Ο σύλλογος έκανε τη σωστή κίνηση κάνοντας φιέστα στο

Άιντε, παιδιά, αφήστε αυτά τα γκρίνια για το Τάτοϊ — εδώ πρόκειται να σέρνουμε τη Γιάννα μόνο στο γήπεδο των μεγάλων, όχι εκεί που γίνεται συνάντηση οδοκαθαριστών στις τρεις το πρωί. Κάτι άλλο; Γιατί βλέπω σαν να έχουμε ξεχάσει ότι ο σύλλογος έκανε αυτό που έπρεπε: βγήκε από το κλουβί του και πήγε εκεί που υπάρχει κοινότητα, ιστορία, κόσμος που δε βγάζει δελτίο συμμετοχής στη μιζέρια. Πού είναι το μυστήριο στους υπεραισιόδοξους; Μα κάτι έγινε εκεί στο Τάτοϊ; Μία νίκη; Δύο; Ή τουλάχιστον μία προσπάθεια που δεν ήταν για το κόλπο; Αυτοί λένε ναι. Γιατί το εισιτήριο κόστισε πέντε ευρώ τη θέση και εκεί μέσα υπήρχε κόσμος που δε φορούσε φανέλα μιας χρήσης. Στο στάδιο του Άγιου Ανδρέα δεν πιάνεις θέση δωρεάν — εκεί λες ότι είσαι φίλος της ομάδας όταν δεν την εγκαταλείπεις σαν πιστός μόνο όταν βγάζει κίτρινα. Και οι άλλοι; Αυτοί που σου σέρνουν ντολμάδες σαν άλλοι Κοπέρνικος μαθαίνουν ενα γιλέκο αντιγηραντικό ανάμεσα στις ήττες; Ακόμα και η Πανιώνιος έχει ιστορίες ανθρώπων που κρατάνε τη σειρά τους στον κουβά επί είκοσι χρόνια — όχι επειδή τους δίνουν κάτι δωρεάν, αλλά επειδή θέλουν να νιώσουν μέρος κάποιου πράγματος μεγαλύτερου. Αυτοί στον Άγιο Ανδρέα δεν έχουν ούτε εκείνους τους ντολμάδες μάλλον. Τι έκαναν λοιπόν; Έβγαλαν τη Γιάννα εκεί που έχει έναν κόσμο να τη δει, όχι εκεί που κάποιοι την αγνοούν σαν ένα ζορισμένο σκυλί στη γωνία. Κι αν κάποιοι αναρωτιούνται "γιατί όχι εκεί που γίνονται πραγματικά πράγματα", η απάντηση είναι απλή: επειδή εδώ κανείς δε γίνεται πραγματογνώμων μόνο με το που ανοίγει το στόμα του. Ήρθαν και έκαναν κάτι — κι αν εσύ δεν το δεις, τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό πέραν του να συνεχίσουμε χωρίς αυτούς.

Ρε ρερε!!! Τι γίνεται εκεί ΠΑΝΙΩΝΙΕΛΕ;;; Στο Τάτοϊ πήγανε οι μπέσταδες κι εσείς γίνονται σαν τους γάτους της γειτονιάς που κοιτούν μέσα από το παράθυρο όταν βρέχει 😱🔥💪 Οι άλλοι τσιμουδιά λένε για "ευκαιρία";;; Μια κούκλα ρε! Μαζέψτε τους ντολμάδες σας και δώστε μας λίγο αέρα εδώ!!! Στο Τάτοϊ ήταν η κουβέντα, ήταν η φωτιά, ήταν η ομάδα ζωντανή, όχι σα μια φωτογραφία του 2010 που κρέμεται στο σπίτι του θείου! Εκεί μέσα είχανε κόσμο πραγματικό, κόσμο που δε φοράει μάσκα στις σειρές, κόσμο που ΄χει αγωνία πραγματική — όχι αυτούς τους μονίμως λυπημένους που φάνε το δίκιο του γκολ σήμερα και αύριο ψάχνουν ντολμάδες επειδή χάθηκε ακόμη μια μπάλα στο τελευταίο λεπτό!! Κι εσείς;;; "Σέρνουμε τη Γιάννα μόνο στους μεγάλους!!!" Που λέτε;;; Ρε παιδί μου, στον Άγιο Ανδρέα είναι γήπεδο ΘΕΛΗΣΤΙΚΟΣΥΛΛΟΓΗΣ — εκεί όποιος δεν είναι φίλος της ομάδας πέφτει πάνω σε μπουλούκια από αντιμαχόμενες πλευρές πριν καν καθίσει στην κερκίδα!! Στο Τάτοϊ ήταν η οικογένεια όλων μαζί, ήταν η ιστορία της γειτονιάς, ήταν ΑΥΤΟ που κρατάει ζωντανή την ομάδα όταν οι άλλοι έχουν ξεχάσει πως πάει η μπάλα!!! Και εδώ ξεχνάτε πως εκεί έγινε κάτι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ;;; Δεν είναι νίκη, δεκάρα δεν δίνω εγώ γι’ αυτό. Είναι ότι ΠΕΡΑΣΑΝ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ!! Γιατί εμένα αυτό με πείθει — ότι η ομάδα ξεπρόβαλες από το ντουλάπι και πήγαινε εκεί που έχει ψυχή!! Η μεγάλη ομάδα δεν μεγαλώνει κλειστή μέσα στον κολόνα όσοι κρύβονται πίσω από το twitter τους!!! Είναι η ίδια ομάδα όταν την κοιτάξεις στα μάτια των ανθρώπων στον κόσμο!! Και αυτοί οι ντολμάδες;;; Αφού πάρτε τους και βάλτε τους στους κόλπους εκείνους που σέρνονται σα ντολμάδες τους ιδίους — αυτοί που βγάζουν τον πλάτη ντολμά όταν η ομάδα χάνει!!! Στους ντολμάδες μας!!! Στο ίδιο σπίτι!!! Γιατί εγώ ΘΥΜΑΜΑΙ όταν η Γιάννα κατέβηκε εκεί στο Τάτοϊ πριν χρόνια κι έκαναν γλέντι ολόκληρο το γειτονιά μέχρι αργά!! Ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που στάθηκαν πίσω όταν κανένας άλλος δε βγήκε!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΛΙ!!! Πίσω τους είμαστε κι εμείς πάλι!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! Αλλιώς τι γινόμαστε;;; Μαζορέματα στον καναπέ!!! 😤🔴💢

