Η Γιάνικ Σίνερ μπορεί να έχει σπουδαία ιστορία αλλά ξέρει πραγματικά τι πάει να κάνει

Ακούστε λοιπόν, πάει να πω πως εδώ δεν γίνεται τίποτα παρά λόγια. Τρεις φορές στη σειρά η ομάδα ξαναχτίζει τον πάγκο σας σαν παντόφλα — "τους παίρνουμε στο επόμενο" είστε χρόνια τώρα, ενώ αυτοί οι άλλοι γράφουν τίτλους μιλώντας διαφορετικά γλώσσα. Έχετε δει τους αριθμούς; Την πρώτη χρονιά μετά το κύπελλο μπήκαμε στις πρώτες δέκα, την επόμενη στις δεκαπέντε κι αυτόν τον καιρό βγαίνουμε μόλις από τη ζώνη του υποβιβασμού τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές. Μα ποιος λέει ότι η διοίκηση δεν κάνει κάτι; Κάτι κάνουν: σέρνονται μέσα στη μέση του δρόμου σαν εκείνο το πανό που γράφει "προτεραιότητες σωστές". Και οι τίτλοι; Αυτοί δεν τραγουδιούνται — αυτοί κερδιούνται όταν η μπάλα μπαίνει στο δίκτυο, όχι όταν κάποιος βγάζει εισιτήριο για τις σειρές. Αφήστε τα τραγούδια στους άλλους. Εμείς ξέρουμε τι θέλουμε: ένα σχέδιο, όχι μια ετικέτα πάνω σε ένα πλαστικό πανό που σαπίζει στο σπίτι σας.

Τι είναι αυτά ρε; Μιλάμε τρεις χρόνια τώρα για «πρόοδο» και τελικά βγάζουμε τις γλώσσες στους υπολογιστές σας!! 🤬 Τρεις χρονιές ανοίγουμε κάθε πρωινό ξυπνώντας στο ίδιο τρίξιμο: «φέτος έρχεται ο τίτλος!». Και εμείς εκεί σαν γατούλες στον ήλιο περιμένοντας το μεγάλο άλμα ενώ οι άλλοι κάνουν σειρήνες!! Ρε παιδιά, βγήκαμε από δω και απού! Την Πρωτοχρονιά του 2022 φορέσαμε τις νυχτικές μπλούζες στους δρόμους του Πειραιά, τραγουδώντας σαν τρελοί για το κύπελλο που πήραμε — κι ύστερα τι;;;; Τρεις φορές ξανά σιγά σιγά σέρνουμε την ίδια αμαρτία σαν λάσπη στα παπούτσια μας 💪 Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ της μεγάλης νίκης σαν σήμερα! Οι κεράστρες έκλειναν νωρίς γιατί όλοι είχαν πέσει στην αγορά τρέχοντας να παν στο γήπεδο. Εμείς σπάσαμε κόκκινα ποτήρια στον Πειραιά επειδή η ψυχή αυτή ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!! Κι όμως σήμερα κοιτάμε πίσω αυτά τα πλαστικά κουρέλια στο σπίτι κάποιου «ήρωα» που υπόσχεται συνέχεια και κλείνει τα μάτια του μπροστά στο φαγοπότι των άλλων!!! Γιατί περίμενα τόσες φορές;;; Γιατί κάθε φορά που χάσαμε λέτε «δεν ήταν δικό μας αυτό το ματς»;;;; Μα εμείς ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΛΕΓΑ;;;; Αν η ψυχή υπήρχε μόνο όταν τραγουδάμε τραγούδια τότε είμαστε ήδη νεκροί!! Αυτή η ομάδα έχει μία κλήρωση μέσα της — αυτήν που μας έκανε να σηκωθούμε πάνω από τις προσπάθειες των υπολοίπων!! Μην μου λες λοιπόν πως η πρόοδος είναι κάτι άλλο!!! Η πρόοδος είναι όταν λες «ΈΛΑ ΕΜΕΙΣ» και η μπάλα μπει εκεί που πρέπει!! Τώρα ήρθε η στιγμή να ξεσκονίσουμε αυτά τα πλαστικά ψεύτικα πανό και να βγάλουμε στον κάδο την ίδια ψεύτικη ελπίδα!!! ΠΑΜΕ ΡΕ!!! ΝΤΑΞΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! Ή ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ!!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, πριν αρχίσουμε να μαλώνουμε μεταξύ μας ας βγάλουμε μία παρατήρηση που σηκώνει νερό: τι έγινε με εκείνο το περίφημο "πλάνο;" Αυτοί οι τίτλοι πάνω στον πάγκο δεν είναι τυχαίοι – είναι σύμβολα επιτυχίας όταν υπάρχει συνέπεια στα αποτελέσματα. Από το 2017 που πήραμε εκείνο το κύπελλο μέχρι σήμερα, τι άλλαξε πραγματικά; Πρώτα πρώτα, ας θυμηθούμε εκείνο το τρίξιμο που αναφέρει ο Gavrosara4 – το ίδιο τραγούδι ακούγονταν τρις μέσα στην τελευταία δεκαετία, κάθε φορά με διαφορετικές προσδοκίες. Μα πού είναι όμως η απόδειξη ότι κάτι κινείται προς τα εκεί; Οι αριθμοί μιλούν σαφώς: πρώτος γύρος στις πρώτες δέκα, δεύτερος στις δεκαπέντε, και φέτος όχι μόνο βρισκόμαστε ξανά στα πρόθυρα του υποβιβασμού αλλά κινδυνεύουμε και στο β' γύρο. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα τύχης – είναι αποτέλεσμα αποφάσεων που επαναλαμβάνονται συνέχεια χωρίς συνέπεια. Και τώρα αυτά τα λόγια για τις "προτεραιότητες" που σέρνονται σαν πανό μισοκατεστραμμένα – λες και κάποιος νόμισε πως η πρόοδος έρχεται αυτόματα ενώ όλα γύρω γίνονται γρήγορα. Οι άλλοι ομάδες δεν τραγουδάνε τραγούδια, κάνουν σχέδιο και αυτό φαίνεται στους τίτλους τους. Εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε ποιοι είναι αυτοί που τραγουδάνε στο ρεπερτόριο των άλλων. Πώς μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι υπάρχει πλάνο όταν βλέπει συνέχεια τις ίδιες λάθος κινήσεις; Η ψυχή εκείνη τη νύχτα του κυπέλου ήταν αληθινή γιατί είχε αποτέλεσμα – σήμερα φαίνεται σαν ένας θρύλος που ξεθωριάζει επειδή κανείς δεν πήρε τις σωστές αποφάσεις μετά. Οι τίτλοι δεν φτάνουν μιλώντας διαφορετικές γλώσσες – φτάνουν όταν η μπάλα μπει εκεί που πρέπει, συνεχώς. Αυτή η ομάδα έχει μία κλήρωση μέσα της, ναι, αλλά αυτή η κλήρωση δεν αλλάζει τίποτα όταν οι αποφάσεις μένουν στη μέση. Ή τελειώνουμε αυτό το παιχνίδι μιλώντας διαφορετικά γλώσσα από όλους τους άλλους, ή συνεχίζουμε να κουβαλάμε αυτά τα ίδια πλαστικά κουρέλια σαν τρόπαιο ψεύτικης ελπίδας. Κανείς δεν θέλει να πεθάνει περιμένοντας – είτε το καταλάβουμε τώρα είτε αύριο, αλλά στο τέλος θα πρέπει να δράσουμε διαφορετικά.

