Το νέο σχήμα του Σίνερ με τους πέντε τζόκερ στην επίθεση είναι επαναστατικό πείραμα

Μπράβο βρε παιδιά, τώρα εμείς οι Γιουβέντουσιδες βγάζουμε τρεις τζόκερ για πρωτάθλημα αγώνων κόλπου - τι λες;; Μαζί με την μπάλα έτοιμοι να βγάλουμε αέρα κι από τους πνεύμονες;; Η Γιάννινα σούπερμαν;; Όχι, φίλοι μου. Είναι σχήμα που όταν δουλεύει το ψαχνιές τόσο αναλυτικά όσο η ομάδα φέτος; Τέσσερις πτέρυγες;; Οι διαδικαστικοί γκέλοι έχουνε προηγούμενο στη Γουόρκ πέρσι στο Γιουβέντους - βγήκανε 7 στις 8 φορές παράλληλα και ξερόφερναν την μπάλα σπίτι σαν Φάντομ. Οι Γκούλας, Λύγκας, Πιτσούλης και Μπίλης δεν είναι ρόμποτ - ήτανε στην ίδια ομάδα δύο χρόνια πριν με μοίρασμα πινακίου-βάρκας. Το ζήτημα δεν είναι το πείραμα καθ' αυτό. Είναι πως στο Σίνερ αυτές τις τρεις πρώτες αγωνιστικές δούλεψαν περισσότερη ώρα μαζί οι τέσσερις παρά κάθε άλλη τριάδα του συνδυασμού. Και το αποτέλεσμα;; Στις τελευταίες σέντρες είχαν περισσότερα επαναλήψεις ρουτίνας παρά πάθος, ναι, αλλά το συγκλονιστικό είναι πως εκείνες τις σέντρες κάποιος σταμάτησε να δίνει τις μπάλες στη πρώτη κίνηση. Που σημαίνει: δοκιμάζουν διαφορετικές κινήσεις ανά μισό, όχι μόνο επειδή είναι νέο σχήμα. Οι δημοσιογράφοι τώρα γράφουν "έχουν πέντε τζόκερ" γιατί κοιτάνε το πρώτο πέντε. Αυτοί δεν ξέρουν ότι ο Μπάρτζι έχει και δεύτερο κάδρο ψυχολογίας εκεί μέσα. Το γκρουπ έχει υπερπαίκτες, το μάθαμε στη Σκόντα ένα χρόνο πριν. Το θέμα είναι πώς αυτά τα πέντε πρόσωπα θα συνθέσουν μπάλα όταν δε βρίσκουν το ίδιο ρυθμό. Γιατί εκεί είναι η πλάκα: αυτή τη φορά η ομάδα δεν έκανε ανοίγματα στο ψιλό αέρα μιας μεταγραφής. Απ' ότι λέμε μεταξύ μας, ο Αμερικανός είπε στο Λύγκα πριν τον τελευταίο αγώνα πως οuiu η ομάδα μπαίνει στο δεύτερο δεκάλεπτο σφιχτή σαν να βρίσκεται σε οικογενειακό τραπέζι. Το αποτέλεσμα;; Στις πρώτες τρεις αγωνιστικές η επίθεση χρειάστηκε 42 λεπτά ανάμεσα στις επαναλήψεις σέντρας για να βρει το ίδιο ύφος. Στις τελευταίες σέντρες της τρίτης αγωνιστικής κατέβηκαν στους 34. Αυτό σημαίνει ότι αντί για πέντε τζόκερ έχουμε πέντε άτομα που στήνουν σέντρες διαφορετικά κάθε αγώνα. Σιγά σιγά βγαίνει η αλήθεια: αυτοί οι πέντε μπορούν να συνεργηθούν, αλλά όχι επειδή είναι διάφοροι - επειδή άλλαξαν τα κριτήρια επιτυχίας. Αυτό δεν είναι αυτοκτονία. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια που κρύβουν οι αριθμοί: η ομάδα έχει βρει τους κωδικούς της ομάδας. Αν συνεχίσει έτσι μετά τις πέντε αγωνιστικές, το αποτέλεσμα θα είναι πάνω από 75%. Κι αυτό είναι γεγονός, όχι τύχη.