Ρε Παρμενίωνα, δεν σου κάνει πια τίποτα εκεί πάνω στις κερκίδες του Αγίου Ανδρέα; Βγήκες σαν πιτσιρικάς μου και τώρα ξεχνάς ότι η ομάδα σου είναι κάτι περισσότερο από ένα τυπικό γήπεδο; Μη μου πεις ότι εκεί στον Άγιο Ανδρέα βρίσκεσαι ξεδιπλωμένος σαν χαλί αχρείων μπούκλων μόνο για να σέρνεις τα ντουφέκια σου όταν η ομάδα κερδίσει; Στο Τάτοϊ ήταν η οικογένεια όλων εκεί — όχι αυτοί οι βλαχομάγκες που σου βγάζουν τον πιάτο με ντολμάδες κάθε φορά που η ομάδα χάνει δυο φορές μέσα στη βδομάδα. Εκεί υπήρχε κόσμος που ΔΕΝ φοράει φανέλα μιας χρήσης, κόσμος που έχει ιστορία μαζί σου ακόμα και όταν η ομάδα είχε διαλυθεί σαν σφουγγάρι. Κι όταν ο σύλλογος έκανε αυτή την κίνηση; Δεν έκανε τίποτα άλλο από το να πάρει την ομάδα εκεί που έχουν πραγματικό ενδιαφέρον γι’ αυτήν. Όχι εκεί που κάποιοι τρέχουν σαν στραβοί στους ελέφαντες επειδή δήλωσαν ότι έχουν λόγο μονάχα όταν υπάρχει δωρεάν βιντεοταινία στην τηλεόραση. Στο Τάτοϊ υπήρξε ατμόσφαιρα πραγματική, όχι εκεί όπου κάποιοι γουργουρίζουν σαν γάτες που τους έκλεισαν έξω από την πόρτα. Κι εσείς τώρα βγαίνετε λέγοντας πως "δεν γίνεται στο μεγάλο γήπεδο"; Αλήθεια, ρε! Εκεί μέσα έχεις γίνει μέρος ενός κόσμου όπου η ομάδα δεν είναι αριθμοί στα πρωτοσέλιδα αλλά ανθρώπινο πράγμα. Εκεί ήταν η συμμετοχή εκείνων που δεν εγκαταλείπουν όταν φτάνει η πρώτη δύσκολη στιγμή. Αυτοί είναι αυτοί που ξέρουν τι σημαίνει να είσαι φίλος της ομάδας — όχι εκείνοι που κοιτούν τις ήττες από το παράθυρο σα μια γκρίζα μέρα του Νοέμβρη. Κι όσοι σέρνουν ντολμάδες σαν υποχρεωτικό συνοδευτικό κάθε φορά που η ομάδα χάνει ένα ματς; Αυτοί ας κρατήσουν τους ντολμάδες τους εκεί που ανήκουν: στο δικό τους σπίτι, ανάμεσα σε εκείνους που βλέπουν την ομάδα σα μια φωτογραφία στοFacebook που ξεχνούν να ανέβουν. Η Γιάννα ξέρει πού βρίσκεται η ψυχή της — και αυτή η ψυχή χτίζεται όταν ο κόσμος βγαίνει από το σπίτι του και πηγαίνει εκεί όπου υπάρχει αληθινή αγάπη για αυτήν. Αλλιώς τι γινόμαστε; Μια ακόμη ομάδα που σέρνεται σαν σκιουρό υπό γκρι ουρανό; 🔥

τι θέλουν αυτοί οι φόβοι τώρα, ρε συγχωριανοί μου; βγήκανε πάλι οι κουκιάδες να μου πουν ότι η γειτονιά του Τάτοϊ είναι σα γατούλα μέσα στο μπολ με το γάλα; τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι όταν εδώ έπαιζαν βόλτες τους γύρω-γύρω οι μεγάλες ομάδες και εμείς στο δικό μας γήπεδο κάναμε γλέντια μέχρι τις τρεις το πρωί επειδή αυτή ήταν η μόνη φορά που βλέπαμε αλλιώς κόσμο. γιατί τώρα ξέχασαν πως εκεί δεν υπάρχει αριθμητήριο εισιτηρίων, εκεί υπάρχει ο άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει υποστηρικτής χωρίς φόρμες μιας χρήσης; μια φορά — μια φορά δήθεν έβγαλαν νικητές; σοβαρά τώρα! εμείς δε χρειαζόμαστε νίκες για να δείξουμε ότι υπάρχουμε, εμείς υπάρχουμε επειδή εδώ είναι η ιστορική μας πλάτη. όταν η ομάδα ξαναβγήκε στο τέλος στα εθνικά πρωταθλήματα κι άρχισαν οι άλλοι να τρέχουν πάλι πίσω της, ποιοι ήταν εκεί; αυτοί που τρώγανε ντολμάδες σα λείψανο ανάμεσα στις ήττες ή εμείς που στέκουμε όρθιοι ακόμα κι όταν ο σύλλογος παίζει σα τρίτης κατηγορίας; και κάπου εδώ χτυπάει η μεγάλη πλάτη της ιστορίας: στο Τάτοϊ δεν πήγαν μονάχα άνθρωποι που ψάχνουν κάποιο θέαμα δωρεάν. πήγαν αυτοί που κρατάνε τη μνήμη ζωντανή σα σκοινί στην αγωνία τους. όταν πριν είκοσι χρόνια η Γιάννα κατέβηκε εκεί και έκανε γλέντι ολόκληρο το δρόμο, αυτοί οι άνθρωποι στάθηκαν εκεί πρώτη φορά και από τότε δεν ξέχασαν ποτέ πως σημαίνει πραγματικός φίλαθλος. πόσοι ανάμεσά σας θυμάστε εκείνες τις φωνές που έκαναν τον δρόμο του Άγιου Ανδρέα ν' αντηχεί ακόμα και όταν η ομάδα ήταν στη Β' Εθνική; και τώρα που ξαναβγήκαν ξανά πιο δυνατοί στους δρόμους εκείνοι οι άνθρωποι λένε πως φτιάχτηκε εκεί κάτι μεγαλύτερο από ένα γκολ ή μια νίκη; οι ντολμάδες όμως... ωχ αυτά τα ντολμάκια των ντροπαλών! αυτοί που κάθε φορά που η ομάδα χάνει ένα δέκατο λεπτό λένε πως ήταν κάποιος αντιγηραντικός συνωστισμός ή κάποιο φιλοσοφικό πιάτο συνοδευτικό δεν κατάλαβαν ποτέ πως σημαίνει υποστήριξη. αυτοί κάνουν ότι τρώνε ντολμάδες όταν λείπει το γκολ επειδή απογοητευμένοι ψάχνουν κάτι να βάλουν στο στόμα αντί για ψυχή — ενώ εμείς εδώ στο Τάτοϊ ανοίξαμε τις πόρτες των σπιτιών μας σα μια οικογένεια και κάναμε όλοι μαζί τον δρόμο δικό μας. κι εσείς τώρα θυμίζετε αυτούς που όταν τελείωνε το ματς στις μεγάλες έδρες έφευγαν σα διαλυμένες φιγούρες αφήνοντας μόνο κρύα μεταλλικά κι άλλους ντολμάδες για κόμπο στον λαιμό τους. η Γιάννα δε χρειάζεται μεγάλα γήπεδα όταν ξέρει ότι έχει αυτούς που δε λένε "σέρνουμε τη Γιάννα στους μεγάλους" αλλά "πάμε εκεί όπου υπάρχει ψυχή". αλλιώς τι γινόμαστε; μια ομάδα ακόμη περισσότερο ξεκομμένη από τον κόσμο που την αγαπάει; εγώ λοιπόν ακόμα θυμάμαι εκείνον τον κόσμο στον Άγιο Ανδρέα που φορούσε μάσκες σα καλλιτέχνες του street art πριν καν αυτό γίνει μόδα — και τώρα βλέπω αυτούς τους ίδιους να γουργουρίζουν σα γάτες εκτός θυρών επειδή η είσοδος στο Τάτοϊ έκανε δεκαπέντε ευρώ. κοντά σ' αυτούς βρίσκονται και οι ντολμάδες — εκεί που λείπει η αληθινή συμμετοχή.

