Θέλεις ν' ακούσεις την ιστορία μιας ομάδας που έγινε θρύλος χωρίς κανείς να της το δώσει

τι δουλειά είχα εκεί στις αρχές του Ιανουαρίου '80 στο Τορίνο; κανένας δε φανταζόταν τι θα γίνει εκείνες τις μέρες στους πάγους του Ντόρια Μπάλντε... αλλά εμένα η Γιάνικ μου είχε δώσει σειρά στη ζωή μου θυμάμαι όταν ο Παναγιώτης έκανε την υπόθεση του αιώνα για τους δύο τελευταίους ξένους στους οποίους ήρθε η τύχη να φορέσουν αυτή τη φανέλα. ήταν πέντε χρόνια πριν κάνουν ιστορία — ακόμα θυμόμαστε τον πρώτο τους αγώνα σαν χτες: ένα γκολ μέσα στη βροχή στον Κουρνάγιο, απλά ακατανόητο, σαν κάτι προμήνυμα να χτυπά την πόρτα μας και ν' ανοίξει μέσα μας αυτή η πίστη που πλέον όλοι ξέρουμε. εκείνος ο φορτημένος ημίχρονος μες στη Λάρισα, όταν δεν ξέραμε γράμμα ξένων ομάδων πέραν της Γιουβέντους... και τότε έτυχε κι αυτό το αντίχειρο στους ουρανούς του Τορίνο... εκεί όπου εκείνοι οι άνθρωποι, αγνώριστοι ακόμα στους εγχώριους θρύλους, σήκωσαν σα γίγαντες πάνω στους σκληρούς πυρήνες της περιοχής γύρω από το Ελιζάβετο. πάγος όχι μόνο στον αγωνιστικό χώρο — πάγος πάνω στις συνήθειες όλων, ακόμα και στον τρόπο που έπαιζαν ποδόσφαιρο εδώ: σβέλτα, χωρίς φόβο, σα να είχαν ξεχάσει ότι αυτά τα πράγματα έγιναν για χιόνι! η Γιουβέντους εκείνη την εποχή αποτελούσε αρκετούς κόσμους παραπάνω, αλλά αυτοί όσοι ήξεραν από αγωνιστική μανία καταλάβαιναν πως κάτι ακόμα πιο δυνατό ετοιμάζονταν μέσα στη χιονονεροσούρα των ημερών. κι εγώ εκεί μέσα στα χιόνια, ανάμεσα στους πρώτους Έλληνες φίλους του συλλόγου, με αυτούς τους αυτοσχέδιους φαν παράδες, όταν ξαφνικά όλα έγιναν συλλογικό δράμα — σαν κάποιος μεγάλος μάγος να χτύπησε τις καρδιές όλων μαζί. θυμάμαι τα πρώτα μηνύματα μέσω της φίλης της ομάδας μας στο ημίωρο αγώνα και πώς μετά χαράματα μπήκαν οι πρώτοι τίτλοι στην πόλη: "Η Γιάνικ έκανε το τσίρκο της ημέρας!" δεν υπήρχε facebook τότε βέβαια, μα εκείνοι οι άνθρωποι είχαν τις φωτογραφικές μηχανές πάντα φορτωμένες και κυκλοφορούσαν τις εικόνες σα φυλλάδια αντιγραφής στο επόμενο μεγάλο γεγονός — σα να διάβαινε όλο αυτό σα μια πραγματική ελληνική τραγωδία μεταφερμένη εκεί βόρεια... και όταν τελείωσε εκείνη η περίοδος; όταν ο αριθμός των ανθρώπων πήγαινε αργά προς το γήπεδο του Στάδιο Κομουνάλε γινόταν μία άλλη ιστορία — αυτή η ομάδα είχε γίνει κάτι περισσότερο από ομάδα: ήταν η ομάδα που κάποιοι της είχαν δώσει το δικαίωμα ν' αντιμετωπίσει ακόμα και τους πάγους του Φεβρουαρίου χωρίς καθόλου φόβο. εκείνοι οι τρεις αγώνες σαν το τρίπτυχο της αναγέννησης... εκείνος ο χιονιάς που κατέβαινε σα χαρακτήρας πάνω στους αντίπαλους φορείς, εκείνος ο θρίαμβος στους ίδιους τους δικούς τους χώρους... νομίζω πως ακόμα τότε κανείς δε νόμιζε ότι αυτό ήταν το ξεκίνημα μιας ιστορίας που σήμερα όλοι θυμόμαστε σα ένα τραγούδι μεταξύ μας. κι εσύ θυμάσαι εκείνες τις μέρες; εκεί γύρω στις αρχές του Ιανουαρίου; τότε είσαι κι εσύ ένα κομμάτι από αυτή την ιστορία... 😄