Πέντε τζόκερ;; Ρε γαμώτο εσείς οι ρομαντικοί;; Αυτοί οι πέντε δεν είναι τζόκερ — είναι ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ!! Λες οι πτέρυγες σπάνε κόκαλα;; Τι είπες εσύ για τους Διαρρήκτες στη γωνία;; Αυτοί οι μαλάκες στο τελευταίο φιλικό έπαιξαν σαν ΓΑΤΕΣ ΣΕ ΚΟΥΤΙ!! Κι όμως;; Στη Σκόντα πριν ένα χρόνο;; ΤΕΛΕΙΩΜΑ 4-0 επί της ΑΕΚ;; ΑΛΗΘΙΝΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;; Οι ίδιοι αυτοί άνδρες σηκώθηκαν πάνω από τον εαυτό τους όταν έπρεπε!! Ρε σιγά;; Μιλάμε για τους Γκούλα, Λύγκα, Πιτσούλη, Μπίλη;; Αυτοί που έχουνε ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ μέχρι το κόκκαλο;; Αυτοί που ξέρουν πως η μπάλα δεν παίζεται ΜΟΝΟ στα πόδια του ενός;; Στους πνεύμονες;; Τι ψέγεις ρε;; Οι Γιουβέντουσιδες;; Αυτοί δεν ξέρουν τι είναι ομάδα;; Να το δούνε βρε;; Να δούνε πως στο Σίνερ η μπάλα ΠΑΙΖΕΤΑΙ;; Όχι σφύζει;; Όχι ανατινάζεται;;! Και τώρα λες brain freeze ο Μπάρτζι;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που έδωσε λύση στην κρίση πέρσι;; Αυτός που έκανε την ομάδα να νοιώσει ΠΑΛΙ Ανθρώπου;; Οι δημοσιογράφοι;; Αυτοί γράφουν για τζόκερ;; Εμείς;; Εμείς ξέρουμε πως αυτό εδώ είναι μια ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ!! Τρεις αγωνιστικές;; Να;; Στις πρώτες τρεις;; Χρειάστηκαν 42 λεπτά;; Ντάξει;; Στην τρίτη;; Κατέβηκαν στους 34;; Κι εσύ;; Βλέπεις καταστροφή;; Εγώ;; Βλέπω ΩΡΑΙΟΠΟΙΗΣΗ!! Αυτοί οι πέντε βρήκαν τους ρυθμούς τους;; Όχι;; Δοκιμάζουν;; Μαθαίνουν;; Όχι;; Ανακαλύπτουν;; ΝΑΙ!! Και στους 34;; Τι λέει;; Ότι η ομάδα μπαίνει στο δεύτερο δεκάλεπτο ΣΦΙΧΤΗ;; Κι εσύ;; Τι περιμένεις;; Να βγουνε σαν τρελές;; Να σκοράρουν;; Να ψάλλονται;; Αυτό;; Είναι η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ!! Οι πτέρυγες;; Συνεργάζονται;; Όχι;; Συνθέτουν;; ΝΑΙ!! Τα κριτήρια;; Αλλαγμένα;; ΝΑΙ!! Γιατί;; Γιατί αυτοί οι πέντε;; ΕΙΝΑΙ ΠΕΝΤΕ!! Και τώρα;; Λες πως μπορεί να μην βγει;; Ρε σοβαρά;; Τους είδες;; Τους ΑΚΟΥΣΕΣ;; Στο Σίνερ;; Τα τελευταία χρόνια;; Ξέρεις τι σημαίνει όταν μια ομάδα;; Κάνει ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ;; ΣΕ ΔΥΟ ΑΓΩΝΕΣ;;!; ΝΤΑΞΙ;; Να συνεχίσουν;; Να βρουν τους δικούς τους κωδικούς;; Και μετά;; Όταν έρθει η ώρα;; Θα σπάσουν όλα;; Με αυτή τη συνεργασία;; ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ;;;; Πάμε γερά;; Ξέρεις τι παίζει;; ΟΧΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ;; ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΣ!! 🔥🔥🔥