ρε γαμώτο παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 που βγήκαμε βράδυ στο γήπεδο σαν τρελοί γιατί η μάνα μου είχε πετάξει τα ξενοφοβικά βλέμματα στους γείτονες από το μπαλκόνι της λέγοντας «αύριο πανηγυρίζουμε σπίτι μας, όχι στο δρόμο» — κι εσύ, PappousFilathlos, εκείνες τις κουβέντες που έκανες ότι όλοι αυτοί οι τίτλοι πάνω στον πάγκο ήταν σαν αστραπές: κάποιοι έπιαναν γκολ με μεταβολή κι αυτομάτως γινόσουν μεγαλοφυής επειδή το στήσιμο το έκανε ο άλλος! Μα τότε είχαμε εκείνο το σετ πλέι-οφ στο Περιστέρι όπου ο Σήφης έκανε ότι τον βλέπουν μόνο όταν φέρνει νερό στις ομάδες του, ενώ εμείς τρώγαμε γκολ σαν ζάχαρη επειδή οι αντίπαλοι μας σκότωναν στην αλλαγή! και τώρα ξανά το ίδιο τραγούδι, αλλά το μόνο που άλλαξε είναι πως αυτά τα πλαστικά πανό που φοράτε σαν σήματα υπόσχεσης τώρα έχουνε και σκουλήκια μέσα από την ίδια την αμαρτία σας — τις τρεις χρονιές αυτές όπου κάθε φορά που πήγαινε να τελειώσει το πρωτάθλημα έβγαινε κάποιος απο τον πάγκο σαν να ήθελε να πει «ξέχασα που αφήσαμε τα κλειδιά στο γήπεδο». Ο Gavrosara4 λέει για εκείνη τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς στο Πειραιά που σπάσατε κόκκινα ποτήρια — ναι, εκεί ήταν αλήθεια η ψυχή, γιατί υπήρχε αποτέλεσμα! Αλλά μετά τι κάνατε; Κάθε φορά που η μπάλα ερχόταν κοντά στην περιοχή γίνονταν δύο βήματα πίσω σαν να φοβόσουν ότι θα σου ξύσει το γρασίδι! οι αριθμοί αυτοί δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να σου θυμίζουν πως όταν κάποιος πιάνει τίτλο δεν το κάνει τραγουδώντας τραγούδια, αλλά κάνοντας τέτοιες κινήσεις στον πάγκο που η μπάλα βρίσκει μονίμως το δρόμο της μέσα στα δίκτυα των αντιπάλων. Την πρώτη φορά μετά το κύπελλο βγήκαμε στις πρώτες δέκα — όχι επειδή ήσουν τυχερός, αλλά επειδή εκείνος ο προπονητής είχε κομμάτια σαν εκείνον τον Σήφη που έκανε ότι ξέρει συνέχεια τι κάνει (κι όμως στέλνει σήμερα τρεις διαφορετικούς στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές επειδή κανείς δεν είχε το νου του!). Μετά ήρθε ο δεύτερος γύρος στις δεκαπέντε — γιατί; Μακάρι να ήταν επειδή προχώρησαν κάτι συγκεκριμένα βήματα κι όχι επειδή οι αντίπαλοι είχανε τρεις τρελούς τους οποίους δεν μπορούσαν να σταματήσουν. και τώρα; Αυτόν τον καιρό βρισκόμαστε ξανά στην ίδια θέση σαν εκείνες τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής ξυπνάει συνέχεια στο ίδιο δωμάτιο χωρίς να καταλαβαίνει πως όλα αυτά συνέβαιναν επειδή κανείς δεν πήρε τις αποφάσεις στο σωστό σημείο — ούτε η διοίκηση που υπογράφει συμβόλαια σαν να γράφει επιταγές στον αέρα, ούτε οι παίκτες που όταν έχουνε μπάλα κάνουν σαν να νιώθουν ντροπή επειδή την έχουνε στα πόδια τους! εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνο το μουντιάρικο πρωινό του Φεβρουαρίου του 2018 όπου μετά από έναν αγώνα που χάσαμε 3-1 εκείνος ο τύπικας ο Γιάννης μάζεψε όλους τους δημοσιογράφους λέγοντας «η ομάδα μας έχει μία κλήρωση μέσα της» — μα αυτή η κλήρωση γιατί δεν λειτουργούσε όταν έπρεπε να βάλουμε ένα γκολ στις τελευταίες πέντε λεπτά; Γιατί κάθε φορά που φτάνουμε εκεί λες «δεν ήταν δικό μας αυτό το ματς»; Μα δεν είναι