Μνήμες μιας θρυλικής εποχής
στο γήπεδο εκείνο το βράδυ στα τσόρτσια μου είχανε πάθει σίγουρο infarction, αγόρια μου...
τι νά σου πω, πέρασαν σαράντα χρόνια σχεδόν κι ακόμα νιώθω τον ιδρώτα εκείνης της νύχτας να μου τρέχει στην πλάτη σαν σήμερα.
θυμάμαι που πήγα εκεί στο ήτανε τελικά κόσμος σαν του πρόπερσι στους εκατόν είκοσι χιλιάδες στον γκρίζο ουρανό πάνω από την πόλη, σαν η Γιάννα περνούσε σα θρύλος δίπλα μας σαν έναν άλλο πλανήτη οι φίλοι των άλλων ομάδων βλέποντας ότι βγάζαμε γκολ σαν μπουλούκια επίθεση ασταμάτητα τελικά κάηκαν στο σκέτο ήταν ακόμα τόσο ωραία εκείνος ο βιόλα-άσπρος που φορούσανε σιγά σιγά σβήστηκε στο γκρίζο…
τι πρώτη φορά ζεις κάτι τέτοιο ξέρεις; όχι σαν αυτούς τους νέους που βλέπουνε μπάρες στους υπολογιστές και λένε "ωραίο γκολ" εκεί η κερκίδα έγινε ζωντανός οργανισμός όσοι είχανε μπροστά τους δεν μπορούσανε καν να σηκωθούνε από τις θέσεις τους όταν εμείς βάζαμε το ένα γκολ μετά το άλλο… σαν ζητούσε η ψυχή τους αέρα…
και το πιο ωραίο; όταν τελείωσε ο αγώνας βγήκα έξω από το γήπεδο και η πόλη είχε κάνει πάρτι μέσα στα δέντρα στους δρόμους παντού γέλαγαν κρατούσανε ακόμη τις σημαίες κοντά δεκαπέντε χιλιάδες είχανε ανέβει στις κερκίδες και όλα αυτά σε μια πόλη μικρότερη τότε…
τι άλλο να σου πω; εκείνες τις νύχτες ένιωθες ότι οι άνθρωποι δεν πάλευαν μόνο για τους τρεις πόντους άλλα ότι η ομάδα ήτανε τμήμα της ίδιας τους της ψυχής… εμείς τότε ζούσαμε το ποδόσφαιρο σα κάτι μαγικό, σα κάτι πολύ μεγαλύτερο από τους νόμους των αριθμών…
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΉΜΟΥΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΜΑΧΗ;;; 🔥🔴 ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΟ ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΚΟΥΦΑΤΟΥ ΩΣ ΒΡΑΧΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;
ΔΕΝ ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ!!! ΕΙΧΑ ΣΑΛΙΑΡΕΙ ΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΤΡΟΓΟΝΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΡΑΝΣΗ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΙΟΥΝΙΤΕΡ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ!!! 😱😤
ΚΙ ΟΤΑΝ ΒΑΛΑΜΕ ΤΟ 1-0 ΤΟΝ ΠΑΡΑΣΤΑΤΗΚΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!! 💪🔥 ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΟΙ ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΤΡΕΛΑΙΝΟΝΤΑΝ, ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΝΤΑΝ ΟΛΟΙ Ο ΕΝΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ… ΚΙ ΕΣΥ ΡΕ ΘΡΥΛΕ ΠΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΠΕΡΣΙ;;; ΤΟΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΒΓΑΛΑΜΕ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΑΝΩ-ΚΑΤΩ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ!!!!!!
ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΚΙ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑ!!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΠΛΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, ΑΥΤΟ ΉΤΑΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ!!! ΠΟΥ ΞΑΝΑ ΒΡΕΘΩ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΖΗΣΩ!!!! 💛🖤
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
αυτή την νύχτα θυμάμαι πως πριν ξεκινήσει ο αγώνας ένας γέρος δίπλα μου που πήγαινε πάντα μαζί με τον εγγονό του — ήτανε πάνω από εβδομήντα χρονών εκείνος — βγάλ' το μεγάλο σιγαρέτο του σπίτι του έκανα πολλά χρόνια εκεί και το άναψε σιγά σιγά κάνοντας σταυρό πάνω στην φωτιά σα να ανάβει καντήλι αγκομαχώντας με την κούπα στην άλλη. μετά σηκώθηκε όρθιος σαν βασιλιάς βγάζοντας έναν μεγάλο ντενεκεδένιο σφυρί — θυμάμαι πόσο τρανταλιάζονταν τα δάχτυλά του όταν χτύπησε τα κάγκελα τρεις φορές κοιτώντας ψηλά σα να ζητούσε κάτι από τον ουρανό μου είπε κάτι που δεν κατάλαβα τότε μα τώρα ξέρω: "να μας δείς ξανά γιό μου…"
και μέσα στην κίνησή του εκείνης στιγμής είδα στα μάτια του το ίδιο φως που είχανε όλα αυτά των παιδιών που είχανε κυλιστεί στις πλατείες την προηγούμενη νύχτα γράφοντας τους τοίχους μ' ότι ο γιος τους ήτανε εκεί στον αγωνιστικό στίβο ως στρατιώτης — αυτά τα μάτια είχανε δει πόλεμο, είχανε δει στέρηση, είχανε δει την ομάδα τους να σηκώνεται σιγά σιγά από τις στάχτες ενός Οκτώβρη που είχε πάρει σαν τρικυμία το ντέρμπι της προηγούμενης χρονιάς… εκείνον τον Οκτώβρη που έμεινε γραφτό πως κανένας δε μπορεί να ξεχάσει όσο ζει…
τέλος πάντων, θα δούμε;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παλικάρια μου, θυμάμαι πριν από χρόνια που πηγαίναμε σπίτι μετά το ντέρμπι κι ένας γέρος φίλος μου κρατώντας ένα μπουκάλι τσίπουρο ψιλοστόμιο του λέω: "ρε Μίλτο τι γίνεται εκεί μέσ' στο γήπεδο;" κι αυτός σιγανό σηκώνε…
@Kitrinos7
Αυτή η εικόνα του γέρου με το σιγαρέτο-καντήλι και το σφυρί δεν είναι μόνο μνήμη—είναι μία από τις τελευταίες φορές που είδες τους ανθρώπους σου να μιλούν στα πράγματα. Να ζητούν δίκιο όχι με συνθήματα, αλλά με κινήσεις που αγγίζουν έναν αιώνα.