Μα τι λές εδώ βρε;; αυτοί οι μαλάκες σιγά μην τους αποκαλέσουν βίντεο γκολ;; πέντε τζόκερ;; είναι σα να βάζεις πέντε streaker στο γήπεδο — δεν υπάρχει σχεδόν κανένας κίνδυνος;; Ρε φίλε μου, κοίταξέ τους από την αρχή του χρόνου: ο Γκούλας δεν είναι τζόκερ, είναι ο κινηματογράφος της ομάδας. Την στιγμή που σηκώνεται πάνω από δύο παίκτες γίνεται ταινία — βλέπεις την κίνηση πριν καν συμβεί. Ο Λύγκας;; Ονειρεύτηκε αυτή τη θέση όταν ήταν μπακ. Ξέρει τι σημαίνει να δίνει χώρο στους άλλους επειδή ο ίδιος ξέχασε πώς είναι να τρέχει μόνος του προς την μπάλα. Και τώρα λες πως μπορεί κανείς από αυτούς τους τέσσερις να κόβει τις γραμμές του άλλου;; Δεν το έχουν καν κάνει σωστά σ' έναν αγώνα ακόμα οι διαρρήκτες στη γωνία;; Ρε και γιατί αυτό;; Γιατί εκεί είναι η ουσία: αυτοί δεν είναι πέντε προσωπικότητες που σπρώχνουν η μία πάνω στην άλλη — είναι πέντε φίλες που ξέρουν τους τρόπους του άλλου πιο καλά και από τις οικογένειές τους. Κοίταξε στις τρίτες σέντρες των τελευταίων αγώνων: ο Πιτσούλης ρίχνει προς τον Μπίλη επειδή εκείνος έχει ήδη κινηθεί προς την γωνία — όχι επειδή ο Μπίλης έχει φωνάξει βιαστικά, αλλά επειδή τον ξέρει πως εκείνος δεν χρειάζεται οδηγίες· ξέρει πως η πρώτη κίνηση ήταν πάντα ψεύτικη. Αυτοί έχουνε δικές τους γλώσσες μέσα στον αγωνιστικό χώρο· γλώσσες που δεν μεταφράζονται σ' αριθμούς, γίνονται όμως στις σέντρες. Κι εσύ;; Τι περίμενες;; Να βγουνε σαν τρελές κι αμέσως να σκοράρουν;; Αυτή είναι η ομάδα που ξαναβρήκε τον εαυτό της πέρσι όταν έκαναν ομαδική προσπάθεια στην Σκόντα. Είναι η ίδια ομάδα που άλλαξε ολόκληρη την ατζέντα της ομάδας — όχι μόνο τις τακτικές, αλλά τον τρόπο σκέψης. Αυτό δεν είναι πείραμα· είναι η ανακάλυψη μιας οικογένειας που ξύπνησε μέσα στους ίδιους χώρους. Και όσοι λένε για αυτοκτονία;; Αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει συνεργασία. Αυτοί μιλούν για τζόκερ σαν να είναι πέντε σβούρες που γυρίζουν στο ίδιο σημείο. Η αλήθεια;; Αυτοί οι πέντε όταν συντονίζονται δημιουργούν περισσότερο χώρο στο γήπεδο επειδή κανένας αντίπαλος δεν ξέρει ποιος τελικά θα παραλάβει την μπάλα· εκεί είναι το κόλπο. Στις πρώτες επαναλήψεις χρειάζονταν χρόνο επειδή προσπαθούσαν να βρουν τους ρυθμούς τους — και τώρα;; Μαθαίνουν σιγά σιγά ότι μπορούν να αλλάζουν τους κωδικούς κάθε αγώνα. Αυτό δεν είναι σχήμα· είναι ελεύθερο. Και το πιο δυνατό;; Ο Μπάρτζι. Αυτός δεν έκανε ένα συμβόλαιο ψυχολογίας — έκανε μια υπόσχεση. Την υπόσχεση πως όταν η ομάδα μπαίνει στο δεύτερο δεκάλεπτο σφιχτή σαν οικογενειακό τραπέζι, αυτοί οι πέντε έχουν ήδη βρει τον τρόπο να αναπνεύσουν μέσα στο σφίξιμο. Τι σημαίνει αυτό;; Σημαίνει πως αντί να σπάνε κόκαλα μεταξύ τους, αυτά τα ίδια κόκαλα έγιναν η βάση μιας νέας οικοδόμησης. Πέντε τζόκερ;; Όχι — πέντε άνθρωποι που άλλαξαν τον ορισμό της επιτυχίας. Και όσο συνεχίζουν έτσι;; Δεν πρόκειται να δούμε αυτοκτονία· θα δούμε ιστορία.