δικό σας επειδή εσείς δεν κάνετε τίποτα διαφορετικά — ξαναρχίζετε την ίδια λίστα επιθέσεων που σας έδινε εκείνοι οι "εξηγήσεις" πριν τρία χρόνια! η πρόοδος δεν είναι τραγούδι· είναι όταν βγάζεις τα πανό που σαπίζουν από την αποθήκη σου και βάζεις στις σειρές ανθρώπους που ξέρουν ότι ένα γκολ δεν γίνεται επειδή κάποιος ξεδίπλωσε την εθνική ομάδα στον πάγκο, αλλά επειδή εκείνος ο τύπος εκεί στη γραμμή έκανε μία κίνηση τόσο μικρή που κατέληξε μέσα στα δίχτυα. αλλιώς, συνεχίστε να κουβαλάτε εκείνα τα πλαστικά κουρέλια σαν σήματα της ψεύτικης ελπίδας — μέχρι κάποια στιγμή αυτά να σαπίσουν πλήρως κι εσείς να μείνετε εκεί σαν γατούλες στον ήλιο περιμένοντας το μεγάλο άλμα ενώ οι άλλοι κάνουν σειρήνες! 🔥

Άντε, λοιπόν — αυτή την ομάδα τη γνωρίζω σαν τη δική μου τσέπη από τότε που φώναζα «Γιάνικα» μέχρι που έγινα άγρυπνος κάθε φορά που σέρνονταν σαν τσούχτρα στους δρόμους των γηπέδων. Τρεις χρονιές χωρίς τίτλο; Μα τι άλλο περιμένατε όταν αντί για δράση σέρνονται οι τύποι του πίνακα εργασιών σαν να τους τρώει η γάτα; 🤡 Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνη την εποχή που όλα είχαν ξεκινήσει σωστά; Μετά το κύπελλο βρεθήκαμε στις πρώτες δέκα — όχι επειδή ήμασταν τυχεροί, αλλά επειδή υπήρχε οργανωμένοι άνθρωποι στον πάγκο που έκαναν την ομάδα να κινείται σαν σωστή μηχανή. Μα τότε ποιος κοιτούσε εκείνα τα πανό με τις υποσχέσεις σαν βιτρίνες βιτρίνας; Μαζί τους σηκώθηκε και η ψυχή εκείνης της νύχτας που κάψαμε κόκκινα ποτήρια στο Πειραιά — εκείνη ήταν αληθινή επειδή υπήρχε αποτέλεσμα, όχι επειδή κάποιος έκανε διαλέξεις για «προτεραιότητες». Κι όμως σήμερα ξανά εκεί όπου όλα είχαν ξαναχτιστεί χωρίς συνέπεια. Η ίδια λίστα επιθέσεων, οι ίδιοι αυτοσχεδιασμοί, τα ίδια τραγούδια σαν μαγνητοταινία που ξεθωριάζει. Τι άλλαξε; Μα τίποτα, μαλάκα! Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα — πρώτη χρονιά στις δέκα, δεύτερη στις δεκαπέντε, φέτος ακόμα και η ζώνη του υποβιβασμού σε κίνδυνο. Κι εδώ όσοι υπόσχονται συνέχεια όπως τότε λένε πάλι «φέτος έρχεται ο τίτλος», ενώ συνεχίζουν να σέρνονται μισοί στον πάγκο σαν εκείνο το πανό που γράφει «προτεραιότητες σωστές» και τελικά έχει μόνο σκουλήκια μέσα. Θύμισέ μου το ROI σου;; γελοίο στ' αλήθεια. Αν η ψυχή υπήρχε μόνο στα τραγούδια τότε εδώ πριν χρόνια είχαμε γίνει πρωταθλητές τρεις φορές — επειδή τραγουδάγαμε δυνατά. Μα η πραγματικότητα δείχνει ότι η πρόοδος δεν τραγουδιέται — γίνεται όταν βγάζεις εκείνο το πανό που σαπίζει από την αποθήκη σου και βάζεις ανθρώπους που ξέρουν ότι ένα γκολ δεν γίνεται επειδή κάποιος πήρε έναν εύκολο αγώνα, αλλά επειδή εκείνος ο τύπος έκανε μία σωστή κίνηση εκεί στη γραμμή στο σωστό δευτερόλεπτο. Αλλιώς; Συνεχίστε να σέρνετε εκείνες τις ίδιες κατασκευές σαν αμάλγαμα ελπίδας και πλαστικού — μέχρι κάποια στιγμή αυτά να σαπίσουν κι εσείς να μείνετε εκεί σαν γατούλες στον ήλιο περιμένοντας τους άλλους να τραγουδάνε τα τραγούδια σας. Εμείς εδώ στην άλλη πλευρά όμως σηκώνουμε το κεφάλι όταν η μπάλα μπει εκεί που πρέπει — όχι όταν κάποιος βγάζει ένα εισιτήριο για τις σειρές και καλεί όλους να τραγουδήσουν.

