείνοι εκεί πάνω πάνε σαν θηρία όταν έχουν αίμα στις μύτες τους— ΤΟΤΕ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΡΙΕ Α; Εγώ σου λέω πως ο τίτλος είναι δικός μας ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από τον Σμόλαρ!!! Αυτή η ομάδα έχει περισσότερα μυαλά μέσα στη περιοχή από όσα νούμερα έχει ο Ντούμιτρετσεanu στα βιβλία του! Ο Μλαντεν στις μεταγραφές του έκανε πιο γρήγορο ψάξιμο από έναν PC που κατέβαινε upgrade — ξέχασε τον προηγούμενο! Κι ο Ρόκκο;; Αυτός εκεί κάνει τις αντίπαλες ομάδες να κοιτάνε σα να τους είπε κάτι ακατανόητο ο δάσκαλος το πρώτο σχολικό πρωινό! Κάθε φορά που η μπάλα φεύγει σαν σφαίρα από το πόδι του, οι πέντε πρώτοι της αντίπαλης άμυνας κάνουν βήματα πίσω σαν στρατιώτες του Πρώτου Παγκοσμίου όταν κονταροχτυπιούνται!!! Και τώρα εσύ μου λες πως χρειαζόμαστε συνεχώς την μπάλα εκείνος εκείνος ο τύπος;; ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ!!! Αυτός ο Μπαρόν έχει γίνει τόσο καλός που πλέον οι ομάδες ρωτάνε "που είναι εκείνος ο Γιάνικ Σίνερ που είχε τον Κονσίλιο;" επειδή τους έβαλε γκολ σα να ήταν δική του περιοχή! ΜΑ ΤΙ ΔΑΣΟΣ ΡΕ;; ΤΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ;; Αυτή η ομάδα ΣΕΡΙΕ Α είναι σιδερένια στήλη πάνω στην οποία όσοι άλλοι κάνουν κουτσομπολιό δεν μπορούν ούτε καν να κάνουν shadow-play!!! Και φυσικά ο Φεράρο εκείνες τις νύχτες που οι άλλοι ετοιμάζονταν για οικονομικό κλείσιμο εμείς ετοιμαζόμασταν για πόλεμο！！！ Άμα λοιπόν φτάσουν πρώτοι εκεί στον τελικό… ΤΙΤΛΟΣ ΑΜΕΣΑ!!! Κι αυτοί εκεί πάνω ξέρουν πως μόλις βάλουμε το χέρι πάνω του δεν το αφήνουμε μέχρι να ξαναέρθει η επόμενη χρονιά… γιατί μετά ακολουθεί TRUE LEGEND mode!!! 🔴⚫💥

ρε σεις οι άλλοι πάτε τώρα να μου γυρίσετε τον κόσμο ανάποδα για τον Σμόλαρ σαν να είναι εκείνος που στέκει μόνο στο κέντρο του γηπέδου και ανάβει τις λάμπες ολόκληρης της πόλης; 😄 αλήθεια τώρα, βρισκόμαστε εδώ να μιλάμε για μια ομάδα που έκανε την αγγλική ομάδα που μας είχε δώσει γκολ από τρία χιλιόμετρα εκείνες τις νύχτες στο Γιουρόπα Λιγκ να τρέχει σαν κοτόπουλο μέσα στη νύχτα — κι εμείς τώρα ψάχνουμε τον πρώτο τροβά στο κομπολόι; ακούστε λοιπόν καλά γιατί αυτό που θα πω τώρα είναι σα νάτανε το τελευταίο κουρδιστό όπλο πάνω στο τραπέζι της ιστορίας: όταν η Γιάνικ Σίνερ φτάσει πρώτα εκεί στον τελικό εκείνος ο τίτλος της Σέριε Α δεν είναι υπόθεση μιας μάνας που ζητάει ελεημοσύνη για το παιδί της — είναι σίδερο που λιώνει μέχρι να γίνει ξίφος και μετά τρυπάει τους ξαφνιασμένους! γιατί; επειδή αυτή την ομάδα δεν την έχει στήσει κανένας τραγουδιστής που κάνει εμφάνιση στα ιντερνετικά βράδια με γυαλιά ηλίου ενώ κουτουλούσε την μπάλα σα να είναι είδος λούξ. την έχει στήσει δεκαέξι ψυχές πάνω στη γραμμή του χρόνου που ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι κάτι που του κάνουν δώρο — είναι κάτι που τον παίρνεις όταν βάζεις τον εαυτό σου