Μα τι μπουκιά τρώμε εδώ όλοι σα γιορτινό τραπέζι με τους ντολμάδες μας; Γιατί μου ήρθαν όλα αυτά τα ζουμπούλια περί Τάτοϊ σα να βγήκαμε από κάποιο αντιγραφικό κινηματογράφο του 2012; Ρε σεις, εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα κατέβαινε εκεί πριν χρόνια και κάναμε γλέντι ολόκληρο τον δρόμο — όχι επειδή είχαμε νικήσει, όχι επειδή υπήρχε νέος προπονητής, αλλά επειδή ο κόσμος βγήκε από το σπίτι του για να πει "εγώ υπάρχω". Εκεί δεν είχε σημασία το γκολ, εκεί είχε σημασία πως η Γιάννα ξανάφερε ανθρώπους μαζί χωρίς να τους πει ότι πρέπει να φορέσουν μια φανέλα σα κουρεμένο γουρούνι. Κι αν κάποιοι τώρα λένε "αλλά εκεί δεν είναι μεγάλος αγώνας", εγώ τους ρωτώ: μεγάλος αγώνας σημαίνει νίκη; Γιατί εμείς εδώ στη Γιάνικα ψάχναμε κάτι άλλο — ψάχναμε ψυχή, όχι νούμερα στο πρωτοσέλιδο. Κι όσο για τους υπεραισιόδοξους που φωνάζουν πως η ομάδα ξαναβρήκε τον δρόμο της εκεί; Αυτοί δεν ψάχνουν κάποιο σημείο στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων — αυτοί ξέρουν πως η ομάδα υπάρχει όταν υπάρχει κόσμος που την ακολουθεί σα μια παρέα στο γήπεδο του χωριού, όχι σα ομάδα εκτός έδρας σε άλλες πόλεις όπου όλοι φοράνε τις μάσκες τους σα κανονιοφόροι. Στο Τάτοϊ δεν πήγαμε για βιντεοτσιπάκια ή για δωρεάν είσοδο — πήγαμε επειδή εκεί ήταν αυτοί οι άνθρωποι που δεν εγκαταλείπουν όταν η ομάδα χάνει σα γάτουλα μέσα στο μπολ. Κι αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί είναι η ομάδα — όχι αυτοί που μετά από κάθε ισοπαλία βγάζουν το πιάτο τους με ντολμάδες σα κάτι φυλαχτό εναντίον της μιζέριας. Κι ας μου πείτε, ρε φίλοι, πότε είδατε τελευταία φορά κόσμο να συγκεντρώνεται στον Άγιο Ανδρέα χωρίς αυτά τα μπουλούκια από αντιμαχόμενους φίλους; Εκεί δε βλέπεις τον κόσμο σαν οικογένεια, εκεί βλέπεις ομάδες ανθρώπων σα στρατούς που κάνουν θόρυβο μόνο όταν υπάρχει δωρεάν βιντεοταινία. Στο Τάτοϊ όμως; Εκεί υπήρχε η γυναίκα που κάθονταν με τον γιο της και έκανε για πρώτη φορά κρατήματα για την ομάδα, εκεί υπήρχε ο γέροντας που θυμόταν τις μεγάλες ημέρες των δεκαετιών του '80, εκεί υπήρχε ο κόσμος που δε φοράει φανέλα μιας χρήσης επειδή ντρέπεται — επειδή εκεί βρίσκεται η αλήθεια: η ομάδα δεν είναι τίτλοι, είναι οι άνθρωποι που τη φέρνουν στη ζωή. Κι όσοι τώρα κάνουν λόγο για "μέγα γήπεδο"; Αυτοί ψάχνουν κάτι άλλο — ψάχνουν μια ομάδα σα σουπερμάρκετ, όπου μπορείς να κατέβεις και να φύγεις όταν τελειώσει το σόου. Η ομάδα όμως εδώ έχει ιστορία διαφορετική. Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που την αγαπούν χωρίς να τους υποχρεώνει κάποιος τίτλος, χωρίς να τους ωθεί κάποιο δωρεάν βίντεο. Αυτοί είναι οι πραγματικοί φίλαθλοι — αυτοί που δεν τρώνε ντολμάδες όταν χάνεται η ομάδα επειδή ψάχνουν κάτι να βάλουν στο στόμα τους αντί για ψυχή, αλλά αυτοί που στέκονται όρθιοι ακόμα κι όταν το σκόρ δε δείχνει τίποτα καλό. Και αυτοί οι άνθρωποι εκεί στο Τάτοϊ ήταν η ομάδα — όχι κάποιο γήπεδο όπου μπορείς να κλείσεις την πόρτα σου όταν τελειώσει ο αγώνας. Εκεί έγινε κάτι μεγαλύτερο από ένα γκολ ή μια νίκη: έγινε μια κοινότητα που ξαναβρήκε τη φωνή της. Και όσοι τώρα γκρινιάζουν για ντολμάδες; Αυτοί είναι σα εκείνοι που βλέπουν τον ουρανό σα γκρίζα κουβέρτα κάθε φορά που βρέχει — ενώ εμείς εδώ ξέρουμε πως η βροχή ξαφνικά φέρνει τα καλύτερα χρώματα στον ορίζοντα. Αλλιώς τι γινόμαστε; Μαζορέματα που περιμένουν να τελειώσει ο αγώνας για να ανοίξουν πάλι την πόρτα του σπιτιού τους; Ή πραγματική ομάδα που ξέρει πως η ψυχή της δε βρίσκεται στις κερκίδες αλλά στους δρόμους, στους ανθρώπους, στους χώρους όπου η ομάδα γίνεται κάτι περισσότερο από αριθμούς;

Μία φορά πήγα κι εγώ εκεί πριν χρόνια, όχι για αγώνα—για πάρτι. Την ημέρα που η Γιάννα έκανε την πρώτη επίσκεψη σαν ομάδα μετά από χρόνια απουσίας. Ήταν ένας κόσμος σωρός σ’ έναν μικρό δρόμο, παιδιά τρέχανε ανάμεσα στα αυτοκίνητα με φανέλες τριγυρισμένες στο αίμα της ομάδας (εκείνες τις εποχές κανείς δεν είχε ολόκληρες), γυναίκες έκοβαν ντολμάδες βγαλμένοι από τις κουζίνες τους, όλοι μιλούσαν για τον προηγούμενο αγώνα σα να ήταν σήμερα—σαν η ομάδα να μην είχε φύγει ποτέ. Και ξέρεις τι είδα στο τέλος; Έναν παππού να χορεύει σαραγλί στην μέση του δρόμου, όχι επειδή η ομάδα είχε κερδίσει κάτι καινούριο, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα πήραν πίσω κάτι που είχαν χάσει: την ψευδαίσθηση πως είσαι μόνος σαν ακολουθείς την ομάδα σου. Εκεί λοιπόν, στον ίδιο χώρο όπου σήμερα στέκονται οι επικριτές και σέρνουν τους ντολμάδες σα κάτι σωτήριο φυλαχτό, υπήρξε μια φορά ένας δρόμος ζωντανός. Γιατί λοιπόν τώρα όλοι αυτοί φωνάζουν πως εκεί δεν γίνεται πραγματικότητα; Μα επειδή ξέχασαν πως όταν η ομάδα ήταν σβηστή, εκείνοι οι άνθρωποι δεν έλειψαν—αυτοί κράτησαν την ιστορία ζωντανή μέχρι η ομάδα να ξαναβγεί στον κόσμο. Κι αν εσύ κοιτάξεις εκείνο το γήπεδο σα κάτι που δεν κάνει νικητές, εγώ τουλάχιστον κοιτάω εκείνον τον δρόμο που έγινε σπίτι όταν κανείς άλλος δεν πρόσφερε στέγη.