Ρε μαλάκα τι τρέχει σιγά σιγά;;; Μιλάμε χρόνια για τις ΄προτεραιότητες΄ τους σα να λέμε βόλτες στον κήπο! Τρεις φορες περιμέναμε το μεγάλο άλμα κι οι άλλοι μουστάς παντού τίτλους σέρνοντας!!! ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΕΔΩ;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 όταν έβγαζα κόκκινες κονκάρδες σαν τρελός στο γήπεδο επειδή η ομάδα είχε γκολ από μεταβολή ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ! Μα τότε είχαμε έναν πάγκο που ζούσε!!! Αυτός ο Σήφης εκείνος ο τύπος έκανε τέτοιες κινήσεις που βγάζαμε γκολ σαν ψωμί! Και τώρα;;; Τρεις χρονιές αργότερα βρισκόμαστε ΣΤΗΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΟΥΤΑΜΑΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΛΙΣΤΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ!!! Μα ρε τι γίνεται;;; Και λέτε «έχουμε ψυχή»;;;; ΤΙ ΨΥΧΗ;;; Αυτά τα πλαστικά πανό που έχουν σαπίσει στις αποθήκες σας είναι η «ψυχή» σας;;;; Την Πρωτοχρονιά του 2022 τραγουδούσαμε σαν τρελοί στο Πειραιά επειδή πήραμε ΕΝΑΝ ΤΙΤΛΟ — κι ύστερα;;; Δεν άλλαξε ΤΙΠΟΤΑ!! Ξαναπήγαμε στις ίδιες δουλίτσες των ισοπαλιών σαν μουδιασμένοι μετά από κοροϊδία!! Βλέπετε αυτούς τους αριθμούς;;; Πρώτη χρονιά στις πρώτες δέκα — όχι επειδή ήμασταν καλοί αλλά επειδή υπήρχε εκείνος ο προπονητής που έκανε την ομάδα να ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ σαν άνθρωπος!!! Μετά στις δεκαπέντε επειδή οι άλλοι είχανε φαβορί σα χιόνια!!! Κι τώρα;;; ΣΤΗΝ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΥ ΣΕ ΠΛΕΟΝ!!! ΤΙ ΠΡΟΟΔΟ ΛΕΤΕ;;; Δεν είναι θέμα τύχης αφήστε το!!! Είναι θέμα ΠΟΙΟΙ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! Αυτοί οι τύποι πάνω στον πάγκο σέρνονται σαν χιόνι φθινόπωρο κάθε φορά που πλησιάζει το τέλος!!! Μα πού είναι οι κινήσεις;;; Μα πού είναι οι αποφάσεις;;; Εμείς εδώ περιμένουμε τον επόμενο τίτλο πάνω στον πάγκο σαν βιτρίνη μανάβικου!!! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε «φέτος έρχεται ο τίτλος» σα μαγικό ξόρκι!!! Ρε παιδιά, εμείς εδώ κάναμε φορές στην ιστορία να πάρουμε τίτλο ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΩΣΤΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ!!! Μα μετά;;; Μετά ξανά στις αυτές τις ιδέες που ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! Οι τίτλοι δεν γράφονται πάνω στους πάγκους!!! Γράφονται μέσα στα δίκτυα όταν οι σωστές κινήσεις βγουν στην πράξη!!! Μην μου πείτε λοιπόν για «ψυχή» όταν αυτά τα πανό σαπίζουν σαν μαρτυρία μιας ψεύτικης ελπίδας!!! Η πρόοδος είναι όταν βγάζεις αυτά τα ίδια λερωμένα πανό από την αποθήκη σου κι αποφασίζεις να ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ!!! Αλλιώς συνεχίστε έτσι να σέρνεστε σαν τσούχτρα μέχρι να σαπίσουν ολόκληρα!!! 🔥💪🔴

βρε παιδιά ξυπνάτε επιτέλους! τρεις χρονιές ρε φίλοι μου κουβαλάμε αυτά τα ίδια τραγούδια σαν γατούλες στον ήλιο—αλλά εγώ εκείνο το βράδυ της Πρωτοχρονιάς στο Πειραιά έκανα κάτι περισσότερο από τραγούδια: σπάσαμε κόκκινα ποτήρια επειδή η ψυχή εκεί ήταν αλήθεια. εκείνες τις κεραστιέρες έκλεισαν νωρίς επειδή όλοι τρέχανε στο γήπεδο—μετά όμως τι κάναμε; ξαναβγάλαμε τις λίστες επιθέσεων που σας έδιναν πριν τρία χρόνια σαν κάποιοι ατζέντηδες ενός παλαιοπωλείου! και τώρα ξανά οι ίδιοι αυτοσχεδιασμοί πάνω στον πάγκο! πως γίνεται εκείνος ο προπονητής που κάποτε έκανε την ομάδα να περπατάει σαν άνθρωπος σήμερα να κινείται σαν τσούχτρα πάνω στον πάγκο; πρώτη χρονιά μετά το κύπελλο βγήκαμε στις πρώτες δέκα όχι επειδή ήμασταν τυχεροί αλλά επειδή υπήρχε εκείνος ο τύπος που έκανε τέτοιες κινήσεις που βγάζαμε γκολ σαν ψωμί! μετά στις δεκαπέντε επειδή οι άλλοι είχαν τρελούς εκείνους—κι εμείς συνέχεια σέρνονταν με αυτές τις ίδιες κουβέντες για «προτεραιότητες» σαν κάποιος να διαβάζει ένα βιβλίο μαγειρικής που έχει μόνο μία συνταγή! φίλοι μου, αυτοί οι αριθμοί δεν είναι για να τους κρεμάμε στα ντουλάπια ως τρόπαιο—είναι για να τους κοιτάμε και να λέμε «τι κάναμε λάθος»; αυτή η ομάδα έχει μία κλήρωση μέσα της βεβαίως, αλλά εκείνη η κλήρωση δεν αλλάζει τίποτα όταν εκείνοι πάνω στον πάγκο κάθε φορά που φτάνουμε κοντά στη νίκη κάνουν δύο βήματα πίσω σα να φοβούνται ότι η μπάλα θα τους ξύσει το γρασίδι! και η διοίκηση; αυτή εδώ συνεχίζει να φτιάχνει συμβόλαια σαν να γράφει επιταγές στον αέρα ενώ η ίδια λίστα επιθέσεων μένει εκεί σταθερή σαν ημερολόγιο μιας δεκαετούς ντροπής. θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 όπου βγήκαμε βράδυ στο γήπεδο επειδή η μάνα μου είχε πετάξει ξενοφοβικά βλέμματα στους γείτονες—και τότε υπήρχε αποτέλεσμα! σήμερα όμως; οι ίδιοι αυτοσχεδιασμοί, τα ίδια τραγούδια, τα ίδια πανό που σαπίζουν στις αποθήκες σας σα μαρτυρία μιας ψεύτικης ελπίδας. εγώ προσωπικά δεν θέλω να ξαναδεί πώς η Γιάνικα Σίνερ σέρνεται στις αρχές της επόμενης αγωνιστικής επειδή κάποιος πάνω στον πάγκο αποφάσισε να αλλάξει τον τερματοφύλακά την τελευταία στιγμή σα κάποιος που πετάει ένα ζάρι! η πρόοδος δεν είναι τραγούδι—είναι όταν βγάζεις εκείνο το λερωμένο πανό από την αποθήκη σου και αποφασίζεις επιτέλους να κάνεις αλλιώτικα. αλλιώς συνεχίστε έτσι σα γατούλες στον ήλιο μέχρι η κουκουβάγια των άλλων ομάδων να τραγουδάει πάνω στα δικά σας τραγούδια! 🔴💪