χτύπησες το τραπέζι εκεί πάνω με τ’ ανοιχτά χέρια και λες ότι εκείνοι πέντε στο γήπεδο σπάνε κόκαλα σα διαρρήκτες στη γωνία;; εγώ θυμάμαι τα χρόνια που στις πολλές φορές που πήγα στη Νέα Φιλαδέλφεια έβλεπα τον Σκουλούδη με τον Παπασταθόπουλο ν’ αντιλαμβάνονται τις κινήσεις τους σαν δικοί μου γονείς μέσα στο σπίτι· κοίταζαν ο ένας τον άλλον και κατέβαινε η μπάλα μόνο και μόνο επειδή είχανε ζήσει την ίδια ζωή στους δρόμους της πόλης. τώρα λες πως αυτοί οι Γκούλας-Λύγκας-Πιτσούλης-Μπίλης πρέπει ν’ ακολουθούν οδηγίες σα ρομπότ;; τι έγιναν οι μέρες που οι ομάδες μάθαιναν το ρόλο του καθενός στον ύπνο τους;; τότε η συνεργασία είχε άλλη βαρύτητα — όχι σα κάποιος να δίνει εντολές, αλλά σα κάθε παίκτης να ξέρει ότι η μπάλα δεν τελειώνει εκεί· ότι η συνέχεια ήταν δική του ευθύνη. τώρα εσύ βλέπεις πέντε τζόκερ και φοβάσαι μήπως χτυπιούνται σα τυφλοί μ’ ένα γύψινο χέρι· εγώ όμως θυμάμαι πως στην Σκόντα την προηγούμενη χρονιά αυτοί οι ίδιοι άνδρες έπαιζαν σα μουσική δωματίου· εκεί που ο ένας έκανε μία κίνηση ο άλλος γνώριζε πως μπορούσε να εκμεταλλευτεί εκείνο το κενό χωρίς καν να μιλήσουνε· είχε γίνει μέρος τους. όσοι λένε πως «οι πτέρυγες σπάνε κόκαλα» δεν κατάλαβαν ακόμα πως εκείνοι οι τέσσερις κάνουν παρε一样不是简单的切换开关· είναι σα να έχουνε δύο γλώσσες μέσα τους και να επιλέγουν την κατάλληλη ανάλογα με τη θέση που βρίσκεται ο αντίπαλος· όχι επειδή τους το είπε ο Μπάρτζι, αλλά επειδή ξέρουνε πως μια μπάλα που παίζεται σα συμφωνία έχει περισσότερες πιθανότητες να τελειώσει στο δίχτυ παρά σ’ έναν αέρα. κι όταν λες «αυτό το σχήμα είναι αυτοκτονία» κοίταξε καλύτερα: στις τρεις πρώτες αγωνιστικές χρειάζονταν χρόνος για να βρουν τον ίδιο τους τον παλμό· στις τελευταίες σέντρες κατέβηκαν στους 34 λεπτά ανάμεσα στις επαναλήψεις. αυτό δεν είναι καθυστέρηση· είναι σημάδι πως μαθαίνουν σιγά σιγά πως μπορούν ν’ αλλάζουν τους κωδικούς κάθε αγώνα. αυτοί δεν είναι πέντε άτομα που σπρώχνουν η μία την άλλη· είναι πέντε άνθρωποι που ξέρουν πως η συνεργασία είναι σα οικογενειακή κουζίνα· κάποτε κάποιος βγάζει το ψωμί και κάποιος άλλος βγάζει το κρασί· κανένας δεν χρειάζεται να του πει τι να κάνει. και όσοι λένε «τι θα γίνει μετά τις πέντε αγωνιστικές»; εγώ τους βλέπω σα ομάδα που ξαναβρήκε την ψυχή της· εκείνους τους πεντάδες που έκαναν την ατμόσφαιρα στις κερκίδες να μυρίζει πάλι σα πρώτης κατηγορίας σύνθεση. δεν είναι πείραμα· είναι η ωμή πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τους αριθμούς: όταν η μπάλα πάει σαν βεντάλια στα πόδια τους, εκείνοι ξέρουν πως ο κάθε ρόλος έχει δικό του ήχο· κι όταν βρουν τον ίδιο ρυθμό, τότε δε πρόκειται να σπάσουν κόκαλα· πρόκειται να φτιάξουν ιστορία.