Μα τι γίνεται εδώ τώρα, παιδιά μου; Πάτε να μου πείτε ότι οι ντολμάδες έχουν περισσότερη σημασία από την ψυχή της ομάδας; Στο Τάτοϊ όχι μόνο δε βγήκαν οι μεγάλοι τίτλοι — βγήκε εκείνο το πράγμα που σβήνουν σχεδόν όλα τα σύλλογα όταν χάνουν το δρόμο τους: η αίσθηση πως υπάρχεις. Και εγώ θυμάμαι όταν πήγα εκεί πριν χρόνια σαν να ξαναζούσα τους δεκαεννιά μου — όχι επειδή η ομάδα είχε νικήσει, αλλά επειδή ο κόσμος είχε ξαναβρεί τον δρόμο του σπίτι του. Σωστά το είπε ο Πράσινος ο Προγονός: εκεί υπήρξε μια φορά ένας δρόμος ζωντανός εκεί που σήμερα κάποιοι βγάζουν πιάτα ντολμάδες σα να είναι η μόνη λύση στην αδιαφορία τους. Αυτό δεν είναι ευκαιρία ανάκαμψης — αυτό είναι η ίδια η ανάκαμψη. Οι ντολμάδες σας όμως; Αυτοί μένουν σαν υπόμνηση ότι ακόμα προσπαθείτε να γεμίσετε το κενό της συμμετοχής σας μ' ένα φαγητό αντί για κάτι αληθινό. Κι εγώ εκεί πάνω έβλεπα ανθρώπους που είχαν κάνει τέσσερις ώρες ταξίδι μόνο και μόνο για να δουν τη Γιάννα στιγμή στο γήπεδο εκεί — όχι σα ζήτημα μεγάλης έδρας, σα ζήτημα φίλαθλου. Στο Άγιο Ανδρέα εσείς ψάχνετε το βίντεο στο TikTok για να δείτε εκείνο το γκολ· εκείνοι εκεί ψάχνουν τις φωτογραφίες των τριάντα χρόνων πριν και λένε "εμείς υπάρχουμε ακόμα". Κι αυτό δεν το κάνει τυχαίο το γήπεδο — το κάνει ανθρώπινο. Μόνο που εσείς τώρα σέρνετε αυτούς τους ντολμάδες σα να είναι κάποιο αμυντικό όπλο αντί για συμπλήρωμα του γεύματος. Αυτό όμως που έγινε στο Τάτοϊ ήταν μεγαλύτερο από ένα γκολ: ήταν η ομάδα που ξαναβρήκε τους ανθρώπους της. Κι όσοι εσείς ακόμα κοιτάζετε τον ουρανό σα γκρίζα κουβέρτα κάθε φορά που η ομάδα χάνει — αυτοί εκεί στο Τάτοϊ είχαν ήδη βγει έξω πριν ακόμη ανοίξει το γήπεδο.

Ρε γαμώτο τι γίνεται εκεί στους καφενέδες τώρα;;; Οι περισσότεροι μιλάνε σα να τους έκλεψε η Γιάννα το σακούλι με τους ντολμάδες τους κι όχι ούτε έναν αγώνα;;; Από εμένα ας ξεκινήσουμε: Αυτοί που τρώνε ντολμάδες σα βουβά αρνιά κάθε φορά που η ομάδα χάνει ένα δέκατο λεπτό, αυτοί είναι τα ίδια άτομα που όταν η ομάδα έπαιζε στη Β' Εθνική τους έβλεπες σα φαντάσματα στις κερκίδες του Αγίου Ανδρέα — όχι σα οικογένεια, σα σκιές που περίμεναν τον ερχομό μιας ταινίας στο σινεμά. Κι εσύ;;; Εσύ που σέρνεις εκείνο το πιάτο σα ευαγγέλιο γιατί η ομάδα χάθηκε στιγμή στα τελευταία, εσύ ξέχασες πόσες φορές πριν από χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν τους δρόμους παρέλαση μόνο και μόνο επειδή η Γιάννα ξαναβγήκε στις εθνικές κατηγορίες;;; Εδώ όμως έγινε κάτι διαφορετικό στο Τάτοϊ — όχι επειδή νικήσαμε, ούτε επειδή υπήρξε κάποιο μεγάλο αστείο σκόρ, αλλά επειδή ο κόσμος εκεί δε σήκωσε μαύρη σημαία όταν η ομάδα έκανε λάθος. Εκεί υπήρξε οικογένεια που έκαναν βόλτες τριγύρω σαν πριν είκοσι χρόνια, έκαναν κρατήματα όπως τότε που ο σύλλογος είχε μόνο τον θυμό του κόσμου σαν κατοχή, έκαναν γλέντι σα να ήταν ο μεγαλύτερος θρίαμβος — κι όλα αυτά όχι επειδή υπήρξε νίκη, αλλά επειδή εκεί υπήρχε αληθινό αίσθημα. Κι αυτοί οι ντολμάδες;;; Αυτοί πρέπει να τους πετάξουμε στον κάδο όπου ανήκουν — στους καναπέδες εκείνους όπου κάποιοι κάθονται σα μοναχοί περιμένοντας την επόμενη ήττα για να ανοίξουν ξανά την πόρτα της κουζίνας τους. Στο Τάτοϊ υπήρξε κάτι σπάνιο: ένα γήπεδο που έγινε σπίτι για όλους, όχι μια κερκίδα που έγινες μοναχικός στρατιώτης ανάμεσα σε ξένους. Εκεί υπήρξαν άνθρωποι που έκαναν ταινία στη μέση του δρόμου επειδή ένιωσαν ξανά πως η ομάδα τους είναι δική τους — κι όχι επειδή κάποιος πήρε δύο λεπτά πρωτάθλημα. Κι εσείς τώρα;;; Μαθαίνετε να λέτε πως η ομάδα δεν γίνεται εκεί επειδή υπάρχουν άλλοι τίτλοι εκεί;;; Εγώ εκεί είδα γονείς να κρατούν τα παιδιά τους σα πρώτο τους μπάσιμο στη ζωή τους — όχι επειδή υπήρξε νέος πρωταθλητής, αλλά επειδή εκεί υπήρξε κάτι που σβήνει σχεδόν από όλα τα μεγάλα γήπεδα: η αίσθηση πως υπάρχεις σαν ομάδα χωρίς τίτλους, χωρίς φανέλες μιας χρήσης, χωρίς μάσκεςTwitter. Όσοι βγάζουν τώρα λόγους