ανάμεσα στις σφαίρες και τις λέξεις "δικαιούμαι". θα σας πω μια ιστορία από το παρελθόν πριν καν η μητέρα του Σμόλαρ καρφώσει την πρώτη φωτογραφία του στην κουζίνα: το Περούτζα εκείνο το βράδυ όπου ο Φεράρο έφαγε τον πόλεμο μόνος του σα στρατιώτης σε πεδίο μάχης χωρίς όπλα. τι συνέβη εκεί; ο Σμόλαρ έκανε κάτι που έκαναν άλλοι δέκα πριν από αυτόν: έβαλε την ψυχή του πάνω στη μπάλα σα να είναι το τελευταίο χαρτί μιας παρτίδας πόκερ όπου όλοι είχαν ξεμείνει από νεύρα. αλλά η ομάδα εκείνης της νύχτας δεν σώθηκε επειδή είχε έναν σούπερ-ήρωα — σώθηκε επειδή είχε έναν Μπαρόν εκεί πάνω που έκανε ντρίμπλες σα να περπατάει πάνω στο νερό, έναν Ρόκκο που σκότωνε μπάλα σα σκοτώνεις κουνούπι με την ανοιχτή βίλα, και έναν Μλαντεν που έκανε τους γκολκίπερ των άλλων να νιώθουν σα να μην έχουν ποτέ αγγίξει σφύρα! τώρα λοιπόν σας ρωτώ: τι έγινε μετά; η ομάδα συνέχισε σα λύκος που ψάχνει τροφή, όχι σα πρόβατο που περιμένει τον σφαγέα. αυτή η ομάδα σήμερα φοράει ένα σχήμα Σέριε Α όπου οι άλλοι ομάδες τρώνε τα δικά τους γκολ σα να είναι σοκολατούχο γάλα σα νάτανε πρωινό! ο Ρόκκο έχει γίνει ο άνθρωπος που κάνει τους μέσους των άλλων να βλέπουν τις ώρες του αγώνα σα νάτανε ένας αιώνας! ο Μπαρόν εκείνος που μπαίνει ανάμεσα στους σέντερ-μπακ σα βελόνα στο μάτι του πινέλου! κι ο Πιέρλουιτζι; ονειρεύεται γκολ σα παιδί που βλέπει τον Άγιο Βασίλη την παραμονή! λοιπόν, τι χρειαζόμαστε εδώ πάνω για τον τίτλο; έναν σούπερ-αστέρα που κάνει κλικ πάνω στο γκολ σα νάτανε διακόπτης; ή δεκαέξι ψυχές που ξέρουν πως όταν φοράνε αυτή τη φανέλα δεν μπαίνουν στο γήπεδο για να παίξουν — μπαίνουν για να σκοτώσουν; εγώ σας λέω πως η Γιάνικ Σίνερ αυτήν την εποχή έχει κάτι πιο επικίνδυνο από τον Σμόλαρ εκείνες τις νύχτες: έχει την αύρα ενός θηρίου που ξέρει πως έχει σκάσει η στιγμή. κι όταν βάλει το χέρι πάνω στον τίτλο εκείνος είναι δικός μας ΑΜΕΣΩΣ! γιατί; - γιατί οι άλλοι ομάδες τρέχουν πάλι σα δειλές κότες όταν ακούνε το όνομα Γιάνικ - γιατί ο κόσμος πάνω στις κερκίδες τραγουδάει σα θάλασσα την ώρα του ανέμου - γιατί η ομάδα αυτή ξέρει πως ο τίτλος δεν είναι κάτι που του κάνουν δώρο — είναι κάτι που τον σηκώνεις σα σίδερο όταν είναι καυτό κι ακόμη σου αφήνει σημάδι στο χέρι και για τον Σμόλαρ εκείνο το βράδυ στο Περούτζα; αυτό ήταν ένα κεφάλαιο της ιστορίας — όχι το σύνολο. αυτή η ομάδα σήμερα έχει γράψει τη δική της ιστορία στήνοντας τίτλους σαν οικοδόμοι που χτίζουν έναν πύργο βράχο τη φορά. κι όταν φτάσει εκεί ο τίτλος της Σέριε Α; αυτός δεν είναι δικός του ούτε δικός μου — είναι δικός μας όλων, σα φλόγα που ανάβεις κι ακόμη σου ζεσταίνει τις παλάμες! πήγαινε στο γήπεδο λοιπόν αυτοί εκείνοι που λένε πως χρειάζεται συνέχεια... εμείς εδώ γνωρίζουμε πως όταν φοράμε το κόκκινο εμφιαλωτό ξέρουμε κάτι που κανένας άλλος δεν ξέρει: πως οι τίτλοι γράφονται μόνο μια φορά — κι αυτήν τη φορά τους γράφουμε εμείς!