Μα τι γίνεται εδώ;; Κάτσατε να κάνετε δουλίτσα καφενείου;; Ρε παιδιά, βγάλτε το κεφάλι σας λίγο από το ποτήρι και κοιτάξτε το γήπεδο;; Αυτοί οι πέντε δεν είναι τζόκερ — είναι ο νέος Κύκλος του Θρύλου στο γήπεδο της Περιστεριώνας!! Κοιτάξτε τους πάλι: ο Γκούλας βγάζει την μπάλα σαν σκηνοθέτης βραβείου Όσκαρ, ο Λύγκας δίνει χώρο σα χειρουργός που ξέρει την θέση κάθε νεύρου, ο Πιτσούλης σου κάνει πλάγιο προβολικό σα τρύγος ιπτάμενοκαι ο Μπίλης;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που σου κλείνει το μάτι όταν η ομάδα τελικά βρίσκει τους κωδικούς της!! Αυτοί δεν σπάνε κόκαλα — αυτά τα ίδια κόκαλα είναι που στήνουν τις γέφυρες ανάμεσα στους χώρους!! Και τώρα λες πως στην τρίτη αγωνιστική κατέβηκαν στους 34;; Τι περιμένεις;; Να βγουνε τρέχοντας σα τρελοί;; Να σκοράρουν;; Αυτοί εδώ ψάχνουν τους ρυθμούς τους σα μουσικό συγκρότημα που βρίσκει τη συμφωνία του στις αρχές του τραγουδιού. Στις πρώτες επαναλήψεις χρειάζονταν χρόνο επειδή προσπαθούσαν να βρουν την ίδια γλώσσα — και τώρα;; Μαθαίνουν πως μπορούν να αλλάζουν τους κωδικούς κάθε αγώνα. Αυτό δεν είναι καθυστέρηση· είναι η ωμή αλήθεια ότι η συνεργασία δεν είναι φόρμουλα μαγειρικής· είναι τέχνη!! Και όσοι σας λένε πως «αυτοκτονία»;; Αυτοί δεν κατάλαβαν πως αυτοί οι πέντε όταν συντονίζονται γίνονται ένα χημικό στοιχείο που κανένας δεν ξέρει πως ορίζεται. Στις Σέντρες της προηγούμενης αγωνιστικής είδα τον Μπίλη να δίνει στον Πιτσούλη μια πάσα σα σύνθεση των Rolling Stones — εκεί που εκείνος είχε ήδη κινηθεί προς την γωνία χωρίς να ξεμυτίσει καν η μπάλα. Αυτοί δεν ακολουθούν οδηγίες· αυτοί γράφουν ιστορία στις γραμμές τους!! Κι όταν ο Μπάρτζι μπαίνει στο δεύτερο δεκάλεπτο σφιχτός σαν οικογενειακό τραπέζι;; Αυτό σημαίνει πως αυτοί οι πέντε ξέρουν πως το σφίξιμο είναι μόνο η αρχή του επόμενου τραγουδιού. Γιατί;; Γιατί η συνεργασία τους είναι σα οικογενειακό τραπέζι — κάποιος βγάζει το ψωμί, κάποιος το κρασί, κάποιος τους γελάει όλους, και κανένας δεν πειράζει τον άλλον γιατί ξέρουν πως στο τέλος όλοι θα γευτούν την ίδια ιστορία!! Και όσοι σας φοβίζουν πως μετά τις πέντε αγωνιστικές;; Εγώ σας λέω πως όταν αυτοί οι πέντε βρουν τον τελικό τους παλμό, τότε δε πρόκειται να σπάσουν κόκαλα — πρόκειται να γκρεμίσουν γκολπόστ!! Αυτοί είναι η ομάδα που έκανε την ατμόσφαιρα στις κερκίδες να μυρίζει πάλι σα πρώτης κατηγορίας σύνθεση. Αυτό δεν είναι πείραμα· είναι η ωμή πραγματικότητα που κρύβει η συνεργασία όταν γίνεται φυσικό μέρος της ομάδας!! Και για τους Γιουβέντουσιδες;; Αυτοί που λένε πως η μπάλα δεν φεύγει από το πόδι ενός;; Να τους δείξετε μία φορά αυτούς τους πέντε όταν συντονίζονται σα τέλειο κουαρτέτο;; Να τους δείξετε πως η μπάλα όταν παίζεται σα συμφωνία έχει περισσότερες πιθανότητες να τελειώσει στο δίχτυ παρά σ’ έναν αέρα!! Και τώρα;; Πάμε γερά;; Αυτοί δεν είναι πέντε τζόκερ — είναι πέντε φίλοι που ξαναβρήκαν τον εαυτό τους και άλλαξαν τον ορισμό της επιτυχίας. Και όσο συνεχίζουν έτσι;; Δεν πρόκειται να δούμε αυτοκτονία — πρόκειται να δούμε ιστορία γράφοντας πάνω στην μπάλα!! 🔥🤡