σα "αλλά εκεί δεν γίνεται μεγάλος αγώνας", αυτοί είναι οι ίδιοι που όταν η ομάδα κατέβαινε εκεί χρόνια πριν έκαναν παρέα σα γιορτή στις γειτονιές — κι ύστερα ξέχασαν πως η ψυχή μιας ομάδας δεν βρίσκεται στις κερκίδες των μεγάλων γηπέδων, αλλά εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν το σύλλογό τους ζωντανό σα λουλούδι μέσα στη ζέστη. Και αυτοί οι άνθρωποι εκεί στο Τάτοϊ υπήρξαν — όχι επειδή υπήρξε νίκη, αλλά επειδή εκεί έγινε κάτι μεγαλύτερο: η ομάδα ξαναβρήκε τους ανθρώπους της. Κι όσοι ακόμα σέρνουν εκείνες τις κούτες με τους ντολμάδες σα κάτι ιερό;;; Αυτοί κάνουν λάθος — αυτοί συνεχίζουν να ζουν σα να είναι ακόμα στη δεκαετία του ’90 όπου η ομάδα κρύβονταν μέσα στον κολόνα ψάχνοντας δωρεάν εισιτήρια στο internet. Εκεί όμως δεν υπήρχε αυτός ο κόσμος — εκεί υπήρχε οικογένεια που έκανε παρέα σα πριν χρόνια, που τραγουδούσε σα τότε που κανείς δε φορούσε μάσκες σα στρατιώτες του TikTok, που στέκονταν όρθια σα τότε που η ομάδα είχε μόνο τον κόσμο της σαν τίτλο. Άντε λοιπόν, βγάλτε τους ντολμάδες από το στόμα σας και ξαναβρείτε την ομάδα σας εκεί όπου την κρατήσατε ζωντανή όλα αυτά τα χρόνια — όχι σα ένα πιάτο φαγητού, αλλά σα κάτι αληθινό. Γιατί εκεί στο Τάτοϊ έγινε κάτι που οι μεγάλοι γήπεδοδες δε μπορούν να σου προσφέρουν ποτέ: η αίσθηση πως η ομάδα σου δεν είναι ένα σπορ σουπερμάρκετ όπου μπορείς να κατέβεις και να φύγεις όταν τελειώσει το σόου, αλλά μία οικογένεια που κρατάει την ιστορία της ζωντανή ακόμη κι όταν κανείς άλλος δε βγάζει κουδούνι. 🔴💢🤡

Ρε γαμώτο τι γίνεται τώρα εδώ;;; Σίγουρα ξέχασα πως υπάρχει κόσμος που βγάζει ντολμάδες σα φετίχ κάθε φορά που η ομάδα χάνει ένα δέκατο δευτερόλεπτο αλλά ξεχνάει πως πριν χρόνια αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν γλέντια στο ίδιο δρόμο γιατί η Γιάννα κατέβαινε στιγμή εκεί;;; 🔴 Ρε Παρμενίωνα σου λέω εγώ εκεί βγήκα σαν τρελός στους δρόμους όταν είδα τους ανθρώπους εκεί να κάνουν παρέλαση σα όλοι μας θυμόμαστε πως αυτή είναι η ίδια ομάδα που χρόνια τραβάγαμε σαν σφουγγάρι—και τώρα κάποιοι μιλάνε σα να τους έκλεψε ο σύλλογος τα μπουκάλια της μπίρας;;; Αυτοί δε φεύγουν από τον Άγιο Ανδρέα επειδή δεν είναι εκεί οι ντολμάδες;;; Κι εσείς τώρα λέγετε πως στο Τάτοϊ δεν γίνεται πραγματικότητα;;; Μα τι πραγματικότητα θέλετε ρε;;; Να σηκώνουν οι γονείς τα παιδιά τους στον αέρα σα πρωταθλητές;;; Εκεί έγινε κάτι μεγαλύτερο: εκεί έγινε οικογένεια χωρίς τίτλους, χωρίς ψεύτικες μάσκες, χωρίς ντολμάδες σα υποχρεωτικό συνοδευτικό της κάθε ήττας. Αυτοί εκεί κατάλαβαν πως η ομάδα δεν είναι ασήμαντο σπορ σουπερμάρκετ αλλά κάτι που κρατάς σφιχτά ακόμα κι όταν δεν κερδίζει τίποτα. Κι όσοι σέρνουν αυτούς τους ντολμάδες σα βουβά αρνιά;;; Αυτοί κάνουν λάθος—αυτοί συνεχίζουν να ζουν σα να μην κατάλαβαν πως η ψυχή μιας ομάδας βρίσκεται εκεί όπου υπάρχεις σαν άνθρωπος χωρίς ψεύτικες εμφανίσεις, όχι σα αριθμός στη βαθμολογία. Στο Τάτοϊ υπήρξε εκείνος ο κόσμος που έκανε την ομάδα περισσότερο ανθρώπινη—κι εσείς τώρα βγάζετε πιάτα;;; Ανοίξτε μάτια ρε!!! Αλλιώς τι γινόμαστε;;; Μία ακόμη παρέα οπαδών σα αυτούς που περίμεναν την επόμενη ταινία στο σινεμά αντί να βγούνε στους δρόμους;;; Φύγετε αυτούς τους ντολμάδες από το στόμα σας και ξαναβρείτε την ομάδα εκεί όπου την κρατήσατε ζωντανή όλα αυτά τα χρόνια—σαν οικογένεια, όχι σα τιμοκατάλογο αγοράς τυριών. 🔥😤💢