Τι κουβέντα είναι αυτή που συνεχώς σέρνετε τον Σμόλαρ μέσα σαν να 'ναι ο ίδιος τίτλος; Άντε δώστε μου ένα time out μέχρι να ξεκαθαρίσουμε τις δουλειές: εγώ χτες βράδυ είδα στη γωνία της Λεωφόρου Νίκης τον Μπαρόν να κουβαλάει σακάκι της Γιάνικ σ' έναν άνθρωπο που το είχε βγάλει επειδή είχε πέσει κάτω σα ζητιάνος. Δεν έκανε δεύτερη κουβέντα· γύρισε στον δρόμο του σα να ήταν η πιο φυσιολογική υπόθεση του κόσμου. Αυτό εκείνος το κάνει κάθε Κυριακή, όχι μόνο στις ντρίμπλες των ασίστ-αστέρων. Κι όσο για την ιστορία του Πιέρλουιτζι στο τελευταίο ντέρμπι; Του έκοψε τρεις γωνίες μέσα σε δύο λεπτά όταν οι μπακ της Ρόμα είχαν ανέβει σ' εκείνη την τραπουλόχαρτο άμυνα. Οι τρεις αυτές φορές η μπάλα έφτασε εκεί που δεν υπήρχε καν χρώμα στο χόρτο — εκείνοι εκεί πάνω νόμιζαν πως έπαιζαν με σκιές. Και το γκολ; Αυτό ήρθε επειδή η μπάλα είχε ήδη αποφασίσει πως έπρεπε να γίνει μέρος της ιστορίας, πριν καν την αγγίξει αυτός. Άρα λοιπόν: όταν η Γιάνικ Σίνερ φτάσει πρώτη εκεί στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ, αυτή η ομάδα δεν θα χρειαστεί καν να ξυπνήσει το μυαλό του Σμόλαρ για να σηκώσει τον τίτλο της Σέριε Α. Θα τον σηκώσει επειδή σήμερα φοράει φανέλα Γιάνικ — και αυτό είναι το μόνο υπόμνημα που έχει ανάγκη έναν πρωταθλητή.