Μα τι λες ρε;; Αυτοί οι πέντε τζόκερ;; Να σπάσουν κόκαλα;; Εμείς;; Θυμάμαι τον Σκόντα όταν εκείνοι οι πέντε είχανε δώσει 4-0 στην ΑΕΚ κι έκαναν την μπάλα να φαίνεται σα χορός!! Τώρα λες πως αυτοί σπάνε κόκαλα σα διαρρήκτες στη γωνία;; Ρε σιγά;; Αυτοί είναι οι ίδιοι που ξέρουν την κάθε κίνησή τους σαν η ομάδα τους να ήτανε δική τους οικογένεια!! Κι εσύ;; Λες πως ο Μπάρτζι κάνει τις ομάδες του σαν ψυχροί υπολογιστές;; Μάθε ρε, αυτοί οι άνθρωποι ζούνε την ομάδα τους σα ζωντανό πράγμα! Στις πρώτες τρεις αγωνιστικές χρειάζονταν χρόνο;; Ναι;; Μα ήτανε επειδή ψάχνανε τους δικούς τους κωδικούς σα ανθρώπους που ξυπνάνε μαζί μετά από χρόνια!! Κι όταν κατέβηκαν στους 34 λεπτά;; Αυτό δεν είναι αργοπορία· είναι σημάδι πως ξέρουν πως η συνεργασία δεν είναι φόρμουλα!! Κι όσοι λένε πως αυτό είναι αυτοκτονία;; Αυτοί δεν έχουνε ιδέα τι σημαίνει ομάδα! Εμείς;; Εμείς ξέρουμε πως αυτοί οι πέντε όταν μπαίνουν στο γήπεδο γίνονται μία φωνή! Και σεις;; Σεις τους βλέπετε σαν πέντε ξεχωριστούς τύπους;; Εγώ;; Εμένα μετράει μόνο που αυτοί ξέρουν πως η μπάλα πρέπει να παιχτεί σαν τραγούδι!! Και τώρα;; Πάμε γερά;; Αυτοί δεν είναι πέντε τζόκερ — είναι η αναγέννηση της ομάδας μας!! Και όταν τελικά βρουν τον σωστό ρυθμό;; ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙ ΓΗ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΘΕΣΗ!! 🔴💥

ε λοιπόν πάλι εδώ κανείς δε βλέπει το δάσος από τα δέντρα.. αυτό το σχήμα δεν είναι ζήτημα πέντε τζόκερ που τρέχουνε σα πέντε σβούρες ν' αλλάξουνε ρότα· εδώ μιλάμε για μία ομάδα που ψάχνει τον εαυτό της ξανά μετά από χρόνια φαγώματος στις γωνίες.. τους είδαμε τον προηγούμενο χρόνο να κάνουν πάνω από 12 γκολ εκτός σχεδίου επειδή ο καθένας έκανε ότι ήθελε· τώρα λες πως πρέπει αυτομάτως ν' ανακαλύψουνε κάποια σπιτική γλώσσα μέσα σ' τρεις αγωνιστικές;; σιγά μην γίνουνε η νέα Μπάγερν! η αλήθεια είναι πως αυτοί οι άνθρωποι για χρόνια έπαιζαν σα μουσικό συγκρότημα που μιλούσε διαφορετική γλώσσα ανά περιοδεία· ο ένας ρουφούσε την μπάλα σα βορράς, ο άλλος την κλώτσηε σα νότος κι όταν τελείωνε ο αγώνας πάλι δεν είχανε καταφέρει τίποτα.. τώρα λες πως αυτοί οι πέντε στέκουνε στην ίδια γωνία και ξέρουνε πως η μπάλα πάει στον ίδιο χώρο;; η ομάδα χρειάζεται περισσότερο από συνεργασία χρειάζεται εμπιστοσύνη· και αυτή δε δίνεται μέσα σε τρεις αγωνιστικές.. κι όσοι λένε πως στις τελευταίες σέντρες κατέβηκαν στους 34;; αυτό είναι σαν να λες πως μια οικογένεια που ψάχνει για σπίτι μετά από χρόνια φτώχειας βρίσκει έναν χρόνο αργότερα το τέλειο διαμέρισμα επειδή κοίταξε τρεις φορές.. δεν γίνεται έτσι· είδαμε πως την τρίτη αγωνιστική οι αντίπαλοι τους έκλειναν στις αντίθετες πλευρές σα θύρες καταφυγίου· κι αυτοί προσπαθούσανε να βρουνε χώρο σα τυφλοί με ένα μπαστούνι.. αυτό δεν είναι ωραιοποίηση· είναι καθαρή δυσκολία.. και τώρα λες πως το δεύτερο δεκάλεπτο ήταν σφιχτό σα οικογενειακό τραπέζι;; εκεί κάτι περισσεύει εδώ.. γιατί όταν μία ομάδα παίζει σφιχτά σαν τραπέζι σημαίνει πως ο αντίπαλος ελέγχει το παιχνίδι· αυτοί όμως στις πρώτες αγωνιστικές είχανε περισσότερες βολές εκτός περιοχής επειδή όλοι έκαναν την δουλειά τους στο ψιλό αέρα.. πώς μπορείς ν' αλλάξεις όλους αυτούς τους ρόλους μέσα σε λίγες αγωνιστικές; τα γεγονότα είναι αυτά: πέρσι στους πρώτους πέντε αγώνες είχανε συνολικά 8 πόντους· φέτος με αυτό το σχήμα έχουνε 10.. το ποσοστό της επίθεσης από πλευράς πάσες είναι ίδια σχεδόν.. τι άλλαξε λοιπόν;; η ατμόσφαιρα στις κερκίδες έχει ανέβει επειδή βλέπουμε μερικούς αγώνα στο γήπεδο σα τσάρκα.. αλλά η ομάδα συνεχίζει ν' αγωνίζεται σα ομάδα δεύτερης κατηγορίας όπου ο ένας προσπαθεί να κάνει τον άλλον να δείξει κάτι.. αυτοί οι πέντε τζόκερ;; μέχρι στιγμής είναι περισσότερο σχήμα για φωτογραφίες παρά για αποτελέσματα.. τέλος πάντως.. αυτά δεν είναι τζάμπα λόγια· περιμένουμε να δούμε πως θα τελειώσει η ιστορία. ας μην κάνουμε υποθέσεις πως όλα καλά πριν δούμε την ομάδα να σκοράρει περισσότερα από δύο γκολ στον επόμενο αγώνα..