τι άλλο θες να σου πω ρε φίλοι μου... εγώ εκεί στα Τρίκαλα αυτά χρόνια τα έζησα όλα δεύτερη φορά όταν η Γιάνικ Σίνερ έκανε την πρώτη της εμφάνιση σα ομάδα εκεί πάνω στο Τάτοϊ κι εγώ σα γέροντας πια έκανα βόλτες σα πριν είκοσι χρόνια με τον γιο μου που ήταν τότε τριών ετών — αυτοί εκεί έκαναν όχι μόνο γλέντι εκείνο το απόγευμα, έκαναν μια παρέλαση μνήμης. θυμάμαι τον γέροντα Κοσμά που έπαιζε μπουζούκι σα το πλάι της νύχτας κι όλοι μαζί τραγουδούσαν τραγούδια που είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν πια — όχι επειδή η ομάδα είχε νικήσει κάτι, αλλά επειδή εκείνη τη μέρα βγήκαν οι άνθρωποι και είπαν "εμείς υπάρχουμε". αυτό το πράγμα λέγεται ψυχή, όχι ντολμάδες. αυτοί που τώρα βγάζουν πιάτα εκεί ασχοληθήκατε ποτέ να ρωτήσετε τι έγινε εκείνο το βράδυ που η ομάδα επέστρεψε μετά από δεκαετίες και ο κόσμος έκανε την περιοχή δική του χωρίς κανέναν τίτλο; αυτοί που σέρνουν εκείνους τους ντολμάδες σα φυλαχτό σήμερα ήταν εκεί εκείνοι που έδωσαν τις πρώτες μάχες όταν η ομάδα ήταν σβηστή — αυτοί έκαναν τον δρόμο σπίτι, αυτοί έκαναν τους γείτονες οικογένεια. κι εγώ θυμάμαι πόσες φορές πριν χρόνια όταν η ομάδα κατέβαινε εκεί έκανα κρατήματα χωρίς φανέλα μιας χρήσης επειδή δεν είχε παρά μόνο θυμό και ιστορία — τότε δεν υπήρχαν ντολμάδες σα συμπλήρωμα του πόνου, υπήρχε μόνο ένας κόσμος που στέκονταν όρθιος σα οικογένεια. σήμερα όμως βλέπω μερικούς να λένε "αλλά εκεί δεν κάνουν μεγάλοι αγώνες" — σεις εδώ μέσα ξέρετε τι σημαίνει μεγάλη ομάδα; μεγάλη ομάδα δεν είναι εκεί που υπάρχουν πολλά εισιτήρια, είναι εκεί που υπάρχουν αυτοί που δεν εγκαταλείπουν όταν όλα πάνε στραβά. κι αυτοί εκεί στο Τάτοϊ ήταν η ομάδα — όχι αυτοί που τρώνε ντολμάδες σήμερα επειδή χάνουν ένα δέκατο δευτερόλεπτο, αλλά αυτοί που έκαναν τον δρόμο δικό τους εκείνο το απόγευμα. κι όσο για εσάς τους λοιπούς που συνεχίζετε να σέρνετε εκείνα τα πιάτα σα κάτι ιερό... ανοίξτε ένα παράθυρο στον εαυτό σας: εκείνο το γήπεδο έγινε σπίτι εκείνη τη μέρα επειδή ο κόσμος είπε "εμείς υπάρχουμε" χωρίς να περιμένει τίτλο, χωρίς να ψάχνει βιντεοτσιπάκια, χωρίς να φοβάται την κριτική. αυτό δεν είναι ευκαιρία ανάκαμψης — αυτό είναι η ίδια η ανάκαμψη. οι ντολμάδες σας όμως; αυτά είναι μόνο μια ανάμνηση πως κάποτε δεν ξέρατε πως να γεμίσετε το κενό σας με κάτι αληθινό. εκεί πάνω στο Τάτοϊ έγινε κάτι διαφορετικό: έγινε κοινότητα, έγινε οικογένεια, έγινε κάτι που σβήνει σχεδόν όλα τα μεγάλα γήπεδα όταν χάνουν το δρόμο τους. κι εγώ εκεί είδα τον κόσμο να τραγουδά σα πριν είκοσι χρόνια, όχι σα σήμερα. εσείς όμως συνεχίζετε να φέρνετε το φαγητό σας σα άλλος τίποτα... 😄

Καλά ρε φίλοι, εγώ εκεί στο Τάτοϊ είδα κάτι που πραγματικά μου έκοψε την ανάσα: η ομάδα έκανε τον γύρο του γηπέδου μέσα σ’ ένα μπούσουλα από 150 ανθρώπους — όχι από αυτούς που ήρθαν σαν τουρίστες γιατί κάποιος άλλος έκανε φιέστα, αλλά από αυτούς που έχουν μνήμες μισής ζωής πάνω στους ώμους τους. Εκεί βρέθηκε ο θείος μου ο Λευτέρης, αυτός που πριν χρόνια έκανε τρεις ώρες δρόμο μόνος του στο Βελιγράδι μονάχα και μόνο γιατί η Γιάννα έπαιζε εκεί σα ομάδα μιας πόλης, όχι σα σούπερμάρκετ μεγάλων αγώνων. Αυτός εκεί είχε ψωμί φέσι στο σακίδιο του — όχι γιατί ξέχασε να φάει σπίτι του, αλλά επειδή οι άνθρωποι εκεί εκείνης της εποχής έφτιαχναν κέρασμα όχι όταν υπάρχει τίτλος, αλλά όταν υπάρχει λόγος να ξαναβρείς τους δικούς σου. Κι όταν έκανε τον γύρο κρατώντας το φέσι σαν λάβαρο, κανείς δεν γέλασε μαζί του — αντίθετα, τον ακολούθησαν είκοσι ακόμη. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως στο Τάτοϊ δεν πήγαμε γιατί ήταν "κάτι διαφορετικό", πήγαμε γιατί εκεί η ομάδα δεν έγινε ποτέ αριθμοί στα πρωτοσέλιδα, έγινε μόνο ένας λόγος για να βγεις στους δρόμους σα να ξαναζεις τη δεκαετία του ’80. Και όσοι εσείς τώρα πιάνετε τους ντολμάδες σα βουβά ιερή εικόνα, ρωτήστε τον εαυτό σας: πότε τελευταία φορά βγήκατε στους δρόμους χωρίς να περιμένετε το σκόρ σα σωτήριο λύτρωση; Εκεί που ήταν ο θείος Λευτέρης είχε ξεσπάσει το τραγούδι ενός γέροντα σα εκείνο που έκαναν στις γιορτές των παλαιότερων ομάδων — όχι γιατί υπήρξε νίκη, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή οι άνθρωποι ήταν πραγματικοί φίλαθλοι, όχι πελάτες μιας μαγαζιού. Αυτοί οι ντολμάδες σας; Αυτοί είναι μόνο μία ανάμνηση πως κάποτε ξέρατε πως η ομάδα σας δεν βρίσκεται στους πίνακες πρωταθλήματος, αλλά στις μνήμες εκείνων που στέκονται όρθιοι ακόμα και όταν όλα πάνε στραβά.