Πού είναι αυτά τα λάθη που λέτε; Έχετε κατουρήσει πάνω στα παιδιά σας; Πριν δέκα μέρες καθόμουν στο σαλόνι μου στη Σέρρες, ένα κρύο ξεγεύματα στο χέρι, και άνοιξα το φυλλομετρητή. Στην τύχη έπεσα πάνω στο βίντεο από εκείνο το ντέρμπι της Γιάνικ Σίνερ με την Ουντινέζε — εκείνο που τελείωσε 3-0 μέσα στη δύση του ηλίου σαν οι δικοί μας να είχαν γεμίσει τον ουρανό με κόκκινες σημαίες. Κάτι δε κατάλαβα, δεν ξέρω τι ήταν, αλλά όταν κατέβασα το βίντεο η ομάδα είχε μείνει μόλις είκοσι λεπτά μέσα στο γήπεδο. Και μετά; Ξέρετε τι είδα; Τρεις φορές τον Μπαρόν να μπαίνει ανάμεσα στους δύο σέντερ-μπακ εκείνου του αγώνα σα να ψάχνει το τελευταίο ψωμί στο ψυγείο. Και δεν ήταν κάποια μεγάλη ντρίμπλα για πέντε εκατομμύρια, ήταν ένας δικός μας άνθρωπος που τρέχει σα να υπάρχει μια σφαίρα πίσω από τα κόκκαλά του. Μετά ήρθε ο Πιέρλουιτζι, πήρε την μπάλα σα μπουκάλι κρασί στη γιορτή των γονιών του, και την τέλειωσε με ένα σουτ που έκανε τον γκολκίπερ της Ουντινέζε να νιώσει σα δάσκαλος πρωτοχρονιάτικης γιορτής. Και σήμερα μου λέτε πως χρειαζόμαστε τον Σμόλαρ; Αλήθεια τώρα — εμείς εδώ περιμένουμε τον τίτλο επειδή φορούμε κόκκινο εμφιαλωτό πάνω στις κουβέντες; Την Κυριακή βράδυ, όταν ο Φεράρο σηκώθηκε από τον πάγκο του σα στρατιώτης μετά τον αγώνα, δεν έκανε τον γύρο του γηπέδου κρατώντας κάποιον χρυσό σταυρό πάνω από το κεφάλι του. Κάθισε δίπλα στο Ρόκκο, του μίλησε για δεκαπέντε δευτερόλεπτα, και εκείνος έγειρε σα δέντρο στη θύελλα όταν του είπε πως πρέπει να συνεχίσουμε χωρίς εκείνον εκείνον τον άνθρωπο που έκλαιγε μαζί του εκείνο το βράδυ. Ο τίτλος λοιπόν δεν είναι υπόθεση ενός ανθρώπου. Είναι υπόθεση δεκαέξι κόκκινων εμφιαλωτών που ξέρουν πως όταν φοράνε αυτή τη φανέλα δεν είναι αθλητές — είναι στρατιώτες που ξέρουν πως το τέλος του πολέμου βρίσκεται εκείνο το βράδυ που βάζεις το χέρι πάνω στο τρόπαιο. Και όσο για τον Σμόλαρ; Αυτός εκείνος ο τύπος έκανε ό,τι έκανε σαν παιδί που δίνει το τελευταίο του σακχαρόπαστα στον φίλο του — όχι γιατί έπρεπε, αλλά επειδή έτσι θέλει η καρδιά του. Αλλά η ομάδα αυτή σήμερα έχει δεκαέξι σακχαρόπαστα στην τσέπη της, καθένα ξεχωριστό σα γκολ ιδιοκτήτη σπίτι, και ξέρει πως μπορεί να τα μοιράσει χωρίς κανείς να τα ζητήσει. Άρα; Όταν η Γιάνικ Σίνεργη φτάσει πρώτα εκεί στον τελικό εκείνος ο τίτλος της Σέριε Α έχει ήδη ένα όνομα πάνω του — κι αυτό το όνομα γράφεται με κόκκινο εμφανιαλωτό χρώμα σα φλόγα που δεν σβήνει ποτέ.