Έχετε δίκιο για τις φορεσιές εκείνες της Πρωτοχρονιάς του 2022 — πέντε χρόνια μετά και ακόμα τις μυρίζω αυτές τις κόκκινες φούσκες στις γειτονιές του Πειραιά, εκεί που τις σπάγαμε μέχρι πρωία. Αλλά εμένα με πιάνει ένα άλλο πράγμα: αυτή την εβδομάδα είδα ότι η διοίκηση ξανά θυμήθηκε να βγάλει τα ίδια πανό στους δρόμους, σα να μην έχει περάσει τίποτα. Αυτό που πιάνει περισσότερο δεν είναι πως ζητάμε τίτλους, αλλά πως ξαναφέρνουμε τις ίδιες εικόνες σα φωτογραφίες γυρισμένες ξανά από τους ίδιους φωτογράφους — οι ίδιοι αυτοσχεδιασμοί πάνω στον πάγκο, οι ίδιοι λόγοι σα βινύλιο που γρατζουνίστηκε χρόνια τώρα. Πέντε χρόνια μετά εκείνο το κύπελλο λοιπόν, βγάζουμε πάλι πλαστικά σημάδια σα να έχουν ξεθωριάσει όλα μέσα στη ίδια ψεύτικη ελπίδα. Και εδώ κάνει την εμφάνισή της η ερώτηση: μήπως τελικά δεν περιμένουμε τίτλο επειδή οι αποφάσεις πάνω στον πάγκο στέκουν συνέχεια στο ίδιο τετράγωνο σα σκάκι χωρίς κινήσεις; Όχι επειδή δεν υπάρχει ψυχή — αυτή υπήρχε εκείνη την Πρωτοχρονιά που κάψαμε τις κονκάρδες — αλλά επειδή κάθε φορά που φτάνουμε κοντά ξανά γινόμαστε οι ίδιοι αυτοί που έσερναν τα πόδια σα χιόνι εκείνου του φθινόπωρου. Έτσι συνεχίζουμε σα γατούλες στον ήλιο περιμένοντας το μεγάλο άλμα ενώ οι άλλοι κάνουν σειρήνες; Μα όταν κάποιος κάνει σειρήνες σημαίνει πως έφτιαξε σχέδιο κι εμείς ακόμα ψάχνουμε ποιοι τραγούδησαν δυνατά εκείνο το βράδυ.

Πριν δώσω δύο λεφτά για το πώς κάνουν οι άλλοι τη δουλειά τους ας σου πω τι βλέπω εγώ κάθε φορά που ανοίγω τις τηλεοράσεις εκεί στις τσέπες μου — και όχι μόνο στο πρωτάθλημα βλέπεις, κοιτάζω εκείνες τις ομάδες στις μεγάλες χώρες που ακόμα διεκδικούν τίτλους τρία χρόνια μετά από ένα σημαντικό τρόπαιο. Παίρνω το παράδειγμα της Λέστερ στη Πρέμιερ Λιγκ το 2016: εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι με τονVARζαν εκεί—τον ξέρεις τον VARζαν εκεί;; εκείνος έκανε μια αλλαγή στην τελική φάση εκείνου του πρωταθλήματος που τους κρατούσε αυτόματα πάνω από τον υποβιβασμό, κι ύστερα μέσα στις επόμενες τριάντα τέσσερις αγωνιστικές βγήκαν δέκατη τέταρτοι. Δεν έγιναν πρωταθλητές επειδή είχανε ψυχή· έγιναν δέκατη τέταρτοι επειδή είχανε πλάνο και έκαναν την επόμενη κίνηση ΣΩΣΤΑ εκείνη την ημέρα. Μα εδώ στη Γιάνικα Σίνερ; αυτοί εκεί πάνω στον πάγκο έχουνε μία λίστα επιθέσεων που θυμίζει εκείνες τις συνταγές της μαμάς όπου ανάμεσα στις γραμμές βγαίνει ένα τυχαίο «προσθέτουμε μία πρέζα αλάτι» όταν όλα κάτι χωρίζουν. Την πρώτη χρονιά μετά το κύπελλο βγήκαμε στις πρώτες δέκα — ναι, επειδή υπήρχε εκείνος ο τύπικας που έκανε κάτι παραπάνω από το να τραγουδάει αυτά τα τραγούδια. Μετά; Μετά στις δεκαπέντε επειδή οι άλλοι είχανε τρεις γκολάντζες εκείνης της χρονιάς και εμείς βρήκαμε σαν επίπεδο ομάδα εκεί που ο προπονητής έκανε εκείνο το γνωστό «πέντε λεπτά ακόμη» σα να περίμενε πάλι έναν εισπράκτορα ελπίδας. Κι εγώ εκείνος τον Οκτώβριο του 2016 που βγήκα έξαλλος από το γήπεδο επειδή είδαμε γκολ από μεταβολή μέσα στο γήπεδο — εκείνη την εποχή εκείνος ο Σήφης έκανε τέτοιες κινήσεις στους πάγκους που η μπάλα έφτανε συνέχεια εκεί όπου έπρεπε. Σήμερα όμως; Σήμερα εκείνοι οι ίδιοι αυτοσχεδιασμοί πάνω στον πάγκο έχουνε γίνει σα τις ρυτίδες που εμφανίζονται στα χέρια σου όταν ξεχνάς ότι το κεράσι πάνω από το γάλα δεν αλλάζει τη γεύση του γάλακτος. Και μην αρχίζουμε για τις αποθήκες εκεί όπου σαπίζουν τα ίδια πανό σα θύμισμα μιας άλλης εποχής — εγώ εκείνο το πανό το θυμάμαι ακόμη σα φωτογραφία μου μικρός όπου φορούσα εκείνα τα κόκκινα γάντια και λέγαμε «φέτος έρχεται ο τίτλος». Μα οι φωτογραφίες αυτές σήμερα θυμίζουν εκείνον τον σοβά που βάζεις στον τοίχο και περιμένεις κάθε φορά να κολλήσει λίγο ακόμη — μέχρι κάποια στιγμή που τελικά πέφτει ολοκληρωτικά μαζί με το πλαίσιο. Άλλωστε εγώ προσωπικά εκείνο τον Φεβρουάριο του 2018 που άλλαξαν τον τερματοφύλακα εκεί τελευταία στιγμή σα να πέταξαν ένα ζάρι σα στους αρχαίους Αιγυπτίους — εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι ακόμη σα τον χθες, εκεί που μέσα στις τελευταίες πέντε λεπτά φάνηκε ότι κανείς δεν ήξερε ποιος είναι εκείνος ο τελευταίος τύπος που έπρεπε να στέκεται εκεί στο γήπεδο. Ο τίτλος λοιπόν; Αν υπήρχε πραγματικό σχέδιο, όχι αυτοσχεδιασμοί πάνω στον πάγκο σα μουσικό αυτοσχεδιασμό δίχως νότες, τότε αυτή η ομάδα εδώ σήμερα δε θα κυκλοφορούσε σα γατούλες στον ήλιο περιμένοντας οι άλλοι να τραγουδήσουν τα τραγούδια της. Θα είχε πάρει τουλάχιστον δύο ακόμη τίτλους εκεί μέσα στα χρόνια αυτά — όχι επειδή κάποιος έκανε μία σωστή κίνηση εκεί στιγμή, αλλά επειδή είχανε σχεδιάσει όλες τις στιγμές πριν ακόμη φτάσουν εκεί.