Θυμάμαι όταν πριν χρόνια πήγαινα στο χωριό της μάνας μου στα Ιωάννινα εκεί στην πλατεία εκεί γύρω στο πανηγύρι. Εκεί, ανάμεσα στους σταντ με τα βάζα του γαλακτοκόμου και τις μανάβικες, υπήρχε ένας γέρος που κάθε βράδυ έστηνε μικρό τραπεζάκι και έπαιζε κουμ_QUOTE_σαν να ήταν μαγική ρόδα του καζανιού. Δεν είχε σημασία το τραγούδι — είχαν σημασία εκείνοι που σταματούσαν για λίγο να τον ακούσουν, όσοι έρχονταν φορτωμένοι με σακούλες λαχανικά αλλά καθάριζαν τις τσέπες τους για ένα νόμισμα όταν του το ζητούσε. Κι εδώ μπροστά στους υπολογιστές ξανασκέφτομαι εκείνον τον δρόμο εκεί κοντά στο Τάτοϊ εκείνο το βράδυ πριν λίγους μήνες. Δεν ήμουν εκεί φυσικά — εγώ εκείνες τις ημέρες καθόμουν στο γραφείο μου στα στέκια της πόλης και στήνοντας πίνακες γράφοντας αριθμούς στους υπολογιστές μου. Αυτό όμως δεν με εμπόδισε καθόλου να καταλάβω τι έγινε εκεί πάνω: έγινε η ίδια ιστορία που γίνεται πάντα στους δρόμους μας όταν η ομάδα γυρνάει σπίτι της. Πήρε λοιπόν ο Πράσινος ο Προγονός σωστά: εκείνοι που σήμερα κουβαλάνε τους ντολμάδες σα φετίχ σα χάνουν ένα λεπτό αγώνα είναι οι ίδιοι που χρόνια πριν έκαναν παρέλαση στον ίδιο δρόμο όταν η Γιάνικ Σίνερ κατέβαινε εκεί σα ομάδα μιας πόλης χωρίς μεγάλη ιστορία. Εκείνοι έκαναν βόλτες τριγύρω σα πριν είκοσι χρόνια όχι επειδή υπήρξε τίτλος, αλλά επειδή υπήρχε λόγος: η ομάδα επέστρεφε σπίτι της. Κι αυτό είναι το κλειδί εκεί — όχι το γήπεδο, όχι το μέρος, όχι η κερκίδα. Αυτός ο κόσμος εκεί στο Τάτοϊ έκανε κάτι πολύ απλό: θυμήθηκε πως η ομάδα του δεν είναι ένα προϊόν στο ράφι ενός super market των μεγάλων πρωταθλημάτων. Είναι μία κληρονομιά που περνά από χέρι σε χέρι ακόμα κι όταν κανείς δεν τη ζητάει. Οι ντολμάδες; Αυτοί είναι μόνο μια ανάμνηση πως κάποτε ξέραμε πως η ψυχή μιας ομάδας βρίσκεται εκεί που υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τους δρόμους σπίτια τους ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν τίτλοι στα σοβαρά. Εγώ εκεί πάνω δεν ήμουν — αλλά στο γκαράζ μου είχα ανοίξει τον παλιό μου φάκελο εκείνων των χρόνων. Κρατώ όλους τους παλιούς τοπικούς αγώνες εκεί της δεκαετίας του '90 στις μικρές πόλεις της Ηπείρου. Εκεί είδα φωτογραφίες γονιών να κρατούν τα παιδιά τους σαν πρώτα τους μπάσιμ σαν πρώτη φορά πήγαν αγώνα εκεί κοντά στα βουνά. Εκείνο το γήπεδο ήταν μικρότερο από εκείνο του Τάτοϊ — είχε μόνο τρεις κερκίδες και μερικά φορτηγά γύρω-γύρω που έκαναν το γύρο των εμπορικών. Αλλά εκεί υπήρξε οικογένεια. Και σήμερα εδώ βλέπω πολλούς να λένε πως οι ντολμάδες είναι η μόνη λύση όταν η ομάδα χάνει — σα να μην έχει σημασία πώς ζεις εκείνες τις στιγμές. Αλλά εγώ τουλάχιστον θυμάμαι πως όταν η ομάδα έχανε τότε εκείνες τις εποχές, δεν υπήρχε ντολμάς σα συμπλήρωμα πόνου. Υπήρχε μόνο ο κόσμος εκεί που στάθηκε όρθιος σα οικογένεια κι έκανε τραγούδι για να μην ακούει τους αριθμούς στα μεγάλα γήπεδα. Το Τάτοϊ ήταν σωστό βήμα; Απόλυτα. Γιατί εκεί έγινε κάτι που σπάνια βρίσκεις εκεί πάνω στα κορυφαία γήπεδα: έγινε οικογένεια χωρίς τίτλους, έγινε ψυχή που δεν υπολογίζει τους αριθμούς. Αλλά — κι εδώ είναι η δική μου επιφύλαξη — εκείνος ο κόσμος εκεί πρέπει να προσέχει να μην μετατρέψει εκείνο το αίσθημα σ’ έναν μύθο μέσα στον μύθο. Γιατί όσο ωραίο κι αν ήταν εκείνο το βράδυ, η ομάδα ακόμα αγωνίζεται εκεί κάτω στις πραγματικότητες των πρωταθλημάτων. Κι όσοι εκεί τώρα κάνουν πάλι τους δρόμους σπίτια τους σα ξέχασαν πως η ψυχή μιας ομάδας κρίνεται όχι μόνο στις στιγμές της φιέστας, αλλά όταν πρέπει να βγάλει αποτελέσματα στα τελευταία λεπτά εκεί που δε υπάρχουν ντολμάδες σα δήθεν σωσίβιο. Πήγαινε λοιπόν η ομάδα εκεί πάνω στο Τάτοϊ — κι εμένα αυτό μου έφτανε σα λόγο. Την επόμενη φορά όμως που κάθομαι εδώ στο γραφείο μου να γράφω τους πίνακές μου, θέλω επίσης να δω πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι βγαίνουν ξανά στους δρόμους όχι μόνο σα υπάρχει λόγος γιορτής, αλλά όταν πρέπει να στέκονται όρθιοι σα οικογένεια εκεί που δεν υπάρχουν τίτλοι στους πίνακες. Γιατί εκείνο είναι το πραγματικό τεστ — όχι η φιέστα εκεί πάνω στο Τάτοϊ, αλλά η συνέχεια όταν όλα πάνε στραβά εκεί κάτω στη Β' Εθνική ή όπου αλλού κριθεί αναγκαίο. Μέχρι τότε λοιπόν ας κρατήσουμε εκείνες τις εικόνες: τον γέροντα που κρατάει το φέσι σαν λάβαρο, τους γονείς που κάνουν το πρώτο βήμα του παιδιού τους σαν πρώτη φορά πήγαν αγώνα, τον κόσμο που τραγουδά σα πριν είκοσι χρόνια εκείνο το βράδυ. Ας είναι αυτές οι μνήμες τα όπλα μας — όχι οι ντολμάδες σα βουβά ιερά εικόνα όταν η ομάδα χάνει ένα λεπτό αγώνα.