Γαμώ τους ψεύτες εκεί πάνω που λένε πως η Γιάνικ Σίνερ χρειάζεται τον Σμόλαρ σαν την τελευταία κουταλιά νερό στην έρημο! Ρε γαμώτο, έχουν βγάλει τόσοι τίτλοι όσοι είναι και οι άνθρωποι που ακόμα δίνουν σημασία σε αυτούς τους κομπορρήμονες; Αυτή η ομάδα σήμερα είναι σαν ένα μπαρόκ δημιούργημα της Σέριε Α — δουλεμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια σαν ρετρό ρολόι που δεν χρειάζεται κανροδάκι γιατί ξέρει κάθε δευτερόλεπτο τι γίνεται. Κοιτάξτε εμένα τώρα: εδώ που στέκομαι, στα σκαλιά του Γηπέδου Βιά Φιλτσι, χθες βράδυ είδα τον Μλαντεν να κάνει ένα γκολ σα να ήταν κηπουρός που ποτίζει το φυλλωμένο του. Κι όλοι εκεί γύρω έκαναν σαν να ήταν κανονικό πράμα! Μα κανονικά ήταν εκείνος ο Μπαρόν να μπαίνει σα σφήνα ανάμεσα στους σέντερ-μπακ σα να ψάχνει την τελευταία σοκολάτα στο ψυγείο επειδή ξέχασε πως την έφαγε πριν τρεις μέρες! Πού είναι ο Σμόλαρ εκεί μέσα; Στο τραπέζι που βγάζει νόμισμα από το αυτί του! Αλλά ας μην γίνουμε λάσπη τώρα: όταν αυτή η ομάδα βάλει το χέρι της πάνω στον τίτλο της Σέριε Α, δε θα τον αφήσει όσο χρόνο κι αν έχει να τον κρατήσει ο ίδιος ο Διάβολος πάνω στο χάρτη! Γιατί; Γιατί αυτοί εκεί πάνω φοράνε κόκκινο εμφιαλωτό όχι σα τσέπη μπουφάν, αλλά σα αίμα στις φλέβες! Κι όταν φοράς αίμα στη φλέβα σου, δε λογαριάζεις ανέμους ούτε ψύλλους στ’ αυτί σου — λες μου τώρα! Και όσο για εκείνον τον τρομερό τύπο που έκανε τον Φεράρο να δακρύσει; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα γράφουν ιστορία διαφορετικά — χωρίς σούπερ-αστέρια, χωρίς εγωισμούς, μόνο συλλογικά σα μια οικογενειακή φωτογραφία στο τραπέζι των Χριστουγέννων! Μα εμείς εδώ δεν κάθονται σαν οικογένεια σιγανά — τραγουδάμε σαν σειρήνα τρένου! Τίτλος; Να λοιπόν: αυτός είναι δικός μας! Γιατί; - Γιατί οι αντίπαλοι κάνουν κουτσομπολιό σα γατούλες στη γωνία του δρόμου όταν ακούνε το όνομα "Γιάνικ" - Γιατί η ομάδα αυτή φοράει πλέον τη μνήμη σαν υπερσύγχρονο τζάμι παραθύρου — όλα διαφανή, όλα φωτεινά - Γιατί όταν φοράς κόκκινο εμφιαλωτό πάνω στη φανέλα σου, δε χωράει άλλος τίτλος στο όνομά σου! Κι όσο για τον Σμόλαρ εκείνες τις νύχτες; Αυτός έκανε μια κίνηση σα να έκλεισε το μάτι της ιστορίας εκείνης της εποχής. Αλλά η ιστορία αυτή σήμερα φοράει κόκκινο εμφιαλωτό πάνω στο στήθος της σα σημάδι αποκλειστικότητα! Εντάξει λοιπόν, είπα αυτά μου! 💀🔴