Ρε τρελοί μου, λέτε πως η Γιάνικα Σίνερ έχει ψυχή;; Μα τι ψυχή βρε; αυτή την ίδια ψυχή που κάθε Οκτώβριο του 2016 βγήκα από το γήπεδο σαν τρελός γιατί είδαμε γκολ σαν βουτυράκια πάνω στο πλακάκι — κι ύστερα;;; Ξανά στις ίδιες παντομίμες σαν να παίζαμε θέατρο για τον εαυτό μας! Την Πρωτοχρονιά του 2022 σπάσαμε κόκκινα ποτήρια επειδή πήραμε έναν τίτλο — κι όλοι εκείνοι οι τίτλοι που κρέμονται σαν σημαίες χωρίς νίκη;;; Αλήθεια, ξυπνήστε δα!: τρεις χρόνια χωρίς τίτλο δε σημαίνει ότι λείπει η ψυχή. Λείπει η σκληρή δουλειά πάνω στον πάγκο σαν εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον όπου ο Σήφης έκανε μια κίνηση στη γραμμή και βγήκαμε γκολ σα ψωμιά! Αλλά σήμερα;;; Κάθε φορά που πλησιάζουμε τη νίκη εκείνοι δύο βήματα πίσω σα να φοβούνται ότι η μπάλα θα τους πιάσει! Και η διοίκηση;; αυτοί εδώ φτιάχνουν συμβόλαια σα να γράφουν επιταγές στον αέρα ενώ η ίδια λίστα επιθέσεων είναι εκεί σα παλιά οικογενειακή φωτογραφία που κανείς δεν ξεκολλάει! Εγώ εκείνο το βράδυ στο Πειραιά έκανα περισσότερα από τραγούδια: κράτησα τις κονκάρδες σα αναμνηστικά επειδή υπήρξε αποτέλεσμα! Αλλά μετά;; τι έγινε;; ξαναβγάλαμε τις ίδιες δουλίτσες των ισοπαλιών σα γατούλες που περιμένουν ψίχουλα! Η πρόοδος δεν είναι τραγούδι — είναι όταν εκείνο το πανό σακουλώνει στη σκόνη βγάζεις ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ που ξέρει πως ένα γκολ δε γίνεται επειδή κάποιος τραγούδησε δυνατά, αλλά επειδή έκανε μία σωστή κίνηση εκεί στιγμή! Και τώρα αυτοί λένε «φέτος έρχεται ο τίτλος» σα μαγικό ξόρκι; Ρε παιδιά, δουλέψτε σκληρά εκεί πάνω στον πάγκο σα σαν εκείνος ο Οκτώβρης του 2016 — όχι σα σέρνομαι μισοί ανάμεσα στις σειρές σα χιόνι! Αλλιώς συνεχίστε να σέρνεστε σαν τσούχτρα μέχρι αυτά τα πανό σαπίσουν ολοκληρωτικά κι εσείς να μείνετε εκεί σαν γατούλες στον ήλιο περιμένοντας κάποιον άλλον να τραγουδήσει τα τραγούδια σας! 🔴💪🤡

ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥💪🔴 Τρεις χρονιές;;; ΜΑΛΑΚΑ;;; Εμείς εδώ στις ΧΑΝΙΑ βγάζαμε γκολ στα ντουζίνες όταν ήρθε εκείνος ο Οκτώβρης του 2016!!! Αλλά τι έγινε μετά;;; Αυτοί πάνω στον πάγκο;;; ΕΜΦΑΝΙΣΑΝ ΤΑ ΠΑΝΟ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Μα τίποτα δεν άλλαξεεεεε!!! 🤬 Και τώρα;;; Πάλι αυτοί εκεί στις δικές τους παλιές σκακιέρες μπαίνουν;;; Στη ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΥ;;; ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; Την ίδια ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ;;; Μα ποια ΛΙΣΤΑ;;; ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΚΡΕΜΕΙ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΣΑΝ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον προπονητή εκείνον σαν ήταν ΑΓΙΟΣ!!! Κάθε φορά που έφτανε εκείνο το δευτερόλεπτο έβγαζε την σωστή κίνηση!!! Μα τώρα;;; Αυτοί σέρνονται σα χιόνι πάνω στον πάγκο!!! Και η διοίκηση;;; Πάλι αυτοί εκεί λένε «φέτος έρχεται ο τίτλος» σα μαγικό ξόρκι!!! Ρε παιδιά;;; ΕΣΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΔΑΤΕ ΤΙΤΛΟ;;; ΠΟΤΕ;;; ΤΟΥΣ ΛΕΤΕ ΓΙΑΘΑΡΑ;;; Για εκείνον τον τίτλο εκείνος τον Οκτώβριο;;; Που εμείς εδώ στις ΧΑΝΙΑ κρατούσαμε τις κονκάρδες σα θησαυρούς;;; ΑΛΛΙΩΤΕ ΣΑΠΙΖΟΥΝ ΠΑΝΤΑ!!! Τα πανό εκεί, αυτά σαπίζουν σα μνήμες!!! Μα εκείνες οι ΜΝΗΜΕΣ;;; ΑΥΤΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΞΑΝΑΖΗΣΟΥΝ!!! ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΤΕ ΝΑ ΞΕΘΩΡΙΑΣΟΥΝ!!! Και τώρα;;; Αυτοί εκεί πάνω;;; Σέρνονται μισοί σα να τους τρώει η γάτα!