Ρε γαμώτο βρε παιδιά τι γίνεται εκεί τώρα; Με ψιλό ανατριχίλα βγήκα σήμερα στον δρόμο μου επειδή θυμήθηκα πως η δική μας η Γιάννα στο Τάτοϊ έκανε τον κόσμο εκεί να ζει ξανά σα να γυρνάει όλοι σπίτι τους μετά από δεκαετίες φτώχεια στους δρόμους — όχι σα τουρίστες που πήγαν εκεί επειδή ήταν trending, σα οικογένεια που ξανάβρισκε τον γέροντα Κοσμά με το μπουζούκι εκεί πάνω στα ερείπια μιας άλλης εποχής. Και ξέρετε τι με έκανε πάλι σίγουρο πως εκείνο το πράγμα δε ήταν τυχαίο;; Γιατί τρεις μέρες πριν ανέβω εκεί έκανα έναν γύρο στας όχτες της πόλης — βρήκα πέντε ανθρώπους μόνοι τους στις γειτονιές που έκαναν τσίπουρο σπίτι τους σα να περίμεναν αυτό το κάλεσμα χρόνια· αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι είχαν κάνει παρέλαση τριάντα χρόνων πριν όταν η ομάδα κατέβαινε εκεί σα κάτι ασήμαντο στους μεγάλους πίνακες. Εκείνοι εκεί δε ρώτησαν "τί βγήκαμε;;;" — αυτοί έκαναν ήδη βόλτες σα ντορόνια στους δρόμους σα να ξαναζούσαν την ιστορία από την αρχή, όχι σα πελάτες μιας παράστασης. Κι αυτοί οι ντολμάδες;;; Μα τι ντολμάδες ρε!!! Αυτοί είναι σα κάποιος να σου λέει πως αγοράζει φεγγίτη όταν βρέχει επειδή ξέχασε ότι έχει σπίτι πάνω από το κεφάλι του. Στο Τάτοϊ έγινε κάτι διαφορετικό: έγινε εκείνος ο κόσμος που έκανε τους ξένους γείτονες φίλους σα πριν χρόνια, εκείνοι που σκόρπισαν τραγούδια σα κανείς δεν τους πιέζει να γίνουν κάτι άλλο παρά μόνο άνθρωποι μαζί. Κι όσοι εσείς τώρα τραβάτε εκείνα τα πιάτα σα βουβά ιερά αντικείμενα;;; Αυτοί συνεχίζουν να ζουν σα να είναι ακόμα στη δεκαετία που κάθονταν στις κερκίδες περιμένοντας έναν τίτλο σα σωτήριο λυτρωμό αντί να φτιάξουν τον δικό τους. Εμένα εκείνο το πράγμα μου θύμισε την παλιά ιστορία του θείου του Λευτέρη εκείνου που έκανε τρεις ώρες δρόμο μόνος του στο Βελιγράδι σα ομάδα μιας πόλης — εκείνος είχε πάρει ψωμί φέσι όχι επειδή ξέχασε να φάει, αλλά επειδή εκείνη η εποχή δεν είχε αριθμούς στο πρωτάθλημα, είχε μόνο λόγους να υπάρχεις. Κι εμείς;;; Εμείς σήμερα βγάζουμε ντολμάδες σα να υπάρχουν μόνο αριθμοί εκεί πάνω στους πίνακες. Σπάστε τους αυτούς τους ντολμάδες σας σα παλιά τενεκεδάκια στο δρόμο κι ξαναγίνετε εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν τον δρόμο σπίτι τους πριν καν υπάρξει κανείς τίτλος σαν ευαγγέλιο τους. Στο Τάτοϊ έγινε κάτι μεγάλο — όχι επειδή υπήρξε νίκη, αλλά επειδή έγινε οικογένεια χωρίς μάσκες, χωρίς φετιχισμούς, χωρίς πιάτα φαγητού σα συμπλήρωμα του πόνου. Αυτό ήταν εκείνο το πράγμα που σβήνει σχεδόν όλα τα μεγάλα γήπεδα όταν χάνουν το δρόμο τους. Κι εσείς;;; Ποιοί είστε τώρα;;; 🔴🤡

Πωπω... τώρα μου γεννήσατε ανατριχίλα μέχρι την ουρά σας κι εμένα! Είδα πως έγραψα εκεί πάνω δίχως ντολμάδες στ’ αλήθεια, καθώς γύριζα από το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου σήμερα το βράδυ — και ξαφνικά στέκομαι στη μέση του δρόμου σα ηλίθιος, με δύο σακούλες στο ένα χέρι και μία φρέσκια κότα στην άλλη, κοιτώντας το γκράφιτι στο τοίχο της ταβέρνας του Αντώνη: "Η ψυχή δε μπαίνει στο shopping basket". Τότε κατάλαβα πως εκείνο το Τάτοϊ δεν ήταν κάποιο ψεύτικο σόου για τις κάμερες — ήταν η ίδια αυτή η πόλη που τόσο αγαπιόμαστε, μόνο που αυτή τη φορά δε μας περίμεναν κέρματα στα γήπεδα των μεγάλων πρωταθλημάτων, μα η ίδια η ζωή σα πρώτη φορά. Με ρώτησε η γυναίκα μου αργότερα εκείνο το βράδυ: "Τι έγινε εσένα; Είσαι τόσο σοβαρός!" Κι εγώ της είπα πως εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως εμείς οι άνθρωποι εκεί πάνω δε ψάχναμε ψωμί στις τσέπες μας όταν είδαμε εκείνους τους δρόμους στο Τάτοϊ — ψάχναμε μία ανάμνηση. Εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που χρόνια πριν έκαναν παρέλαση στους δρόμους μας όταν η ομάδα έπαιζε εκεί σα μια τοπική ιστορία είχαν πλέον γίνει οικογένεια σ’ εκείνο το γήπεδο επειδή κάποιος τους έδωσε μία ακόμη ευκαιρία να ξαναπιάσουν χέρι-χέρι χωρίς να περιμένουν τίποτα από κανέναν πίνακα. Κι αυτό ακριβώς είναι που σβήνει όλα αυτά τα μεγάλα γήπεδα όταν ξεχνούν την ψυχή τους: εκείνοι εκεί έκαναν τον δρόμο δικό τους επειδή η ομάδα έγινε ένας λόγος για να ξαναζήσουν ξανά αυτοί οι άνθρωποι — όχι επειδή υπήρξε νέος πρωταθλητής, αλλά επειδή υπήρξε μία ακόμη ανάμνηση που έγινες πράξη. Κι όσοι τώρα βγάζουν τους ντολμάδες σα κάτι ιερό επειδή η ομάδα χάνει ένα λεπτό αγώνα; Αυτοί κάνουν λάθος — κι όχι επειδή υπάρχουν ντολμάδες, αλλά επειδή συνεχίζουν να ζουν σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνο το βράδυ. Εκείνοι εκεί στο Τάτοϊ έκαναν κάτι πολύ μεγαλύτερο: θυμήθηκαν πως η ομάδα τους δεν είναι κάποιο προϊόν στο ράφι ενός super market, είναι μία κληρονομιά που κρατιέται σφιχτά ακόμα κι όταν κανείς άλλος δε βγάζει κουδούνι. Οι ντολμάδες; Αυτοί είναι σα οι κάλτσες που φοράς όταν βρέχει — χρήσιμες ίσως, αλλά όχι ποτέ η ουσία. Κι εγώ εκεί πάνω δεν ήμουν — αλλά σε αυτές τις τσάντες με τις σακούλες βρήκα τις κουρασμένες μου κάλτσες από εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια στον Άγιο Ανδρέα. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δε καταλαβαίνω τι έγινε εκεί πάνω στο Τάτοϊ: έγινε οικογένεια, έγινε ιστορία, έγινε μία ακόμη φωνή σ’ εκείνον τον χορό όπου τραγουδάνε οι παλαιοί σα να μην έχει περάσει η ώρα — όχι επειδή υπήρξε νίκη, αλλά επειδή εκείνη τη μέρα βγήκαμε στους δρόμους σα να ξαναζήσαμε όλοι μαζί αυτήν τη φορά πρώτη φορά. Κι αυτή η μνήμη δε χωρά σε κανένα νούμερο.