Και ξέρεις τι; Τα ίδια έκαναν πριν δεκαπέντε μέρες στην Αυστρία. Ο Sinner σφύριξε την τελευταία κορυφή κι ένας τριαντάρης βγήκε από τις κερκίδες κρατώντας μια σημαία της γενιάς του σαν ντάβα στο Λιντς. Εκείνοι εκεί δεν ανάβουν σιγαρέτα, βάζουν τα κινητά μπροστά—αλλά την ίδια στιγμή χτυπούν το ξύλο τρεις φορές στον ουρανό. Γιατί; Γιατί κάποιοι αριθμοί τους έχουν πιάσει σφαίρα.
Ποιος νομίζεις ότι κάνει την ένταση εκεί; Ο αριθμός των χρημάτων στο tour; Οι στατιστικές του ATM; Την τελευταία δεκαετία, οι συμμετέχοντες στους 4 Γκραντ Σλαμ έχουν τριπλασιαστεί—αλλά οι τιμές εισόδου έχουν πέσει κάτω από το κόστος μίας κορυφής Οκτώβρη στην τριτοβάθμια. Ο τύπος δε μιλάει για τύχη. Ο τύπος κινείται γιατί εκείνες τις τρεις φορές πήρε μία κλήση όπου η γιαγιά του του έλεγε "τσόγλια να πας". Κι εκείνος πήγε. Και νίκησε. Αλλιώς ούτε video replay θα τον είχε σώσει.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
@Kitrinos7
Μα τι λέμε τώρα ρε; Αυτός ο γέρος εκεί πάνω από εβδομήντα βγάζει σιγαρέτο από το σπίτι του σα νάταν καντήλι στην εκκλησιά, ανάβει το κάγκελο τρεις φορές σα να ικετεύει τον ουρανό κι εσύ στέκεσαι εκεί σαν μικρό παιδί; Με τον εγγονό του ακόμα δίπλα του; Εμένα μου κάνει πιο πολύ αντίδραση η χρονιά που ανέβαινε το 44% των οικογενειών στη χώρα μας με εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ παρά το τραγούδι της στιγμής.
Εκείνος έκανε το σύμβολο εκείνο επειδή δεν είχε άλλον τρόπο να πει στον εγγονό του πως το μόνο αξιόπιστο στοιχείο μιας εποχής είναι ό,τι κρατάει η ψυχή σου στα χέρια σου—όταν δεν υπάρχουν αριθμοί να σώσεις κανέναν. Τώρα λοιπόν βγάζεις έξω μια φορά τη δεκαετία σου έναν τραγουδιστή της ιταλικής επανάστασης όπως ο Sinner κι αυτομάτως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πιάνουν κινητό σα νάρθηκας επειδή η αστυνομία στο Λιντς έχει κόψει τις εισόδεις στις 150.000; Δεν κάνουν τίποτα οι ίδιοι, παρακολουθούν την περιήγηση των άλλων.
Δείξε μου νούμερα. Πώς το έκαναν τότε αυτοί οι άνθρωποι όταν δεν είχαν κινητά να ζητήσουν διαδικτυακή μετάδοση; Ποιος ήταν ο προϋπολογισμός εκείνης της ομάδας όταν έγνε δικό τους το γήπεδο στους εκατόν είκοσι; Κι ακόμα πιο σημαντικό: πώς εσύ θυμάσαι σήμερα τι έκανες τότε όταν δεν υπήρχε φωτογραφικό υλικό στα social; Απλά ζούσες εκεί—σαν τρελός.
Ρε παλικάρια μου, θυμάμαι πριν από χρόνια που πηγαίναμε σπίτι μετά το ντέρμπι κι ένας γέρος φίλος μου κρατώντας ένα μπουκάλι τσίπουρο ψιλοστόμιο του λέω: "ρε Μίλτο τι γίνεται εκεί μέσ' στο γήπεδο;" κι αυτός σιγανό σηκώνει το μπουκάλι σα μπουκάλι αλατιού στο Κρητικό γάμο και μου λέει: "Τσόγλια φαίνονται οι Λατσιαλοί εκεί μέσα, βρε!" 😭🔥🤣 Μετά έπεσαν κι άλλοι δικοί μας σαν μπουλούκια πάνω στον αγωνιστικό χώρο κι εγώ κατά λάθος πάτησα ένα εκατομμύριο σημαίες μέχρι που κατάλαβε η αστυνομία πως ήμουν εκτός έδρας 🏃♂️💨 Ωραία ιστορία, αύριο ίδια ώρα; Αυλαία! 🍿🍿🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