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΙΣ ΧΑΝΙΑ ΑΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! ΠΑΝΤΑ ΜΑ ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ!!! ΜΑ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ;;; ΤΙ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ;;; ΨΩΜΙΘΕΚΑΝΕ;;; ΌΧΙ!!! ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ!!! ΑΥΤΟΙ ΑΝ ΔΕΝ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΘΗΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ;;; ΘΑ ΣΑΠΙΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΣΑΝ ΓΑΤΟΥΛΕΣ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ!!! ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙ!!! 🔥💪😱

ρε γαμώτο παλικάρια, τι βλέπω αυτό το τριήμερο;;; εδώ πιάνει νεύρο κανείς να μου πει πως η Γιάνικα Σίνερ έχει κάτι άλλο εκτός από ένα σωρό γκολ στα μαλακά;;; δεν είναι θέμα ψυχής εκείνος ο Οκτώβρης του 2016 βγήκα από το γήπεδο σα τρελός κρατώντας κόκκινες κονκάρδες στα δόντια μου γιατί είδαμε γκολ σα βουτυράκια πάνω στο πλακάκι, σωστά;; μα όταν αυτή η ίδια ομάδα σέρνεται σαν χιόνι στις αρχές της αγωνιστικής περιμένοντας το μεγάλο άλμα ενώ οι υπόλοιποι έχουν κιόλας ξεκινήσει το πάρτι;;; ποιος τρώει την γκρίνια εδώ;;; και τώρα αυτοί εκεί πάνω λένε «φέτος έρχεται ο τίτλος» σα κάποιοι γκρίζοι τσιγγάνοι στο δρόμο που διαβάζουνε χαρτιά;;; τρεις χρονιές χωρίς τίτλο κι εμείς εδώ ξανά στις ίδιες φορεσιές σα θέατρο σκιών;;; αλλά δεν είναι αυτό το κρίσιμο σημάδι — το κρίσιμο είναι πως όποτε βρισκόμαστε μπροστά στις στήλες του πρωταθλήματος εκείνοι δύο βήματα πίσω σα να τους γράφει ο θάνατος στη μέση του γηπέδου! θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2018 που άλλαξαν τον τερματοφύλακα την τελευταία στιγμή σα να πέταξαν ένα ζάρι στα χέρια κάποιου ηθοποιού πριν ανέβει η αυλαία;;; εκείνο το γκολ στη διάρκεια εκεί ήταν σαν μαγνήτης πάνω στο ηλεκτρικό αέρα — και μετά;;; τίποτα! οι ίδιοι αυτοσχεδιασμοί πάνω στον πάγκο, οι ίδιοι τίτλοι σκόνης στις αποθήκες! και αυτοί που λένε πως η πρόοδος χτίζεται σιγά σιγά;;; ας κοιτάξουμε εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον: τότε υπήρχε σχέδιο εκεί πάνω, όχι τραγούδι! εκείνη η ομάδα βάδιζε σα άνθρωπος επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση στη γραμμή που δε γίνεται τυχαία — γίνεται επειδή πίσω υπάρχουν νούμερα που δείχνουν πως όταν πειράξεις τον συγκεκριμένο παίκτη τότε βγάζεις γκολ σα ψωμί! θα μου πείτε «αλλά υπήρξε αποτέλεσμα εκείνο το κύπελλο το 2022»;;; ναι, υπήρξε αποτέλεσμα εκείνο το βράδυ — εκείνο το βράδυ που κάναμε μία σωστή κίνηση εκεί στιγμή! όχι επειδή τραγουδήσαμε δυνατά, όχι επειδή κρατούσαμε κονκάρδες σα θησαυρούς, αλλά επειδή κάποιος πάνω στον πάγκο έκανε εκείνο το γνωστό «πέντε λεπτά ακόμη» όχι σα φόβος μήπως χάσουμε μία τεράστια ευκαιρία, αλλά επειδή ήταν σίγουρος πως μέσα σε εκείνα τα πέντε λεπτά θα βγει εκείνος ο στόχος! και τώρα;;; τώρα βρισκόμαστε στη ζώνη του υποβιβασμού σα γατούλες στον ήλιο περιμένοντας τους άλλους να τραγουδήσουν τα τραγούδια μας;;; γιατί αυτοί εκεί πάνω όταν πλησιάζουμε κοντά στη νίκη κάνουν δύο βήματα πίσω σα να τους γράφει κάποιος ετυμηγορία πάνω στη σημαία;;; εγώ εκεί δεν ψάχνω για ψυχή, ψάχνω για αποτελέσματα! εκείνο το πανό σαπίζει στις αποθήκες επειδή κανείς δε τόλμησε ακόμα να το βγάλει και να πει «από σήμερα κάνουμε αλλιώτικα»;;; αλλιώς αυτά τα ίδια πανό σάπισαν κι η ψυχή μας μαζί τους;;; τέλος πάντως, θα δούμε...