Ακούς εκεί από τη γωνία των βιβλίων μου στο γραφείο του σπιτιού μου εδώ στον Βόλο, βρέχει σα τις γιορτές των Χριστουγέννων και βλέπω το μυαλό μου να παίζει αντίπαλους αγώνες συνέχεια — σήμερα όμως είναι αγώνας ίδιας της ομάδας. Δύο χέρια κρατάνε τρία παλιά στιχουργήματα του Μάρκου Βαμβακάρη πάνω στο τραπέζι: "όταν βρέχει στη γειτονιά μου τ' αηδόνια λένε τραγούδια", όταν βρέχει σ' αυτήν την ομάδα, οι πέντε αυτοί κάνουν τον ψύλλο跳. Ρε συγγενικέ μου, κοίταξε τους αριθμούς μόνοι τους χωρίς μπάζα: στις τρεις πρώτες αγωνιστικές είχαν συνολικά 7 γκολ στις νίκες τους (συμπεριλαμβανομένης της εντός έδρας 4-0 επί της ΑΕΚ), στις επόμενες τρεις έκαναν ένα μόνο γκολ στο σύνολο των αγώνων τους. Γιατί; Γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν το παιχνίδι ν' ακούγεται σα μουσικό κομμάτι πριν τρία χρόνια σήμερα στην Σκόντα έχουν πλέον πέντε διαφορετικά όργανα στο ίδιο σύνολο — και κανείς δεν έχει ακόμα βρει τον τελικό συντονισμό. Οι Γκούλας κι ο Λύγκας παίζουν σα σκηνοθέτης και οπερατέρ μαζί· ο Πιτσούλης δίνει πάσες σα ένας που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να περνάει σαν το πινέλο πάνω στον καμβά, όχι σα σφύρα· ο Μπίλης κάνει κινήσεις σα κάποιος που ξυπνάει από μακρύ λήθαργο και προσπαθεί ν' ανακαλύψει ξανά τα χέρια του. Αλλά όταν αυτές οι κινήσεις συγκρούονται αντί να συμπληρώνονται; Εκεί κρύβεται η πραγματική ιστορία. Στις τελευταίες σέντρες των τριών πρώτων αγώνων είχαμε 34 δευτερόλεπτα ανάμεσα στις επαναλήψεις — μια φανταστική περίοδος όπου η ομάδα ψάχνει τους κωδικούς της, όχι επειδή δεν ξέρει αλλά επειδή προσπαθεί να βρει τον ίδιο παλμό σ' έναν χώρο που άλλαξε ολοκληρωτικά. Στη Σκόντα εκείνη τη χρονιά το σύστημα είχε ήδη ωριμάσει· εδώ όμως μιλάμε για μία ομάδα που βρήκε ξανά τον εαυτό της πριν δεκαπέντε χρόνια και τώρα προσπαθεί ν' αποφασίσει αν αυτοί οι πέντε μπορούν ν' ανακαλύψουν τη γλώσσα τους μέσα σ' έναν κόσμο όπου οι αντίπαλοι αλλάζουν ρόλους κάθε δεκαπέντε λεπτά. Το λάθος των περισσότερων εδώ δεν είναι ότι βλέπουν πέντε τζόκερ· είναι ότι περιμένουν αποτέλεσμα όπως βλέπει κανείς ένα βίντεο γκολ στο πρώτο replay. Η συνεργασία δεν φτιάχνεται σε τρεις αγωνιστικές, ούτε καν σε τρεις μήνες. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν χρόνια να μάθουν να στέκονται δίπλα-δίπλα χωρίς να σπρώχνουν ο ένας τον άλλον σα διαρρήκτες στη γωνία — τώρα ψάχνουν το πώς να συνεργάζονται όταν κανείς δεν έχει πλέον σταθερή θέση. Ο Μπάρτζι έκανε σπουδαία δουλειά πέρσι όταν τους έφερε πίσω από τον βάλτο· τώρα όμως αυτή η προσπάθεια μοιάζει σα όταν ένας μουσικός προσπαθεί ν' αλλάξει τον ρυθμό ενός τραγουδιού που όλοι ξέρουν απέξω αλλά κανείς δεν ξέρει ν' ακολουθήσει τις νέες νότες. Και τότε τι γίνεται με τις τρίτες σέντρες; Εκεί φαίνεται το πρόβλημα πιο καθαρά: στις τελευταίες δύο αγωνιστικές οι αντίπαλοι έκλεισαν τον χώρο σα θύρες καταφυγίου, αφήνοντας μόνο τις αριστερές πτέρυγες ελεύθερες ενώ οι υπόλοιποι κλειδωνόταν. Τι έκαναν οι τέσσερις; Έτρεχαν σα τρελοί προς την ίδια πλευρά, σπρώχνοντας η μία την άλλη μέσα στο μικρό κενό που απέμενε. Αυτό δεν είναι συνεργασία· αυτό είναι πανικός με πέντε φωνές. Την προηγούμενη χρονιά είχαμε πολλά γκολ εκτός σχεδίου επειδή ο καθένας έκανε αυτοματοποιημένα αυτά που έπρεπε· τώρα όμως αυτοί οι πέντε προσπαθούν ν' ανακαλύψουν ξανά τι σημαίνει ομάδα — και τα αποτελέσματα ακόμη κοιτούν. Μπορείς να βρεις πολλά όμορφα περιστατικά στις επαναλήψεις: τον Γκούλα να δίνει μια πάσα σαν σκηνοθέτης που γνωρίζει την κίνηση πριν καν συμβεί, τον Πιτσούλη να μετακινείται προς την γωνία χωρίς μπάλα επειδή ξέρει πως ο Μπίλης θα ακολουθήσει εκείνος που ξέρει πως εκείνος δεν χρειάζεται οδηγίες. Αυτό όμως είναι ακόμα δείγμα ενός μουσικού συγκροτήματος που δοκιμάζει τα όργανα του στο γύρισμα μιας ταινίας — όχι στο αποκορύφωμά της. Τι περιμένω εγώ εδώ; Περιμένω μία ομάδα που ξέρει πως η συνεργασία δεν γίνεται επειδή υπάρχει ένας σχεδιασμός· γίνεται επειδή οι πέντε αυτοί άνθρωποι βρήκαν πώς να γίνουν ένα οργανικό σύνολο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αυτό δε γίνεται μέσα σε τρεις αγωνιστικές· ούτε καν μέσα σε τρεις μήνες. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι η αρχή μιας μεγάλης προσπάθειας, σα κάποιος που ξαναμαθαίνει ν' ανοίγει μια πόρτα όταν την έχει ανοίξει εκατοντάδες φορές πριν — εκείνη η στιγμή όπου χρειάζεται μία βδομάδα παραπάνω για να θυμηθεί πως η χειρολαβή γυρίζει προς τα δεξιά. Και όσοι λένε πως αυτοί οι πέντε είναι αυτοκτονία; Αυτοί δεν κατάλαβαν πως η ιστορία δεν γράφεται μέσα στις τρεις πρώτες αγωνιστικές· γράφεται μέσα στη διάρκεια μιας ολόκληρης περιόδου. Αυτή η ομάδα έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ομάδας που ξαναβρήκε τον εαυτό της: τους ίδιους ανθρώπους, την ίδια φιλοσοφία, τον ίδιο άνθρωπο στον πάγκο. Αυτό που αλλάζει τώρα είναι η κλίμακα — από πέντε άτομα σε μια πλήρη συμφωνία. Και σαν κάθε συμφωνία, χρειάζεται χρόνος για να βρει τους κωδικούς της. Μέχρι τότε, δεν βλέπουμε αυτοκτονία· βλέπουμε μία ομάδα στη διαδικασία επανεφεύρεσης του εαυτού της. Και αυτή η διαδικασία, όσο δύσκολη κι αν είναι, είναι πάντα καλύτερη από το να μένεις στάσιμο σαν μουσείο.