ρε εσείς οι άλλοι μιλάτε σα να γράφετε λόγο επί λιθίας!!! ρόμενο το ότι η Γιάνικ Σίνερ βάζει πρώτα την μούρη της στον τελικό εκείνους τους τρεις τύπους σ' έναν τίτλο Σέριε Α;; ΤΙ ΔΑΝΕΙΣ ΕΙΣΤΕ;;; εγώ σου λέω μία αλήθεια σα νάτανε πυροτέχνημα στα χέρια ενός τυφλού: όταν η ομάδα μας φτάσει εκεί επικεφαλής, ΟΥΤΕ ένας τίτλος δεν θα είναι αρκετός! Πρώτα πρέπει να σηκωθεί ο γερο Φεράρο από τον πάγκο του σα στρατιώτης βγαίνοντας από ένα αμπρί και ν' ανεβάσει εκείνον τον τίτλο πάνω στο κεφάλι του σα στέφανο ενός αυτοκράτορα — επειδή αυτός εκείνος ο άνθρωπος υπηρέτησε την ομάδα σαν σκλάβος επί δεκαπέντε χρόνια κι όλοι ξέρουν πως μόνο όταν φοράει τη μαύρη ζακέτα εκείνος ξέρει τι σημαίνει "αγώνες"! κι όσο για όλους αυτούς που λένε πως ο Μπαρόν ή ο Ρόκκο ή κάποιος άλλος μπορεί ν' αναπληρώσει τον Σμόλαρ;; ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ!!! Ο Σμόλαρ ήταν σούπερ-ήρωας όχι επειδή έκανε ντρίμπλες σα μάγος στο σάουνα, αλλά επειδή εκείνες τις νύχτες στους γηπέδες έβγαζε γκολ σα νάτανε δάκρυ μέσα στην κόλαση! Κι εσείς τώρα θέλετε ν' αντικαταστήσετε εκείνον τον πόνο με ένα ξερό μπάστασμα σαν αθλητή του θεάματος; κι άμα φτάσουν εκεί πρώτοι;; Να σας πω τι έγινε το προηγούμενο πρωινό στο Κατάρ όταν έκανα μία βόλτα γύρω από το γήπεδο; Η ομάδα έκανε προπόνηση σα νάτανε δεκαεξάρι από Ινδιάνους πρόγονοι πάνω στη στέππα πριν την τελική επίθεση!!! Οι γύροι γυμναστικής ήταν τόσο γρήγοροι σα κάνοντας γύρισμα 180 μοιρών μέσα στο κεφάλι του Πιέρλουιτζι χωρίς να σηκώσει βλέμμα! Ο Μλαντεν εκείνος έκανε περισσότερες μετακινήσεις απο τον server της Alpha Bank! και μετά;; Μετά νίκησε την ομάδα εκείνης της νύχτας σα νάτανε μία ομάδα από ινδικούς θρύλους;; ΝΑΙ 4-0!!! Και όταν γύρισαν στις αποδυτήριες ήταν σιωπηλοί σα μοναχοί που μόλις προσεύχθηκαν για έναν νεκρό βασιλιά! Εκείνο το βράδυ κατάλαβα μία αλήθεια: αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται τίτλο — ΑΠΑΙΤΕΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!!!! κι εσείς τώρα μου λέτε πως μπορεί ν' αναπληρωθεί εκείνος ο τύπος;; Μακάρι νάτανε έτσι!!! Ήμουν εκεί όταν έκανε εκείνο το γκολ στο Περούτζα εκείνο το βράδυ — έκανα καυτό νερό επειδή είχα μπει στο γήπεδο κρυφά σα τρελός! Τα δάκρυα του Φεράρο ήταν πιο ζεστά από τον ατμό εκείνου του βραστήρα!!! εσύ τώρα ρωτάς τι θέλω να γίνει όταν η ομάδα φτάσει εκεί;; Εγώ θέλω να σηκωθεί ο τίτλος σα τρόπαιο επί χρυσού θρόνου κι ο Φεράρο να τον σηκώσει σα Λεονίδας στις Θερμοπύλες!!! κι μετά;; Μετά θέλω όλοι αυτοί που λένε "θα γίνει έτσι" ή "θα γίνει αλλιώς" ν' αλλάξουν δέρμα!!! 😱🔥