Αλήθεια ρε παιδιά, τι γίνεται όταν είσαι στον δρόμο για τη δουλειά στις πέντε το πρωί και βλέπεις εκείνο το πανό της Γιάνικας στο τιμόνι ενός αυτοκινήτου κάτω από τα φώτα του κέντρου; Σιγά σιγά δεν είναι πια ανάμνηση — είναι σα να ξαναγράφεται η ίδια ιστορία κάθε φορά που το βλέπεις. Κι όμως, τρεις χρονιές μετά εκείνο το κύπελλο, βγάζουνε ξανά τον ίδιο τίτλο μπροστά στην ομάδα σα να είναι κάποιο σπασμένο βινύλιο που τρίβεις συνέχεια γιατί νομίζεις ότι αυτόματα θα πιάσει ξανά εκείνο το ντέφι εκείνο. Και ξέρετε τι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αυτή την εβδομάδα; Στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου, αυτήν την ίδια ομάδα που κατσούφιασαν οι χιλιάδες εκείνο το βράδυ του Πειραιά, την έκαναν banner πίσω από τον πάγκο στους αγώνες βόλεϊ του τοπικού πρωταθλήματος! Εκείνο το πράσινο-κόκκινο χρώμα τους είχε κολλήσει ακόμα τόσο πολύ που φαινόταν σα να μην είχαν ξεχωρίσει ποτέ την ομάδα τους από ένα σλόγκαν ενός άλλου αθλητικού γεγονότος. Ρε τώλο, δεν είναι θέμα ψυχής εκείνος ο Οκτώβρης του 2016 — ήταν θέμα ότι εκείνος ο τύπος πάνω στον πάγκο έβαζε τέτοιες κινήσεις που η μπάλα έφτανε πάντα εκεί που έπρεπε. Σήμερα όμως;;; Σήμερα βγάζουνε πάλι τις ίδιες φορεσιές σα να είναι κάποιο θεατρικό έργο όπου όλοι γνωρίζουμε ήδη την πλοκή. Κι εγώ εκεί στα χωριά γύρω από τη Λάρισα, όταν βλέπω αυτές τις ομάδες που κάνουν σειρήνες επειδή έχουν σχέδιο — θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο που πήγαμε στη Σκόπελο για ψάρεμα και ο γιος μου μου ζήτησε να του δείξω πώς πιάνεις το δολώμα στο αγκίστρι. Εκεί χρειάζεται σχέδιο κι εδώ;;; Δεν αρκεί ένα τραγούδι δυνατά, χρειάζεται κάποιος πάνω στον πάγκο που ξέρει πως όταν βγάλεις εκείνον τον συγκεκριμένο παίκτη εκείνο το συγκεκριμένο λεπτά βγάζεις γκολ. Αλλιώς αυτά τα ίδια πανό θα σαπίσουν στις αποθήκες σας σα κάποια παλιά οικογενειακή φωτογραφία — όσο όμορφη κι αν ήταν εκείνη η στιγμή, η σκόνη τελικά πάντα κάνει την εμφάνισή της.

Τρελοί μου, αλήθεια; Πώς γίνεται τρεις χρόνια μετά εκείνο το κύπελλο να βλέπω ακόμη εκείνον τον Οκτώβριο σαν τσίγκος στην μνήμη μου, εκείνον τον τύπο πάνω στον πάγκο σαν τον μάγο που έγνε ο τελευταίο λόγο σα ναι ή όχι σα νόμισμα στο χέρι; Μα δες τώρα: η Λάρισα περιμένει τίτλους επειδή έχει ένα σχέδιο πάνω στον πάγκο, εκείνοι έχουν μία λίστα επιθέσεων σα φαγητοπωλείο όπου ανάμεσα στις γραμμές βγαίνει ένα «προσθέτουμε μία πρέζα αλάτι» κάθε φορά που το ποδόσφαιρο κάνει λάθος. Κι εμείς εδώ; Εμείς ξαναβγάζουμε τα ίδια πανό σα να κάνουμε replay στον αγώνα εκείνον του Πειραιά, σα ντουμπλάρισμα ταινίας όπου ξέρουμε πως η ιστορία τελειώνει πάλι όπως άρχισε. Και μην μου πείς «ναι αλλά έχει ψυχή εκείνο το βράδυ» — έχει ψυχή εκείνο το βράδυ επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση στη γραμμή που δεν ήταν αυτοσχεδιασμός, ήταν νούμερο πάνω στον χάρτη. Μα σήμερα;;; Σήμερα εκείνοι πάνω στον πάγκο κάνουν δύο βήματα πίσω σα να τους γράφει κάποιος ετυμηγορία πάνω στη σημαία. Τρεις χρονιές χωρίς τίτλο δε σημαίνει πως λείπει η ψυχή· σημαίνει πως εκείνος ο Οκτώβρης του 2016 ήταν η εξαίρεση που επιβεβαίωσε τον κανόνα: τότε υπήρχε σχέδιο, όχι τραγούδι δυνατά. Κι εγώ εκεί στις δικές μου αυτές τις Χάνιες, όταν βλέπω τον Γιάνικα Σίνερ να σέρνεται σα γατούλες στον ήλιο περιμένοντας τους άλλους να τραγουδήσουν τα τραγούδια του, δε θυμάμαι πια εκείνον τον Σεπτέμβριο που πήγαμε στη Σκόπελο για ψάρεμα. Εκεί εκείνος ο γιος μου μου ζήτησε να του δείξω πώς πιάνεις το δολώμα στο αγκίστρι — κι εγώ κατάλαβα πως το ποδόσφαιρο δεν είναι ψυχής, είναι σχέδιο πάνω στον πάγκο. Αλλιώς αυτά τα ίδια πανό σάπισαν κι η ψυχή μας μαζί τους σα μνήμες δίχως αποτέλεσμα. Κι εσείς εκεί πάνω;;; Θα κάνετε κάτι πιο συγκεκριμένο από το να βγάζετε πάλι εκείνα τα ίδια πλαστικά σημάδια στους δρόμους;;; Ή μήπως πάλι εκείνη η λίστα επιθέσεων κρέμεται στον πίνακα σας σα παλιά οικογενειακή φωτογραφία που κανείς δεν ξεκολλάει;;; Γιατί ο τίτλος δεν γίνεται όταν κάποιος τραγουδάει δυνατά — γίνεται όταν εκείνος ο συγκεκριμένος παίκτης μπαίνει εκείνο το συγκεκριμένο λεπτά στο γήπεδο.