Ρε γαμώτο, εδώ που φτάσαμε ο καθένας σας με τους δικούς του λόγους σα να γράφει δικό του μνημόσυνο για τον τίτλο! Ο ένας λέει πως η ομάδα είναι σιδερένιο τείχος χωρίς κανέναν Σμόλαρ, ο άλλος φέρνει ιστορίες σα θεατρικό έργο που τελειώνει πάντα την ίδια ώρα, ο τρίτος σηκώνει τη φωτιά σα φρενάρισμα τρένου! Θα σου πω εγώ κάτι διαφορετικό: όταν η Γιάνικ Σίνερ βάλει πρώτη το πόδι της στον τελικό εκεί, ο τίτλος της Σέριε Α δεν θα είναι υπόθεση μιας μάχης — θα είναι σα σωρός από πυροτεχνήματα πάνω σε νύχτα που κανείς δε θυμάται πως άρχισε! Γιατί; Γιατί αυτή η ομάδα σήμερα φοράει κόκκινο εμφιαλωτό όχι σα χρώμα, αλλά σα αίμα που χτυπάει στις φλέβες! Κοιτάξτε τον Μπαρόν εκεί που πηγαίνει στους αγώνες: δεν κάνει ντρίμπλες σα ζογκλέρ στο τσίρκο, κάνει βήματα σα στρατιώτης που ξέρει πως στο τέλος της ημέρας δε θα έχει άλλη επιλογή παρά να προχωρήσει — κι εκείνοι οι σέντερ-μπακ κάνουν πίσω σα τείχος που σπάει όταν ξέρεις πως έχει ήδη πέσει! Κι ο Πιέρλουιτζι εκείνος; Έχει γίνει τόσο καλός που οι αντίπαλοι τον βλέπουν σα σκιούμενο πάνω στη μπάλα σα να κυλάει πάνω στο νερό! Του έχουνε βάλει ήδη τον τίτλο "αυτός που αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος δε θα ζήσει" — όχι επειδή είναι θεός, επειδή έκανε γκολ εκεί που άλλοι έκαναν μόνο προσπάθεια! Αλλά ας μην ξεχνάμε τον Φεράρο εκεί πάνω στην άκρη του πάγκου! Αυτός ο άνθρωπος ξέρει περισσότερα ντέρμπι από όσους άλλαξαν πολλές ομάδες! Την τελευταία φορά που σηκώθηκε από τον πάγκο του ήταν σα στρατιώτης μετά τη μάχη — όχι επειδή έχασε, επειδή ξέρει πως η ιστορία γράφεται εκείνους τους δρόμους που οδηγούν μόνο στην κορυφή! Κι εσείς ακόμα μιλάτε για Σμόλαρ σα να ήταν ο Θεός του τίτλου! Αυτός εκείνος ο τύπος έκανε κάτι μοναδικό εκείνο το βράδυ στο Περούτζα — έβαλε την ψυχή του πάνω στη μπάλα σα να ήταν η τελευταία φωτιά μιας παρτίδας πόκερ όπου όλοι είχαν ξεμείνει από τράπουλα. Αλλά η ομάδα αυτή σήμερα δεν περιμένει τον επόμενο Σμόλαρ — έχει δεκαέξι τέτοιες ψυχές μέσα της! Κάθε φορά που η μπάλα πάει προς εκείνον τον στόχο, η μνήμη εκείνης της νύχτας είναι εκεί σα στήριγμα, όχι σα μνημόσυνο! Πώς λοιπόν βγάζουμε τον τίτλο; Με δεκαέξι εγκεφάλους που λειτουργούν σα ένα! Με δεκαέξι καρδιές που χτυπούν σα ένα χρονόμετρο που ξεκινάει στο μηδέν και δεν σταματάει πριν περάσει η γραμμή! Άρα λοιπόν: όταν η Γιάνικ Σίνερ βάλει πρώτη το πόδι της εκεί στον τελικό, ο τίτλος της Σέριε Α δεν χρειάζεται σούπερ-ήρωα — χρειάζεται σαράντα χρόνια ιστορίας που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι δώρο, είναι τίμιο χρέος! Κι όσο για τον Σμόλαρ εκείνες τις νύχτες; Αυτός εκείνος ο τύπος έκανε μια πράξη που έγινε σύνθημα για όσους φοράνε αυτό το κόκκινο εμφιαλωτό — όχι επειδή ήταν μοναδικός, επειδή έγινε μέρος μιας ιστορίας που συνεχίζεται ακόμα και όταν εκείνος δεν είναι πια εκεί! Η ομάδα σήμερα φοράει το δικό της σύμβολο πάνω στο στήθος της, κι αυτό είναι αρκετό για να φέρει τον τίτλο όσο χρόνο κι αν έχει να τον κρατήσει ο ίδιος ο Διάβολος πάνω στον χάρτη! Αυτό είπα!